1 โกรินโธ บทที่ 5

1กธ. 5:1 ก 1กธ.5:11; 6:13, 15

1กธ. 5:1 1ก ปัญหาแรกที่ได้ถูกจัดการไปในบทที่ 1-4 ก็คือปัญหาการแตกแยก ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับชีวิตธรรมชาติแห่งจิตเป็นสำคัญ. ปัญหาที่สองที่จะถูกจัดการในบทที่ 5 ซึ่งเป็นช่วงที่สองของหนังสือเล่มนี้คือปัญหาของความบาปแห่งการผิดประเวณี ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับราคะตัณหาแห่งเนื้อหนัง. ถ้าพิจารณาในแง่ของศีลธรรม ปัญหาซึ่งเกี่ยวกับการผิดประเวณีในวงศ์ญาติกับแม่เลี้ยงของตน ในที่นี้มีความหยาบช้ายิ่งกว่าการแตกแยกเสียอีก. กรณีแรกนั้นเป็นการแก่งแย่งชิงดีกันอันเกิดจากความเย่อหยิ่ง ส่วนกรณีหลังเป็นความบาปที่หยาบช้ามากซึ่งเกิดจากราคะตัณหา.

1กธ. 5:1 ข ลวต.18:8; พบญ.22:30; 27:20

1กธ. 5:1 2ข แปลตามตรงคือ ภรรยาของบิดา.

1กธ. 5:2 ก 1กธ.4:6

1กธ. 5:2 ข เทียบ 2กธ.7:7-10; มธ.5:4

1กธ. 5:2 ค 1กธ.5:13

1กธ. 5:2 1ค ดูข้อ 13 คำอธิบาย 1.

1กธ. 5:3 ก กซ.2:5

1กธ. 5:3 1ก อัครทูตซึ่งเป็นมนุษย์ฝ่ายวิญญาณนั้นเป็นผู้ประพฤติตนในวิญญาณ แตกต่างกับชาวโกรินโธที่ประพฤติตนในจิตหรือในเนื้อหนัง. แม้ร่างกายของท่านไม่ได้อยู่กับพวกเขา แต่วิญญาณของท่านก็อยู่กับพวกเขา และได้ใช้วิญญาณของท่านมาพิพากษาคนชั่วในท่ามกลางพวกเขา.

1กธ. 5:4 ก 1กธ.16:18; รม.1:9

1กธ. 5:4 1 วิญญาณของอัครทูตเข้มแข็งจนถึงขั้นสามารถร่วมประชุมกับผู้เชื่อชาวโกรินโธได้. วิญญาณของท่านได้ร่วมประชุมกับพวกเขาเพื่อจะดำเนินการพิพากษาคนชั่วนั้น.

1กธ. 5:4 2 ถ้อยคำที่ว่า "ในพระนามขององค์พระเยซูเจ้าของเรา" และ "พร้อมด้วยฤทธิ์เดชขององค์พระเยซูเจ้าของเรา" ล้วนใช้ขยายคำว่า "มอบ" ในข้อ 5. อัครทูตได้ใช้พระนามอันทรงฤทธิ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่ในวิญญาณพร้อมด้วยฤทธิ์เดชของพระองค์ในการมอบคนชั่วนั้นไว้ให้ซาตาน.

1กธ. 5:4 ข กจ.16:18; 2ธซ.3:6

1กธ. 5:4 ค 1กธ.4:20; 2:4

1กธ. 5:5 1 การมอบผู้กระทำบาปไว้ให้ซาตานนั้นมีเพื่อการตีสอน.

1กธ. 5:5 ก 1ตธ.1:20

1กธ. 5:5 ข เทียบ โยบ 2:6; ลก.22:31; กจ.26:18

1กธ. 5:5 2 ชี้ถึงการทนทุกข์เพราะโรคภัยบางอย่างเป็นสำคัญ (2กธ.12:7; ลก.13:16).

1กธ. 5:5 3 คำว่า "เนื้อหนัง" ในที่นี้ชี้ถึงร่างกายที่เต็มด้วยราคะตัณหา ซึ่งควรจะถูกทำลายเสีย.

