2 โกรินโธ บทที่ 7

2กธ. 7:1 1 นี่ก็ได้ชี้บ่งว่า ข้อนี้เป็นบทสรุปของตอนสุดท้ายในบทที่ 6 (ข้อ 14-18).

2กธ. 7:1 2 ชี้ถึงคำสัญญาที่ได้กล่าวไว้ใน 6:16-18.

2กธ. 7:1 ก 1ยฮ.3:3

2กธ. 7:1 3 ความมลทินแห่งเนื้อหนัง หมายถึงสิ่งของฝ่ายวัตถุ ส่วนความมลทินแห่งวิญญาณหมายถึงสิ่งของในโลกฝ่ายวิญญาณ เช่นการกราบไหว้รูปเคารพเป็นต้น.

2กธ. 7:1 ข 1ธซ.5:23

2กธ. 7:1 4 การแบ่งแยกบริสุทธิ์ก็คือ การแบ่งแยกออกมาจากสิ่งของทุกอย่างที่นอกเหนือจากพระเจ้าเพื่อถวายแด่พระเจ้า (ดู รม.1:2 คำอธิบาย 3; อฟ.1:4 คำอธิบาย 3). การกระทำความบริสุทธิ์ให้สำเร็จก็คือการทำให้การแบ่งแยกเช่นนี้ครบถ้วนและสมบูรณ์ ทำให้ทั่วทั้งตัวของเรา — วิญญาณ จิต และกาย — ได้แบ่งแยกออกมาอย่างครบถ้วนและสมบูรณ์ เพื่อจะได้แบ่งแยกบริสุทธิ์ถวายแด่พระเจ้า (1ธซ.5:23). นี่ก็คือการได้คืนดีกันกับพระเจ้าอย่างสมบูรณ์นั่นเอง.

2กธ. 7:1 ค 1ปต.1:15

2กธ. 7:1 ง ฮร.12:28

2กธ. 7:1 5ง ความหมายคือไม่กล้าแปดเปื้อนด้วยสิ่งที่ไม่เป็นของพระเจ้า หรือสิ่งที่ไม่เกี่ยวกับพระเจ้า (6:17).

2กธ. 7:2 1 คำตักเตือนอย่างตรงไปตรงมาตั้งแต่ 6:14—7:1 นั้นเป็นคำพูดที่แทรกเข้ามา เพื่อนำผู้เชื่อที่ได้เบี่ยงเบนออกไปให้กลับมาจากการแปดเปื้อนด้วยสิ่งมลทินคืนสู่พระเจ้าผู้บริสุทธิ์ เพื่อพวกเขาจะได้คืนดีกันกับพระเจ้าอย่างสมบูรณ์. ดังนั้นในความเป็นจริงแล้ว ข้อ 2 นี้ต่อเนื่องมาจาก 6:11-13 ซึ่งได้ขอร้องผู้เชื่อให้มีใจที่กว้างใหญ่ต่ออัครทูตเพื่อจะรับอัครทูตไว้. ตั้งแต่ข้อนี้ไปจนถึงตอนท้ายของบทนี้ ในคำขอร้องของอัครทูตนั้นอัครทูตได้แสดงความห่วงใยอย่างใกล้ชิดต่อผู้เชื่อเพื่อพวกเขาจะได้รับการประเล้าประโลมและการหนุนใจให้มุ่งหน้าต่อไปในด้านบวกด้วยกันกับองค์พระผู้เป็นเจ้าหลังจากที่ได้คืนดีกันกับพระองค์อย่างสมบูรณ์แล้ว.

2กธ. 7:2 ก 2กธ.6:11, 13

2กธ. 7:2 2ก แปลตามตรงคือ ให้ที่อยู่แก่เรา.

2กธ. 7:2 ข เทียบ กจ.20:33; 1ซมอ.12:3-4

2กธ. 7:2 3ข ประการแรก ทำผิด, ประการต่อมา ทำให้เสื่อมเสีย, และประการสุดท้าย เอาเปรียบ.

2กธ. 7:2 ค 2กธ.12:17

2กธ. 7:3 1 การแสดงออกถึงความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดสนิทสนมอย่างหนึ่ง.

