ฆะลาเตีย บทที่ 5

ฆต. 5:1 ก ฆต.5:13; 2:4; ยฮ.8:32, 36; 2กธ.3:17

ฆต. 5:1 1ก หมายถึงเสรีภาพแห่งการพ้นจากการเป็นทาสของกฎบัญญัติ. พระคริสต์ได้ทรงปลดปล่อยเราแล้วโดยอาศัยการตายแห่งการไถ่และการเป็นขึ้นแห่งการประทานชีวิต เพื่อเราสามารถรับสุขความอิสระนี้ได้ในพระคุณของพระองค์.

ฆต. 5:1 ข รม.5:2; 1กธ.16:13

ฆต. 5:1 2ข คือยืนหยัดมั่งคงในเสรีภาพแห่งการหลุดพ้นจากการเป็นทาสของกฎบัญญัติ โดยไม่ออกห่างจากพระคริสต์ และไม่ตกต่ำจากพระคุณ.

ฆต. 5:1 3 หรือ ตกเข้าสู่บ่วงแร้วของแอกแห่งการเป็นทาส. การแยกห่างจากพระคริสต์แล้วหันสู่กฎบัญญัติก็คือการถูกผูกมัดไว้หรือตกเข้าในบ่วงแร้ว.

ฆต. 5:1 ค กจ.15:10

ฆต. 5:1 4ค แอกของทาสก็คือการผูกมัดของกฎบัญญัติซึ่งทำให้ผู้ถือรักษากฎบัญญัติกลายเป็นทาสที่อยู่ภายใต้การผูกมัดของแอกนั้น.

ฆต. 5:1 ง ฆต.2:4; 4:3

ฆต. 5:2 ก ฆต.5:6, 11; 2:3; 6:13, 15; กจ.15:1

ฆต. 5:2 1ก พวกที่นับถือศาสนายูดาย, พี่น้องเทียมเท็จ ได้ยึดเอาการรับพิธีสุหนัตเป็นเงื่อนไขของความรอด (2:3-5; กจ.15:1). ดู 2:3 คำอธิบาย 2.

ฆต. 5:2 2 ถ้าหากวิสุทธิชนชาวฆะลาเตียก็รับพิธีสุหนัตด้วยและยึดเอาสิ่งนี้เป็นเงื่อนไขของความรอด พระคริสต์ก็ไม่เป็นประโยชน์อะไรสำหรับเขาอีก เพราะถ้าเขายังกลับไปสู่กฎบัญญัติอีก เขาก็ได้ละทิ้งพระคริสต์ไปโดยอัตโนมัติ.

ฆต. 5:3 ก ฆต.6:13; รม.2:25

ฆต. 5:4 ก ฆต.2:21; 3:10-11; รม.9:31

ฆต. 5:4 1 คือถูกบั่นทอนจนไม่เหลืออะไรจากพระคริสต์เลย หรือสูญเสียประโยชน์ทั้งสิ้นจากพระคริสต์ ดังนั้นจึงตัดขาดจากพระองค์ (ฉบับแปลดาร์บี้) ทำให้พระองค์สูญเสียประสิทธิภาพไป. การกลับไปสู่กฎบัญญัติก็คือการแยกออก หรือตัดขาดจากพระคริสต์.

ฆต. 5:4 ข ฮร.12:15; 2ปต.3:17

ฆต. 5:4 2ข การตัดขาดจากพระคริสต์ก็คือ การตกต่ำไปจากพระคุณ. กรณีนี้ชี้เป็นนัยว่า พระคุณที่ผู้เชื่อทั้งหลายได้อาศัยอยู่นั้นก็คือพระคริสต์.

ฆต. 5:4 ค ฆต.2:21; 6:18

ฆต. 5:5 ก รม.8:23-25

ฆต. 5:5 ข กซ.1:27; ตต.1:2; 2:13

ฆต. 5:5 1ข ความชอบธรรมที่เราเฝ้าหวังนั้น ก็คือตัวของพระคริสต์เอง (1กธ.1:30). นี่ไม่ใช่เนื่องมาจากการประพฤติตามกฎบัญญัติในเนื้อหนัง แต่เนื่องมาจากความเชื่อในพระวิญญาณ.

