2 โกรินโธ บทที่ 8

2กธ. 8:1 ก 2กธ.1:12; 9:14; 13:14

2กธ. 8:1 1ก ดู 1กธ.15:10 คำอธิบาย 1. โดยพระคุณ ซึ่งก็คือชีวิตแห่งการเป็นขึ้นของพระคริสต์นี้ ผู้เชื่อชาวมากะโดเนียจึงได้มีชัยชนะต่อการครอบงำของทรัพย์สมบัติที่ชั่วคราวและไม่แน่นอน (ดู 1กธ.16:1 คำอธิบาย 1) และกลายเป็นผู้ที่ใจกว้างในการจุนเจือวิสุทธิชนที่ขัดสน.

2กธ. 8:1 ข กจ.16:9; 2กธ.1:16; 2:13

2กธ. 8:2 1 ดู 2:9 กับคำอธิบาย 1 และ 9:13 คำอธิบาย 1.

2กธ. 8:2 ก เทียบ มก.12:43-44

2กธ. 8:2 ข 2กธ.9:13

2กธ. 8:2 2ข คำเดียวกันนี้ใช้แสดงถึงความบริสุทธิ์ใจและความเรียบง่ายด้วย. ดู 1:12 และ รม.12:8.

2กธ. 8:4 ก 2กธ.8:17

2กธ. 8:4 1 ผู้เชื่อชาวมากะโดเนียได้ขอร้องอัครทูตให้พวกเขาสามารถมีส่วน (มีการสามัคคีธรรม) พระคุณแห่งการจุนเจือวิสุทธิชนที่ขัดสน. พวกเขาไม่ได้ถูกขอร้องให้มีส่วนในเรื่องนี้ แต่พวกเขาได้ร้องขอเอง. เขาทั้งหลายถือว่านี่คือพระคุณซึ่งต้องการให้อัครทูตอนุญาตให้เขามีส่วนเช่นนี้.

2กธ. 8:4 ข 2กธ.9:1; รม.15:25-26

2กธ. 8:5 1 องค์พระผู้เป็นเจ้าต้องการตัวของผู้เชื่อเองมากกว่าต้องการสิ่งที่พวกเขามีอยู่.

2กธ. 8:5 ก เทียบ รม.12:1

2กธ. 8:5 2 เขาทั้งหลายไม่เพียงถวายตัวเองแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น แต่ยังได้มอบตัวเองให้แก่อัครทูตด้วยเพื่อกลายเป็นหนึ่งกับอัครทูต ในการทำให้การปฏิบัติของเขาทั้งหลายสำเร็จ.

2กธ. 8:5 3 ผู้เชื่อได้ถวายตัวเองแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าก่อน จากนั้นได้มอบให้แก่อัครทูตด้วยตามน้ำพระทัยของพระเจ้าและตามการดำเนินการแห่งอำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้า.

2กธ. 8:6 ก 2กธ.8:16, 23; 12:18

2กธ. 8:6 ข 2กธ.8:7, 19; 1กธ.16:3 กับคำอธิบาย

2กธ. 8:6 1ข ชี้ถึงการเคลื่อนไหวของการมอบถวาย.

2กธ. 8:6 2 นี่แสดงว่านอกจากพระคุณนี้ซึ่งเป็นพระคุณของการให้แล้ว ติโตยังได้กระทำเรื่องอื่นให้สำเร็จในท่ามกลางผู้เชื่อชาวโกรินโธอีกด้วย.

2กธ. 8:7 ก 2กธ.9:8

2กธ. 8:7 1 หรือ วาทศิลป์.

2กธ. 8:7 ข 1กธ.1:5

2กธ. 8:7 ค 2กธ.7:11

2กธ. 8:7 2ค ดู 7:11 คำอธิบาย 1.

2กธ. 8:7 3 สำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางเล่มเป็น ความรักที่อยู่ภายในเราซึ่งมาจากท่านนั้น.

2กธ. 8:7 4 ความรักที่อยู่ในผู้เชื่อนั้นถูกซึมซาบเข้าสู่พวกเขาจากอัครทูต.

