โรม บทที่ 10

รม. 10:1 ก รม.11:26

รม. 10:3 1 ชาวอิสราเอลคิดจะตั้งความชอบธรรมของตัวเองขึ้นด้วยการประพฤติตามกฎบัญญัติ และไม่ยอมนอบน้อมต่อความชอบธรรมของพระเจ้า ซึ่งก็คือตัวของพระคริสต์เอง. นี่เป็นการหมิ่นประมาทต่อพระเจ้าและทำให้มนุษย์สูญเสียหนทางแห่งความรอดของพระเจ้าไป.

รม. 10:3 ก รม.1:17; 3:21

รม. 10:4 ก มธ.5:17

รม. 10:4 1ก พระคริสต์เสด็จมาทำให้กฎบัญญัติถึงที่สำเร็จ (มธ.5:17) เพื่อจะได้สิ้นสุดและแทนที่กฎบัญญัติ (8:3-4) เพื่อให้ทุกคนที่เชื่อพระองค์ล้วนได้รับความชอบธรรมของพระเจ้า ซึ่งก็คือตัวของพระคริสต์เอง.

รม. 10:5 ก ลวต.18:5

รม. 10:6 ก พบญ.30:12

รม. 10:6 ข ยฮ.3:13; 6:38

รม. 10:6 1 ชี้ถึงการกลายเป็นเนื้อหนังของพระคริสต์.

รม. 10:7 1 ในภาษากรีก ศัพท์คำนี้ถูกใช้ใน ลก.8:31 โดยมีความหมายถึงที่อยู่อาศัยของพวกผี; ใน วว.9:1, 2, 11 ชี้ถึงสถานที่ซึ่งฝูงตั๊กแตนได้ออกมา โดยกษัตริย์ของฝูงตั๊กแตนนี้ชื่อ อะโปลุโอน (ผู้ต่อต้านพระคริสต์) ใน วว.11:7 และ 17:8 เล็งถึงสถานที่ซึ่ง "สัตว์ร้าย" ก็คือผู้ต่อต้านพระคริสต์นั้นจะขึ้นมา; และใน วว.20:1, 3 เล็งถึงสถานที่ซึ่งซาตานจะถูกโยนเข้าไปกักขังอยู่ในช่วงอาณาจักรพันปี. ในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมฉบับเซ็บทัวจินท์ (Septuagint: ใช้คำนี้เล็งถึง ที่ลึก ใน ยนซ.1:2. ในข้อนี้คำว่า "เหวลึก" ชี้ถึงสถานที่ซึ่งพระคริสต์ได้เสด็จไปหลังจากที่ได้วายพระชนม์และก่อนที่จะทรงเป็นขึ้น. ถ้าพิจารณาดูตาม กจ.2:24, 27 แล้วสถานที่นี้ก็คือแดนมรณา เพราะทั้งสองข้อนี้เปิดเผยว่า หลังจากพระคริสต์ทรงวายพระชนม์ พระองค์ก็ได้เสด็จลงไปยังแดนมรณา และเมื่อเป็นขึ้นพระองค์ก็ได้เสด็จขึ้นมาจากที่นั่น. ดังนั้นตามวิธีการใช้ในพระคัมภีร์ ศัพท์คำว่า "เหวลึก" จึงเล็งถึงสถานที่แห่งความตายและอำนาจแห่งความมืดของซาตาน นั่นก็คือเบื้องต่ำของแผ่นดินโลก (อฟ.4:9) ที่พระคริสต์ได้เสด็จลงไปหลังจากที่ทรงวายพระชนม์นั่นเอง. พระองค์ทรงมีชัยชนะต่อสถานที่แห่งนี้และก็ได้เสด็จขึ้นมาจากที่แห่งนี้ในการเป็นขึ้นแล้ว.

รม. 10:7 2 เล็งถึงการเป็นขึ้นของพระคริสต์.

