พระบัญญัติ บทที่ 12
(18) โมเซกำชับชาวอิสราเอลถึงวิธีการนมัสการพระเจ้า
12:1–32
12:1–32
พบญ.
12:1 ต่อไปนี้เป็นบทบัญญัติและกฎเกณฑ์ซึ่งท่านจะต้องระวังที่จะประพฤติตามในดินแดน ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านได้ประทานให้ท่านยึดครองตลอดวันเวลาที่ท่านมีชีวิตอยู่บนแผ่นดินโลก.
พบญ.
12:2 ท่านทั้งหลายจง1ทำลายบรรดาสถานที่ซึ่งชนประเทศที่ท่านจะขับไล่นั้นใช้เป็นที่ปรนนิบัติพระของเขาให้หมดสิ้น ซึ่งอยู่บนภูเขาสูงและบนเนินเขา และใต้ต้นไม้เขียวสดทุกต้น.
พบญ.
12:3 ท่านจงกรื้อแท่นบูชาของเขา และทุบเสาศักดิ์สิทธิ์ของเขาให้แตกเป็นชิ้นๆ และเผาเสาแม่อาเซราห์ของเขาเสียด้วยไฟ ท่านจงฟันทำลายรูปเคารพอันเป็นรูปพระของเขาเสีย และทำลายชื่อของพระเหล่านั้นออกเสียจากที่นั่น.
พบญ.
12:4 ท่านทั้งหลายอย่าปรนนิบัติเช่นนั้นต่อพระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน
พบญ.
12:5 แต่ท่านจงแสวงหากสถานที่ ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านจะทรงเลือกจากแต่ละเผ่าของพวกท่าน เพื่อสถาปนา1พระนามของพระองค์ไว้ คือให้เป็น1ที่ประทับของพระองค์ และท่านทั้งหลายจงไปเฝ้าพระองค์ที่นั่น.
พบญ.
12:6 และท่านทั้งหลายจงนำเครื่องบูชาเผาและสัตวบูชาของท่านไปที่นั่น ทั้งของถวายหนึ่งในสิบ และเครื่องบูชายกในมือของท่าน ทั้งเครื่องบูชาสำหรับคำปฏิญาณ และเครื่องบูชาด้วยใจสมัคร และลูกหัวปีที่ได้จากฝูงโคและฝูงแพะแกะ
พบญ.
12:7 ท่านทั้งหลายจงรับประทานที่นั่นต่อพระพักตร์พระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน ทั้งท่านและครอบครัวของท่านจงปิติยินดีในบรรดากิจการซึ่งมือท่านได้กระทำนั้น ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านทรงอวยพระพรแก่ท่านทั้งหลาย.
พบญ.
12:8 ท่านทั้งหลายจะต้องไม่กระทำสิ่งสารพัดตามที่เรากระทำอยู่ที่นี่ในทุกวันนี้ คือทุกคนต่างกทำในสิ่งที่สายตาของตนเองเห็นว่าถูกต้อง.
พบญ.
12:9 เพราะว่าจนถึงบัดนี้ท่านทั้งหลายก็ยังไปไม่ถึงกที่พักสงบและถึงมรดก ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านจะประทานแก่ท่าน.
พบญ.
12:10 แต่เมื่อท่านข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปแล้ว และอาศัยอยู่ในดินแดนซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านทั้งหลายจะประทานแก่ท่านเป็นมรดก และเมื่อพระองค์ทรงโปรดให้ท่านพักสงบพ้นจากบรรดาศัตรูรอบข้างของท่านแล้ว ท่านก็จะอาศัยอยู่อย่างปลอดภัย
พบญ.
12:11 แล้วท่านทั้งหลายจงไปยังกสถานที่ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านจะทรงเลือกไว้เพื่อให้พระนามของพระองค์ประทับที่นั่น ท่านจงนำบรรดาสิ่งต่างๆ ซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่านทั้งหลายไปด้วย คือเครื่องบูชาเผาและสัตวบูชาของท่าน ทั้งของถวายหนึ่งในสิบ และเครื่องบูชายกในมือของท่าน ทั้งบรรดาเครื่องบูชาที่ดีที่สุดสำหรับคำปฏิญาณซึ่งท่านได้ปฏิญาณไว้ต่อพระยะโฮวา.