ฆต. 5:5 ค 1กธ.1:30; ฟป.3:9

ฆต. 5:5 ง ฆต.3:3

ฆต. 5:5 2ง ตรงข้ามกับพึ่งเนื้อหนัง (3:3).

ฆต. 5:5 จ ฆต.3:8, 11, 22, 24

ฆต. 5:5 3จ ตรงข้ามกับเนื่องมาจากการประพฤติตามกฎบัญญัติ (3:2).

ฆต. 5:6 ก ฆต.3:14, 28

ฆต. 5:6 ข ฆต.5:2; 6:15; 1กธ.7:19; รม.2:28-29

ฆต. 5:6 1 คือ ไม่มีกำลังใดๆ, ไม่มีฤทธิ์เดชที่แท้จริง.

ฆต. 5:6 ค อฟ.6:23; 1ธซ.1:3; ยก.2:20, 22

ฆต. 5:6 2 ความเชื่อที่มีชีวิตก็ย่อมมีการเคลื่อนไหว. ความเชื่อนี้ได้อาศัยความรักในการดำเนินการเพื่อให้กฎบัญญัตินั้นสำเร็จสมบูรณ์ (ข้อ 14). การรับพิธีสุหนัตเป็นเพียงกฎเกณฑ์ทางภายนอกซึ่งไม่มีฤทธิ์เดชของชีวิต ฉะนั้นจึงไม่มีประสิทธิผลแต่อย่างใด. แต่ความเชื่อนั้นได้ต้อนรับเอาพระวิญญาณแห่งชีวิต (3:2) ความเชื่อนี้จึงเต็มด้วยฤทธิ์เดช. ความเชื่อนี้ดำเนินการโดยความรัก ไม่เพียงได้ทำให้กฎบัญญัติสำเร็จสมบูรณ์ แต่ยังได้สำเร็จพระประสงค์ของพระเจ้า นั่นก็คือสำเร็จซึ่งฐานะแห่งบุตรของพระเจ้า เพื่อพระเจ้าจะได้รับการสำแดงแห่งกลุ่มชนคือพระกายของพระคริสต์

ฆต. 5:6 3 ความรักเกี่ยวข้องกับการชื่นชอบที่เรามีต่อพระคริสต์. ถ้าไม่มีการชื่นชอบเช่นนี้ ความเชื่อก็ไม่อาจดำเนินการ. การฟังหลักความเชื่อได้เร่งเร้าออกซึ่งความชื่นชอบแห่งความรัก. เรายิ่งรักพระองค์ ความเชื่อก็ยิ่งดำเนินการและนำเราเข้าสู่ความอุดมสมบูรณ์และประโยชน์ของพระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่ง.

ฆต. 5:7 ก ฆต.2:2; 1กธ.9:24

ฆต. 5:7 ข ฆต.3:1

ฆต. 5:7 ค ฆต.2:5

ฆต. 5:7 1ค ไม่ใช่หลักธรรมแต่เป็นความเที่ยงแท้ในพระคริสต์ เหมือนดังที่อัครทูตได้ประกาศแก่ชาวฆะลาเตีย.

ฆต. 5:8 ก กซ.2:4

ฆต. 5:8 1ก คำสอนแห่งการเกลี้ยกล่อมจูงใจของผู้ถือศาสนายูดาย ทำให้ชาวฆะลาเตียหันเหจากพระคริสต์ไปสู่การถือรักษากฎบัญญัติ.

ฆต. 5:8 ข ฆต.1:6; รม.8:28

ฆต. 5:9 ก 1กธ.5:6; มธ.13:33; มธ.16:6, 12

ฆต. 5:9 1ก คำว่า "เชื้อ" ชี้ถึงคำสอนเทียมเท็จของผู้ถือศาสนายูดาย (เทียบมธ.16:12) ทั้งก้อน คือผู้เชื่อทั้งหมดโดยส่วนรวม ซึ่งก็คือคริสตจักร.

ฆต. 5:10 ก 2กธ.2:3

ฆต. 5:10 ข ฟป.3:15

ฆต. 5:10 ค ฆต.1:7; 5:12; กจ.15:24

ฆต. 5:11 ก ฆต.5:2

ฆต. 5:11 1ก พิธีสุหนัตเป็นเงาแห่งการจัดการต่อเนื้อหนังของมนุษย์ กางเขนเป็นความเที่ยงแท้ของการจัดการนี้ (กซ.2:11-12). ผู้ถือศาสนายูดายได้พยายามนำชาวฆะลาเตียกลับไปสู่สิ่งที่เป็นเงานั้น แต่อัครทูตเปาโลพยายามที่จะรักษาเขาให้อยู่ในความเที่ยงแท้.