2กธ. 8:7 5 ชี้ถึงการเคลื่อนไหวแห่งความรักที่ได้แสดงให้เห็นโดยการจุนเจือสิ่งของฝ่ายวัตถุให้แก่วิสุทธิชนที่ขัดสน. พระคุณนี้ของผู้เชื่อเป็นผลลัพธ์ที่เกิดจากการกระตุ้นแห่งพระคุณของพระเจ้า. ในการสามัคคีธรรมเกี่ยวกับการจุนเจือวิสุทธิชนนั้นอัครทูตได้ชี้แจงแก่เราถึงพระคุณสี่ฝ่าย: (1) พระคุณของพระเจ้า ซึ่งได้ทรงประทานให้แก่ผู้เชื่อชาวมากะโดเนีย เพื่อกระตุ้นพวกเขาและทำให้เขาสามารถจุนเจือด้วยใจที่กว้างใหญ่ (ข้อ 1-2) (2) พระคุณของอัครทูต ซึ่งได้อนุญาตให้ผู้เชื่อมีส่วนในเรื่องการจุนเจือวิสุทธิชนที่ขัดสน (ข้อ 4) (3) พระคุณของผู้เชื่อซึ่งได้จุนเจือสิ่งของฝ่ายวัตถุแก่ผู้ที่ขัดสน (ข้อ 6-7); (4) พระคุณของพระคริสต์ในการที่พระองค์ทรงกลายเป็นคนยากจน เพื่อเราจะได้กลายเป็นคนมั่งมี (ข้อ 9). นี่แสดงว่าการที่ผู้เชื่อมอบถวายทรัพย์สินให้แก่องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ว่าจะเพื่อจุดประสงค์ใดก็ตาม ทั้งหมดควรจะต้องเป็นเรื่องของพระคุณอย่างสิ้นเชิง ไม่ควรจะเป็นการวางแผนของมนุษย์.

2กธ. 8:8 ก 1กธ.7:6

2กธ. 8:9 ก 2กธ.12:9; 13:14

2กธ. 8:9 1ก แท้จริงองค์พระเยซูเจ้าทรงมั่งคั่ง แต่พระองค์ทรงได้กลายเป็นคนยากจนเพราะเห็นแก่เรานี่ก็คือพระคุณสำหรับเรา. ในหลักการเดียวกันการที่เรายินดีถวายทรัพย์สิ่งของฝ่ายวัตถุเพราะเห็นแก่คนอื่นนั้นก็เป็นพระคุณสำหรับพวกเขาด้วย.

2กธ. 8:9 ข 2กธ.6:10

2กธ. 8:10 ก 1กธ.7:25, 40

2กธ. 8:10 1ก ความเห็นของอัครทูตได้แสดงถึงน้ำพระทัยและความปรารถนาขององค์พระผู้เป็นเจ้า. ดู 1กธ.7:25 คำอธิบาย 1.

2กธ. 8:10 ข 2กธ.9:2

2กธ. 8:11 ก 2กธ.8:19; 9:2

2กธ. 8:11 1 แปลตามตรงคือ มาจาก

2กธ. 8:11 ข มก.12:44

2กธ. 8:14 1 แปลตามตรงคือ เพื่อ.

2กธ. 8:14 ก 2กธ.9:12; กจ.4:34-35

2กธ. 8:15 ก อซด.16:18

2กธ. 8:15 1ก ถ้อยคำตอนนี้ได้ยกอ้างมาจากหนังสือเอ็กโซโดบทที่ 16 โดยได้พูดถึงวิธีการฝ่ายสวรรค์ของพระเจ้าในการนำมานาไปหล่อเลี้ยงท่ามกลางพลไพร่ของพระองค์อย่างสมดุล และในที่นี้ได้ถูกปรับใช้กับการจุนเจือสิ่งของฝ่ายวัตถุแก่วิสุทธิชนที่ขัดสน. การเก็บมานาก็เพื่อเป็นการหล่อเลี้ยงในแต่ละวันแห่งพลไพร่ของพระเจ้า. ไม่ว่าพวกเขาจะเก็บได้มากหรือเก็บได้น้อย พวกเขาล้วนได้รับการหล่อเลี้ยงที่พอเพียง. การเก็บมานานั้นเป็นหน้าที่ของพวกเขา และเขาจะต้องทำหน้าที่โดยไม่มีความโลภ. ในทำนองเดียวกัน เราทั้งหลายผู้เป็นบุตรของพระเจ้าก็ไม่ควรจะมีความโลภหรือความคิดที่จะสะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัวเองเพราะไม่ว่าเราจะให้หรือไม่ให้ผลลัพธ์ที่ออกมาล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น. เพราะภายใต้อำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้า พระองค์จะดำเนินการอย่างกระตือรือร้นในการทำให้ทรัพย์สมบัติท่ามกลางพลไพร่ของพระองค์เกิดความสมดุล. ผลลัพธ์ก็คือพระองค์จะดูแลความต้องการในแต่ละวันของเราเพื่อให้ผู้ที่สะสมไว้มากก็ไม่มีเหลือ และผู้ที่สะสมไว้น้อยก็ไม่ขัดสนด้วย.

