1 โกรินโธ บทที่ 8

1กธ. 8:1 1 ปัญหาที่หกซึ่งได้รับการจัดการในหนังสือเล่มนี้คือเรื่องของการกินสิ่งของที่บูชารูปเคารพ (8:1—11:1).

1กธ. 8:1 ก 1กธ.8:4, 7, 10; 10:14; กจ.15:20, 29

1กธ. 8:1 2 ชี้ถึงการรับรู้ด้านทัศนะภายในซึ่งอยู่ภายใน.

1กธ. 8:1 ข รม.15:14

1กธ. 8:1 3ข คำว่า "ความรู้" ที่อยู่ในข้อนี้และในข้อ 7, 10 ชี้ถึงความรู้ด้านทัศนะภายนอกซึ่งอยู่ภายนอกอันเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป.

1กธ. 8:1 ค 1กธ.4:6

1กธ. 8:1 จ 1กธ.3:10; 10:23; 14:4, 5, 12; รม.14:19; อฟ.4:16

1กธ. 8:1 5จ ไม่เพียงชี้ถึงการเสริมสร้างผู้เชื่อเป็นส่วนบุคคลเท่านั้น แต่ยังชี้ถึงการก่อสร้างพระกายแห่งกลุ่มชนของพระคริสต์อีกด้วย (14:4-5, 12; อฟ.4:16). หนังสือเล่มนี้เน้นหนักในเรื่องการก่อสร้าง (3:9-10, 12; 10:23).

1กธ. 8:1 ง 1กธ.13:1—14:1; รม.13:10

1กธ. 8:1 4ง ความรู้ด้านทัศนะภายนอกที่อยู่ภายนอกที่ทำให้พองตัวขึ้นนั้นมาจากต้นไม้แห่งความรู้ดีและชั่วอันเป็นแหล่งกำเนิดของความตาย. ความรักฝ่ายวิญญาณ (มิได้เป็นฝ่ายเนื้อหนัง) ที่ได้บรรยายไว้ในบทที่ 13 อันเป็นการสำแดงของชีวิตนั้นทำให้ก่อสร้างขึ้น. ความรักนี้มาจากต้นไม้แห่งชีวิตอันเป็นแหล่งกำเนิดของชีวิต. นี่เป็นความรักของพระเจ้า (1ยฮ.4:16) ที่ถูกซึมซาบเข้าสู่ภายในเราโดยความเชื่อซึ่งได้นำเราเข้าสู่การเข้าสนิททางอินทรียภาพกับพระเจ้า. เรารักพระเจ้า (ข้อ 3) และรักพี่น้อง (1ยฮ.4:21) ด้วยความรักเช่นนี้เอง และเราก็ควรที่จะดำเนินชีวิตตามความรักนี้ (รม.14:15). เช่นนี้การดำเนินชีวิตของเราก็จะก่อสร้างผู้อื่นขึ้น (10:23).

1กธ. 8:2 ก 1กธ.3:18; ฆต.6:3

1กธ. 8:2 1 ชี้ถึงความรู้ด้านทัศนะภายนอกซึ่งอยู่ภายนอก. ข้อ 3 ก็เช่นเดียวกัน.

1กธ. 8:2 ข 1กธ.13:9, 12

1กธ. 8:3 ก 1ยฮ.4:20-21

1กธ. 8:3 1ก ความรักที่สูงส่งและเลอเลิศที่สุด. แม้ความรักนี้ต้องใช้ทุกส่วนทั่วทั้งตัวของเรามารัก (มก.12:30) แต่ความรักนี้อยู่ฝ่ายวิญญาณ มิใช่ฝ่ายเนื้อหนัง.

1กธ. 8:3 ข นฮม.1:7; บพส.1:6; รม.8:29; ฆต.4:9; 2ตธ.2:19

1กธ. 8:4 ก 1กธ.8:1, 7, 10

1กธ. 8:4 1 ชี้ถึงการรับรู้ทางภายในซึ่งเป็นด้านทัศนะภายใน. หากเราต้องการจะรู้ว่ารูปเคารพนั้นไม่นับเป็นอะไร และรู้ว่าพระเจ้ามีเพียงองค์เดียว ไม่มีพระเจ้าองค์อื่นอีก เราก็จำต้องมีการรับรู้ทางภายในซึ่งเป็นทัศนะภายในที่มาจากวิญญาณของเราโดยผ่านความคิดของเรา. การรับรู้เช่นนี้ลึกซึ้งกว่าสิ่งที่เป็นเพียงความรู้ด้านทัศนะภายนอกซึ่งอยู่ภายนอก คือในความคิดของเรามากมายนัก.