ฆต. 5:11 ข ฆต.4:29; 6:12

ฆต. 5:11 ค 1กธ.1:23

ฆต. 5:12 ก ฆต.5:10; 2:4

ฆต. 5:12 1 สำหรับผู้ถือศาสนายูดายที่ยึดมั่นในพิธีสุหนัตแล้วมาสร้างความปั่นป่วนแก่ชาวฆะลาเตียท่านอัครทูตเปาโลไม่เพียงใคร่ให้คนเหล่านั้นตัดหนังปลายองคชาตของตนเสียเท่านั้น แต่ยังใคร่ให้พวกเขาตัดตัวเองออกเสียด้วย. ตัวตนที่สร้างความปั่นป่วนและก่อกวนของเขาควรถูกตัดออกเสีย.

ฆต. 5:13 ก ฆต.5:8

ฆต. 5:13 ข ฆต.5:1

ฆต. 5:13 1ข เสรีภาพที่ไม่ถูกจำกัด ย่อมชักนำให้ปล่อยตัวตามเนื้อหนัง. เสรีภาพที่ถูกจำกัดย่อมนำเราไปรักผู้อื่น และจะปรนนิบัติผู้อื่นอย่างทาสโดยความรัก (เทียบข้อ 14).

ฆต. 5:13 ค ยด.4

ฆต. 5:13 ง 1ปต.2:16; 1กธ.8:9

ฆต. 5:13 2 ดู 3:3 คำอธิบาย 2.

ฆต. 5:13 จ 1กธ.9:19

ฆต. 5:13 3จ แปลตามตรงคือ เป็นทาสปรนนิบัติ.

ฆต. 5:13 ฉ อฟ.4:2; กซ.3:14

ฆต. 5:14 ก มธ.7:12; 22:40; รม.13:8, 10

ฆต. 5:14 ข ลวต.19:18; มธ.19:19

ฆต. 5:16 ก รม.8:4; ฆต.6:16

ฆต. 5:16 1ก ภาษากรีกหมายถึง เหยียบย่ำไปทั่ว, เดินอย่างอิสระ ดังนั้นจึงชี้ถึงการกระทำ, การเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวัน มีความหมายเป็นนัยถึงการดำเนินชีวิตที่เคยชินในชีวิตประจำวันโดยทั่วไป (เทียบ รม.6:4; 8:4; ฟป.3:17-18).

ฆต. 5:16 ข ฆต.5:25, 18; 3:3; รม.8:13

ฆต. 5:16 2 ตามเนื้อหาในบทนี้ พระวิญญาณจะต้องเป็นพระวิญญาณบริสุทธิ์ ซึ่งอาศัยอยู่ในวิญญาณที่บังเกิดใหม่ของเรา และผสมกลมกลืนกับวิญญาณของเรา. การดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณนั้นก็คือให้การเคลื่อนไหวแห่งการดำเนินชีวิตของเราถูกควบคุมกำหนดโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งอยู่ในวิญญาณของเรา. กรณีนี้ตรงข้ามกับการเคลื่อนไหวแห่งการดำเนินชีวิตซึ่งถูกควบคุมกำหนดโดยกฎบัญญัติในเนื้อหนัง. ดู 3:3 คำอธิบาย 2.
เนื้อหนังคือการปรากฏออกที่สุดยอดแห่งมนุษย์ที่มีสามส่วนซึ่งตกต่ำนั้น (ยนซ.6:3) พระวิญญาณนั้นเป็นการแปรสภาพเป็นจริงที่สำเร็จสุดยอดของพระเจ้าตรีเอกภาพที่ผ่านขั้นตอน (ยฮ.7:39). เนื่องจากการไถ่ของพระคริสต์และการงานแห่งการบังเกิดใหม่ของพระวิญญาณนั้น เราทั้งหลายผู้ต้อนรับการแจกจ่ายของพระเจ้าแล้วจึงสามารถไม่ดำเนินชีวิตตามเนื้อหนังและมนุษย์ที่ตกต่ำของเรา แต่ดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณนั้น ตามพระเจ้าตรีเอกภาพที่ผ่านขั้นตอน. เปาโลเขียนจดหมายฉบับนี้ไม่เพียงแต่ช่วยผู้เชื่อชาวฆะลาเตียที่เบี่ยงเบนออกไปให้หลุดพ้นจากกฎบัญญัติในด้านลบ แต่ในด้านบวก ยังให้เขาได้รู้จักว่า ในวิญญาณของผู้เชื่อนั้น มีพระวิญญาณผู้ครอบคลุมสรรพสิ่งที่ประทานชีวิตให้อาศัยอยู่เพื่อให้เขาสามารถดำเนินชีวิตและเคลื่อนไหวในวิญญาณนี้.