รม. 10:8 ก พบญ.30:14

รม. 10:8 1ก คำว่า "คำนั้น" กับ "พระคริสต์" (ข้อ 6-7) สามารถสับเปลี่ยนกันได้ จึงชี้ให้เห็นว่าคำนั้นก็คือพระคริสต์. พระคริสต์ได้เสด็จลงมาจากสวรรค์กลายเป็นเนื้อหนัง และได้เสด็จขึ้นมาจากแดนมรณาแล้วเป็นขึ้น กลายเป็นพระคำที่มีชีวิต ซึ่งก็คือพระวิญญาณนั้น (อฟ.6:17) ที่อยู่ในปากของเราและในใจของเรา เหมือนอากาศหรือลมหายใจที่จะให้เราต้อนรับเข้าสู่ภายในได้. พระองค์ทรงอยู่ใกล้และก็สะดวกง่ายดายด้วย.

รม. 10:9 ก ฟป.2:11

รม. 10:9 1 พระคริสต์ต้องการให้เรามีส่วนในพระองค์. เมื่อเราถูกสร้างให้เป็นภาชนะมาบรรจุพระองค์เราก็ต้องเชื่อด้วยใจของเราเพื่อต้อนรับพระองค์และร้องเรียกด้วยปากของเราเพื่อสูดรับพระองค์เข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง. นี่ก็คือการยอมให้ความอุดมสมบูรณ์ของพระองค์เข้ามาเติมเต็มเราซึ่งเป็นภาชนะนี้ (9:21-23).

รม. 10:9 ข 1กธ.12:3; กจ.2:36

รม. 10:9 ค กจ.2:32; รม.8:11

รม. 10:9 2ค การที่พระคริสต์ทรงเป็นขึ้นจากท่ามกลางคนตายนั้นเป็นสิ่งที่มนุษย์มองไม่เห็น ด้วยเหตุนี้มนุษย์จึงต้องเชื่อ. ยิ่งกว่านั้นแม้ว่าการตายของพระคริสต์ได้ไถ่เราแล้ว แต่มีเพียงชีวิตแห่งการเป็นขึ้นของพระองค์เท่านั้นจึงจะช่วยเราให้รอดได้. ดังนั้นมีเพียงเมื่อเราเชื่อในการอัศจรรย์ที่ยิ่งใหญ่ซึ่งพระเจ้าได้ทรงกระทำบนตัวของพระองค์โดยการให้พระองค์เป็นขึ้นมาจากท่ามกลางคนตายเท่านั้น เราจึงจะได้รับทั้งการไถ่ และการช่วยให้รอด.

รม. 10:10 1 การเชื่อด้วยใจนั้นมีต่อพระเจ้า ส่วนการยอมรับด้วยปากนั้นมีต่อมนุษย์. การเชื่อด้วยใจคือการเชื่อในพระคริสต์ที่พระเจ้าทรงโปรดให้รับสง่าราศีและให้เป็นขึ้นมาจากท่ามกลางคนตาย ส่วนการรับด้วยปากก็คือการยอมรับว่าพระเยซูที่ถูกดูหมิ่นและละทิ้งโดยมนุษย์นั้นเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า. ทั้งสองประการนี้ล้วนเป็นเงื่อนไขของการได้รับการโปรดให้ชอบธรรมและการได้รับความรอด.

รม. 10:10 2 "ก็นำไปสู่" ก็คือ "มีผลให้เกิด."

รม. 10:11 ก ยซย.28:16

รม. 10:12 ก รม.3:29; 2:10-11

รม. 10:12 ข กจ.10:36

รม. 10:12 ค อฟ.3:8

รม. 10:12 1ค สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่า พระเจ้าทรงเลือกสรรเรา, ไถ่เรา, โปรดให้เราชอบธรรม, แบ่งแยกเราให้บริสุทธิ์, ถอดแบบเรา, และให้เราได้รับสง่าราศีในพระคริสต์ เพื่อให้เราได้รับสุขในความอุดมสมบูรณ์อันหาที่สุดไม่ได้ในพระคริสต์ (อฟ.3:8) เคล็ดลับแห่งการได้รับสุขนี้ก็คือการร้องออกพระนามของพระองค์.