2กธ. 7:4 ก 2กธ.3:12

2กธ. 7:4 ข 2กธ.1:12, 14; 8:24; 9:2; 2ธซ.1:4

2กธ. 7:4 ค 2กธ.7:6-7, 13; 1:4; 1ธซ.3:7

2กธ. 7:4 1ค แปลตามตรงคือ การปลอบโยนนั้น. ความปิติยินดี แปลตามตรงคือ ความปิติยินดีนั้น. ทั้งสองคำชี้ถึงการปลอบโยนและความปิติยินดีพิเศษที่ติโตได้นำมา.

2กธ. 7:4 ง 2กธ.1:4; 4:8; กซ.1:24

2กธ. 7:4 จ 2กธ.6:10

2กธ. 7:5 ก 2กธ.2:13

2กธ. 7:5 1 หมายถึงมนุษย์ภายนอก รวมถึงกายและจิต (ดู 4:16 คำอธิบาย 1) เพราะการต่อสู้ทางภายนอกและความกลัวทางภายในส่งผลพัวพันไปถึงกายและจิต. การไม่มีความสงบสุขในเนื้อหนังนั้นต่างกับการไม่มีความสงบสุขในวิญญาณ (2:13).

2กธ. 7:5 ข 2กธ.4:8

2กธ. 7:5 ค 2กธ.10:3; 1กธ.15:32; 2ตธ.4:7

2กธ. 7:6 ก 2กธ.1:4

2กธ. 7:6 1 แปลตามตรงคือ ต่ำต้อย. เมื่อขยายความแล้ว ก็จะหมายถึงท้อแท้ (เพราะสภาพการณ์ที่บีบบังคับ).

2กธ. 7:6 ข 2กธ.7:4, 13

2กธ. 7:6 2ข เนื่องจากอัครทูตมีความห่วงใยอย่างลึกๆ ต่อผลสะท้อนของผู้เชื่อชาวโกรินโธที่เกิดจากหนังสือจดหมายฉบับแรกของท่าน จนทำให้ท่านไม่มีความสงบสุขในวิญญาณ (2:13) ยิ่งกว่านั้นยังท้อใจอย่างมาก ดังนั้นอัครทูตจึงอยากจะเห็นติโตอย่างรีบเร่งเพื่อได้รับข่าวคราวเกี่ยวกับผลสะท้อนของชาวโกรินโธ. บัดนี้ติโตไม่เพียงได้มาถึงแล้วเท่านั้น แต่ยังได้นำข่าวที่น่ายินดีแห่งผลสะท้อนในด้านบวกของเขาทั้งหลายมาอีกด้วย. สิ่งนี้เป็นการปลอบโยนต่ออัครทูตอย่างใหญ่หลวง.

2กธ. 7:6 3 แปลตามตรงคือ การอยู่ด้วย. ข้อถัดไปก็เช่นเดียวกัน.

2กธ. 7:6 ค 2กธ.2:13; 7:13

2กธ. 7:7 ก 2กธ.7:11

2กธ. 7:7 ข 2กธ.7:11

2กธ. 7:7 ค 2กธ.7:9, 13, 16; 6:10

2กธ. 7:8 ก 2กธ.7:11; 2:2, 4

2กธ. 7:8 1 หมายถึงจดหมายฉบับแรกของอัครทูตที่เขียนให้ชาวโกรินโธ.

2กธ. 7:8 2 นี่แสดงให้เห็นว่า อัครทูตไม่เพียงแต่ได้ตำหนิผู้เชื่ออย่างกล้าหาญและตรงไปตรงมาในจดหมายฉบับแรกเท่านั้น แต่ท่านยังเต็มด้วยความสนิทสนมและมีความอ่อนสุภาพต่อผู้เชื่ออีกด้วย.

2กธ. 7:8 3 นี่แสดงให้เห็นว่าจดหมายฉบับแรกของอัครทูตที่เขียนให้ผู้เชื่อนั้นได้เกิดประสิทธิภาพต่อพวกเขาแล้ว.

2กธ. 7:9 1 นี่คือผลลัพธ์ที่อัครทูตต้องการในการเขียนหนังสือจดหมายฉบับแรก.

2กธ. 7:9 ก บพส.38:18

2กธ. 7:9 2ก หนังสือจดหมายฉบับแรกของอัครทูตทำให้ชาวโกรินโธโศกเศร้าตามพระเจ้า ไม่ใช่เป็นทุกข์เพราะสิ่งของอื่นใด. นี่แสดงว่าพวกเขาได้ถูกนำกลับมาคืนดีกันกับพระเจ้าแล้ว.