พบญ.
12:12 และท่านทั้งหลายจงปิติยินดีต่อพระพักตร์พระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน ทั้งตัวท่านและบุตรชายหญิงของท่าน ทั้งทาสชายทาสหญิงของท่านและคนเลวีซึ่งอยู่ภายในประตูเมืองของท่าน เพราะเขากไม่มีส่วนแบ่งหรือส่วนมรดกร่วมกับท่าน.
พบญ.
12:13 ท่านทั้งหลายจงระวังให้ดีอย่าถวายเครื่องบูชาเผาตามที่ใดๆ ซึ่งท่านเห็นชอบ
พบญ.
12:14 แต่จงถวายในสถานที่ซึ่งพระยะโฮวาจะทรงเลือกในท่ามกลางเผ่าหนึ่งของท่าน ณ ที่นั่นท่านจงถวายเครื่องบูชาเผาของท่านและจงกระทำทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้.
พบญ.
12:15 อย่างไรก็ตาม ท่านสามารถฆ่าสัตว์และรับประทานเนื้อกภายในประตูเมืองทั้งหลายของท่านดังที่1ใจท่านปรารถนาได้ ตามพระพรที่พระยะโฮวาพระเจ้าของท่านได้ประทานแก่ท่านทั้งหลาย ทั้งผู้ที่ไม่สะอาดและผู้ที่สะอาดก็รับประทานได้ เหมือนอย่างที่ได้รับประทานเนื้อละมั่งและเนื้อกวาง.
พบญ.
12:16 แต่ท่านทั้งหลายอย่ารับประทาน1กเลือดเลย ท่านจงเทเลือดลงบนพื้นดินเหมือนเทน้ำ.
พบญ.
12:17 ส่วนหนึ่งในสิบจากธัญพืช, เหล้าองุ่นใหม่, น้ำมันใหม่, หรือลูกหัวปีจากฝูงโคหรือฝูงแพะแกะ, หรือเครื่องบูชาสำหรับคำปฏิญาณตามที่ท่านปฏิญาณไว้, หรือเครื่องบูชาด้วยใจสมัคร, หรือเครื่องบูชายกในมือของท่าน ท่านทั้งหลายจงอย่า1รับประทานภายในประตูเมืองของท่าน
พบญ.
12:18 แต่ท่านจงรับประทานของเหล่านี้ต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน ในสถานที่ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านจะทรงเลือกไว้ ทั้งตัวท่านและบุตรชายหญิงของท่าน ทาสชายทาสหญิงของท่าน และคนเลวีผู้อยู่ภายในประตูเมืองของท่าน และท่านจงปิติยินดีต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน ในบรรดากิจการซึ่งมือท่านได้กระทำนั้น.
พบญ.
12:19 ท่านจงระวังกอย่าทอดทิ้งคนเลวีตลอดวันเวลาที่ท่านอาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก.
พบญ.
12:20 เมื่อพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านทรงกขยายอาณาเขตของท่าน ดังที่พระองค์ทรงสัญญาไว้กับท่านแล้วนั้น และท่านกล่าวว่า เราจะกินเนื้อสัตว์ เพราะใจของท่านอยากรับประทานเนื้อสัตว์ ท่านสามารถรับประทานเนื้อตามใจปรารถนาของท่านได้.
พบญ.
12:21 ถ้าสถานที่ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านทรงเลือกไว้ เพื่อสถาปนาพระนามของพระองค์นั้นห่างไกลจากท่านเกินไป ท่านจงฆ่าสัตว์จากฝูงโคและฝูงแพะแกะของท่าน ซึ่งพระยะโฮวาได้ประทานแก่ท่าน ดังที่ข้าพเจ้าบัญชาท่านไว้แล้วนั้น ท่านสามารถรับประทานในประตูเมืองของท่านตามที่ใจของท่านปรารถนา
พบญ.