1กธ. 5:5 4 คนบาปที่อยู่ท่ามกลางผู้เชื่อชาวโกรินโธคนนี้เป็นพี่น้องที่ได้รับการช่วยให้รอดเพียงครั้งเดียวก็รอดเป็นนิตย์ (ยฮ.10:28-29). เขาจะไม่มีทางพินาศเพราะเหตุไปกระทำบาปใดๆ อีก. แต่เพราะเหตุความบาปของเขา เขาต้องรับการตีสอนโดยการทำลายเนื้อหนังที่เต็มไปด้วยความบาปของเขาเสีย เพื่อเขาจะถูกรักษาไว้ในสภาพการณ์ที่วิญญาณของเขาจะรับความรอดได้ในวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า.

1กธ. 5:5 ค 1กธ.1:8

1กธ. 5:5 5ค ดู 3:13 คำอธิบาย 1.

1กธ. 5:6 ก 1กธ.13:4; ยก.4:16

1กธ. 5:6 1ก หรือ โอ้อวด. แม้ในท่ามกลางผู้เชื่อชาวโกรินโธจะเกิดความวุ่นวายและมีความบาปหยาบช้ามากอย่างการผิดประเวณีในวงศ์ญาติเช่นนี้ พวกเขากลับยังอวดอ้างและโอ้อวดอีก. จดหมายของอัครทูตซึ่งชี้ให้เห็นถึงการบาปท่ามกลางพวกเขาฉบับนี้น่าจะทำให้พวกเขาได้ถ่อมลง รู้ว่าการที่พวกเขาอวดอ้างนั้นไม่ดีเลย.

1กธ. 5:6 ข ฆต.5:9; มธ.13:33; ฮซอ.7:4; เทียบ 1กธ.15:33; ฮร.12:15

1กธ. 5:6 2ข แนวคิดของอัครทูตในที่นี้คงเป็นดังนี้คืออย่าว่าแต่ความบาปหยาบช้าที่มีอยู่ในท่ามกลางพวกเขาเลย อันที่จริงแม้เชื้อเพียงนิดเดียวหรือ ความบาปเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทำให้แป้งทั้งก้อนหรือทั้งคริสตจักรฟูขึ้นและถูกทำลายไปได้.

1กธ. 5:6 3 ดู มธ.13:33 คำอธิบาย 1.

1กธ. 5:7 1 แปลตามตรงคือ อายุน้อย ซึ่งชี้ถึงความใหม่ในด้านกาลเวลา. ดู กซ.3:10 คำอธิบาย 2. ก้อนใหม่ชี้ถึงคริสตจักรซึ่งประกอบไปด้วยบรรดาผู้เชื่อที่อยู่ในนิสัยใหม่ของพวกเขา.

1กธ. 5:7 ก อซด.12:3, 11; มก.14:12; ยฮ.1:29; 1ปต.1:19

1กธ. 5:7 2ก กรณีนี้ชี้บ่งว่า อัครทูตถือว่าผู้เชื่อคือพลไพร่ที่พระเจ้าได้ทรงเลือกสรร ซึ่งได้ผ่านเทศกาลปัศคาของตนมาแล้ว ดังที่มีเทศกาลปัศคาใน อซด.12 เป็นแบบเล็ง. ในเทศกาลปัศคานี้พระคริสต์มิได้เป็นเพียงแกะปัศคาเท่านั้น แต่พระองค์ทรงเป็นทุกส่วนของเทศกาลนี้. ในการที่พระองค์จะเป็นเทศกาลปัศคาของเรา พระองค์ทรงถูกฆ่าถวายเป็นเครื่องบูชาบนกางเขนเพื่อเราจะได้รับการไถ่และได้คืนดีกันกับพระเจ้า. เช่นนี้เราจึงสามารถรับสุขพระองค์เป็นเทศกาลนี้ต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้าได้. ในระหว่างเทศกาลนี้จะต้องไม่มีเชื้อ. เพราะความบาปกับพระคริสต์พระผู้ไถ่นั้นไม่อาจดำรงอยู่ร่วมกันได้.

