1 โกรินโธ บทที่ 16

1กธ. 16:1 ก กจ.11:29-30; 24:17; รม.15:26

1กธ. 16:1 1ก นี่เป็นเรื่องที่สิบเอ็ดซึ่งอัครทูตได้จัดการไปในหนังสือจดหมายฉบับนี้ ซึ่งก็คือเรื่องเงิน (mammon), และทรัพย์สินฝ่ายวัตถุ. มนุษย์ที่ตกต่ำทุกคนล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเงินทองและทรัพย์สินฝ่ายวัตถุ (มธ.6:19-21, 24-25, 30; 19:21-22; ลก.12:13-19). ในวันเพ็นเทคอสผู้เชื่อทุกคนก็ได้ล้มล้างอำนาจนี้แล้วภายใต้ฤทธิ์เดชของพระวิญญาณบริสุทธิ์และได้นำทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตนมาไว้เป็นกองกลางเพื่อแจกจ่ายให้กับผู้ที่มีความต้องการ (กจ.2:44-45; 4:32, 34-37). เพราะความอ่อนแอแห่งนิสัยธรรมชาติที่ตกต่ำของมนุษย์ (เทียบ กจ.5:1-11; 6:1) แนวทางปฏิบัติเช่นนั้นก็ดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก โดยได้เลิกปฏิบัติเช่นนั้นกันไปตั้งแต่สมัยของอัครทูตเปาโลแล้ว. ดังนั้นผู้เชื่อทั้งหลายจำต้องมีพระคุณที่จะชนะต่ออิทธิพลของเงินทองและของฝ่ายวัตถุ ทั้งปลดปล่อยสิ่งเหล่านี้ให้หลุดพ้นจากการควบคุมของซาตานเพื่อจะมอบถวายให้องค์พระผู้เป็นเจ้าใช้ในการสำเร็จพระประสงค์ของพระองค์. ชีวิตแห่งการเป็นขึ้นคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงให้ผู้เชื่อดำเนินชีวิตเช่นนี้ คือชีวิตที่วางใจในพระเจ้า มิใช่ในทรัพย์สินฝ่ายวัตถุ, เป็นชีวิตที่มิได้มีเพื่อวันนี้ แต่มีเพื่ออนาคต มิได้มีเพื่อยุคนี้แต่เพื่อยุคหน้า (ลก.12:16-21; 1ตธ.6:17-19), เป็นชีวิตที่ล้มล้างการครอบงำของเงินทองที่ชั่วคราวและไม่แน่นอน. นี่อาจเป็นสาเหตุในการจัดการกับเรื่องนี้หลังจากที่ได้จัดการกับเรื่องความเที่ยงแท้ของชีวิตแห่งการเป็นขึ้น. อย่างไรก็ดีการจัดการนี้มีความเกี่ยวข้องกับการปกครองในท่ามกลางคริสตจักรทั้งหลายของพระเจ้า.

1กธ. 16:1 2 ในที่นี้เป็นการบ่งชี้ที่มีน้ำหนักอีกครั้งหนึ่งว่า คริสตจักรท้องถิ่นทั้งหลายควรจะต้องมีแนวทางปฏิบัติที่เหมือนกัน (7:17; 11:16; 14:33).

1กธ. 16:1 ข 1กธ.7:17

1กธ. 16:1 ค ฆต.1:2

1กธ. 16:2 ก กจ.20:7; ยฮ.20:1; เทียบ วว.1:10

1กธ. 16:2 1ก วันที่เจ็ดของสัปดาห์หรือวันซะบาโตนั้นเพื่อเป็นที่ระลึกถึงการเนรมิตสร้างของพระเจ้า (ยนซ.2:1-3; อซด.20:8, 11). ส่วนวันแรกของสัปดาห์เป็นสัญลักษณ์เล็งถึงการเป็นขึ้นขององค์พระผู้เป็นเจ้า คือเป็นวันที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นขึ้นมาจากท่ามกลางคนตาย (ยฮ.20:1 คำอธิบาย 1) และถูกเรียกว่า "วันขององค์พระผู้เป็นเจ้า" (วว.1:10). วิสุทธิชนในพันธสัญญาใหม่มาร่วมประชุมและมอบถวายทรัพย์สินของตนในวันนี้เอง (กจ.20:7) ซึ่งเป็นวันที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นขึ้นโดยเป็นเครื่องหมายเล็งว่าพวกเขาก็ได้ร่วมเป็นขึ้นมาด้วยกันกับองค์พระผู้เป็นเจ้า (อฟ.2:6) โดยการเป็นขึ้นของพระองค์ (1ปต.1:3) และยังเล็งว่า พวกเขาได้ร่วมประชุมกันในการเป็นขึ้นโดยชีวิตแห่งการเป็นขึ้น มิใช่โดยชีวิตธรรมชาติของตน เพื่อเป็นที่ระลึกถึงองค์พระผู้เป็นเจ้าและนมัสการพระบิดาด้วยสิ่งที่พวกเขานำมาถวาย.

