1 โกรินโธ บทที่ 6

1กธ. 6:1 1 ปัญหาที่สามที่ได้รับการจัดการในหนังสือจดหมายฉบับนี้คือ เรื่องการฟ้องร้องกันระหว่างพี่น้อง (ข้อ 1-11). กรณีนี้ไม่ได้เป็นความบาปที่เหมือนกับการแตกแยกซึ่งจิตก่อให้เกิดขึ้น และก็ไม่ได้เป็นความบาปที่หยาบช้าเหมือนการผิดประเวณีในวงศ์ญาติที่ร่างกายซึ่งเต็มด้วยราคะตัณหาได้กระทำ. นี่เป็นการที่มีคนหนึ่งทวงสิทธิที่ควรจะได้ตามกฎหมายโดยไม่ยอมเสียเปรียบ และไม่ยอมฝึกบทเรียนแห่งกางเขน.

1กธ. 6:1 2 ชี้ถึงผู้ที่ไม่เชื่อ ซึ่งเป็นผู้ที่ไม่ชอบธรรมและไม่เที่ยงธรรมต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้า.

1กธ. 6:2 ก มธ.19:28; ลก.22:30; วว.20:4

1กธ. 6:2 1ก ในยุคอาณาจักรพันปีที่จะมาถึงนั้น เหล่าวิสุทธิชนที่มีชัยชนะจะปกครองนานาประเทศในโลก (ฮร.2:5-6; วว.2:26-27).

1กธ. 6:2 2 วลีที่ว่า "พิพากษาเรื่องเล็กน้อยที่สุด" แปลตามตรงคือ เป็นศาลที่เล็กที่สุด. การพิพากษาในที่นี้ชี้ถึงการพิพากษาที่ดำเนินการโดยวิสุทธิชนบางคนเพื่อพิพากษาคดีความในท่ามกลางพวกเขา. การพิพากษาเช่นนี้นับเป็นสิ่งที่เล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับการปกครองโลก.

1กธ. 6:3 1 วลีที่ว่า "ความสำหรับชีวิตนี้" ชี้บ่งว่าการพิพากษาทูตสวรรค์โดยพวกวิสุทธิชนนั้นเป็นเรื่องในอนาคต ไม่ใช่เรื่องในยุคนี้. สิ่งนี้อาจชี้ถึงการพิพากษาทูตสวรรค์ที่ได้เปิดเผยไว้ใน 2ปต.2:4 และ ยด.6. ส่วนทูตสวรรค์ที่กล่าวไว้ในข้อนี้และที่ อฟ.2:2; 6:12; และ มธ.25:41 ได้อ้างถึงนั้นจะต้องเป็นทูตสวรรค์ที่ชั่วอย่างแน่นอน. ดังนั้นในอนาคตเราซึ่งเป็นผู้เชื่อในพระคริสต์ไม่เพียงต้องพิพากษาโลกของมนุษย์เท่านั้น แต่จะต้องพิพากษาโลกของเหล่าทูตสวรรค์อีกด้วย.

1กธ. 6:4 ก 1กธ.5:12

1กธ. 6:4 1 ชี้ถึงคนที่ไม่เชื่อ ซึ่งเป็นคนที่คริสตจักรไม่นับว่าเขาเป็นอะไร.

1กธ. 6:5 ก 1กธ.4:14

1กธ. 6:5 ข 1กธ.5:11

1กธ. 6:6 1 คำว่า "ฟ้องร้องกัน" ในภาษากรีกเป็นคำเดียวกันกับคำว่า "ว่าความกัน" ในข้อ 1.

1กธ. 6:6 ก 2กธ.6:14; 1ตธ.5:8

1กธ. 6:7 1 ในภาษากรีกมีรากศัพท์คำเดียวกันกับ ฟ้องร้องกัน ในข้อที่แล้ว.