1กธ. 5:8 ก เทียบ อซด.12:17-20; 13:6-7; 23:15

1กธ. 5:8 1 เทศกาลในที่นี้ ชี้ถึงเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้ออันเป็นเทศกาลที่ต่อเนื่องจากเทศกาลปัศคา (อซด.12:15-20). เทศกาลนี้มีระยะเวลาเจ็ดวันอันเป็นช่วงเวลาที่ครบสมบูรณ์ ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งถึงช่วงเวลาทั้งหมดในการดำเนินชีวิตคริสเตียนของเรา นับจากวันที่เราได้กลับใจจนถึงวันที่เราถูกรับขึ้นไป. นี่เป็นเทศกาลที่มีระยะเวลานานมาก ซึ่งเราไม่อาจใช้เชื้อเก่าหรือความบาปในนิสัยเก่าของเรามาถือรักษาเทศกาลนี้ได้ แต่ต้องถือเทศกาลนี้ด้วยขนมปังไร้เชื้อ ซึ่งก็คือพระคริสต์ที่เป็นนิสัยใหม่ ผู้เป็นการบำรุงเลี้ยงและการรับสุขของเรา. มีเพียงพระองค์เท่านั้นเป็นการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตที่สัตย์ซื่อและจริงใจ, บริสุทธิ์หมดจด, ไร้สิ่งเจือปน, และเต็มด้วยความเที่ยงแท้. เทศกาลนั้นเป็นช่วงเวลาแห่งการรับสุขงานเลี้ยง. ตลอดทั้งชีวิตของคริสเตียนก็ควรจะเป็นงานเลี้ยงเช่นนี้ คือเป็นการรับสุขพระคริสต์เป็นงานเลี้ยงและเป็นการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตที่อุดมสมบูรณ์ของเรา.

1กธ. 5:8 ข มธ.16:6, 11, 12

1กธ. 5:8 ค 1ปต.2:1; อฟ.4:31; กซ.3:8

1กธ. 5:8 ง อซด.12:15

1กธ. 5:9 1 หรือ ผสมผสาน, ปนเข้าด้วยกัน. ข้อ 11 ก็เช่นกัน.

1กธ. 5:9 ก 2ธซ.3:6, 14; เทียบ อฟ.5:11

1กธ. 5:10 ก 1กธ.6:9; อฟ.5:5

1กธ. 5:10 ข ยฮ.17:15

1กธ. 5:11 ก 1กธ.6:5; กจ.1:15; 2ธซ.3:6

1กธ. 5:11 ข 1กธ.10:7, 14

1กธ. 5:11 ค เทียบ 2ยฮ.10-11

1กธ. 5:11 1 บรรดาคนชั่วที่ได้กล่าวไว้ในข้อ 11 เหล่านี้ไม่ได้ชี้ถึงผู้ที่ได้กระทำบาปอย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น แต่ชี้ถึงผู้ที่ดำเนินชีวิตอยู่ในความบาปอย่างใดอย่างหนึ่งแล้วยังคงอยู่ในความบาปนั้นโดยปฏิเสธที่จะกลับใจ. การย้ายบุคคลเช่นนี้ออกไป มิได้เป็นเพียงการย้ายความบาปออกจากคริสตจักรเท่านั้น แต่เป็นการพิพากษาและย้ายผู้ทำบาปออกไป เพื่อเชื้อจะไม่ฟูขึ้นในคริสตจักรเพราะการที่คริสตจักรมีคนเช่นนี้อยู่.

1กธ. 5:12 ก มก.4:11

1กธ. 5:12 ข 1กธ.6:1-5

1กธ. 5:13 ก เทียบ พบญ.13:5; 17:7, 12; 21:21; 22:21, 22, 24; 24:7 วนฉ.20:13; มธ.18:17; รม.16:17-18; ตต.3:10

1กธ. 5:13 1ก คือ แยกเขาออกจากการสามัคคีธรรมในคริสตจักร ซึ่งมีแบบเล็งโดยการแยกคนโรคเรื้อนออกจากพลไพร่ของพระเจ้า (ลวต.13:45-46).