1 โกรินโธ บทที่ 7

1กธ. 7:1 1 ปัญหาที่ห้าซึ่งหนังสือเล่มนี้ได้จัดการคือเรื่องของการสมรส. เรื่องนี้ได้รับการจัดการตามหลักการที่ได้ตั้งไว้ในช่วงที่แล้ว (6:12-20).

1กธ. 7:1 ก 1กธ.7:8, 26

1กธ. 7:2 ก 1กธ.5:1; 6:18

1กธ. 7:3 ก อฟ.5:25, 28; 1ปต.3:7

1กธ. 7:4 ก อฟ.5:22; 1ปต.3:1

1กธ. 7:5 ก เทียบ ซคย.12:12-14

1กธ. 7:5 1 แปลตามตรงคือ มีเวลาว่าง มีอิสระ ดังนั้นจึงเป็น ทุ่มเทให้กับ. การอธิษฐานนั้นเรียกร้องให้เราต้องไม่ถูกรบกวนโดยมนุษย์ เรื่องราว สิ่งของใดๆ. การอธิษฐานที่เรียกร้องให้เราต้องแยกจากคู่ครองเป็นการชั่วคราวนั้นจะต้องเป็นการอธิษฐานที่พิเศษและมีความสำคัญอย่างใหญ่หลวง.

1กธ. 7:5 ข มธ.4:10; 1ตธ.5:15

1กธ. 7:5 2ข ซาตานผู้มาล่อลวงเรานั้นคอยหมอบเฝ้าอยู่เพื่อจะจับผู้เชื่อไปเป็นเหยื่อ.

1กธ. 7:5 ค 1ธซ.3:5

1กธ. 7:5 3 ในภาษากรีกเป็นคำศัพท์เดียวกันกับคำว่า "มัวเมากิเลส" ใน มธ.23:25.

1กธ. 7:5 ง 1กธ.7:9

1กธ. 7:6 ก 1กธ.7:12, 25; 2กธ.8:8

1กธ. 7:6 1ก กรณีนี้เปิดเผยเป็นนัยว่า ในคำสั่งสอนของท่านอัครทูตนั้น ท่านมีอำนาจที่จะสั่งผู้เชื่อได้.

1กธ. 7:7 1 เมื่ออัครทูตเปาโลนั้นมีความเด็ดขาดเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าและแผนการบริหารของพระองค์เช่นนี้ ท่านจึงปรารถนาให้ทุกคนเป็นเหมือนกับท่าน. ท่านอยากให้พวกเขาเป็นผู้ที่ไม่ได้สมรสเหมือนกับท่าน (ข้อ 8) เพื่อพวกเขาจะได้เป็นอยู่เพื่อผลประโยชน์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างเด็ดขาดโดยไม่มีใจสองฝักสองฝ่าย (ข้อ 33-34ก). ในความปรารถนาเช่นนี้ท่านก็ได้สำแดงออกซึ่งพระทัยปรารถนาขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่มีต่อผู้ที่พระองค์ทรงเรียก.

1กธ. 7:7 2 การที่ผู้เชื่อซึ่งอยู่ในพระคริสต์จะสามารถครองตนเป็นโสดได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับของประทานที่มาจากพระเจ้า (มธ.19:10-12). ทุกคนที่ไม่ได้รับของประทานเช่นนี้ก็ให้สมรสเสียจะเป็นการดีกว่า (ข้อ 9).

1กธ. 7:8 ก 1กธ.7:1

1กธ. 7:8 1ก นี่เป็นความปรารถนาและความเห็นของอัครทูตในการปฏิบัติระยะแรกของท่าน (7, 25, 40). ต่อมาภายหลังเมื่อท่านได้เห็นผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจริงแล้ว ท่านจึงได้กำชับหญิงม่ายที่อายุยังน้อยอยู่ให้ทำการสมรสเสีย (1ตธ.5:11-15, 14 คำอธิบาย 1).

1กธ. 7:9 ก 1กธ.7:5

1กธ. 7:9 1ก หรือ การอดกลั้น. ศัพท์ในภาษากรีกคำเดียวกันนี้ถูกใช้ใน 9:25 ซึ่งกล่าวถึงการที่นักกีฬางดเว้นจากการปล่อยตัวไปตามเนื้อหนังในช่วงที่เตรียมตัวเพื่อจะลงแข่งขัน.