2กธ. 7:10 ก วว.2:5, 16; 3:3, 19

2กธ. 7:10 1 หมายถึงการคืนดีกันกับพระเจ้า (5:20) ซึ่งก่อให้เกิดชีวิตที่ตรงข้ามกับความตายมากขึ้น. โดยสิ่งนี้อัครทูตก็ได้มองเห็นผลของหนังสือจดหมายฉบับแรกของท่านที่เขียนให้กับผู้เชื่อ.

2กธ. 7:10 ข เทียบ สภษ.17:22

2กธ. 7:11 1 ผลลัพธ์ทั้งเจ็ดอย่างที่เกิดมาจากการเป็นทุกข์ในการกลับใจเสียใหม่ของผู้เชื่อชาวโกรินโธตามที่ได้จัดเรียงไว้ในข้อนี้ ล้วนเป็นผลเก็บเกี่ยวอย่างอุดมสมบูรณ์จากหนังสือจดหมายฉบับแรกที่อัครทูตเขียนให้กับเขาทั้งหลาย.

2กธ. 7:11 ก 2กธ.8:7, 8, 16

2กธ. 7:11 2ก หรือ ความขยันหมั่นเพียร หมายถึงการที่ผู้เชื่อชาวโกรินโธที่กลับใจเสียใหม่ได้เอาใจใส่อย่างกระตือรือร้นต่ออัครทูต เพราะว่าอัครทูตมีความห่วงใยในความรักถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขาทั้งหลายกับพระเจ้า รวมทั้งสภาพการณ์ของเขาที่อยู่ต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้า. เมื่อก่อนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจกับความห่วงใยของอัครทูตเลย แต่เดี๋ยวนี้เขาได้กลับใจเสียใหม่แล้ว เขาจึงได้ใส่ใจและกระตือรือร้นต่อเรื่องนี้. ในข้อ 12 ก็เช่นเดียวกัน.

2กธ. 7:11 3 คำว่า "แม้กระทั่ง" ได้ถูกใช้ถึงหกครั้งในข้อนี้ ซึ่งมีความหมายว่า ไม่เพียงเท่านี้ แต่ยิ่งกว่านั้น.

2กธ. 7:11 4 หรือ การแก้ต่าง การทำให้ตัวเองใสสะอาดหมายถึงการแก้ต่างของผู้เชื่อชาวโกรินโธต่อเปาโลโดยผ่านติโต เพื่อพิสูจน์ถึงความบริสุทธิ์ของพวกเขาในการล่วงละเมิดนั้น.

2กธ. 7:11 5 ความโกรธเคืองต่อการล่วงละเมิดและผู้ล่วงละเมิด.

2กธ. 7:11 6 ความกลัวที่มีต่ออัครทูตผู้อาจจะมาพร้อมกับไม้เรียว (1กธ.4:21).

2กธ. 7:11 ข 2กธ.7:7

2กธ. 7:11 7ข ความเฝ้าปรารถนาต่ออัครทูต. ผู้เชื่อที่กลับใจเสียใหม่ได้เกรงกลัวอัครทูต แต่พวกเขาก็มีความเฝ้าปรารถนาต่ออัครทูตด้วย.

2กธ. 7:11 ค 2กธ.7:7

2กธ. 7:11 8ค ใจร้อนรนที่จะให้การลงโทษอย่างยุติธรรมต่อผู้กระทำผิด.

