1 โกรินโธ บทที่ 10

1กธ. 10:1 1 คำว่า "เพราะว่า" ไม่เพียงได้บ่งชี้ว่า บทที่ 10 เป็นการสืบเนื่องมาจากบทที่ 9 เท่านั้น แต่ยังเป็นการอธิบายที่ก้าวไปอีกขั้นหนึ่งของการวิ่งแข่งที่ได้กล่าวไว้ใน 9:24-27 อีกด้วย โดยยกชาวอิสราเอลที่ได้วิ่งแข่งอยู่ในป่ากันดารเพื่อเข้าสู่แผ่นดินที่ทรงสัญญาไว้มาเป็นตัวอย่างประกอบ.

1กธ. 10:1 ก รม.6:3

1กธ. 10:1 2ก ในที่นี้ชี้ถึงวลีที่ว่า "ท่านทั้งหลายไม่รู้หรือว่า" ใน 9:24.

1กธ. 10:1 3 กรณีนี้บ่งชี้ว่าชาวอิสราเอลทั้งหมดที่ได้รับสุขเทศกาลปัศคาแล้วก็ล้วนได้เข้าสู่การวิ่งแข่ง และได้เริ่มวิ่งแข่งมาตั้งแต่ตอนที่เขาได้ออกจากเมืองราเมเซส (อซด.12:37).

1กธ. 10:1 ข อซด.13:21-22; 14:19-20

1กธ. 10:1 4ข เมฆที่คลุมชาวอิสราเอลนั้นเป็นแบบเล็งถึงพระวิญญาณของพระเจ้าผู้ทรงสถิตอยู่กับผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่. ทันทีที่ผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ได้ต้อนรับพระคริสต์เป็นปัศคาของพวกเขา (5:7) พระวิญญาณของพระเจ้าก็ได้เสด็จมาสถิตอยู่กับพวกเขา และนำพาพวกเขาให้เข้าสู่การวิ่งแข่งของคริสเตียนเหมือนกับที่เสาเมฆได้นำพาชาวอิสราเอลนั้น (อซด.13:21-22; 14:19-20).

1กธ. 10:1 ค อซด.14:21, 22, 29

1กธ. 10:2 ก เทียบ รม.6:3; ฆต.3:27

1กธ. 10:2 1ก การที่ชาวอิสราเอลเดินผ่านทะเลแดงนั้น (อซด.14:21-30) เป็นแบบเล็งถึงการรับบัพติศมาสำหรับผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ (รม.6:4).

1กธ. 10:2 2 ชาวอิสราเอลได้รับบัพติศมาสู่โมเซเพื่อเริ่มการวิ่งแข่งอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อให้จุดมุ่งหมายของพระเจ้าได้รับการสำเร็จ นั่นคือการเข้าสู่แผ่นดินงามและก่อสร้างพระวิหาร เพื่อพระเจ้าจะได้รับอาณาจักรที่จะมาสำแดงพระองค์บนแผ่นดินโลก. สิ่งนี้เป็นแบบเล็งถึงการรับบัพติศมาเข้าสู่พระคริสต์ของผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ (ฆต.3:27) เพื่อให้พระเจ้าได้รับอาณาจักรของพระองค์โดยมีคริสตจักรเป็นการสำแดงของพระองค์บนแผ่นดินโลก.

1กธ. 10:2 3 คำว่า "ในเมฆ" เป็นเครื่องหมายเล็งถึงในพระวิญญาณนั้น. ส่วนคำว่า "ในทะเล" ชี้ถึงในน้ำ. ผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่นั้นได้รับบัพติศมาในน้ำและในพระวิญญาณนั้น (มธ.3:11; กจ.1:5; 1กธ.12:13).

1กธ. 10:3 ก อซด.16:4, 14-15, 35; อฤธ.11:6-9; บพส.78:24-25; ยฮ.6:31

1กธ. 10:3 1ก ชี้ถึงมานา (อซด.16:14-18) เป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้เป็นการหล่อเลี้ยงในแต่ละวัน (ยฮ.6:31-35) เพื่อการเดินทางแห่งคริสเตียนของเรา. เราซึ่งเป็นผู้เชื่อนั้นล้วนควรที่จะกินอาหารฝ่ายวิญญาณอย่างเดียวกัน และไม่ควรจะไปกินสิ่งอื่นใดที่นอกเหนือไปจากพระคริสต์อีก.