ฆต. 5:16 ค รม.13:14; อฟ.2:3

ฆต. 5:16 ง ฆต.5:24

ฆต. 5:17 1 เกี่ยวกับ เนื้อหนัง กับ พระวิญญาณนั้น ดู3:3 คำอธิบาย 2 และ 5:19 คำอธิบาย 1 และ ข้อ 22 คำอธิบาย 1.

ฆต. 5:17 ก เทียบ รม.7:23; 1ปต.2:11; ยก.4:1

ฆต. 5:17 2 ดูข้อ 16 คำอธิบาย 2.

ฆต. 5:17 3 ดู รม.7:23 คำอธิบาย 2.

ฆต. 5:17 ข รม.7:15, 19-21

ฆต. 5:18 1 กฎบัญญัติมีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหนังของเรา (รม.7:5) และเนื้อหนังของเราต่อสู้กับพระวิญญาณนั้น (ข้อ 17). ฉะนั้นพระวิญญาณนั้นจึงตรงข้ามกับกฎบัญญัติ. ถ้าเราดำเนินชีวิตโดยพระวิญญาณนั้นที่ให้เราบังเกิดใหม่ในวิญญาณ เราก็จะไม่สนองราคะตัณหาของเนื้อหนัง (ข้อ 16). ถ้าเราได้รับการนำพาโดยพระวิญญาณนั้น เราก็จะไม่อยู่ภายใต้กฎบัญญัติ. มีเพียงพระวิญญาณแห่งชีวิตเท่านั้น (ไม่ใช่กฎบัญญัติแห่งตัวอักษร) ที่เป็นหลักการแห่งการนำพาของเรา เพื่อมากำหนดกฎเกณฑ์ในการดำเนินชีวิตคริสเตียนของเราในวิญญาณที่ได้รับการบังเกิดใหม่ของเรา.

ฆต. 5:18 ก รม.8:14

ฆต. 5:18 ข รม.6:14

ฆต. 5:19 1 เนื้อหนังเป็นการปรากฏออกของอาดามเก่า. ชีวิตแห่งการตกต่ำของอาดามเก่าได้ปรากฏเป็นจริงในเนื้อหนัง. ส่วนการของเนื้อหนังดังที่ได้เรียงลำดับไว้ในข้อ 19-21 นั้นเป็นการปรากฏในด้านต่างๆ ของเนื้อหนังนี้. การล่วงประเวณี, การโสโครก, กามตัณหา, การเมาเหล้า, และการเลี้ยงเฮฮากัน ล้วนเกี่ยวข้องกับตัณหาของร่างกายที่เสื่อมเสียแล้วนี้. ส่วนการเป็นศัตรูกัน, การแก่งแย่งชิงดีกัน, การอิจฉากัน, การโกรธกัน, การชิงดีชิงเด่นกัน, การแตกก๊กกัน, การถือนิกายกัน, และการริษยากัน ล้วนเกี่ยวข้องกับจิตที่ตกต่ำ. จิตนี้กับร่างกายที่เสื่อมเสียใกล้เคียงกันมาก. สำหรับการไหว้รูปเคารพและการใช้วิทยาคมนั้นเกี่ยวข้องกับวิญญาณที่ตายแล้ว. กรณีนี้แสดงว่าสามส่วนแห่งมนุษย์ที่ตกต่ำของเราคือวิญญาณ,จิต, และกายล้วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหนังที่เสื่อมเสียและชั่วร้ายทั้งนั้น.