1กธ. 6:7 2 มีความหมายเป็นนัยถึง การบกพร่อง, สูญหาย, สูญเสีย, ขาดตกไป (ในการรับอาณาจักรของพระเจ้าเป็นมรดก — ข้อ 9).

1กธ. 6:7 ก มธ.5:39; รม.12:17-19

1กธ. 6:7 3ก การยอมถูกปรักปรำหรือโกงนั้นก็คือการยอมเสียหาย ยอมฝึกบทเรียนแห่งกางเขน ยอมจ่ายราคาเพื่อถือรักษาคุณธรรมของพระคริสต์ไว้.

1กธ. 6:8 ก 1ธซ.4:6

1กธ. 6:9 ก 1กธ.15:50; ฆต.5:21; อฟ.5:5; มธ.5:20

1กธ. 6:9 1ก การรับอาณาจักรของพระเจ้าเป็นมรดกในยุคหน้านั้นเป็นบำเหน็จของวิสุทธิชนที่แสวงหาความชอบธรรม (มธ.5:10, 20; 6:33). ดู 5:10 คำอธิบาย 2, ฆต.5:21 คำอธิบาย 2, อฟ.5:5 คำอธิบาย 3, ฮร.12:28 คำอธิบาย 1.

1กธ. 6:9 ข 1กธ.15:33; ฆต.6:7; ยก.1:16; 1ยฮ.3:7; ลก.21:8

1กธ. 6:9 ค 1กธ.5:10

1กธ. 6:9 ง 1ตธ.1:10

1กธ. 6:11 ก เทียบ กจ.22:16; ฮร.10:22; วว.7:14; 22:14; อฟ.5:26

1กธ. 6:11 1ก การชำระ, การแบ่งแยกให้บริสุทธิ์, และการโปรดให้ชอบธรรมในที่นี้มิได้อยู่ในด้านทัศนะภายนอกซึ่งได้มาโดยพระโลหิต ดังที่กล่าวไว้ใน 1ยฮ.1:7; ฮร.10:29 และ รม.3:24-25. สิ่งเหล่านี้คือการชำระแห่งการบังเกิดใหม่ (ตต.3:5), การแบ่งแยกให้บริสุทธิ์ของพระวิญญาณบริสุทธิ์ (รม.15:16), และการโปรดให้ชอบธรรมในพระวิญญาณนั้นที่อยู่ในข้อนี้ ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในด้านทัศนะภายใน. ทุกๆ ประเด็นแห่งความรอดของพระเจ้าในที่นี้ล้วนได้เกิดขึ้นกับตัวเราในพระนามขององค์พระเยซูคริสต์เจ้า (ซึ่งก็คือในตัวบุคคลขององค์พระผู้เป็นเจ้า, ในการเข้าสนิทอย่างอินทรียภาพกับองค์พระผู้เป็นเจ้าโดยความเชื่อ) และในพระวิญญาณของพระเจ้า (ซึ่งก็คือในฤทธิ์เดชและการแปรสภาพเป็นจริงแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์). ขั้นแรกเราได้รับการชำระเพื่อขจัดไปซึ่งสิ่งที่มีบาป, ขั้นที่สองเราได้รับการแบ่งแยกให้บริสุทธิ์คือแบ่งแยกออกมาถวายแด่พระเจ้า ได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยพระเจ้า, และขั้นที่สามเราได้รับการโปรดให้ชอบธรรมและเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้า.

1กธ. 6:11 ข 1กธ.1:2; รม. 6:19, 22

1กธ. 6:11 ค รม.8:30

1กธ. 6:12 1 แปลตามตรงคือ สิ่งสารพัดล้วนอยู่ใต้อำนาจของข้าพเจ้า (ที่จะเลือกทำได้) ดังนั้นจึงเป็นการอนุญาตให้ทำได้ ยอมให้ทำได้ ถูกกฎหมาย.