1กธ. 16:2 2 คำว่า "นำ" แปลตามตรงคือ วางอยู่ข้างกาย.

1กธ. 16:3 ก 2กธ.8:18-19

1กธ. 16:3 1 แปลตามตรงคือ พระคุณ. นี่เป็นการสามัคคีธรรมที่อยู่ภายใต้การชี้แนะของอัครทูต โดยเป็นการสามัคคีธรรมระหว่างคริสตจักรทั้งหลายในโลกของชาวต่างชาติกับคริสตจักรที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม (2กธ.8:1-2; รม.15:25-27).

1กธ. 16:3 ข รม.15:25

1กธ. 16:5 ก กจ.19:21; 20:1; 2กธ.1:16; 8:1

1กธ. 16:5 ข 1กธ.4:19; 2กธ.1:15; กจ.20:2

1กธ. 16:6 ก เทียบ ตต.3:12

1กธ. 16:6 ข 1กธ.16:11; กจ.15:3; รม.15:24; 3ยฮ.6

1กธ. 16:7 ก 2กธ.1:15-16

1กธ. 16:7 ข ฮร.6:3; เทียบ 1กธ.4:19; กจ.18:21; ยก.4:15

1กธ. 16:8 ก 1กธ.15:32; กจ. 19:1, 26; 20:16-17

1กธ. 16:8 1ก หนังสือจดหมายฉบับนี้ได้เขียนขึ้นในเมืองเอเฟโซ อันเป็นสถานที่ซึ่งอัครทูตได้พำนักอยู่เป็นเวลาถึงสามปีระหว่างการเดินทางครั้งที่สามในการปฏิบัติของท่าน (กจ.19:21-22; 20:1, 31).

1กธ. 16:8 ข เทียบ กจ.2:1

1กธ. 16:9 ก 2กธ.2:12; กซ.4:3; กจ.14:27; วว.3:8

1กธ. 16:9 ข กจ.19:9, 23, 29

1กธ. 16:10 ก กจ.19:22; 1กธ.4:17; 2กธ.1:1

1กธ. 16:10 ข 1กธ.15:58

1กธ. 16:11 ก 1ตธ.4:12; ตต.2:15

1กธ. 16:11 ข 1กธ.16:6

1กธ. 16:11 ค กจ.15:33

1กธ. 16:12 1 โดยการพูดเช่นนี้ชาวโกรินโธก็ควรจะต้องตระหนักได้ว่าทัศนะของเปาโลที่มีต่ออะโปโลและความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองท่านนี้แตกต่างไปจากความรักชอบของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง (1:11-12). ทัศนะและความสัมพันธ์ของท่านได้รักษาความเป็นหนึ่งไว้ ส่วนความรักชอบของชาวโกรินโธก่อให้เกิดการแตกแยก.

1กธ. 16:12 ก กจ.18:24; 1กธ.1:12; 3:4, 22; 4:6

1กธ. 16:12 2 ทั้งเปาโลและอะโปโลล้วนเป็นบุคคลที่ดำเนินชีวิตอยู่ในพระวิญญาณนั้น. ทว่าเมื่อคนหนึ่งขอร้องให้อีกคนหนึ่งไปเยี่ยมเยียนคริสตจักร แต่อีกคนหนึ่งกลับไม่ปรารถนาที่จะไป. กรณีนี้แสดงให้เห็นว่าเขาทั้งสองล้วนมีอิสระในพระวิญญาณนั้นและพระวิญญาณนั้นก็มีอิสระในตัวเขาทั้งสองด้วย. นี่ยังเป็นการแสดงให้เห็นว่า ไม่มีคนใดที่จะมาควบคุมการงานขององค์พระผู้เป็นเจ้า.