1กธ. 7:9 ข 1ตธ.5:14

1กธ. 7:10 1 หลักการในการพูดเพื่อพระเจ้า (เผยพระวจนะ) ในพันธสัญญาเดิมคือ "พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า" (ยซย.10:24; 50:1; ยรม.2:2; ยอค.2:4). แต่หลักการของพระคำกลายเป็นเนื้อหนังในพันธสัญญาใหม่คือ "ข้าพเจ้า (ผู้พูด) สั่ง." ผู้พูดได้เป็นหนึ่งกับองค์พระผู้เป็นเจ้า. ดังนั้นท่านเปาโลจึงได้กล่าวด้วยว่า "มิใช่ข้าพเจ้าสั่งเอง แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสั่ง." ในภาษากรีกศัพท์คำว่า "สั่ง" อาจแปลเป็น บัญชา ได้.

1กธ. 7:10 ก ทียบ 1กธ.7:6, 12

1กธ. 7:10 2ก กรณีนี้ได้ชี้ให้เห็นถึงสองสิ่ง: (1) อัครทูตนั้นเป็นหนึ่งกับพระองค์ ดังนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงสั่งในสิ่งที่ท่านได้สั่ง (2) คำสั่งของท่านก็คือคำสั่งขององค์พระผู้เป็นเจ้า. สิ่งที่ท่านเปาโลสั่งไว้ในที่นี้ก็คือสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสั่งไว้แล้วใน มธ.5:31-32; 19:3-9. การหย่าร้างกันนั้นเป็นสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ทรงอนุญาต.

1กธ. 7:10 ข เทียบ มก.10:12

1กธ. 7:10 ค มธ.19:3-9

1กธ. 7:11 1 ไม่ว่าจะแยกกันอยู่หรือหย่าร้างกัน ล้วนไม่อาจไปสมรสใหม่ได้ แต่ต้องเฝ้าหวังและรอคอยที่จะคืนดีกัน.

1กธ. 7:11 ก มธ.5:32; ลก.16:18; มลค.2:14-16

1กธ. 7:12 1 กรณีนี้ก็มีพื้นฐานอยู่บนหลักการของพระคำกลายเป็นเนื้อหนังในพันธสัญญาใหม่เช่นกัน. แม้ท่านจะกล่าวต่อไปว่า "มิใช่องค์พระผู้เป็นเจ้ากล่าว" แต่สิ่งที่อัครทูตได้กล่าวไว้ในข้อถัดๆ ไปล้วนเป็นส่วนหนึ่งแห่งการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในพันธสัญญาใหม่. นี่ก็คือความเห็นของท่านในองค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงสั่งไว้ แต่ก็ยังแสดงความคิดขององค์พระผู้เป็นเจ้าออกมาได้.

1กธ. 7:12 ก 1กธ.7:6, 25; 2กธ.11:17

1กธ. 7:12 ข เทียบ อษร.10:11

1กธ. 7:14 ก เทียบ อษร.9:2; มลค.2:11

1กธ. 7:14 1ก การแบ่งแยกบริสุทธิ์ก็คือ การกลับกลายบริสุทธิ์, การแบ่งแยกออกมาถวายแด่พระเจ้าเพื่อพระประสงค์ของพระองค์. ในเมื่อภรรยาที่เป็นผู้เชื่อนั้นเป็นขององค์พระผู้เป็นเจ้าและเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว สามีที่ยังไม่ได้เชื่อของเธอก็ได้กลับกลายบริสุทธิ์, ถูกแบ่งแยกบริสุทธิ์, และถูกแยกไว้ถวายแด่พระเจ้า เพราะเขามีไว้สำหรับภรรยาซึ่งเป็นขององค์พระผู้เป็นเจ้าและเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า. กรณีนี้ก็เหมือนกับการที่พระวิหารและแท่นบูชาได้ทำให้ของธรรมดาที่เข้าสนิทกับพระวิหารและแท่นนั้นกลับกลายบริสุทธิ์ (มธ.23:17, 19). หลักการเดียวกันนี้ก็ใช้กับภรรยาและบุตรที่ยังไม่เชื่อด้วย. การที่ผู้ที่ยังไม่เชื่อได้รับการแบ่งแยกบริสุทธิ์ในลักษณะนี้มิได้หมายความว่าเขาได้รับความรอดแล้ว ดังที่การแบ่งแยกอาหารให้บริสุทธิ์โดยการอธิษฐานของวิสุทธิชนนั้น ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความรอดเช่นกัน (1ตธ.4:5). คนที่ได้รับความรอดนั้นเป็นผู้ที่ได้รับการแบ่งแยกบริสุทธิ์แล้ว ซึ่งก็คือวิสุทธิชน. ผู้ใดที่ได้เข้าสนิทกับพวกเขาและมีไว้สำหรับพวกเขานั้น ก็ย่อมกลับกลายบริสุทธิ์เพราะพวกเขา.