1กธ. 10:4 ก อซด.17:6; อฤธ.20:10; บพส.78:15, 16

1กธ. 10:4 1 ชี้ถึงน้ำที่มีชีวิตซึ่งหลั่งไหลออกจากศิลาที่แยกออก (อซด.17:6) อันเป็นแบบเล็งถึงพระวิญญาณนั้นที่ได้หลั่งไหลออกจากพระคริสต์ผู้ตรึงบนกางเขนและเป็นขึ้น ซึ่งเป็นน้ำที่ครอบคลุมสรรพสิ่งของเรา (ยฮ.7:37-39; 1กธ.12:13). เพื่อการวิ่งแข่งของเรา เราก็ควรดื่มน้ำฝ่ายวิญญาณอย่างเดียวกัน ไม่ควรดื่มสิ่งอื่นใดที่นอกเหนือไปจากพระวิญญาณที่ครอบคลุมสรรพสิ่งผู้นี้.

1กธ. 10:4 2 ศิลาที่ถูกตีและแยกออกจนไหลออกซึ่งน้ำที่มีชีวิตเพื่อพลไพร่ที่พระเจ้าทรงเลือกสรร (อซด.17:6) เป็นศิลาฝ่ายวัตถุ. แต่อัครทูตได้เรียกว่าศิลาฝ่ายวิญญาณเพราะศิลานี้เป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้ถูกพระเจ้าตีและแยกออกจนไหลออกซึ่งน้ำแห่งชีวิต (ยฮ.19:34) เพื่อดับความกระหายของผู้เชื่อ. ดังนั้นอัครทูตจึงกล่าวว่า ศิลานั้นก็คือพระคริสต์. เพราะศิลานี้คือศิลาฝ่ายวิญญาณอันเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ ศิลานี้จึงสามารถติดตามชาวอิสราเอลได้. สิ่งนี้ชี้บ่งว่าพระคริสต์ผู้เป็นศิลาแท้นั้นทรงติดตามผู้เชื่อของพระองค์ไป.

1กธ. 10:5 ก 1กธ.10:8-10; อฤธ.14:29, 35; 26:65; บพส.106:26; ฮร.3:17; ยด.5

1กธ. 10:5 1ก นั่นคือ ถูกฆ่าจนล้มลงที่แผ่นดิน. กรณีนี้ชี้ถึงสิ่งที่ได้กล่าวไว้ใน อฤธ.14:16, 29.

