1 โกรินโธ บทที่ 4

1กธ. 4:1 1 ชี้ถึงสิ่งที่ได้บรรยายไว้ใน 3:21-23.

1กธ. 4:1 2 หรือ นับว่า, ตัดสินว่า, และจัดว่า.

1กธ. 4:1 ก เทียบ 1กธ.3:5

1กธ. 4:1 3ก ผู้คอยรับใช้หรือผู้รับใช้ที่ถูกแต่งตั้งไว้ข้ารับใช้สาธารณชนที่ถูกแต่งตั้งขึ้นมาเป็นพิเศษ เพื่อวัตถุประสงค์ใดวัตถุประสงค์หนึ่ง (กจ.26:16).

1กธ. 4:1 ข 1กธ.9:17; อฟ.3:2; กซ.1:25; ตต.1:7; 1ปต.4:10

1กธ. 4:1 4ข ในภาษากรีกมีรากศัพท์เดียวกันกับคำว่า "แผนการบริหาร" ใน 1ตธ.1:4 และ อฟ.1:10 โดยหมายถึง คนต้นเรือนที่ทำการแจกจ่าย, ผู้ดูแลครอบครัวที่ได้นำการหล่อเลี้ยงในครอบครัวแจกจ่ายแก่คนในบ้าน. อัครทูตได้รับการแต่งตั้งจากองค์พระผู้เป็นเจ้าให้เป็นคนต้นเรือนเช่นนี้ คือให้แจกจ่ายข้อลับลึกของพระเจ้า ซึ่งก็คือพระคริสต์ผู้เป็นข้อลับลึกของพระเจ้า และคริสตจักรซึ่งเป็นข้อลับลึกของพระคริสต์ (กซ.2:2; อฟ.3:4) ไปสู่บรรดาผู้เชื่อ. การปรนนิบัติแห่งการแจกจ่าย หรือฐานะแห่งการปฏิบัติของคนต้นเรือนนี้ ก็คือการปฏิบัติของอัครทูต.

1กธ. 4:1 ค 1กธ.2:7; รม.16:25; อฟ.1:9; 3:3, 4, 9; 6:19; กซ.1:26-27; 2:2; 4:3

1กธ. 4:2 1 คือ ในส่วนแห่งการปฏิบัติของคนต้นเรือน หรือในการปฏิบัติแห่งการแจกจ่าย.

1กธ. 4:2 ก 1กธ.7:25; 1ตธ.1:12; มธ.24:45; 25:21, 23; ลก.16:10

1กธ. 4:3 ก รม.14:4, 10, 13

1กธ. 4:3 1ก การไต่สวนเพื่อการพิพากษา หรือการไต่สวนในระหว่างการพิพากษา.

1กธ. 4:3 2 วันแห่งการพิพากษาของมนุษย์ก็คือยุคปัจจุบันนี้ที่มีมนุษย์เป็นผู้พิพากษา (การพิพากษานี้ชี้ถึงการไต่สวนของมนุษย์) ซึ่งตรงข้ามกับวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า (3:13) อันหมายถึงยุคที่จะมาถึงซึ่งมีองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นผู้พิพากษา ซึ่งก็คือยุคอาณาจักร โดยการพิพากษาในที่นั้นจะเป็นการพิพากษาขององค์พระผู้เป็นเจ้า.

1กธ. 4:5 ก มธ.7:1

1กธ. 4:5 1ก หรือ พิพากษา, ปรับโทษ.

1กธ. 4:5 ข 1กธ.11:26; มธ.16:27; วว.22:12

1กธ. 4:5 ค เทียบ รม.2:16

1กธ. 4:5 ง 1กธ.3:13

1กธ. 4:5 จ รม.2:29; เทียบ 1กธ.3:8; 2กธ.10:18

1กธ. 4:5 2 คือ ก่อนวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า (3:13).

1กธ. 4:6 1 ชี้ถึง สิ่งที่ได้กล่าวไว้ในเนื้อความก่อนหน้านี้ ตั้งแต่บทแรกจนถึงบทนี้.