1กธ. 7:15 1 แปลตามตรงคือ เป็นทาส. เมื่อคนที่ไม่เชื่อทิ้งผู้เชื่อไปแล้ว ผู้เชื่อก็ไม่จำต้องถูกผูกมัดอีกแต่ได้หลุดพ้นจากพันธะของคู่สมรสกับผู้ที่ไม่เชื่อนั้นแล้ว.

1กธ. 7:15 2 ในความรอดของพระเจ้า พระองค์ได้ทรงเรียกเรามาสู่พระองค์ในขอบเขตและองค์ประกอบแห่งสันติสุข. ดังนั้นเราจึงควรที่จะดำเนินชีวิตอยู่ในสันติสุขนี้. หากคู่สมรสที่ไม่เชื่อต้องการจะจากไป เราก็ควรจะยอมให้เขาไป. เมื่อพระเจ้าได้ทรงเรียกเราในสันติสุข เพื่อให้เราสามารถดำเนินชีวิตอยู่ในสันติสุขนี้แล้ว ขอเพียงคู่สมรสพอใจที่จะอยู่กับเรา (ข้อ 13) พระเจ้าก็ไม่ประสงค์ให้เราไปเริ่มแยกทางกับเขาก่อน. ในข้อต่อไปจนถึงข้อ 24 ล้วนมีพื้นฐานอยู่บนการที่พระเจ้าได้ทรงเรียกเราในสันติสุขแล้ว.

1กธ. 7:15 ก รม.12:18; 14:19

1กธ. 7:16 1 คำว่า "เพราะว่า" ชี้ให้เห็นว่า ข้อ 16-24 เป็นการอธิบายข้อความตอนที่แล้วซึ่งว่า พระเจ้าได้ทรงเรียกเราในสันติสุข. ในการที่จะคงอยู่ในสันติสุขนี้ เราจะต้องถือรักษาพระคำในข้อ 16-24.

1กธ. 7:16 ก 1ปต.3:1-2

1กธ. 7:16 2 เพราะเราไม่รู้ว่า เราจะช่วยสามีหรือภรรยาที่ไม่เชื่อให้รอดได้หรือไม่ เราจึงไม่ควรยืนกรานว่าเขาจะต้องอยู่หรือไป. พระเจ้าประสงค์ให้เราคงไว้ซึ่งฐานะที่เรามีอยู่ในขณะที่ถูกเรียก (ข้อ 20, 24) โดยไม่ต้องไปเริ่มทำการเปลี่ยนแปลงใดๆ. ดังนั้นเราจึงควรมอบเรื่องราวทั้งหมดนี้ให้กับคู่สมรสที่ยังไม่เชื่อไปตัดสินใจ.

1กธ. 7:16 ข รม.11:14

1กธ. 7:17 1 ถ้อยคำนี้ได้กำชับเราอย่างหนักแน่นให้คงไว้ซึ่งสถานะทางด้านการสมรสที่เรามีอยู่ในขณะที่พระเจ้าทรงเรียกเรานั้น (ข้อ 20, 24).

1กธ. 7:17 ก 1กธ.1:2

1กธ. 7:17 ข 1กธ.4:17; 11:16; 16:1; 2กธ.8:18; 11:28; 1ธซ.2:14; 2ธซ.1:4

1กธ. 7:18 1 ชี้ถึงการลบรอยจากการรับพิธีสุหนัต เพื่อให้ร่างกายกลับมีสภาพการณ์เดิม.

1กธ. 7:18 ก กจ.15:1, 5; ฆต.5:2

1กธ. 7:19 1 การรับหรือไม่รับพิธีสุหนัตนั้นล้วนเป็นเรื่องทางภายนอก และในความเป็นจริงนั้นล้วนไม่นับเป็นอะไร มีเพียงการถือรักษาพระบัญญัติของพระเจ้าจึงจะนับค่าได้ (ฆต.5:6; 6:15; รม.2:25-29).

