กิจการ บทที่ 8

กจ. 8:1 ก กจ.22:4; 1กธ.15:9; ฟป.3:6; 1ตธ.1:13

กจ. 8:1 ข กจ.8:3; 5:11; 9:31

กจ. 8:1 1ข นี่คือคริสตจักรแห่งแรกที่ก่อตั้งอยู่บนท้องถิ่น (ดู 5:11 คำอธิบาย 1) ซึ่งอยู่ในเขตการปกครองของเมืองคือกรุงเยรูซาเล็ม. นี่คือ คริสตจักรท้องถิ่นที่อยู่ในท้องถิ่นหนึ่ง เหมือนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ชี้บ่งไว้ใน มธ.18:17. นี่ไม่ใช่คริสตจักรแห่งจักรวาลที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้เปิดเผยไว้ใน มธ.16:18 แต่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของคริสตจักรแห่งจักรวาล ซึ่งก็คือพระกายของพระคริสต์ (อฟ.1:22-23). การบันทึกเกี่ยวกับเรื่องนี้ (คือการก่อตั้งคริสตจักรท้องถิ่น) ในพันธสัญญาใหม่มีความสอดคล้องกันโดยตลอดตั้งแต่ต้นจนปลาย (13:1; 14:23; รม.16:1; 1กธ.1:2; 2กธ.8:1; ฆต.1:2; วว.1:4, 11).

กจ. 8:1 ค กจ.8:4; 11:19

กจ. 8:1 ง กจ.1:8

กจ. 8:3 ก กจ.7:58; 9:1

กจ. 8:3 ข กจ.9:21; ฆต. 1:13, 23

กจ. 8:3 ค กจ.8:1

กจ. 8:3 ง กจ.22:4, 19; ลก.21:12

กจ. 8:4 ก กจ.5:42

กจ. 8:4 1ก นี่เป็นอำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้า ซึ่งทำให้ผู้เชื่อกระจัดกระจายจากกรุงเยรูซาเล็มไปสู่ท้องถิ่นอื่นเนื่องจากการข่มเหง เพื่อทำให้การแผ่ขยายของกิตติคุณสำเร็จ และให้พระคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าใน 1:8 ได้สำเร็จเป็นจริง (11:19).

กจ. 8:5 1 ไม่ใช่ฟิลิปที่เป็นหนึ่งในพวกอัครทูต (1:13) แต่เป็นฟิลิปที่เป็นหนึ่งในเจ็ดคนซึ่งพวกอัครทูตได้แต่งตั้งให้ปรนนิบัติด้านอาหาร (6:5). แต่โดยการปฏิบัติแห่งการประกาศกิตติคุณของเขาตามที่ได้บันทึกไว้ในบทนี้ก็เป็นที่ประจักษ์ว่า เขาเป็นผู้ประกาศกิตติคุณ (21:8).

กจ. 8:5 2 นี่เป็นการเคลื่อนไหวแห่งการประกาศกิตติคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่ได้ก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่ง. โดยสิ่งนี้พระองค์ได้แผ่ขยายพระองค์เองเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งอาณาจักรของพระเจ้า จากชาวยูดายที่เป็นสายเลือดแท้ไปสู่ชาวซะมาเรียซึ่งเป็นสายเลือดผสม เพื่อให้คำพยากรณ์ของพระองค์ใน 1:8 ได้สำเร็จเป็นจริง.

กจ. 8:5 ก กจ.1:8

กจ. 8:6 ก มก.16:17-18

กจ. 8:8 ก กจ.8:39; 13:52

กจ. 8:9 ก กจ.8:11; 13:6

กจ. 8:9 ข กจ.8:11, 13

กจ. 8:10 ก กจ.14:11; 28:6

กจ. 8:12 1 ฟิลิปได้ประกาศกิตติคุณแห่งอาณาจักรของพระเจ้า เช่นเดียวกับที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกระทำ (มก.1:14-15; ลก.4:43 กับคำอธิบาย 1).

กจ. 8:12 ก กจ.1:3; 14:22

กจ. 8:12 ข กจ.4:12

กจ. 8:12 ค มก.16:16; กจ.2:38, 41; 10:48; 16:33

กจ. 8:13 ก กจ.8:9, 11

กจ. 8:13 ข กจ.8:6-7

กจ. 8:13 1ข ดู 2:43 คำอธิบาย 1.