1กธ. 4:6 2 กรณีนี้ชี้บ่งถึงวิธีการพูดโดยใช้คำอุปมา. สิ่งที่ท่านเปาโลได้กล่าวไว้ในบทที่ 1-3 นั้นสามารถปรับใช้ได้กับบรรดาคนที่ปรนนิบัติองค์พระผู้เป็นเจ้า โดยเฉพาะชาวโกรินโธที่เย่อหยิ่งและแตกก๊กแตกเหล่า. การที่เปาโลได้กล่าวเปรียบเทียบสิ่งเหล่านี้กับตัวท่านและอะโปโล โดยใช้ตัวท่านและอะโปโลเป็นคำอุปมา ดังที่ได้กล่าวไว้ใน 3:5-8 นั้นเป็นการทำเพื่อพวกเขา นั่นคือทำตามสภาพการณ์ของพวกเขา และเพื่อประโยชน์ของพวกเขา. โดยการทำเช่นนี้ ท่านหวังว่าจะทำให้ชาวโกรินโธที่พองตัวเหล่านั้นเข้าใจ และสามารถปรับใช้สิ่งที่ท่านได้เปรียบเทียบไว้กับตัวพวกเขาได้.

1กธ. 4:6 ก 1กธ.1:12; 3:4, 22

1กธ. 4:6 3 กรณีนี้ต้องหมายถึงสิ่งที่ได้กล่าวไว้ในบทต้นๆ อย่างแน่นอน เช่นที่ได้กล่าวว่า "เปาโลได้ถูกตรึงบนกางเขนเพื่อท่านทั้งหลายหรือ?" (1:13) หรือ "อะโปโลนับเป็นอะไร? เปาโลนับเป็นอะไร?" (3:5). พวกเขาเป็นเพียงผู้ปฏิบัติทั้งหลายของพระคริสต์ คือเป็นผู้ปลูกและผู้รดน้ำ (3:5-7).พวกเขามิได้เป็นพระคริสต์ที่ถูกตรึงบนกางเขนเพื่อผู้เชื่อ และก็มิได้เป็นพระเจ้าที่ทำให้ผู้เชื่อเติบโตขึ้น. พวกเขาจึงไม่ควรถูกประเมินค่าสูงไปกว่าที่พวกเขาเป็นอยู่. มิฉะนั้นบรรดาผู้ที่มาประเมินค่าของพวกเขาอาจจะพองตัวขึ้นในการยกคนหนึ่งและเหยียดอีกคนหนึ่ง เหมือนผู้เชื่อชาวโกรินโธที่อยู่ในเนื้อหนังเหล่านี้.

1กธ. 4:6 ข 1กธ.4:18, 19; 5:2; 8:1; 13:4

1กธ. 4:6 ค 1กธ.1:12; 3:4

1กธ. 4:7 1 พระเจ้าเป็นผู้ทำให้เราต่างไปจากคนอื่น.ทุกสิ่งที่เรามีนั้นก็ล้วนได้รับมาจากพระเจ้า. ดังนั้นสง่าราศีทั้งสิ้นจึงควรถวายแด่พระเจ้า และเราก็ควรจะโอ้อวดโดยพระองค์ ไม่ควรโอ้อวดโดยตัวเราเอง และไม่ควรโอ้อวดโดยอ้างผู้รับใช้คนหนึ่งคนใดที่พระเจ้าทรงใช้ เช่นเปาโลหรืออะโปโล.

1กธ. 4:7 ก 1กธ.2:12; ยฮ.3:27; 1ปต.4:10

1กธ. 4:8 1 ผู้เชื่อชาวโกรินโธนั้นมีความภาคภูมิใจในสิ่งที่เขาได้รับมา เขาจึงอิ่มหนำในสิ่งที่เขามี. เขาก็กลายเป็นคนที่พอใจในตัวเองและขึ้นเป็นกษัตริย์โดยเอกเทศจากอัครทูต. สิ่งนี้ล้วนอยู่ในตัวพวกเขาและอยู่ในเนื้อหนังของเขาเองอย่างสิ้นเชิง.

1กธ. 4:8 ก วว.3:17

1กธ. 4:9 1 ในสมัยของเปาโล เมื่อพวกนักโทษต้องต่อสู้กับสัตว์ร้ายเพื่อความบันเทิงของฝูงชนนั้น พวกนักโทษเหล่านี้จะถูกจัดแสดงเป็นรายการสุดท้าย. ท่านเปาโลจึงได้ปรับใช้อุปมานี้มาเปรียบกับพวกอัครทูตที่พระเจ้าได้ทรงจัดไว้เป็นอันดับสุดท้ายในการแสดงของพระองค์.

1กธ. 4:9 2 พวกอัครทูตถือว่าตนเองเป็นนักโทษที่ถูกตัดสินลงโทษถึงตายต่อหน้ามนุษย์โลก ซึ่งไม่เหมือนกับชาวโกรินโธที่ถือว่าตัวเองเป็นกษัตริย์ที่ถูกกำหนดไว้ให้ครองราชย์.