1กธ. 10:6 ก 1กธ.10:11

1กธ. 10:6 1ก แปลตามตรงคือ แบบเล็ง (ข้อ 11 ก็เช่นกัน) นั่นคือเครื่องหมายแห่งข้อเท็จจริงหรือหลักความจริงฝ่ายวิญญาณ. หนังสือเล่มนี้ใช้ประวัติศาสตร์ของชาวอิสราเอลในพันธสัญญาเดิมมาเป็นแบบเล็งของผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่. ใน 5:7-8 ผู้เชื่อได้ประสบการณ์กับพระคริสต์เป็นเทศกาลปัศคาของพวกเขาและได้เริ่มถือรักษาเทศกาลขจัดเชื้อ. ในบทนี้พวกเขาได้รับบัพติศมาสู่โมเซ (พระคริสต์) และได้ผ่านทะเลแดงของตน (การตายของพระคริสต์) มาแล้ว. บัดนี้พวกเขากำลังกินอาหารฝ่ายวิญญาณและดื่มน้ำฝ่ายวิญญาณเพื่อเขาจะได้เดินทาง (การวิ่งแข่งของคริสเตียน) ไปสู่แผ่นดินงามของตน (พระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่ง). พวกเขาก็ยังได้รับการเตือนสติในที่นี้ (ข้อ 11) เพื่อจะไม่ไปซ้ำรอยประวัติศาสตร์ของชาวอิสราเอลในการทำชั่วที่ผิดต่อพระเจ้า ดังที่ได้บรรยายไว้ในข้อ 6-11.
เป้าหมายที่พระเจ้าทรงเรียกชาวอิสราเอลนั้นก็เพื่อให้พวกเขาได้เข้าสู่แผ่นดินที่ทรงสัญญาไว้และได้รับสุขความอุดมสมบูรณ์แห่งแผ่นดินนั้นเพื่อเขาจะได้ก่อตั้งอาณาจักรของพระเจ้าและเป็นการสำแดงของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก. อย่างไรก็ดี แม้ว่าชาวอิสราเอลทุกคนล้วนได้รับการไถ่โดยเทศกาลปัศคา หลุดพ้นจากการกดขี่จากชาวอียิปต์ และถูกนำไปสู่ภูเขาแห่งพระเจ้าเพื่อต้อนรับการเปิดเผยเกี่ยวกับที่ประทับของพระเจ้าคือพลับพลาแล้วก็ตาม พวกเขาเกือบทั้งหมดก็ยังต้องล้มตายในป่ากันดาร ไม่อาจบรรลุถึงเป้าหมายนี้ได้ (ฮร.3:7-19) เพราะการทำชั่วและความไม่เชื่อของพวกเขา. มีเพียงคาเล็บและยะโฮซูอะเท่านั้นที่ได้บรรลุถึงเป้าหมายและได้เข้าสู่แผ่นดินงาม (อฤธ.14:27-30). กรณีนี้เป็นเครื่องหมายว่าแม้เราจะได้รับการไถ่โดยพระคริสต์, หลุดพ้นจากพันธนาการของซาตาน, และถูกนำเข้าสู่การเปิดเผยเกี่ยวกับแผนการบริหารของพระเจ้าแล้วก็ตาม เราก็ยังอาจที่จะพลาดไปจากการบรรลุถึงเป้าหมายแห่งการทรงเรียกของพระเจ้าได้ ซึ่งก็คือการเข้าสู่มรดกแห่งแผ่นดินงามของเราคือพระคริสต์ (ฟป.3:12-14) และรับสุขความอุดมสมบูรณ์ของพระองค์เพื่ออาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งจะทำให้เรากลายเป็นการสำแดงของพระองค์ในยุคนี้ และมีส่วนในการรับสุขที่ครบสมบูรณ์แห่งพระคริสต์ในยุคอาณาจักร (มธ.25:21, 23). สิ่งนี้ควรเป็นคำเตือนที่เคร่งเครียดสำหรับผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับชาวโกรินโธซึ่งกำลังตกอยู่ในอันตรายแห่งการซ้ำรอยความพ่ายแพ้อย่างเดียวกันกับชาวอิสราเอลที่อยู่ ในป่ากันดาร.

1กธ. 10:6 2 อัครทูตได้รวมตัวของท่านเองเข้าด้วยกันกับผู้เชื่อทั้งหลายในเรื่องการเข้าสู่การวิ่งแข่งแห่งคริสเตียนด้วย.

1กธ. 10:6 ข อฤธ.11:4, 33, 34; บพส.106:14

1กธ. 10:7 ก 1กธ.5:11; 10:14

1กธ. 10:7 1ก การกินดื่มในทางที่ผิดของชาวอิสราเอลนั้นมีความเกี่ยวข้องกับการผิดประเวณีในการไปกราบไหว้รูปโคทองคำ (อซด.32:1-6). ถ้อยคำของอัครทูตในที่นี้มีความหมายเป็นนัยว่า การที่ชาวโกรินโธไปกินอาหารที่บูชาแก่รูปเคารพโดยไม่เหมาะสมนั้นมีความเกี่ยวข้องกับการกราบไหว้รูปเคารพไม่มากก็น้อย.