1กธ. 7:19 ก รม.2:25-29; ฆต.5:6; 6:15; กซ.3:11

1กธ. 7:19 ข 1ยฮ.2:3

1กธ. 7:20 1 แปลตามตรงคือ แต่ละคนจะต้องคงอยู่ในการทรงเรียกซึ่งเขาได้ถูกเรียกนั้น.

1กธ. 7:20 ก 1กธ.7:24

1กธ. 7:21 ก ฟม.16

1กธ. 7:21 1 หรือ อย่าได้กังวลใจ, อย่าได้ถูกรบกวน.เพราะผู้เชื่อมีองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นพระคุณที่เพียงพอของเขาอยู่แล้ว (2กธ.12:9) เขาจึงไม่ควรที่จะถูกรบกวนด้วยสิ่งใดอีก.

1กธ. 7:21 2 คำว่า "แต่" ในที่นี้ได้เชื่อมวลีที่ว่า "จงอย่าไปใส่ใจ" กับ "ก็ยังน่าจะใช้ฐานะของทาสต่อไป" เข้าด้วยกัน. นี่หมายความว่าทาสที่ถูกองค์พระผู้เป็นเจ้าเรียก ไม่ควรจะไปกังวลใจหรือถูกรบกวนโดยการเป็นทาสของเขา แต่ควรจะใช้ฐานะนี้ นั่นคือคงไว้ซึ่งฐานะเช่นนั้นร่วมกับพระเจ้า (ข้อ 24) เพื่อให้พระเจ้าได้รับสง่าราศี. แม้เขาสามารถจะเป็นไทได้เขาก็ยังควรที่จะคงอยู่ในฐานะทาส. สิ่งนี้สอดคล้องกับทัศนะพื้นฐานในการสอนของอัครทูตดังที่ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนในข้อ 20, 24. อย่างไรก็ดีในครึ่งหลังของข้อนี้อาจแปลเป็น "แต่แม้ท่านสามารถจะเป็นไทได้ ก็น่าจะใช้เสรีภาพนั้น". ประเด็นสำคัญของอัครทูตในข้อความนี้คือผู้เชื่อไม่ควรได้รับผลกระทบจากฐานะทางภายนอกของตน. ไม่ว่าจะยังเป็นทาสหรือได้รับเสรีภาพแล้ว ขอเพียงแต่พระเจ้าทรงสถิตอยู่ด้วยก็พอแล้ว.

1กธ. 7:21 ข อซด.21:2

1กธ. 7:21 ค อซด.21:5

1กธ. 7:22 ก รม.6:18, 22; ตต.1:1; อฟ.6:6; 1ปต.2:16; ลวต.25:42, 55; เทียบ บพส.116:16

1กธ. 7:22 1ก การทรงเรียกขององค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้เปลี่ยนฐานะทางภายนอกของผู้เชื่อ แต่ได้เปลี่ยนความเที่ยงแท้ที่อยู่ภายในตัวพวกเขา กล่าวคือ ผู้ที่เป็นทาสทางภายนอกก็ได้เปลี่ยนเป็นผู้ที่เป็นไททางภายใน และผู้ที่เป็นไททางภายนอกก็ได้เปลี่ยนเป็นผู้ที่เป็นทาสทางภายใน.

1กธ. 7:23 ก 1กธ.6:20

1กธ. 7:23 1 ดู 6:20 คำอธิบาย 1.

1กธ. 7:23 ข เทียบ ลวต.25:42

1กธ. 7:23 2ข ทางภายในของผู้เชื่อนั้น เขาควรเป็นทาสของพระคริสต์แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ไม่ควรเป็นทาสของมนุษย์.

1กธ. 7:24 ก 1กธ.7:20

1กธ. 7:24 1 หลังจากที่ผู้เชื่อได้รับการทรงเรียก เขาไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนฐานะทางภายนอกของตน แต่เขาจำต้องเปลี่ยนแปลงสภาพการณ์ทางภายในคือเปลี่ยนแปลงจากการที่ไม่มีพระเจ้าไปสู่การมีพระเจ้าสถิตอยู่ด้วย เพื่อให้เขาสามารถเป็นหนึ่งกับพระเจ้าและมีพระเจ้าสถิตอยู่กับเขาได้ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะเช่นใด.