12:22 ท่านจะรับประทานได้อย่างที่ท่านรับประทานเนื้อละมั่งหรือเนื้อกวาง ทั้งผู้ที่ไม่สะอาดและผู้ที่สะอาดก็ล้วนรับประทานได้.
พบญ.
12:23 แต่ต้องแน่ใจว่าท่านจะไม่รับประทาน1เลือดเลย เพราะว่ากเลือดนั้นเป็น2ชีวิต ท่านอย่ารับประทานชีวิตพร้อมกับเนื้อ.
พบญ.
12:24 ท่านอย่ารับประทานเลือด แต่ท่านจงเทเลือดลงบนพื้นดินอย่างเทน้ำ.
พบญ.
12:25 ท่านอย่ารับประทานเลือด เพื่อท่านเองและลูกหลานที่มาภายหลังท่านจะมีความราบรื่น เมื่อท่านกระทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยะโฮวา.
พบญ.
12:26 แต่ของบริสุทธิ์ที่ท่านมีและของปฏิญาณของท่านนั้น ท่านจงนำไปยังสถานที่ซึ่งพระยะโฮวาจะทรงเลือกไว้
พบญ.
12:27 และท่านจงถวายเครื่องบูชาเผา ทั้งเนื้อและเลือดบนแท่นบูชาของพระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน ท่านจงเทเลือดของสัตวบูชาลงบนแท่นบูชาของพระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน แต่ส่วนเนื้อนั้นท่านรับประทานได้.
พบญ.
12:28 จงถือรักษาและเชื่อฟังบรรดาถ้อยคำเหล่านี้ซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้ เพื่อท่านและลูกหลานของท่านจะมีความราบรื่น เพราะท่านได้กระทำสิ่งที่ดีและถูกต้องในสายพระเนตรของพระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน.
พบญ.
12:29 เมื่อพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านกตัดทิ้งซึ่งชนประเทศต่างๆ ที่ท่านจะเข้าไปยึดครองนั้นออกไปให้พ้นหน้าท่าน และท่านก็ได้เข้าไปยึดครองและอาศัยอยู่ในดินแดนนั้น
พบญ.
12:30 ท่านจงระวังตัวอย่าได้ติดกบ่วงแร้วไปติดตามพวกเขา ภายหลังจากที่เขาถูกทำลายต่อหน้าท่านแล้วนั้น ท่านจะไม่แสวงหาพระของเขาโดยกล่าวว่า ชนประเทศนี้ปรนนิบัติพระของเขาอย่างไร เพื่อเราก็จะกระทำอย่างนั้นด้วย?
พบญ.
12:31 ท่านอย่ากระทำอย่างนั้นต่อพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านทั้งหลาย เพราะว่าพวกเขาได้กระทำสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนทุกอย่างซึ่งพระยะโฮวาทรงเกลียดชังนั้นต่อพระทั้งหลายของเขา แม้แต่บุตรชายและบุตรสาวของเขา เขาก็เผาด้วยไฟถวายแด่พระของเขา.
พบญ.
12:32 ทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้นั้น ท่านจงระวังที่จะประพฤติตาม ท่านกอย่าได้เพิ่มอะไรเข้าไปหรือตัดอะไรออกไปจากสิ่งเหล่านั้นเลย.
คำอธิบาย พระบัญญัติ บทที่ 12
พบญ.
12:2 1 ก่อนที่ชนชาติอิสราเอลจะสามารถมีการรับสุขความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดินงามอย่างครบบริบูรณ์ พวกเขาก็ต้องทำลายสถานที่นมัสการของพวกนอกศาสนา, รูปเคารพ, และชื่อของรูปเคารพเหล่านั้นทิ้งเสียให้หมดสิ้น (ข้อ 2–3). ดังนั้นศูนย์กลางแห่งการนมัสการทั้งหมดของพวกนอกศาสนาจะต้องถูกขจัดออกไปจากแผ่นดินงามอย่างถี่ถ้วน. ชนชาติอิสราเอลจะต้องไม่นมัสการพระเจ้าในรูปแบบเดียวกันกับที่ชนประเทศเหล่านั้นนมัสการพระของพวกเขา (ข้อ 4).