ฆต. 5:19 2 การล่วงประเวณี, การโสโครก, และกามตัณหาเป็นกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับกิเลสตัณหา.

ฆต. 5:20 1 การไหว้รูปเคารพและการใช้วิทยาคมเป็นกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับการกราบไหว้ผี.

ฆต. 5:20 ก วว.21:8; 22:15

ฆต. 5:20 2 การเป็นศัตรูกัน, การแก่งแย่งชิงดีกัน, การอิจฉากัน, การโกรธกัน เป็นอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งเกี่ยวข้องกับอารมณ์ที่ชั่วร้าย.

ฆต. 5:20 ข 1กธ.3:3

ฆต. 5:20 3 การชิงดีชิงเด่นกัน, การแตกก๊กกัน, การถือนิกายกัน, การริษยากัน เป็นอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับคณะนิกาย.

ฆต. 5:20 ค 1กธ.1:10-13

ฆต. 5:20 ง ตต.3:10

ฆต. 5:20 4ง ภาษากรีกเป็นคำเดียวกันกับคำว่า “มิจฉาลัทธิ” ใน 2ปต.2:1. ในที่นี้ชี้ถึง “กลุ่มลัทธิแห่งความคิดเห็น” (ฉบับแปลใหม่ของดาร์บี้) หรือ “คณะนิกาย”.

ฆต. 5:21 ก ฆต.5:26; 1กธ.3:3

ฆต. 5:21 1 การเมาเหล้ากันและการเลี้ยงเฮฮากัน เป็นอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับการสำมะเลเทเมา.

ฆต. 5:21 2 การรับอาณาจักรของพระเจ้าเป็นมรดกหมายถึงการที่ผู้เชื่อที่มีชัยชนะได้รับสุขอาณาจักรที่จะมาถึงในอนาคตเป็นบำเหน็จ. กรณีนี้ไม่เหมือนกับการได้รับความรอดของผู้เชื่อ แต่เป็นบำเหน็จที่เพิ่มเข้ามานอกเหนือจากความรอด. ดู อฟ.5:5 คำอธิบาย 3 และ ฮร.12:28 คำอธิบาย 1.

ฆต. 5:21 ข 1กธ.6:9; อฟ.5:5

ฆต. 5:22 ก มธ.7:16; รม.7:4; อฟ.5:9

ฆต. 5:22 1ก สิ่งที่เนื้อหนังกระทำนั้น เป็นเพียงการงานที่ไม่มีชีวิต (ข้อ 19) แต่สิ่งซึ่งบังเกิดจากพระวิญญาณนั้นเป็นผลที่เต็มไปด้วยชีวิต. ผลของพระวิญญาณนั้นก็คือการปรากฏออกที่แตกต่างกันของพระวิญญาณแห่งชีวิตซึ่งอยู่ภายในเรา โดยในที่นี้บอกไว้เก้าอย่าง. แท้จริงยังมีมากกว่านี้ เช่น ความต่ำต้อย (อฟ.4:2; ฟป.2:3), ความกรุณา (ฟป.2:1), การอยู่ในธรรม (2ปต.1:6), ความชอบธรรม (รม.14:17; อฟ.5:9), การแบ่งแยกบริสุทธิ์ (อฟ.1:4; กซ.1:22), ความบริสุทธิ์หมดจด (มธ.5:8), และคุณธรรมอื่นๆ อีก. นอกจากความอ่อนโยนแล้ว อฟ.4:2 และ กซ.3:12 ยังได้ถือว่าความต่ำต้อยเป็นคุณธรรมด้วย. ใน รม.14:17 ว่าความชอบธรรม, สันติสุข, และความชื่นชมยินดีเป็นด้านต่างๆ ของอาณาจักรแห่งพระเจ้าในวันนี้. แต่ในที่นี้พูดเพียงสันติสุขและความชื่นชมยินดี ไม่ได้พูดถึงความชอบธรรม. ใน 2ปต.1:5-7 ได้นับว่าการอยู่ในธรรมกับความอดทน, และการเหนี่ยวรั้งตนกับความรักเป็นลักษณะพิเศษแห่งการเติบโตฝ่ายวิญญาณ แต่ในที่นี้ไม่ได้กล่าวถึงการอยู่ในธรรมกับความอดทน. ใน มธ.5:5-9 ได้บันทึกถึงความชอบธรรม, ความเมตตากับความบริสุทธิ์หมดจด, และความอ่อนสุภาพกับสันติสุข โดยถือว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเงื่อนไขของความเที่ยงแท้แห่งอาณาจักรในวันนี้แต่ในที่นี้มิได้กล่าวถึงในสามด้านนี้.
เนื้อหนังเป็นการปรากฏออกของอาดามเก่าฉันใด พระวิญญาณนั้นก็เป็นการแปรสภาพเป็นจริงของพระคริสต์ฉันนั้น. ในความเป็นจริงแล้วพระคริสต์จะถูกดำเนินชีวิตออกมาในฐานะพระวิญญาณนั้น. ผลของพระวิญญาณนั้นที่เรียบเรียงไว้ในที่นี้ก็คือลักษณะพิเศษของพระคริสต์.