1กธ. 4:9 ก 2กธ.4:10-12; 11:23; รม.8:36; ฟป.1:20; 1กธ.15:31; 2กธ.6:9

1กธ. 4:9 ข ฮร.10:33

1กธ. 4:9 3ข เป็นการอุปมา โดยชี้ถึงการต่อสู้ระหว่างพวกนักโทษกับสัตว์ร้ายในสนามกีฬาของโรมัน. อัครทูตได้กลายมาเป็นการแสดงเช่นนี้ที่มีต่อโลกซึ่งไม่ได้มีไว้ให้มนุษย์ชมเท่านั้น แต่ยังให้ทูตสวรรค์ได้ชมด้วย. (ดู ฮร.10:33 คำอธิบาย 1).

1กธ. 4:10 ก 1กธ.1:18; 2กธ.11:17, 19; เทียบ กจ.17:18; 26:24

1กธ. 4:10 1ก พวกอัครทูตยอมเป็นคนโง่เขลาโดยได้ละทิ้งสติปัญญาแห่งมนุษย์ของตนเพื่อพระคริสต์. แต่พวกผู้เชื่อชาวโกรินโธที่อยู่ฝ่ายเนื้อหนังนั้นยังคงเป็นคนฉลาดในสติปัญญาฝ่ายธรรมชาติของตนแม้จะอ้างว่าตนอยู่ในพระคริสต์ก็ตาม.

1กธ. 4:10 ข 1กธ.1:19; 2กธ.11:19

1กธ. 4:10 ค 1กธ.2:3; 2กธ.13:4, 9

1กธ. 4:10 2ค ในขณะที่อัครทูตนำพระคริสต์ไปหล่อเลี้ยงอยู่นั้น ดูคล้ายจะเป็นคนอ่อนแอ เพราะพวกเขาไม่ได้ใช้กำลังหรือฤทธิ์เดชฝ่ายธรรมชาติของตน (2:3). แต่พวกผู้เชื่อชาวโกรินโธที่อยู่ฝ่ายเนื้อหนังนั้นเป็นผู้มีกำลังด้วยอยากให้ผู้อื่นยอมรับว่าเขาเป็นผู้ที่ยอดเยี่ยมในท่ามกลางผู้เชื่อทั้งหลายโดยใช้ความสามารถฝ่ายธรรมชาติของตน.

1กธ. 4:10 3 พวกผู้เชื่อชาวโกรินโธนั้นมีสง่าราศี หรือมีเกียรติยศ คือแสดงตนอย่างสง่างาม. แต่อัครทูตกลับถูกชาวโกรินโธที่แสวงหาสง่าราศีดูถูกดูหมิ่น.

1กธ. 4:10 ง 2กธ.6:8

1กธ. 4:11 ก รม.8:35; 2กธ.11:27; ฟป.4:12

1กธ. 4:11 ข กจ.23:2

1กธ. 4:12 ก กจ.18:3; 1ธซ.2:9

1กธ. 4:12 ข กจ.20:34

1กธ. 4:12 ค รม.12:14; 1ปต.3:9

1กธ. 4:12 ง ยฮ.15:20; รม.8:35

1กธ. 4:13 1 หรือ ดูหมิ่น, ถูกทำร้าย.

1กธ. 4:13 2 คือ วิงวอนด้วยการตักเตือน, หนุนใจ, และประเล้าประโลม เพื่อทำให้สงบมีสันติ.

1กธ. 4:13 ก พรท.3:45

1กธ. 4:13 3ก คำว่า "สิ่งโสโครก" และ "เศษเดน" เป็นคำที่มคี วามหมายเดียวกัน. สิ่ง โสโครกชี้ถึงสิ่งที่จะถูกทิ้งไปในเวลาปัดกวาด ดังนั้นจึงเป็นของเสีย ของสกปรก. คำว่า "เศษเดน" ชี้ถึงสิ่งที่ต้องถูกเช็ดออก ดังนั้นจึงเป็นขยะ, ของเสีย. ทั้งสองคำนี้ถูกใช้เปรียบเทียบกับนักโทษชั้นต่ำที่ถูกลงโทษโดยเฉพาะ. คนเหล่านี้จะต้องถูกจับโยนลงไปในทะเล หรือทิ้งลงในสนามแข่งขันเพื่อสู้กับสัตว์ร้าย.

1กธ. 4:14 ก 1กธ.6:5; 15:34

1กธ. 4:14 ข 2กธ.6:13; 12:14; 1ธซ.2:11; 1ยฮ.2:1; 3ยฮ.4

1กธ. 4:15 1 แปลตามตรงคือ ผู้อนุบาลเด็ก เหมือนใน ฆต.3:24-25.