พบญ.
12:3 ก พบญ.7:5; อซด.34:13; วนฉ.2:2; 6:25; 2คนก.34:4
พบญ.
12:5 ก พบญ.12:11; 16:2; 26:2; 2คนก.7:12; บพส.132:13–14; ลก.2:41; ยฮ.4:20
พบญ.
12:5 1 ชนชาติอิสราเอลไม่ได้รับอนุญาตให้นมัสการพระเจ้าและรับสุขเครื่องบูชาที่พวกเขานำมาถวายแด่พระเจ้าในสถานที่ที่พวกเขาเลือกสรร (ข้อ 8, 13, 17). พวกเขาจะต้องนมัสการพระเจ้าในสถานที่ที่พระองค์ทรงเลือกสรร ซึ่งก็คือสถานที่ที่มีพระนาม, ที่ประทับ, และแท่นบูชาของพระองค์ (ข้อ 5–6) โดยพวกเขาจะต้องนำของถวายหนึ่งในสิบ, เครื่องบูชา, และสัตวบูชาไปถวายแด่พระองค์ที่นั่น (ข้อ 5, 11, 14, 18, 21, 26–27; 14:22–23; 15:19–20). ในการตอบสนองข้อเรียกร้องเหล่านี้จะต้องมีศูนย์กลางแห่งการนมัสการหนึ่งเดียว เช่น กรุงเยรูซาเล็มในเวลาต่อมา (2คนก.6:5–6; ยฮ.4:20) เพื่อจะรักษาไว้ซึ่งความเป็นหนึ่งท่ามกลางพลไพร่ของพระเจ้า หลีกเลี่ยงความแตกแยกซึ่งเกิดขึ้นจากความรักชอบของมนุษย์ (เทียบ 1พกษ.12:26–33 และคำอธิบาย.)
การเปิดเผยในพันธสัญญาใหม่เกี่ยวกับการนมัสการพระเจ้านั้นสอดคล้องกับการเปิดเผยในบทนี้อย่างน้อยสี่ด้านคือ ประการแรก พลไพร่ของพระเจ้าควรจะเป็นหนึ่งเสมอ ไม่ควรมีการแตกแยกเกิดขึ้นท่ามกลางพวกเขา (บพส.133; ยฮ.17:11, 21–23; 1กธ.1:10; อฟ.4:3). ประการที่สอง พลไพร่ของพระเจ้าควรจะชุมนุมกันในนามเดียวเท่านั้น คือพระนามขององค์พระเยซูคริสต์เจ้า (มธ.18:20; 1กธ.1:12 และคำอธิบาย) ซึ่งความเที่ยงแท้ของพระนามนี้ก็คือพระวิญญาณนั้น (1กธ.12:3). การใช้นามอื่นมาตั้งชื่อนั้นคือการแตกแยกเป็นนิกาย นี่ก็คือการล่วงประเวณีฝ่ายวิญญาณ (ดู วว.3:8 คำอธิบาย 3). ประการที่สาม ที่พักอาศัย, ที่ประทับของพระเจ้าในพันธสัญญาใหม่นั้นตั้งอยู่ในวิญญาณของเราอย่างเฉพาะเจาะจง คือในวิญญาณที่ผสมกลมกลืนของเรา ซึ่งก็คือวิญญาณมนุษย์ของเราที่ได้บังเกิดใหม่ และมีพระวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์อาศัยอยู่ภายใน (ยฮ.3:6ข; รม.8:16, 2ตธ.4:22; อฟ.2:22). ในการประชุมของเราเพื่อนมัสการพระเจ้านั้น เราจะต้องฝึกฝนวิญญาณของเราและกระทำทุกสิ่งในวิญญาณของเรา (ยฮ.4:24; 1กธ.14:15). ประการที่สี่ ในการนมัสการพระเจ้านั้น เราจำต้องปรับใช้กางเขนของพระคริสต์อย่างเป็นจริง ซึ่งมีเครื่องหมายเล็งถึงโดยแท่นบูชา โดยการปฏิเสธเนื้อหนัง, ตัวเอง, และชีวิตธรรมชาติ แต่ปรนนิบัติพระเจ้าด้วยพระคริสต์เท่านั้น (มธ.16:24; ฆต.2:20). ดังนั้น