1กธ. 16:12 ข ดู กจ.18:18—19:1

1กธ. 16:13 ก มธ.24:42; 1ปต.5:8

1กธ. 16:13 ข 1กธ.15:1; 2กธ.1:24; ฆต.5:1; ฟป.1:27; 4:1; 1ธซ.3:8; 2ธซ.2:15

1กธ. 16:13 1ข นั่นคือ อย่าให้มิจฉาลัทธิใดๆ ทำให้หวั่นไหว โดยเฉพาะที่บอกว่าไม่มีการเป็นขึ้น.

1กธ. 16:13 ค 1ตธ.3:9; 4:1; 2ตธ.4:7

1กธ. 16:13 2ค ความเชื่อที่เป็นทัศนะภายนอก ชี้ถึงสิ่งที่เราได้เชื่อ.

1กธ. 16:13 ง เทียบ 1กธ.14:20

1กธ. 16:13 3ง นั่นคือ ผู้ที่มีความเข้มแข็งในหลักความเชื่อและยืนหยัดมั่นคงอยู่ ความเข้าใจของเขาไม่เป็นเด็ก (14:20) หรือเหมือนกับเด็กที่ถูกคลื่นซัดและลมพัดหันไปเหมาด้วยลมปากแห่งคำสอน (อฟ.4:14). หากจะเป็นคนเช่นนี้ก็ต้องเติบโตในชีวิต (3:1, 6). ผู้เชื่อชาวโกรินโธละเลยต่อการเติบโตในชีวิตและขาดการเติบโตในชีวิตด้วย.

1กธ. 16:13 จ ฮร.11:34; อฟ.6:10; ตธ.2:1

1กธ. 16:14 ก 1กธ.8:1; 13:1-3, 13; 14:1; รม.13:8, 10

1กธ. 16:14 1ก ดังที่ได้อธิบายไว้ในบทที่ 13.

1กธ. 16:15 ก 1กธ.1:16

1กธ. 16:15 ข เทียบ รม.16:5

1กธ. 16:15 ค 2กธ.1:1

1กธ. 16:15 1 แปลตามตรงคือ มอบหมายตัวเอง.

1กธ. 16:15 ง ฟม.5

1กธ. 16:16 ก ฮร.13:17

1กธ. 16:16 ข 1ธซ.5:12; 1ตธ.5:17

1กธ. 16:17 ก ฟป.2:30; 2กธ.11:9

1กธ. 16:18 ก 2กธ.2:13; 1กธ.5:4; 14:14

1กธ. 16:18 1ก การติดต่อและความสัมพันธ์ที่เรามีต่อวิสุทธิชนนั้นจะต้องอยู่ในวิญญาณและเป็นไปโดยวิญญาณของเรา มิใช่อารมณ์แห่งจิตของเรา.

1กธ. 16:18 ข 2กธ.7:13; รม.15:32; ฟม.7, 20

1กธ. 16:18 2ข สิ่งนี้จะต้องเป็นไปโดยความอุดมสมบูรณ์ของพระคริสต์ที่วิญญาณของผู้หนึ่งได้แจกจ่ายให้และได้สัมผัสกับวิญญาณของผู้อื่น.

1กธ. 16:18 ค เทียบ ฟป.2:29; 1ธซ.5:12

1กธ. 16:19 ก วว.1:4, 11

1กธ. 16:19 ข กจ.16:6; 19:10, 22, 26, 27; 20:18; 2กธ.1:8 1ปต.1:1; 2ตธ.1:15

1กธ. 16:19 ค กจ.18:2; รม.16:3

1กธ. 16:19 1 กรณีนี้หมายความว่า ในขณะที่อะกูลาและปริศกีลาอาศัยอยู่ในเมืองเอเฟโซนั้น คริสตจักรในเมืองเอเฟโซมีการประชุมกันที่บ้านของเขา (กจ.18:18-19, 26). เมื่อพวกเขาอาศัยอยู่ในกรุงโรม คริสตจักรที่อยู่ในกรุงโรมก็ประชุมกันที่บ้านของ เขา (รม.16:5; เทียบ กซ.4:15-16; ฟม.2).