1กธ. 10:7 ข อซด.32:4, 8

1กธ. 10:7 ค อซด.32:6

1กธ. 10:7 ง อซด.32:19

1กธ. 10:8 ก 1กธ.5:1

1กธ. 10:8 1ก การล่วงประเวณีมักจะติดตามมากับการกราบไหว้รูปเคารพอยู่เสมอ (อฤธ.25:1-2). ดังนั้นในที่นี้จึงกล่าวถึงสองสิ่งนี้พร้อมกัน เหมือนที่บันทึกใน กจ.15:20, 29. ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในที่นี้มีความหมายเป็นนัยว่าเรื่องชั่วร้ายทั้งสองนี้ก็มีอยู่ท่ามกลางผู้เชื่อชาวโกรินโธด้วย. ดังนั้นสองเรื่องนี้จึงถูกจัดการในบทที่ 5—10 เป็นพิเศษ.

1กธ. 10:8 ข อฤธ.25:1; วว.2:14

1กธ. 10:8 2 ถูกฆ่าจนล้มลงที่แผ่นดิน.

1กธ. 10:8 ค เทียบ อฤธ.25:9

1กธ. 10:9 ก มธ.4:7

1กธ. 10:9 1ก แปลตามตรงคือ ทดสอบจนถึงที่สุด, ทดลองจนสุดความสามารถ. คำว่า "ทดลอง" อีกคำหนึ่งในตอนท้ายของข้อนี้ไม่มีความหมายของวลีที่ว่า "ถึงที่สุด, จนสุดความสามารถ."

1กธ. 10:9 ข อซด.17:2, 7; บพส.78:18

1กธ. 10:9 ค อฤธ.21:6

1กธ. 10:10 ก ฟป.2:14

1กธ. 10:10 1ก คำบ่นของชาวอิสราเอล (อฤธ.16:41) เป็นแบบเล็งถึงคำพูดด้านลบของผู้เชื่อชาวโกรินโธที่ต่อต้านอัครทูต (4:3; 9:3).

1กธ. 10:10 ข อฤธ.14:2, 27-29; 16:41; 17:5, 10; 21:5

1กธ. 10:10 ค อฤธ.16:49

1กธ. 10:10 2 ชี้ถึงทูตสวรรค์ซึ่งเป็นผู้ปฏิบัติการของพระเจ้า (อซด.12:23; 2ซมอ.24:16-17).

1กธ. 10:11 1 เกิดขึ้นมาโดยตลอด.

1กธ. 10:11 ก 1กธ.10:6

1กธ. 10:11 ข รม.4:23, 24

1กธ. 10:11 2 แปลตามตรงคือ ช่วงสุดปลายแห่งยุคสมัยทั้งหลายได้มาถึงเขา.

1กธ. 10:11 3 ยุคสมัยทั้งหลาย หมายถึงยุคสมัยทั้งหลายที่ผ่านมาในอดีต. ช่วงสุดปลายแห่งยุคสมัยทั้งหลาย หมายถึงข้อเท็จจริงที่ว่ายุคสมัยทั้งหลายที่ผ่านมาในอดีตได้สรุปลงเมื่อตอนเริ่มต้นของยุคพันธสัญญาใหม่ ดังนั้นช่วงสุดปลายของยุคสมัยทั้งหลายจึงได้มาถึงผู้คนที่อยู่ในเวลานั้น. ผู้คนเหล่านี้ที่อยู่ในยุคพันธสัญญาใหม่สามารถรับคำเตือนสติจากประวัติศาสตร์ของชาวอิสราเอลได้. หลังจากยุคพันธสัญญาใหม่แล้วจะเป็นยุคอาณาจักรซึ่งในเวลานั้นอุทาหรณ์เตือนใจจากยุคพันธสัญญาเดิมก็ไม่อาจใช้กับการวิ่งแข่งของคริสเตียนได้อีกต่อไป.

1กธ. 10:12 1 อัครทูตทำการเตือนชาวโกรินโธโดยใช้การเตือนสติที่อยู่ในข้อ 5-11 เป็นพื้นฐานเพื่อไม่ให้เขาคิดไปเองว่าตนได้ยืนหยัดมั่นคงดีแล้ว ไม่ต้องเสี่ยงกับภัยอันตรายในการต้องล้มตายเหมือนชาวอิสราเอลแล้ว

1กธ. 10:12 ก 1กธ.3:18

1กธ. 10:12 ข 2กธ.1:24; รม.5:2; 11:20

1กธ. 10:12 2 เหมือนดังชาวอิสราเอลที่พ่ายแพ้ได้ล้มลงและตายจากไปในป่ากันดาร (ข้อ 5, 8). ผู้เชื่อชาวโกรินโธบางคนก็ได้ล้มลงและตายจากไปจริงๆ เพราะพวกเขาได้ทำผิดต่อพระกายขององค์พระผู้ เป็นเจ้า (11:27-30).