รม. 10:12 ง กจ.7:59; 9:14; 22:16; 1กธ.1:2; 2ตธ.2:22; ยนซ.4:26; 12:8; พบญ.4:7; บพส.99:6; 116:17; 145:18; ยซย.12:2-4; 55:6; 64:7; พรท.3:55-57

รม. 10:13 ก ยอล.2:32; กจ.2:21

รม. 10:13 1 การร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าไม่เพียงเป็นเคล็ดลับในการได้รับความรอดของเราเท่านั้น แต่ยังเป็นเคล็ดลับในการรับสุขความอุดมสมบูรณ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าอีกด้วย. เริ่มตั้งแต่อะโนศ ซึ่งเป็นชั่วอายุที่สามของมนุษยชาติเรื่อยมาจนถึงบรรดาผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่บรรดาคนที่พระเจ้าได้ทรงเลือกสรรและทรงไถ่ไว้ล้วนได้รับสุขการไถ่และการช่วยให้รอดของพระคริสต์และความอุดมสมบูรณ์ทั้งสิ้นของพระองค์โดยเคล็ดลับนี้เอง (ดู กจ.2:21 คำอธิบาย 1).

รม. 10:13 ข กจ.16:31; อฟ.2:5, 8

รม. 10:13 2ข ความรอดในที่นี้หมายถึงถูกนำเข้าสู่การรับสุขความอุดมสมบูรณ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า. องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอุดมสมบูรณ์ต่อทั้งชาวยูดายและชาวกรีก. ทุกคนที่ร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าล้วนได้รับสุของค์พระผู้เป็นเจ้าที่อุดมสมบูรณ์พระองค์นี้ ผลลัพธ์ก็จะทำให้เขาถูกเติมเต็มด้วยพระองค์และสำแดงพระองค์.

รม. 10:14 1 ผู้ที่เชื่อเข้าสู่ในองค์พระผู้เป็นเจ้าก็จะร้องเรียกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างแน่นอน ผลลัพธ์ของการร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าคือการได้รับความรอดในทันที (ข้อ 10, 13).

รม. 10:14 2 กรณีนี้เปิดเผยเป็นนัยว่า การเชื่อนั้นต้องอาศัยพระคำและเนื่องมาจากพระคำ (ข้อ 17).

รม. 10:15 ก อฟ.6:15

รม. 10:15 ข ยซย.52:7

รม. 10:16 ก รม.1:5; 16:26

รม. 10:16 1ก ถ้าพูดตามความรู้สึกของมนุษย์แล้วการเชื่อฟังกิตติคุณนั้นย่อมมีความลึกซึ้งกว่าการเชื่อกิตติคุณ. ก่อนที่มนุษย์จะได้เชื่อกิตติคุณ ก็ต้องถูกพระวิญญาณบริสุทธิ์ทำให้ยอมจำนนเสียก่อน. ผู้ที่ไม่ยอมเชื่อฟังกิตติคุณก็จะกลายเป็นศัตรูของกิตติคุณของพระเจ้า (11:28) นั่นก็คือเป็นศัตรูแห่งพระเจ้าพระองค์เอง.

รม. 10:16 ข ยซย.53:1

รม. 10:17 ก ยฮ.5:24; ฆต.3:2; อฟ.1:13

รม. 10:17 ข กซ.3:16

รม. 10:18 ก บพส.19:4

รม. 10:18 1 แปลตามตรงคือ ปลายสุดของดินแดนที่มีมนุษย์อาศัยอยู่.

รม. 10:19 ก พบญ.32:21

รม. 10:19 ข รม.11:11

รม. 10:20 ก ยซย.65:1

รม. 10:21 ก ยซย.65:2