1กธ. 6:12 ก 1กธ.10:23

1กธ. 6:12 2ก เรื่องที่สี่ซึ่งได้รับการจัดการในหนังสือจดหมายฉบับนี้คือ การใช้เสรีภาพในทางที่ผิดในด้านอาหารและร่างกาย (ข้อ 12-20). อาหารนั้นมีไว้ให้มนุษย์ดำรงอยู่ได้ ส่วนเรื่องเพศอันเป็นเรื่องทางกายนั้นมีไว้ให้มนุษย์แพร่พันธุ์. ทั้งสองเรื่องนี้ล้วนเป็นสิ่งที่จำเป็นและพระเจ้าเป็นผู้กำหนดไว้. มนุษย์ล้วนมีสิทธิ์ที่จะใช้ได้ แต่ไม่ควรใช้ในทางที่ผิดและไม่ควรที่จะอยู่ใต้อำนาจของสิ่งเหล่านี้ คือถูกควบคุมและเป็นทาสของสิ่งเหล่านี้. การกินดื่มที่ผิด เช่นการกินของไหว้รูปเคารพนั้นจะทำให้พี่น้องที่อ่อนแอสะดุดล้ม (8:9-13; 10:28-30, 32) และการกินดื่มเกินขนาดก็จะทำลายร่างกายของเรา. ทั้งอาหารและท้องนั้นล้วนต้องผ่านพ้นไป พระเจ้าจะทำให้ทั้งสองสิ่งนี้สูญไป. ส่วนการปล่อยตัวไปตามราคะตัณหาทางเพศนั้นเป็นการล่วงประเวณี. สิ่งนี้ไม่เพียงถูกพระเจ้าปรับโทษเท่านั้น แต่ยังเป็นการทำลายร่างกาย (ข้อ 18) ที่มีไว้เพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าอีกด้วย.

1กธ. 6:12 3 คือ มีผลประโยชน์ (ไม่เพียงสะดวกเท่านั้น), ดีงาม, คุ้มค่า.

1กธ. 6:12 4 แปลตามตรงคือ ตกอยู่ใต้อำนาจ. นี่หมายความว่า สิ่งสารพัดล้วนอยู่ใต้อำนาจของเปาโลแต่ท่านจะไม่ยอมตกอยู่ใต้อำนาจของสิ่งใดเลยและยังหมายความว่า สิ่งสารพัดนั้นท่านได้รับอนุญาตให้ทำได้, ได้รับการยินยอมให้ทำได้, และทำได้โดยไม่ผิดกฎหมาย แต่ท่านจะไม่ยอมถูกบังคับ (ตกเป็นทาส) หรือตกอยู่ใต้อำนาจหรือการควบคุมของสิ่งใดเลย. ข้อ 12 อาจถือเป็นคติพจน์ที่ควบคุมอัครทูตในการจัดการกับปัญหาที่ได้กล่าวไว้ในช่วงต่อไป (6:13—11:1).

1กธ. 6:13 1 ทั้งอาหารและท้องนั้นมีไว้เพื่อให้ร่างกายดำรงอยู่ได้. แต่ทั้งสองสิ่งนี้ล้วนไม่นับเป็นอะไรในตัวเอง พระเจ้าจะทำให้สองสิ่งนี้สูญไป.

1กธ. 6:13 ก มธ.15:17

1กธ. 6:13 ข กซ.2:22

1กธ. 6:13 2 ร่างกายของเราถูกเนรมิตสร้างขึ้นเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้อยู่ภายในเรานั้นก็มีเพื่อร่างกายของเราด้วย. พระองค์ได้ทรงป้อนเลี้ยงร่างกายนี้ด้วยอาหารฝ่ายวัตถุ (บพส.103:5) และประทานให้ร่างกายนี้มีชีวิตแห่งการเป็นขึ้น (รม.8:11) ซึ่งจะกลืนกินองค์ประกอบแห่งความตายและความอ่อนแอเจ็บป่วยของร่างกายนี้. ในที่สุดพระองค์จะทำให้ร่างกายของเราเปลี่ยนรูปลักษณะไปจนเหมือนกับกายอันสง่าราศีของพระองค์. เราจึงไม่ควรจะใช้ร่างกายนี้อย่างผิดๆโดยการล่วงประเวณี.