1กธ. 10:13 1 แปลตามตรงคือ ไม่มีการล่อลวงใดๆ ที่จะฉวยท่านไว้ หากมิได้เป็นการล่อลวงซึ่งเป็นของฝ่ายมนุษย์. ข้อนี้เป็นการสืบเนื่องของคำเตือนที่อยู่ในข้อ 12 โดยชี้บ่งว่า ในด้านหนึ่งเราต้องระมัดระวังไม่ให้ถูกล่อลวง มิเช่นนั้นเราจะต้องล้มลงและตายเสีย และในอีกด้านหนึ่งพระเจ้าจะไม่ยอมให้เราต้องประสบกับการล่อลวงใดๆ ซึ่งเกินกว่าที่เราจะทนได้โดยความสัตย์ซื่อของพระองค์แต่จะทรงให้เรามีทางออกด้วยเมื่อประสบกับการล่อลวงนั้น.

1กธ. 10:13 2 หรือ การทดลอง (2ปต.2:9; เทียบ ดนอ.3:17-18).

1กธ. 10:13 ก 1กธ.1:9

1กธ. 10:13 ข มธ.6:13; ยก.1:13

1กธ. 10:13 3 แปลตามตรงคือ พระองค์จะทรงโปรดให้มีทางออกติดตามไปกับการล่อลวงนั้นด้วย.

1กธ. 10:13 ค รม.5:3-4; ยก.5:11

1กธ. 10:14 1 คำนี้เป็นการชี้บ่งว่า ช่วงต่อไปนี้จนถึงข้อ 30 จะเป็นบทสรุปของข้อความเบื้องต้นซึ่งเริ่มมาตั้งแต่ 8:1 เกี่ยวกับการกินของที่บูชารูปเคารพ.

1กธ. 10:14 ก 1กธ.10:7; 1ยฮ.5:21

1กธ. 10:14 2ก ชี้ถึงการกราบไหว้รูปเคารพที่เกี่ยวข้องกับการกินของที่บูชาแก่รูปเคารพ.

1กธ. 10:15 ก 1กธ.11:13

1กธ. 10:15 1ก ในภาษากรีกเป็นคำศัพท์เดียวกันกับคำว่า "พิพากษา."

1กธ. 10:16 ก 1กธ.10:21; 11:25-28; มธ.26:27; เทียบ บพส.16:5; 23:5; 116:13; มธ.20:22; ยฮ.18:11; วว.14:10

1กธ. 10:16 ข มธ.26:26

1กธ. 10:16 ค 1ปต.1:19; ฮร.9:14

1กธ. 10:16 ง 1กธ.11:23-24; มธ.26:26; กจ.2:42; 20:7; เทียบ ยฮ.6:35, 48, 51

1กธ. 10:16 1 หรือ การร่วมมีส่วนใน. การสามัคคีธรรม ในที่นี้ชี้ถึงการที่ผู้เชื่อได้ร่วมมีส่วนในการสามัคคีธรรมแห่งพระโลหิตและพระกายของพระคริสต์. สิ่งนี้ไม่เพียงทำให้เราซึ่งเป็นผู้มีส่วนในพระโลหิตและพระกายขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้เป็นหนึ่งซึ่งกันและกันเท่านั้น แต่ทำให้เราเป็นหนึ่งกับองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วย. เราซึ่งเป็นผู้มีส่วนนี้ได้ประสานสนิทกับองค์พระผู้เป็นเจ้าในการสามัคคีธรรมแห่งพระโลหิตและพระกายของพระองค์. แนวคิดของอัครทูตในที่นี้คือ เพื่ออธิบายว่าการกินดื่มนั้นทำให้ผู้ที่กินและดื่มนั้นเป็นหนึ่งกับของที่ได้กินและดื่มเข้าไปได้อย่างไร. ชาวโกรินโธนั้นควรจะตระหนักว่า การกินในทางที่ผิดโดยไปกินของที่บูชาแก่รูปเคารพนั้นได้ทำให้พวกเขากลายเป็นหนึ่งกับพวกผีที่อยู่เบื้องหลังของเครื่องบูชารูปเคารพเหล่านั้นไปจริงๆ.