2กธ. 8:16 ก 2กธ.2:14

2กธ. 8:16 ข 2กธ.8:6; 7:6

2กธ. 8:16 ค 2กธ.7:11

2กธ. 8:16 1ค หรือ ความขยันหมั่นเพียร ชี้ถึงความขยันหมั่นเพียรและใจกระตือรือร้นของเปาโลที่มีเพื่อผู้เชื่อ.

2กธ. 8:17 ก 2กธ.8:6

2กธ. 8:17 1ก ชี้ถึงคำขอร้องของอัครทูต.

2กธ. 8:17 ข 2กธ.8:3

2กธ. 8:18 ก 2กธ.12:18

2กธ. 8:18 ข 1กธ.7:17

2กธ. 8:19 ก 2กธ.8:6, 7

2กธ. 8:19 1ก ดูข้อ 6 คำอธิบาย 2, ข้อ 7 คำอธิบาย 5.

2กธ. 8:19 ข 2กธ.4:15

2กธ. 8:19 ค 2กธ.8:11

2กธ. 8:20 1 เงินทอง ได้ถูกมารซาตานใช้เป็นอย่างมากในการล่อลวงให้มนุษย์ตกอยู่ในความไม่สัตย์ซื่อ. การจุนเจือสิ่งของฝ่ายวัตถุแก่วิสุทธิชนนั้นมีความเกี่ยวข้องกับเงินทอง. เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการตำหนิติเตียนด้วยความระแวงสงสัยของมนุษย์ ในเรื่องนี้อัครทูตจึงได้ส่งพี่น้องคนหนึ่งที่มีชื่อเสียงให้ไปกับติโตเพื่อเป็นพยานบุคคล.

2กธ. 8:20 2 ชี้ถึงความอุดมสมบูรณ์ของสิ่งของฝ่ายวัตถุที่มอบให้.

2กธ. 8:21 1 หรือ ตระเตรียมล่วงหน้า พิจารณาเพื่อผู้อื่นไว้ล่วงหน้า (เหมือนอย่างใน รม.12:17) คำนี้น่าจะอ้างอิงมาจาก สภษ.3:4 ซึ่งในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมฉบับเซ็บทัวจินท์ (Septuagint) ได้แปลเป็น " และคิดการณ์ล่วงหน้าว่าจะกระทำสิ่งดีงามที่น่านับถือในสายพระเนตรขององค์พระผู้เป็นเจ้าและในสายตาของคนทั้งปวง."

2กธ. 8:22 1 พี่น้องผู้สัตย์ซื่ออีกคนหนึ่งถูกส่งไปกับเขาทั้งสองคน เพื่อโดยอาศัยปากแห่งพยานสามคนเป็นพยานอย่างเข้มแข็งก็จะเป็นหลักฐานที่มั่นคง (มธ.18:16). สิ่งนี้แสดงถึงความระมัดระวังในการทำงานของเปาโล.

2กธ. 8:22 2 หรือ ความกระตือรือร้น.

2กธ. 8:22 ก 2กธ.2:3

2กธ. 8:23 ก 2กธ.8:6, 16

2กธ. 8:23 ข ฟม.17

2กธ. 8:23 ค ฟป.2:25

2กธ. 8:23 1 หมายถึงผู้ที่ถูกใช้ออกไป คือผู้ที่ถูกใช้ออกไปโดยคริสตจักรทั้งหลาย.

2กธ. 8:24 ก 2กธ.7:4, 14; 9:2-3