1กธ. 6:13 ค 1กธ.6:15, 19

1กธ. 6:13 ง รม.8:11

1กธ. 6:14 ก กจ.2:24; รม.6:9; 8:11; 2กธ.4:14

1กธ. 6:14 ข ยฮ.6:39-40; 1กธ.15:22-23

1กธ. 6:14 1ข พระเจ้าทรงให้ร่างกายขององค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นขึ้นแล้ว. ร่างกายของเราก็ถูกกำหนดให้มีส่วนในกายอันสง่าราศีที่อยู่ในการเป็นขึ้นขององค์พระผู้เป็นเจ้า (ฟป.3:21) และจะให้ร่างกายของเราเป็นขึ้นจนกลายเป็นสิ่งที่ไม่รู้จักเปื่อยเน่าไป (15:52). นี่ก็คือการไถ่แห่งร่างกายของเรา (รม.8:23). แม้ในขณะนี้พระวิญญาณของพระคริสต์ผู้เป็นขึ้นที่ทรงสถิตอยู่ภายในเรานั้นก็กำลังประทานชีวิตให้กับร่างกายของเราอยู่ (รม.8:11) เพื่อทำให้ร่างกายนี้กลายเป็นอวัยวะของพระคริสต์ (ข้อ 15) และเป็นพระวิหารของพระเจ้าที่มีพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์ประทับอยู่ภายใน (ข้อ 19).

1กธ. 6:14 ค มธ.22:29; อฟ.1:19-20

1กธ. 6:15 ก รม.12:5; 1กธ.12:27; อฟ.5:30

1กธ. 6:15 1ก เพราะเราได้เข้าสนิทกับพระคริสต์ในทางอินทรียภาพแล้ว (ข้อ 17) และเพราะพระคริสต์ได้ทรงอาศัยอยู่ในวิญญาณของเรา (2ตธ.4:22) และประทับครองเรือนอยู่ในใจของเราแล้ว (อฟ.3:17) ทั้งตัวของเรา ซึ่งรวมถึงร่างกายที่ได้ผ่านการชำระแล้วก็ได้กลายเป็นอวัยวะของพระองค์. ดังนั้นในการที่จะเป็นอวัยวะเช่นนี้ได้ในทางปฏิบัติเราก็จำต้องมอบถวายร่างกายของเราให้กับพระองค์ (รม.12:1, 4-5).

1กธ. 6:15 ข รม.3:4

1กธ. 6:15 2ข แปลตามตรงคือ อย่าให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นเลย!

1กธ. 6:16 ก ยนซ.2:24

1กธ. 6:16 2 แปลตามตรงคือ เนื้อเดียวกัน.

1กธ. 6:16 1 แปลตามตรงคือ ร่างกายเดียวกัน.

1กธ. 6:17 ก รม.11:17, 19; 6:5; ยฮ.15:4-5

1กธ. 6:17 1ก ชี้ถึงการเข้าสนิททางอินทรียภาพกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของผู้เชื่อโดยการเชื่อเข้าสู่พระองค์ (ยฮ.3:15-16). การเข้าสนิทนี้สามารถใช้รูปภาพของการเข้าสนิทระหว่างกิ่งกับต้นองุ่นมาบรรยายได้ (ยฮ.15:4-5). สิ่งนี้ไม่เพียงเป็นเรื่องของชีวิตเท่านั้น แต่ยังเป็นเรื่องที่อยู่ในชีวิต (ชีวิตของพระเจ้า) อีกด้วย. การเข้าสนิทกับองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งการเป็นขึ้นเช่นนี้จำต้องอยู่ในวิญญาณของเราทั้งหลายเท่านั้น.