1กธ. 10:16 จ ฮร.10:5, 10; 1ปต.2:24

1กธ. 10:17 1 ขนมปังก้อนเดียวนั้นเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระกายหนึ่งเดียวของพระคริสต์. เราทุกคนล้วนเป็นพระกายเดียวเพราะเราได้รับส่วนจากขนมปังก้อนเดียวนั้น. การร่วมรับส่วนจากขนมปังก้อนเดียวนั้นทำให้เราทุกคนกลายเป็นหนึ่ง. สิ่งนี้บ่งชี้ว่า การที่เราได้รับส่วนจากพระคริสต์ทำให้เราทุกคนกลายเป็นพระกายหนึ่งเดียวของพระองค์. พระคริสต์ที่เราได้รับส่วนเข้าไปนั้นทรงก่อรูปเราขึ้นเป็นพระกายหนึ่งเดียวของพระองค์.

1กธ. 10:17 ก รม.12:5; 1กธ.12:12, 13, 20; อฟ.2:16; 4:4, 16

1กธ. 10:17 2 การรับส่วนจาก (กิน — ข้อ 28-30) ขนมปังก้อนเดียวนั้นทำให้เราประสานสนิทกับขนมปังนั้น. สิ่งนี้ชี้บ่งว่าการที่เรารับส่วนจากพระคริสต์หรือรับสุขพระคริสต์นั้น ทำให้เราประสานสนิทกับพระองค์ คือทำให้เราเป็นหนึ่งกับพระองค์.

1กธ. 10:18 ก รม.1:3; 4:1; 9:5

1กธ. 10:18 ข ลวต.7:6, 15; เทียบ ฮร.13:10

1กธ. 10:18 1 หรือ ร่วมมีส่วนใน. บรรดาผู้ที่กินเครื่องบูชาจากแท่นบูชานั้นไม่เพียงได้สามัคคีธรรมซึ่งกันและกันกับแท่นบูชาเท่านั้น แต่ยังร่วมมีส่วนในสิ่งที่พวกเขาได้กินอีกด้วย. การมีส่วนในสิ่งที่พวกเขาได้กินก็ทำให้เขาเป็นหนึ่งกับเครื่องบูชาบนแท่นนั้น. สิ่งนี้ก็ได้ชี้แจงให้เห็นว่า การกินนั้นทำให้ผู้ที่กินนั้นเป็นหนึ่งกับของที่ได้กินเข้าไปเช่นกัน. การกินของที่บูชาแก่รูปเคารพก็เช่นเดียวกัน กล่าวคือทำให้ผู้กินประสานสนิทกับพวกผีที่อยู่เบื้องหลังเครื่องบูชาเหล่านั้น.

1กธ. 10:18 ค อซด.27:1-8; ลวต.3:5; 4:7, 25

1กธ. 10:18 2ค เพราะแท่นบูชานั้นเป็นรากฐานของเครื่องบูชาที่ถวายแด่พระเจ้า การกินเครื่องบูชาซึ่งมาจากแท่นนั้นจึงทำให้ผู้กินกลายเป็นผู้ที่มีการสามัคคีธรรมกับแท่นบูชา หรือเป็นผู้ที่ร่วมมีส่วนในแท่นบูชานั้น.