การประชุมของพลไพร่ของพระเจ้าเพื่อจะนมัสการพระเจ้านั้นควรจะอยู่ในพระนามขององค์พระเยซูคริสต์เจ้า, อยู่ในวิญญาณที่ผสมกลมกลืน ซึ่งเป็นสถานที่อันเป็นที่ประทับของพระเจ้า, อยู่ในสถานที่ที่มีกางเขน, และนมัสการพร้อมกับการรับสุขพระคริสต์เป็นความเที่ยงแท้ของของถวายหนึ่งในสิบ, เครื่องบูชา, และสัตวบูชา (ดู ยฮ.4:24 คำอธิบาย 4). นี่คือความเป็นหนึ่งท่ามกลางพลไพร่ของพระเจ้า และนี่ก็คือฐานที่ถูกต้องสำหรับการนมัสการพระเจ้า.
การเปิดเผยในพันธสัญญาใหม่เกี่ยวกับการนมัสการพระเจ้านั้นสอดคล้องกับการเปิดเผยในบทนี้อย่างน้อยสี่ด้านคือ ประการแรก พลไพร่ของพระเจ้าควรจะเป็นหนึ่งเสมอ ไม่ควรมีการแตกแยกเกิดขึ้นท่ามกลางพวกเขา (บพส.133; ยฮ.17:11, 21–23; 1กธ.1:10; อฟ.4:3). ประการที่สอง พลไพร่ของพระเจ้าควรจะชุมนุมกันในนามเดียวเท่านั้น คือพระนามขององค์พระเยซูคริสต์เจ้า (มธ.18:20; 1กธ.1:12 และคำอธิบาย) ซึ่งความเที่ยงแท้ของพระนามนี้ก็คือพระวิญญาณนั้น (1กธ.12:3). การใช้นามอื่นมาตั้งชื่อนั้นคือการแตกแยกเป็นนิกาย นี่ก็คือการล่วงประเวณีฝ่ายวิญญาณ (ดู วว.3:8 คำอธิบาย 3). ประการที่สาม ที่พักอาศัย, ที่ประทับของพระเจ้าในพันธสัญญาใหม่นั้นตั้งอยู่ในวิญญาณของเราอย่างเฉพาะเจาะจง คือในวิญญาณที่ผสมกลมกลืนของเรา ซึ่งก็คือวิญญาณมนุษย์ของเราที่ได้บังเกิดใหม่ และมีพระวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์อาศัยอยู่ภายใน (ยฮ.3:6ข; รม.8:16, 2ตธ.4:22; อฟ.2:22). ในการประชุมของเราเพื่อนมัสการพระเจ้านั้น เราจะต้องฝึกฝนวิญญาณของเราและกระทำทุกสิ่งในวิญญาณของเรา (ยฮ.4:24; 1กธ.14:15). ประการที่สี่ ในการนมัสการพระเจ้านั้น เราจำต้องปรับใช้กางเขนของพระคริสต์อย่างเป็นจริง ซึ่งมีเครื่องหมายเล็งถึงโดยแท่นบูชา โดยการปฏิเสธเนื้อหนัง, ตัวเอง, และชีวิตธรรมชาติ แต่ปรนนิบัติพระเจ้าด้วยพระคริสต์เท่านั้น (มธ.16:24; ฆต.2:20). ดังนั้น การประชุมของพลไพร่ของพระเจ้าเพื่อจะนมัสการพระเจ้านั้นควรจะอยู่ในพระนามขององค์พระเยซูคริสต์เจ้า, อยู่ในวิญญาณที่ผสมกลมกลืน ซึ่งเป็นสถานที่อันเป็นที่ประทับของพระเจ้า, อยู่ในสถานที่ที่มีกางเขน, และนมัสการพร้อมกับการรับสุขพระคริสต์เป็นความเที่ยงแท้ของของถวายหนึ่งในสิบ, เครื่องบูชา, และสัตวบูชา (ดู ยฮ.4:24 คำอธิบาย 4). นี่คือความเป็นหนึ่งท่ามกลางพลไพร่ของพระเจ้า และนี่ก็คือฐานที่ถูกต้องสำหรับการนมัสการพระเจ้า.