1กธ. 16:19 ง รม.16:5

1กธ. 16:20 ก รม.16:16; 1ปต.5:14

1กธ. 16:21 1 ข้อ 10-21 ได้นำเสนอรูปภาพเกี่ยวกับภาคปฏิบัติที่แท้จริงของชีวิตแห่งพระกายในความกลมเกลียวอันงดงาม ไม่เพียงอยู่ในท่ามกลางอัครทูตกับเหล่าผู้ร่วมงานของท่านเท่านั้น แต่ยังอยู่ท่ามกลางพวกเขากับคริสตจักรทั้งหลายอีกด้วย เพื่อการก่อสร้างพระกายซึ่งได้เน้นไว้อย่างหนักแน่นในบทที่ 12-14.

1กธ. 16:21 ก กซ.4:18; 2ธซ.3:17; ฟม.19; เทียบ รม.16:22

1กธ. 16:22 ก ยฮ.21:15-17; อฟ.6:24; วว.2:4

1กธ. 16:22 ข รม.9:3; ฆต.1:8-9; เทียบ 1กธ.12:3

1กธ. 16:22 1ข ในภาษากรีกคือ anathema (อะนาเธมา) หมายถึง สิ่งของหรือบุคคลที่ถูกสาปแช่ง โดยถูกแบ่งแยกออกมาให้รับภัยพิบัติ. การที่เรารักพระเจ้าทำให้เราได้รับการอวยพระพรจากพระเจ้าให้มีส่วนในพระพรอันศักดิ์สิทธิ์ที่พระองค์ได้ตระเตรียมและกำหนดไว้แก่เรา ซึ่งเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้ (2:9). การที่เราไม่รักพระเจ้าจะทำให้เราถูกแช่งคือถูกแบ่งแยกไว้รับคำสาปแช่ง. นี่เป็นคำเตือนอย่างแท้จริง!

1กธ. 16:22 ค วว.22:12, 20; ยด.14; 2ตธ.4:1

1กธ. 16:22 2ค เขียนเป็นภาษาอาราเมอิคว่า maranatha แปลว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จมา! หรือ องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเสด็จมา! นี่เป็นคำอุทานที่เตือนเราให้รู้ถึงการเสด็จมาอีกครั้งหนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่จะมาพร้อมกับการพิพากษา.

1กธ. 16:23 ก รม.16:20; 2ตธ.4:22; ฆต.6:18

1กธ. 16:23 1ก ดู 15:10 คำอธิบาย 1.

1กธ. 16:24 ก 1กธ.4:21; 2กธ.2:4; 11:11; 12:15

1กธ. 16:24 1ก ไม่ใช่ความรักตามธรรมชาติแต่เป็นความรักในพระคริสต์ ซึ่งเป็นความรักที่อยู่ในการเป็นขึ้น (4:21) คือความรักของพระเจ้าที่ได้กลายเป็นความรักของเราโดยพระคุณของพระคริสต์และการสามัคคีธรรมของพระวิญญาณบริสุทธิ์ (2กธ.13:14). ในหนังสือจดหมายทั้งสิบสี่ฉบับของเปาโลนั้น มีเพียงฉบับนี้เท่านั้นที่ลงท้ายด้วยถ้อยคำที่เป็นหลักประกันแห่งความรักเช่นนี้. ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าอัครทูตได้จัดการกับพวกเขาด้วยการตำหนิอย่างรุนแรงไปแล้ว (1:13; 3:3; 4:7-8; 5:2, 5; 6:5-8; 11:17). ท่านเป็นผู้สัตย์ซื่อ, สัตย์จริง, และตรงไปตรงมาต่อพวกเขาในความรักของพระเจ้าที่มีอยู่ในพระคริสต์ (2กธ.2:4) โดยปราศจากเล่ห์เหลี่ยมใดๆ. ดังนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงให้ความนับถือต่อการจัดการของท่านและชาวโกรินโธก็ได้ยอมฟังคำตักเตือนของท่านและได้กลับใจ ซึ่งทำให้พวกเขาได้รับประโยชน์ (2กธ.7:8-13).