1กธ. 10:19 ก 1กธ.8:4

1กธ. 10:20 ก ลวต.17:7; พบญ.32:17; 2คนก.11:15; บพส.106:37; วว.9:20

1กธ. 10:20 1ก รูปเคารพและของที่บูชาแก่รูปเคารพนั้นไม่นับเป็นอะไร (ข้อ 19; 8:4). แต่เบื้องหลังของสิ่งเหล่านี้มีพวกผี ซึ่งเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนและเกลียดชังสำหรับพระเจ้า. ผู้เชื่อที่นมัสการพระเจ้านั้นจะต้องละเว้นจากการไปประสานสนิทกับพวกผี จนกลายเป็นผู้ที่มีการสามัคคีธรรมกับพวกผี โดยการกินของที่บูชาแก่รูปเคารพ. เพราะพวกผีนั้นเป็นความเที่ยงแท้ของรูปเคารพ การกินของที่บูชาแก่รูปเคารพจึงทำให้ผู้กินกลายเป็นผู้ที่มีการสามัคคีธรรมกับพวกผี และเป็นผู้ร่วมมีส่วนกับพวกผี.

1กธ. 10:20 ข เทียบ ลวต.19:31; พบญ.18:10-12; 2กธ.6:15-16

1กธ. 10:20 2ข ดูข้อ 18 คำอธิบาย 1. ผู้กินของที่บูชาแก่รูปเคารพนั้นมิได้เป็นเพียงผู้ที่มีการสามัคคีธรรมกับพวกผีเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้ที่ร่วมมีส่วนกับพวกผีด้วย คือทำให้ตัวเองเป็นหนึ่งกับพวกผี.

1กธ. 10:21 1 การดื่มจอกขององค์พระผู้เป็นเจ้าและรับส่วนในโต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้นคือ การทำให้ตัวเราได้ประสานสนิทกับองค์พระผู้เป็นเจ้า. การดื่มจอกของพวกผีและมีส่วนในโต๊ะของพวกผีนั้นเป็นการทำให้เราเป็นหนึ่งกับพวกผี.

1กธ. 10:21 ก 1กธ.10:16

1กธ. 10:21 ข เทียบ บพส.23:5; 78:19; สภษ.9:2; 2ซมอ.9:7, 10, 11, 13

1กธ. 10:21 ค ยซย.65:11

1กธ. 10:22 ก พบญ.32:21

1กธ. 10:22 1ก องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่หวงแหน (อซด.20:5). การกราบไหว้รูปเคารพนั้นเป็นสิ่งที่พระองค์ทรงสะอิดสะเอียนและเกลียดชังเป็นอย่างยิ่ง. หากเรามีส่วนในการสามัคคีธรรมกับพวกผี ทำให้เราเป็นหนึ่งกับพวกมันแล้ว เราก็ได้ยั่วให้องค์พระผู้เป็นเจ้าหึงหวงนั่นเอง. ดังนั้นเราต้องหลีกหนีเสียจากการกราบไหว้รูปเคารพ (ข้อ 14).

1กธ. 10:22 ข อซด.20:5; 2กธ.11:2

1กธ. 10:22 ค พบญ.10:17; บพส.24:8; 50:1

1กธ. 10:23 ก 1กธ.6:12

1กธ. 10:23 1ก ข้อ 14-22 จัดการกับเรื่องการกินของที่บูชาแก่รูปเคารพจากด้านของการทำให้มนุษย์เป็นหนึ่งกับพวกผี. จากข้อ 23 ถึง 11:1 นั้นได้จัดการกับเรื่องนี้จากด้านของการก่อสร้างผู้อื่นเพื่อสง่าราศีของพระเจ้า (ข้อ 31).

1กธ. 10:23 2 ดู 6:12 คำอธิบาย 2.

1กธ. 10:23 3 ดู 6:12 คำอธิบาย 3.

1กธ. 10:23 ข 1กธ.8:1

1กธ. 10:23 4ข ใน 6:12 ซึ่งคล้ายกับข้อนี้ได้จบลงด้วยวลีที่ว่า "ข้าพเจ้าจะไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจของสิ่งใดเลย." แต่ในข้อนี้จบลงด้วยวลีที่ว่า "ไม่ใช่ทุกสิ่งจะให้ก่อสร้างขึ้น." ข้อแรกเกี่ยวข้องกับตัวเราเอง ข้อหลังเกี่ยวข้องกับผู้อื่น.