1กธ. 4:15 ก 1ธซ.2:11; เทียบ อฤธ.11:12

1กธ. 4:15 2ก ผู้อนุบาลเด็ก เป็นผู้ให้คำแนะนำและให้คำสั่งสอนแก่เด็กๆ ที่อยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของพวกเขา ส่วนบิดานั้นเป็นผู้มอบชีวิตให้แก่บุตรที่ตนให้กำเนิดมา. อัครทูตก็คือบิดาเช่นนี้เองท่านได้ให้กำเนิดผู้เชื่อชาวโกรินโธในพระคริสต์โดยกิตติคุณ แจกจ่ายชีวิตของพระเจ้าเข้าสู่ภายในพวกเขา เพื่อทำให้พวกเขากลายเป็นบุตรทั้งหลายของพระเจ้าและอวัยวะของพระคริสต์.

1กธ. 4:15 ข 1กธ.1:30

1กธ. 4:15 ค ฆต.4:19; ฟม.10; เทียบ ยก.1:18; 1ปต. 1:23, 25; ยฮ.3:3, 5

1กธ. 4:15 ง 1กธ.9:12, 14, 18, 23; 15:1

1กธ. 4:16 1 ดู ข้อ 13 คำอธิบาย 2.

1กธ. 4:16 ก 1กธ.11:1; ฟป.3:17; 1ธซ.1:6; 2ธซ.3:7, 9

1กธ. 4:17 ก 1กธ.16:10; ฟป.2:19

1กธ. 4:17 ข 1ตธ.1:2; 2ตธ.1:2

1กธ. 4:17 1 บ่งชี้ถึงวิถีแห่งการประพฤติของอัครทูตในขณะที่ท่านทำการสอนวิสุทธิชนในทุกคริสตจักร.

1กธ. 4:17 2 ถ้อยคำนี้ได้ชี้ให้เห็นถึงสองเรื่อง (1) คำสอนของอัครทูตนั้นเหมือนกันในทุกแห่งหนไม่แตกต่างกันเพราะสถานที่ซึ่งต่างกัน (2) คำว่า "ทุกแห่งหน" เทียบเท่ากับ "ทุกคริสตจักร" และ "ทุกคริสตจักร" ก็เทียบเท่ากับ "ทุกแห่งหน."

1กธ. 4:17 ค 1กธ.7:17; 11:16; 14:33; 16:1

1กธ. 4:18 ก 1กธ.4:6

1กธ. 4:19 ก กจ.18:21; เทียบ 1กธ.16:7; ฮร.6:3

1กธ. 4:19 ข 1กธ.4:21; 11:34; 16:5; 2กธ.1:15; 10:2; กจ.19:21; 20:2

1กธ. 4:20 ก 1กธ.6:9; 15:50; รม.14:17

1กธ. 4:20 1ก คำนี้ชี้ถึงการดำเนินชีวิตคริสตจักร มีความหมายเป็นนัยว่า ถ้าพิจารณาในแง่ของอำนาจของคริสตจักรที่อยู่ในยุคนี้ก็คืออาณาจักรของพระเจ้า.

1กธ. 4:20 ข 1กธ.5:4; 2:4

1กธ. 4:21 1 การที่อัครทูตกล่าวถ้อยคำเช่นนี้แก่ผู้เชื่อชาวโกรินโธได้โดยมีพื้นฐานมาจากการที่อัครทูตเป็นบิดาฝ่ายวิญญาณของเขา. เมื่อเป็นเช่นนี้เปาโลจึงมีฐานะและหน้าที่ในการอบรมสั่งสอนบุตรทั้งหลายของท่าน.

1กธ. 4:21 ก 2กธ.1:23; 2:1-3; 12:20; 13:2, 10

1กธ. 4:21 ข ฆต.6:1

1กธ. 4:21 2ข ชี้ถึงวิญญาณที่ได้รับการบังเกิดใหม่ของอัครทูตซึ่งมีพระวิญญาณบริสุทธิ์มาอาศัยอยู่ภายในและผสมกลมกลืนอยู่ด้วย. วิญญาณที่อ่อนสุภาพคือวิญญาณที่ซาบซ่านไปด้วยความอ่อนสุภาพของพระคริสต์ (2กธ.10:1) ซึ่งได้สำแดงคุณธรรมของพระคริสต์ออกมา.

1กธ. 4:21 ค 2กธ.10:1; อฟ.4:2