2กธ. 7:11 ง 2กธ.10:6

2กธ. 7:11 9ง คือการให้ความยุติธรรม, ดำเนินการลงโทษต่อทุกฝ่ายอย่างยุติธรรมด้วยการตีสอน (2:6).
ผลลัพธ์หกอย่างสุดท้ายที่เกิดจากการเป็นทุกข์ในการกลับใจเสียใหม่ตามพระเจ้านั้นสามารถแบ่งเป็นสามกลุ่มด้วยกัน: กลุ่มที่หนึ่งเกี่ยวข้องกับความรู้สึกที่ละอายของผู้เชื่อชาวโกรินโธ; กลุ่มที่สองเกี่ยวข้องกับอัครทูต; และกลุ่มที่สามเกี่ยวข้องกับผู้ล่วงละเมิด (Bengel: เบงเกล). ฉบับแปลของเวสต์ (Wuest) ก็ได้ชี้ให้เห็นถึงจุดนี้ โดยใช้วลีที่ว่า "ใช่แล้ว...ในความเป็นจริงคือ" ถึงสามครั้งด้วยกันดังนี้: "ใช่แล้ว ท่านแก้ต่างให้ตัวเองในคำพูดนั้น ในความเป็นจริงก็คือการโกรธเคือง ใช่แล้ว ความกลัวนั้น ในความเป็นจริงก็คือการระลึกถึง ใช่แล้วใจร้อนรน ในความเป็นจริงก็คือการทำโทษด้วยการตีสอน."

2กธ. 7:11 10 ชี้ถึงเรื่องการผิดประเวณีในวงศ์ญาติ ซึ่งอัครทูตได้ปรับโทษในบทที่ 5 ของหนังสือจดหมายฉบับแรก.

2กธ. 7:12 ก 2กธ.2:4

2กธ. 7:12 1 ชี้ถึงพี่น้องคนที่ได้ประพฤติผิดประเวณีในวงศ์ญาติคนนั้น (1กธ.5:1).

2กธ. 7:12 2 ชี้ถึงบิดาของพี่น้องคนที่ได้ประพฤติผิดประเวณีในวงศ์ญาตินั้น.

2กธ. 7:12 3 ผู้เชื่อชาวโกรินโธนั้นรักอัครทูตจริงๆ และได้เอาใจใส่ต่ออัครทูตอย่างกระตือรือร้น แต่อาจารย์เทียมเท็จได้ทำให้พวกเขาเบี่ยงเบนออกไป. เพราะฉะนั้นอัครทูตจึงได้เขียนจดหมายฉบับแรกไปนำพวกเขากลับมา เพื่อให้ความรักและการเอาใจใส่อย่างกระตือรือร้นของพวกเขาต่ออัครทูตจะได้ปรากฏแก่เขา.

2กธ. 7:13 ก 2กธ.7:6

2กธ. 7:13 1 นี่แสดงว่าในขณะที่อัครทูตหล่อเลี้ยงด้วยชีวิตนั้น ท่านอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสภาพมนุษย์และอารมณ์.

2กธ. 7:13 ข 2กธ.7:7

2กธ. 7:13 2 ใน 2:12—7:16 ถือเป็นตอนที่สำคัญซึ่งพูดเกี่ยวกับการปฏิบัติแห่งพันธสัญญาใหม่ของอัครทูตและเกี่ยวกับพวกเขาเองในฐานะที่เป็นผู้ปฏิบัติแห่งพันธสัญญาใหม่. ตอนนี้เริ่มต้นจากการที่อัครทูตปรารถนาจะพบติโต (2:13) เนื่องจากความห่วงใยในความรักของท่านที่มีต่อผู้เชื่อชาวโกรินโธ และสิ้นสุดลงด้วยการที่อัครทูตได้รับการปลอบโยนกับการหนุนใจจากการที่ติโตได้นำข่าวดีของผู้เชื่อชาวโกรินโธมาให้.

2กธ. 7:13 3 สิ่งนี้พิสูจน์ว่า ถึงแม้เหล่าอัครทูตจะอุดมสมบูรณ์ด้วยสภาพมนุษย์และอารมณ์ แต่เขาก็ยังคงอยู่ในวิญญาณแห่งการหล่อเลี้ยงของชีวิต.

2กธ. 7:13 ค 1กธ.16:18

2กธ. 7:14 ก 2กธ.7:4

2กธ. 7:15 ก 2กธ.2:9; 10:6

2กธ. 7:15 ข 1กธ.2:3; ฟป.2:12

2กธ. 7:15 1 ดู ฟป.1:8 คำอธิบาย 1.

2กธ. 7:16 ก 2กธ.7:7

2กธ. 7:16 1 หรือ มีความมั่นใจในตัวท่านทั้งหลาย. บัดนี้อัครทูตได้รับการหนุนใจจากผู้เชื่อชาวโกรินโธและสามารถมีความมั่นใจในตัวเขาทั้งหลาย.

2กธ. 7:16 2 แปลตามตรงคือ มีใจกล้า.