1กธ. 10:24 ก 1กธ.10:33; 13:5

1กธ. 10:25 1 ในสมัยของอัครทูตนั้น โดยปกติแล้วของที่บูชาแก่รูปเคารพนั้นจะถูกเผาบูชาเพียงบางส่วนเท่านั้น. ส่วนที่เหลืออยู่ก็ให้แก่พวกปุโรหิตหรือแก่คนจน หรือนำไปขายในตลาด. ผู้ซื้อจึงอาจซื้อเนื้อที่ได้บูชาแก่รูปเคารพแล้วโดยไม่รู้ตัว.

1กธ. 10:25 ก 1กธ.10:27; กจ.10:13; 1ตธ.4:3-5

1กธ. 10:25 ข 1กธ.10:27

1กธ. 10:26 ก พบญ.10:14; บพส.24:1; 50:12

1กธ. 10:27 ก 1กธ.10:25; ลก.10

1กธ. 10:27 ข 1กธ.10:25

1กธ. 10:28 ก รม.14:15, 21

1กธ. 10:28 ข 1กธ.8:7, 10, 12

1กธ. 10:29 ก 1กธ.9:19

1กธ. 10:29 ก 1ตธ.4:3-4; รม.14:6

1กธ. 10:29 ข รม.14:16

1กธ. 10:30 1 แปลตามตรงคือ รับส่วน. กรณีนี้ชี้บ่งว่าการกินก็คือการรับส่วน (ข้อ 17).

1กธ. 10:30 ก 1ตธ.4:3-4; รม.14:6

1กธ. 10:30 ข รม.14:16

1กธ. 10:31 1 กรณีนี้ชี้บ่งว่า 10:31—11:1 เป็นบทสรุปของเนื้อความในช่วงที่เริ่มจากข้อ 23 นี้.

1กธ. 10:31 2 ข้อ 23, 31, และ 6:12 ได้ให้หลักการพื้นฐานที่ใช้ควบคุมการประพฤติของผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ไว้สี่ประการ. สิ่งสารพัดทำได้ แต่ทุกสิ่งที่เราทำนั้น (1) ต่อเรื่องราวนั้นต้องเกิดประโยชน์; (2) ต่อตัวเรานั้นต้องไม่ตกอยู่ใต้อำนาจของสิ่งนั้น; (3) ต่อผู้อื่นนั้นจะต้องก่อสร้างขึ้น; และ (4) ต่อพระเจ้านั้นจะต้องให้พระองค์ได้รับสง่าราศี. มิเช่นนั้นแล้วก็ไม่ควรไปทำ.

1กธ. 10:31 ก รม.14:17-18

1กธ. 10:31 ข กซ.3:17

1กธ. 10:31 ค 1กธ.6:20; 1ปต.4:11

1กธ. 10:32 1 ศัพท์ในภาษากรีกที่ถูกแปลเป็น อย่าเป็นหินที่ทำให้สะดุด นั้นมีรากศัพท์เดียวกับวลีว่า "หินที่ทำให้สะดุด" ใน 8:9 แต่ต่างไปจากคำว่า "สะดุด" ใน 8:13.

1กธ. 10:32 ก 1กธ.8:9, 13; รม.14:13, 20, 21

1กธ. 10:32 2 ในยุคพันธสัญญาใหม่นั้นมีผู้คนอยู่สามประเภท (1) พวกยูดาย—พลไพร่ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรไว้ (2) พวกกรีก—พวกต่างชาติที่ไม่เชื่อ (3) คริสตจักร—การประกอบขึ้นของผู้เชื่อในพระคริสต์. แต่ไม่ว่าจะเป็นคนกลุ่มไหนเราก็ไม่ควรจะเป็นสิ่งกีดขวาง หรือหินที่ทำให้สะดุดของพวกเขาเพื่อให้พวกเขาสามารถได้รับความรอด (ข้อ 33).

1กธ. 10:32 ข 1กธ.1:2; กจ.20:28

1กธ. 10:33 1 นี่ช่างเป็นแบบอย่างที่ดีเลิศซึ่งอัครทูตได้ให้ไว้แก่เรา!

1กธ. 10:33 ก รม.15:2

1กธ. 10:33 ข 1กธ.9:22

1กธ. 10:33 ค 1กธ.10:24; 13:5

1กธ. 10:33 ง 1กธ.9:22; 1ธซ.2:16; รม.11:14