1กธ. 8:4 ข 1กธ.10:19; บพส.115:4-8; ฆต.4:8

1กธ. 8:4 ค กจ.14:15

1กธ. 8:4 ง 1กธ.8:6; รม.3:30; 1ตธ.2:5; พบญ.4:35, 39

1กธ. 8:5 ก 2ธซ.2:4; บพส.96:5; ดนอ.5:4

1กธ. 8:6 1 ชี้ถึงผู้เชื่อที่อยู่ในพระคริสต์ หรือคริสเตียน.

1กธ. 8:6 ก 1กธ.8:4; อฟ.4:6; มลค.2:10

1กธ. 8:6 2ก ตรงข้ามกับคำว่า "พระมาก" ในข้อ 5. พระเจ้าของเรานั้นทรงเป็นพระเจ้าเพียงหนึ่งเดียว.

1กธ. 8:6 ข อฟ.3:14-15

1กธ. 8:6 3ข เป็นชื่อเรียกหนึ่งของพระเจ้าของเรา ผู้ทรงเป็นแหล่งกำเนิดของสิ่งสารพัด. ชื่อเรียกนี้ทำให้พระเจ้าของเราแตกต่างไปจากพระเจ้าเทียมเท็จอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง.

1กธ. 8:6 ค รม.11:36; ฮร.2:10

1กธ. 8:6 ง อฟ.4:5; กจ.2:36; ฟป.2:11

1กธ. 8:6 5ง ตรงข้ามกับคำว่า "เจ้ามาก" ในข้อ 5. องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราก็ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าเพียงองค์เดียวเช่นกัน.

1กธ. 8:6 6 นี่เป็นนามชื่อที่ศักดิ์สิทธิ์และเป็นอยู่ฝ่ายมนุษย์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเราซึ่งทำให้พระองค์แตกต่างไปจากพระเจ้าองค์อื่นๆ. พระเจ้าของเรา ซึ่งก็คือพระบิดานั้นทรงเป็นแหล่งกำเนิดหนึ่งเดียวของสิ่งสารพัด ส่วนองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ซึ่งก็คือพระเยซูคริสต์นั้นทรงเป็นสื่อกลางเพียงหนึ่งเดียว. สิ่งสารพัดเป็นมาโดยพระองค์.

1กธ. 8:6 จ ยฮ.1:3; กซ.1:16

1กธ. 8:6 4จ พระบิดาทรงเป็นแหล่งกำเนิดของสิ่งสารพัด ดังนั้นสิ่งสารพัดจึงเป็นมาจากพระองค์ แต่มีเพียงพวกเราซึ่งเป็นผู้เชื่อเท่านั้นที่หันสู่พระองค์ ฉะนั้นเราจึงจะคืนสู่พระองค์. ในทำนองเดียวกันสิ่งสารพัดที่พระบิดาทรงเนรมิตสร้างไว้ได้เป็นมาโดยมีพระเยซูคริสต์เป็นสื่อกลาง และเราซึ่งเป็นผู้เชื่อนั้นได้ยึดการบังเกิดใหม่ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นสื่อกลางในการที่จะหันสู่พระบิดาและคืนสู่พระบิดา. ฉะนั้นทั้งเราและสิ่งสารพัดก็ล้วนเป็นมาโดยพระองค์.

1กธ. 8:7 ก 1กธ.8:4

1กธ. 8:7 ข รม.14:23

1กธ. 8:7 ค 1กธ.8:1

1กธ. 8:7 ง 1กธ.8:10, 12; 10:25, 28-29

1กธ. 8:7 1ง มโนธรรมที่อ่อนแอนั้นเกิดจากการขาดความรู้ที่ถูกต้องและพอเพียง. กรณีนี้ชี้บ่งว่าความรู้และมโนธรรมของเรานั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด. ผู้ที่เคยกราบไหว้รูปเคารพมาก่อน ซึ่งบัดนี้ได้เป็นผู้ที่เชื่อพระคริสต์แล้วแต่ก็ยังคงมีความรู้สึกที่เคยชินกับการกราบไหว้รูปเคารพนั้นเป็นผู้ที่ขาดไปซึ่งความรู้ที่ว่ารูปเคารพนั้นไม่นับเป็นอะไร (ข้อ 4). ดังนั้นมโนธรรมของพวกเขาจึงอ่อนแอในเรื่องที่เกี่ยวกับรูปเคารพ.