พบญ.
12:8 ก เทียบ วนฉ.17:6; 21:25
พบญ.
12:9 ก พบญ.25:19; 1พกษ.8:56; 1คนก.23:25; เทียบ ฮร.4:8–9
พบญ.
12:11 ก พบญ.12:5
พบญ.
12:12 ก อฤธ.18:20
พบญ.
12:15 ก พบญ.15:22–23
พบญ.
12:15 1 แปลตามตรงคือ จิต. ข้อ 20, 21 ก็เช่นเดียวกัน.
พบญ.
12:16 ก พบญ.12:23; ลวต.3:17; กจ.15:20
พบญ.
12:16 1ก ดู ลวต.17:10 คำอธิบาย 1.
พบญ.
12:17 1 ชนชาติอิสราเอลสามารถรับสุขผลิตผลอันอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดินงามได้ในสองรูปแบบ. รูปแบบที่ธรรมดาและเป็นส่วนบุคคลนั้นคือการรับสุขส่วนที่ธรรมดา ซึ่งรับสุขได้ในทุกเวลา, ทุกสถานที่, และรับสุขได้กับทุกคน (ข้อ 15). ส่วนรูปแบบที่พิเศษและเป็นกลุ่มชนนั้นคือการรับสุขส่วนที่ดีที่สุด, ผลสุกงอมรุ่นแรก, และลูกหัวปี ซึ่งจะต้องรับสุขร่วมกับชนชาติอิสราเอลทั้งหมดในเวลาเทศกาลเลี้ยงที่กำหนดไว้ ณ สถานที่แห่งเดียวที่พระเจ้าทรงเลือกสรรไว้ (ดู ข้อ 5 คำอธิบาย 1). ทำนองเดียวกัน การรับสุขพระคริสต์ของผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ก็มีสองด้านเช่นกัน คือการรับสุขพระคริสต์ในด้านที่ธรรมดาและเป็นส่วนบุคคล ซึ่งสามารถรับสุขได้ในทุกเวลาทุกสถานที่ และการรับสุขส่วนที่ดีที่สุดของพระคริสต์ในด้านที่พิเศษและเป็นกลุ่มชน ซึ่งเป็นการรับสุขในการประชุมของชีวิตคริสตจักรที่ถูกต้องบนฐานหนึ่งเดียวแห่งความเป็นหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ที่พระเจ้าทรงเลือกสรร.
พบญ.
12:19 ก พบญ.14:27
พบญ.
12:20 ก อซด.34:24; พบญ.19:8
พบญ.
12:23 1 สำหรับข้อ 23–25 ดูคำอธิบายใน ลวต.17:10–14.
พบญ.
12:23 ก ยนซ.9:4; ลวต.17:11; กจ.15:20
พบญ.
12:23 2 ภาษาเฮ็บรายคือ nephesh (เนเฟช) แปลตามตรงคือ จิต, สิ่งมีชีวิต.
พบญ.
12:29 ก ยฮซ.23:4
พบญ.
12:30 ก พบญ.7:16, 25; วนฉ.8:27
พบญ.
12:32 ก พบญ.4:2; สภษ.30:6; วว.22:18–19