ฆต. 5:22 ข 1กธ.8:1; 13:4, 13; 14:1

ฆต. 5:22 ค รม.14:17

ฆต. 5:22 ง รม.16:20; กซ.3:15

ฆต. 5:23 ก กจ.24:25; 2ปต.1:6

ฆต. 5:23 ข ฆต.5:18; 1ตธ.1:9

ฆต. 5:24 1 คำว่า "แต่" ในข้อ 22 นำเอาผลของพระวิญญาณในข้อนั้นมาเปรียบเทียบกับการของเนื้อหนังในข้อ 19 สำหรับคำว่า "แต่" ในข้อนี้ได้นำเอาการตรึงเนื้อหนังไว้บนกางเขนมาเปรียบเทียบกับการของเนื้อหนังในข้อ 19.

ฆต. 5:24 ก ฆต.3:29; 1กธ.3:23; 2กธ.10:7

ฆต. 5:24 2 การตรึงคนเก่าไว้บนกางเขนใน รม.6:6 กับการตรึง "ข้าพเจ้า" ไว้บนกางเขนใน ฆต.2:20 ล้วนไม่ได้กระทำสำเร็จโดยตัวเราเอง. ในที่นี้กลับว่าเราได้ตรึงเนื้อหนังพร้อมกับกิเลสและราคะตัณหาไว้ที่กางเขนแล้ว. คนเก่าและ "ข้าพเจ้า" ก็คือตัวเราเองนี้. เนื้อหนังก็คือการปรากฏออกของตัวเราในการดำเนินชีวิตในความเป็นจริง. การที่คนเก่าและ "ข้าพเจ้า" ถูกตรึงกางเขนนั้นเป็นข้อเท็จจริงที่พระคริสต์ทรงสำเร็จบนกางเขนแล้ว แต่การตรึงเนื้อหนังกับกิเลสและราคะตัณหาไว้ที่กางเขนนั้นเป็นประสบการณ์ในภาคปฏิบัติของเราที่มีต่อข้อเท็จจริงนี้. เราต้องอาศัยพระวิญญาณนั้นมาสำเร็จซึ่งประสบการณ์ในภาคปฏิบัตินี้ โดยนำการตรึงกางเขนที่พระคริสต์ได้กระทำสำเร็จนั้นไปปฏิบัติการ. นี่ก็คือการประหารการประพฤติแห่งตัณหาของร่างกายและอวัยวะที่ชั่วร้ายโดยพึ่งพระวิญญาณนั้น (รม.8:13ข; กซ.3:5).
เกี่ยวกับประสบการณ์แห่งกางเขนนั้นมีอยู่สามด้าน (1) ข้อเท็จจริงที่พระคริสต์ทรงกระทำสำเร็จแล้ว (รม.6:6; ฆต.2:20); (2) การปรับใช้ข้อเท็จจริงที่สำเร็จแล้วของเรา (5:24); และ (3) ประสบการณ์ในการปรับใช้ของเราก็คือแบกกางเขนทุกวัน (มธ.16:24; ลก.9:23).