1กธ. 8:7 2 มโนธรรมที่อ่อนแอนั้นถูกทำให้เป็นมลทินไป เพราะเหตุได้สัมผัสกับเรื่องราวบางอย่างโดยปราศจากความรู้ที่พอเพียง.

1กธ. 8:8 ก รม.14:17

1กธ. 8:8 1 ศัพท์ในภาษากรีกหมายถึง มีมากจนเต็มและเปี่ยมล้น ดังนั้นจึงเป็น มากล้น. ในที่นี้ชี้ให้เห็นว่าการกินของที่บูชาแก่รูปเคารพนั้นมิได้ทำให้เราเปี่ยมล้นและสูงส่งขึ้นในด้านใดๆ ต่อพระพักตร์พระเจ้าเลย ดังนั้นหากจะไม่กินก็ไม่ได้ทำให้เราขาดสิ่งใด อันเป็นสิ่งตรงข้ามกับการมีมากล้น

1กธ. 8:9 1 หรือ เสรีภาพ. แปลตามตรงคือ อำนาจ. ใน 9:4-5 ก็เช่นกัน.

1กธ. 8:9 ก 1กธ.8:13; 10:32; รม.14:13, 20, 21; 2กธ.6:3; 11:29; มธ.18:6

1กธ. 8:9 ข 1กธ.8:7, 10; รม.14:1, 2; 15:1

1กธ. 8:9 2ข ชี้ถึงคนที่มโนธรรมอ่อนแอเพราะขาดไปซึ่งความรู้.

1กธ. 8:10 ก 1กธ.8:4

1กธ. 8:10 ข 1กธ.8:1

1กธ. 8:10 ค 1กธ.8:7

1กธ. 8:10 1 แปลตามตรงคือ ถูกก่อสร้างขึ้น. ชี้ถึงมโนธรรมของผู้เชื่อที่อ่อนแอจะถูกก่อสร้างขึ้นจนมีความฮึกเหิมไปทำในสิ่งที่เมื่อก่อนไม่กล้าทำ. นี่เป็นการก่อสร้างขึ้นในทันทีทันใดโดยปราศจากฐานรากที่สมเหตุสมผลและมั่นคง ดังนั้นจึงเป็นการก่อสร้างที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งอันที่จริงกลับจะเป็นการทำลายผู้คนเสีย. แม้ว่ามโนธรรมของผู้เชื่อที่อ่อนแอจะฮึกเหิมขึ้นจนไปกินของที่บูชาแก่รูปเคารพนั้น ในที่สุดการกระทำนี้ก็ได้ทำลายเขาเพราะเขายังไม่มีความรู้ที่เพียงพอเพื่อมาสนับสนุนมโนธรรมที่ฮึกเหิมขึ้นแต่ยังคงอ่อนแออยู่ของเขา.

1กธ. 8:10 ง 1กธ.8:1, 4, 7

1กธ. 8:11 ก 1กธ.8:1, 4

1กธ. 8:11 ข 1กธ.8:9

1กธ. 8:11 ค 2กธ.5:14-15

1กธ. 8:11 ง รม.14:15, 20

1กธ. 8:11 1ง ในที่นี้ชี้ถึงความพินาศ ซึ่งมิใช่ความพินาศนิรันดร์ แต่เป็นความพินาศในชีวิตคริสเตียน. เนื่องจากคนที่เข้มแข็งกว่าซึ่งมีความรู้นั้นไม่คำนึงถึงผู้อื่น ผู้เชื่อที่อ่อนแอก็ถูกทำให้เสื่อมเสียไป.

1กธ. 8:12 1 แปลตามตรงคือ ทุบตี (จนบาดเจ็บ).

1กธ. 8:12 ก 1กธ.8:7

1กธ. 8:13 ก 1กธ.8:9

1กธ. 8:13 1ก ศัพท์ในภาษากรีกคือ ติดบ่วง, ตกหลุมพราง. เทียบ 10:32 คำอธิบาย 1.

1กธ. 8:13 2 ชี้ถึงเนื้อสัตว์ หมายถึงเนื้อที่ถวายบูชาแก่รูปเคารพ. เพราะเนื้อเป็นสิ่งที่ล่อลวงมนุษย์ได้มากกว่าอาหารอื่นๆ ดังนั้นอัครทูตจึงกล่าวถึงเนื้อเป็นพิเศษ.