1กธ. 7:25 ก เทียบ มธ.19:12

1กธ. 7:25 ข 1กธ.7:6, 12; 2กธ.8:8; 11:17

1กธ. 7:25 1 วลีที่ว่า "อย่าให้ภรรยาแยกจากสามี." อัครทูตกล่าวว่า "คำนี้เป็นคำสั่งขององค์พระผู้เป็นเจ้า" (ข้อ 10). เกี่ยวกับการไม่สมรสของผู้ที่ยังโสดนั้นท่านกล่าวว่า ท่านไม่มีคำสั่งจากองค์พระผู้เป็นเจ้า แต่ในข้อต่อๆ ไปท่านก็ได้แสดงออกถึงความคิดเห็นของท่านเอง. ท่านกล้าทำเช่นนี้เพราะท่านเป็นผู้ได้รับพระเมตตาจากองค์พระผู้เป็นเจ้าให้เป็นผู้ที่สัตย์ซื่อต่อผลประโยชน์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และท่านยังได้เป็นหนึ่งกับองค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างแท้จริง. ความคิดเห็นของท่านจึงได้สำแดงออกซึ่งพระทัยปรารถนาขององค์พระผู้เป็นเจ้า. กรณีนี้ก็มีพื้นฐานอยู่บนหลักการของพระคำกลายเป็นเนื้อหนังในพันธสัญญาใหม่ด้วยเช่นกัน.

1กธ. 7:25 ค 1กธ.7:40

1กธ. 7:25 ง 2กธ.4:1; 1ตธ. 1:13, 16

1กธ. 7:25 จ 1กธ.4:2

1กธ. 7:26 1 หรือ ความกดดัน, การจำกัด ดังนั้นจึงเป็นความยากลำบาก, ความทุกข์. คำนี้เป็นการชี้ว่าความต้องการแห่งการดำเนินชีวิตในปัจจุบันได้ผูกมัดและกดดันผู้คนจนกลายเป็นความยากลำบากและความทุกข์ของพวกเขา. ดู 2กธ.12:10 คำอธิบาย 3.

1กธ. 7:26 2 ในภาษากรีก ศัพท์คำ ว่า "ในเวลานี้" อาจหมายถึงการที่บางสิ่งที่มีอยู่ในปัจจุบันได้แสดงให้เห็นล่วงหน้าถึงสิ่งที่จะมาถึงในอนาคต และยังได้นำสิ่งนั้นเข้ามาด้วย. "ความยากลำบาก (หรือความต้องการ) ที่มีอยู่ในเวลานี้" ชี้บ่งว่ายังจะมีความทุกข์ที่สาหัสกว่านี้มาถึงอีก ดังที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงพยากรณ์ไว้ใน มธ.24:8, 19, 21.

1กธ. 7:26 ก 1กธ.7:1

1กธ. 7:28 ก 1กธ.7:38

1กธ. 7:28 ข 1กธ.7:36

1กธ. 7:28 1 แปลตามตรงคือ ข้าพเจ้าอยากจะกันท่านไว้.

1กธ. 7:29 ก เทียบ 1กธ.7:31; รม.13:11; 1ปต.4:7

1กธ. 7:29 1ก ทัศนะของอัครทูตในเวลานั้นคิดว่า เวลาก็สั้นลงแล้ว. เพราะอัครทูตในยุคแรกเริ่มยังไม่ได้รับการเปิดเผย (มธ.24:36) คือไม่รู้ว่าระยะเวลาที่อยู่ระหว่างตอนปลายศตวรรษที่หนึ่งกับการเสด็จกลับมาของพระคริสต์นั้นเป็นระยะเวลาที่ยาวนานพอสมควร. พวกเขาเฝ้าหวังให้องค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จกลับมาในยุคสมัยของเขา.

1กธ. 7:31 ก เทียบ 1กธ.7:29; ผปก.1:4; ยก.1:10; 1ยฮ.2:17

1กธ. 7:32 ก มธ.6:25; ฟป.4:6; 1ปต.5:7

1กธ. 7:32 ข เทียบ 1ตธ.5:5

1กธ. 7:33 ก มธ.13:22

1กธ. 7:33 1 แปลตามตรงคือ แยกออก. คนที่จะทำให้ภรรยาพอใจนั้นก็จะมีใจสองฝักสองฝ่ายต่อเรื่องขององค์พระผู้เป็นเจ้า และเขาจะถูกแยกออกจากเรื่องของพระองค์ (ข้อ 35).