1กธ. 6:17 ข เทียบ ยฮ.17:21, 23

1กธ. 6:17 2ข กรณีนี้ชี้บ่งถึงการผสมกลมกลืนระหว่างองค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งเป็นพระวิญญาณกับวิญญาณของเรา. วิญญาณของเราได้รับการบังเกิดใหม่โดยพระวิญญาณของพระเจ้าแล้ว (ยฮ.3:6) และบัดนี้พระวิญญาณนี้ก็อยู่ภายในเรา (ข้อ 19) และเป็นหนึ่งกับวิญญาณของเรา (รม.8:16). นี่คือการแปรสภาพเป็นจริงขององค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งได้กลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตโดยการเป็นขึ้น (15:45; 2กธ.3:17) และบัดนี้ยังทรงสถิตอยู่กับวิญญาณของเรา (2ตธ.4:22). ในหนังสือจดหมายของท่านเปาโลนั้นมีการกล่าวถึงวิญญาณที่ผสมกลมกลืนนี้อยู่บ่อยครั้ง เช่นใน รม.8:4-6.

1กธ. 6:18 ก 2ตธ.2:22

1กธ. 6:18 1 แปลตามตรงคือ ผลของความบาป เป็นคำเดียวกันกับ ความบาป ใน มก.3:28; รม.3:25.

1กธ. 6:18 ข 1กธ.5:1; 2กธ.12:21; สภษ.6:32; ฮร.13:4

1กธ. 6:19 ก 1กธ.6:13, 15

1กธ. 6:19 ข 1กธ.3:16; 2กธ.6:16; อฟ.2:21; เทียบ ยฮ.2:21

1กธ. 6:19 1 พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงสถิตอยู่ในวิญญาณของเรา (รม.8:16) และวิญญาณของเรานั้นอยู่ในร่างกายของเรา. ดังนั้นร่างกายของเราจึงกลายเป็นพระวิหารของพระวิญญาณบริสุทธิ์ หรือที่ประทับของพระวิญญาณบริสุทธิ์.

1กธ. 6:19 ค ยฮ.14:17; รม.8:9, 11

1กธ. 6:19 ง 1กธ.2:12; ยฮ.15:26

1กธ. 6:19 จ รม.14:7-8

1กธ. 6:20 ก 1กธ.7:23; กจ.20:28; 2ปต.2:1; วว.5:9

1กธ. 6:20 ข มธ.20:28; 1ตธ.2:6; 1ปต.1:18-19

1กธ. 6:20 1ข ชี้ถึงพระโลหิตอันประเสริฐของพระคริสต์ (กจ.20:28; 1ปต.1:18-19; วว.5:9).

1กธ. 6:20 ค 1กธ.10:31; เทียบ ยฮ.17:1

1กธ. 6:20 2ค หากพิจารณาตามเนื้อหาในข้อความช่วงนี้ (6:13—11:1) การถวายราศีแด่พระเจ้าด้วยร่างกายของเราก็คือการยอมให้พระเจ้าผู้อาศัยอยู่ภายในเรา (1ยฮ.4:13) ครอบครองและซาบซ่านอยู่ทั่วกายของเรา และสำแดงตัวของพระองค์โดยร่างกายของเราซึ่งเป็นพระวิหารของพระองค์ โดยเฉพาะในเรื่องการกินดื่มและการสมรส. ด้วยเหตุนี้เราจึงต้องควบคุมร่างกายของเราอย่างจริงจังและเข้มงวด เพื่อให้กายนี้นอบน้อม (9:27) และให้ถวายกายนี้เป็นเครื่องบูชาอันมีชีวิตอยู่แด่พระเจ้า (รม.12:1).

1กธ. 6:20 ง ฟป.1:20; รม.12:1