ฆต. 5:24 ข ฆต.2:20; 6:14; รม.6:6

ฆต. 5:24 3ข หนังสือเล่มนี้ได้เปิดเผยแก่เราว่า การใช้กฎบัญญัติอย่างผิดพลาดนั้นตรงข้ามกับพระคริสต์ (2:16) และเปิดเผยว่าตัณหาของเนื้อหนังต่อสู้กับพระวิญญาณนั้น (5:17). กางเขนได้ขจัดไปแล้วซึ่ง "ข้าพเจ้า" ที่โน้มเอียงไปทางกฎบัญญัติ (2:20) และตัณหาของเนื้อหนังที่ต่อสู้พระวิญญาณนั้นเพื่อพระคริสต์สามารถแทนที่กฎบัญญัติ และพระวิญญาณนั้นสามารถแทนที่เนื้อหนัง. พระเจ้าไม่ต้องการให้เราถือรักษากฎบัญญัติโดยเนื้อหนังของเรา แต่ต้องการให้เราดำเนินชีวิตพระคริสต์โดยพระวิญญาณนั้น.

ฆต. 5:24 ค ฆต.5:16 17, 18

ฆต. 5:25 1 การมีชีวิตอยู่โดยพระวิญญาณนั้นก็คือให้การดำเนินชีวิตของเราพึ่งพระวิญญาณนั้น ทั้งถูกกำกับให้เป็นระเบียบโดยพระวิญญาณนั้น และไม่ถูกกำกับให้เป็นระเบียบโดยกฎบัญญัติ. กรณีนี้เท่ากับการดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณนั้นในข้อ 16 แต่แตกต่างกับการดำเนินชีวิตโดยพระวิญญาณในข้อนี้ (ดู คำอธิบาย2)

ฆต. 5:25 ก ฆต.5:16

ฆต. 5:25 2ก แปลตามตรงคือ ดำเนินตามหลักเกณฑ์. ภาษากรีกหมายถึง การยึดปัจจัยสำคัญ การดำเนินตามปัจจัยสำคัญ เหมือนการเดินในขบวนแถว การเดินสวนสนามของกองทัพ การย่างก้าวที่พร้อมเพรียงกัน ชี้ถึงการเคลื่อนไหวที่ถูกกำกับให้เป็นระเบียบ (เทียบ 6:16; กจ.21:24; รม. 4:12 กับคำอธิบาย; ฟป.3:16 คำอธิบาย 4).
คำว่า "ดำเนินชีวิต" ใน 5:16 กับในข้อนี้ล้วนเป็นการดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณนั้น. ในข้อแรกหมายถึงการดำเนินชีวิตทั่วๆ ไปในชีวิตประจำวัน ส่วนข้อหลังหมายถึงการดำเนินชีวิตที่ยึดเป้าหมายหนึ่งเดียวของพระเจ้าเป็นทิศทางและจุดประสงค์ของชีวิต และยึดพระวิญญาณนั้นเป็นหลักการพื้นฐานและหลักอันเที่ยงตรงของเรา. การดำเนินชีวิตเช่นนี้ถูกปลูกฝังโดยการเป็นอยู่ในสิ่งทรงสร้างใหม่ (6:16 คำอธิบาย 2), โดยการเพียรพยายามแสวงหาพระคริสต์อย่างสุดกำลัง เพื่อจะได้รับพระองค์ (ฟป.3:12 และคำอธิบาย), และโดยการมีภาคปฏิบัติในการดำเนินชีวิตคริสตจักร (รม.12:1-5; อฟ.4:16). เมื่อการดำเนินชีวิตลักษณะนี้ได้รับปลูกฝังแล้วก็จะสำเร็จพระทัยปรารถนาที่พระเจ้ามีต่อคริสตจักร.

ฆต. 5:26 1 นี่คือผลลัพธ์จากการดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณในข้อ 25. เกียรติยศอันว่างเปล่า การยั่วโทสะกัน และการริษยากันล้วนอยู่ฝ่ายเนื้อหนัง (เทียบข้อ 24). เกียรติยศอันว่างเปล่านำมาซึ่งการยั่วโทสะและการริษยากัน. ถ้าเราประหารเกียรติยศอันว่างเปล่าโดยพึ่งพระวิญญาณนั้นการยั่วโทสะและการริษยากันก็จะสิ้นสุดไปโดยอัตโนมัติผลลัพธ์ก็คือสันติสุข. สามหัวข้อนี้จะทดสอบเราว่าได้ดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณหรือไม่.

ฆต. 5:26 ก ฟป.2:3

ฆต. 5:26 ข ฆต.5:21