1กธ. 7:34 ก ลก.10:41

1กธ. 7:35 1 คือ เอากับดักมาจับท่านไว้, จำกัดท่านให้เชื่อฟังถ้อยคำของข้าพเจ้า.

1กธ. 7:35 ก 1กธ.7:33; ลก.10:40

1กธ. 7:36 ก 1กธ.7:28

1กธ. 7:38 ก 1กธ.7:28

1กธ. 7:39 ก รม.7:2

1กธ. 7:39 ข 2กธ. 6:14-15; เทียบ พบญ.7:3-4

1กธ. 7:40 ก 1กธ.7:25

1กธ. 7:40 1 ดูข้อ 8 คำอธิบาย 1.

1กธ. 7:40 2 ในข้อ 10 อัครทูตกล่าวว่า "ข้าพเจ้าขอสั่งมิใช่ข้าพเจ้าสั่งเอง แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสั่งว่า." ในข้อ 12 กล่าวว่า "ข้าพเจ้าขอกล่าว... แต่มิใช่องค์พระผู้เป็นเจ้ากล่าว." ในข้อ 25 กล่าวว่า "ข้าพเจ้าไม่มีพระบัญชาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า แต่ข้าพเจ้าก็ขอออกความเห็นของข้าพเจ้า." ในที่นี้ยังได้กล่าวว่า "แต่ตามความเห็นของข้าพเจ้า... แต่ข้าพเจ้าคิดว่า ข้าพเจ้าก็มีพระวิญญาณของพระเจ้า." ถ้อยคำเหล่านี้ล้วนชี้ให้เห็นถึงหลักการของพระคำกลายเป็นเนื้อหนัง (ซึ่งก็คือพระเจ้ากับมนุษย์ มนุษย์กับพระเจ้าได้กลายเป็นหนึ่ง) ที่อยู่ในพันธสัญญาใหม่. กรณีนี้แตกต่างไปจากหลักการในการเผยพระวจนะ (ซึ่งก็คือมนุษย์พูดเพื่อพระเจ้า) ในพันธสัญญาเดิมอย่างสิ้นเชิง. ในพันธสัญญาเดิมพระคำของพระยะโฮวาได้มาถึงตัวของผู้เผยพระวจนะ (ยรม.1:2; ยอค.1:3) ซึ่งผู้เผยพระวจนะนั้นเป็นเพียงกระบอกเสียงของพระเจ้า. แต่ในพันธสัญญาใหม่ องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกลายเป็นหนึ่งกับพวกอัครทูตของพระองค์ และพวกเขาก็ได้กลายเป็นหนึ่งกับพระองค์ด้วย ดังนั้นทั้งสองจึงได้ร่วมกันพูด. พระคำของพระองค์ได้กลายเป็นถ้อยคำของพวกเขา และไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็ล้วนเป็นพระคำของพระองค์. ดังนั้นคำสั่งของอัครทูตจึงเป็นคำสั่งขององค์พระผู้เป็นเจ้า (ข้อ 10). แม้ว่าสิ่งที่ท่านพูดนั้นเป็นสิ่งที่พระองค์ไม่ได้ตรัสไว้ แต่ก็ยังได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์แห่งพันธสัญญาใหม่ (ข้อ 12). ท่านได้เป็นหนึ่งกับองค์พระผู้เป็นเจ้าจนถึงขั้นที่ว่าแม้ท่านเพียงเสนอความเห็นของตนเองออกมาซึ่งมิใช่พระบัญชาขององค์พระผู้เป็นเจ้า (ข้อ 25) ท่านก็ยังคิดว่าท่านก็มีพระวิญญาณของพระเจ้า. ท่านไม่ได้กล่าวอ้างอย่างแน่ชัดว่า ท่านมีพระวิญญาณของพระเจ้าแต่ท่านคิดว่าท่านก็มีพระวิญญาณของพระเจ้า. นี่เป็นการอยู่ฝ่ายวิญญาณที่สูงสุด ซึ่งมีพื้นฐานอยู่บนหลักการของพระคำกลายเป็นเนื้อหนัง.

1กธ. 7:40 ข 1กธ.3:16; รม.8:9; 1ยฮ.3:24; 4:13