กจ. 8:15 1 ดู 2:38 คำอธิบาย 8 ย่อหน้า 2.

กจ. 8:16 1 นี่ไม่ได้หมายความว่า ขณะที่พวกเขาได้เชื่อในองค์พระผู้เป็นเจ้านั้น ผู้เชื่อชาวซะมาเรียไม่ได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ด้านธาตุแท้ทางภายใน. เมื่อพิจารณาตามคำสอนแห่งพันธสัญญาใหม่ใน อฟ.1:13 และ ฆต.3:2 นั้น พวกเขาจะต้องได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ด้านธาตุแท้แล้วในขณะที่พวกเขาได้เชื่อเพื่อจะได้บังเกิดใหม่ (ยฮ.3:6, 36). แต่พวกเขายังไม่ได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ด้านแผนการบริหารเพื่อพวกเขาจะได้ประสานสนิทกับพระกายของพระคริสต์. สาเหตุที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ไม่ได้เสด็จลงมาสถิตอยู่บนตัวเขาในด้านแผนการบริหารทางภายนอกนั้น ก็เนื่องจากต้องรอให้พวกอัครทูตมานำเขาเข้าสู่การประสานสนิทกับพระกายของพระคริสต์ เพราะการก่อตั้งคริสตจักรในความเป็นจริงนั้นได้เริ่มต้นขึ้นโดยพวกอัครทูตในกรุงเยรูซาเล็ม. แต่กรณีนี้ต่างกับกรณีของผู้ที่อยู่ในบ้านของโกระเนเลียว ซึ่งในขณะที่พวกเขาเชื่อในองค์พระผู้เป็นเจ้า พวกเขาก็ได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ในด้านธาตุแท้ทางภายในเพื่อการบังเกิดใหม่ และขณะเดียวกันก็ได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ในด้านแผนการบริหารทางภายนอกเพื่อรับบัพติศมาเข้าสู่ในพระกายของพระคริสต์ (1กธ.12:13) และได้ประสานสนิทกับพระกายของพระคริสต์. กรณีนี้เป็นเพราะในเวลานั้นกิตติคุณถูกประกาศโดยตรงจากเปโตร ซึ่งเป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการเริ่มต้นการก่อตั้งคริสตจักรขึ้นในความเป็นจริง.

กจ. 8:16 ก รม.6:3; ฆต.3:27

กจ. 8:16 2 ไม่ใช่บัพติศมา "ในพระนาม" แต่เป็นบัพติศมา "เข้าสู่พระนาม." พระนามเล็งถึงตัวตน. การรับบัพติศมาเข้าสู่พระนามแห่งพระเยซูเจ้าคือการรับบัพติศมาเข้าสู่ตัวตนขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อประสานสนิทกับพระคริสต์ผู้ตรึงกางเขน, เป็นขึ้น, เสด็จสู่สวรรค์, และถูกนำเข้าสู่การเข้าสนิททางอินทรียภาพกับองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่. ดู 2:38 คำอธิบาย 3; มธ.28:19 คำอธิบาย 4.
ใน มธ.28:19 นั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกำชับสาวกให้ผู้เชื่อรับบัพติศมาเข้าสู่พระนามแห่งพระบิดา, พระบุตร, และพระวิญญาณบริสุทธิ์. แต่ภาคปฏิบัติในเวลาต่อมานั้นผู้เชื่อก็ได้รับบัพติศมาเข้าสู่พระนามแห่งองค์พระเยซูเจ้าในข้อนี้กับ 19:5 และรับบัพติศมาเข้าสู่ในพระคริสต์ใน รม.6:3; ฆต.3:27. นี่แสดงว่า (1) การรับบัพติศมาเข้าสู่พระนามแห่งองค์พระเยซูเจ้าก็มีค่าเท่ากับการรับบัพติศมาเข้าสู่พระนามแห่งพระบิดา, พระบุตร, พระวิญญาณบริสุทธิ์ เพราะพระเยซูก็คือพระเจ้าตรีเอกภาพ โดยเป็นการแปรสภาพเป็นรูปธรรมแห่งตัวพระเจ้าเอง (กซ.2:9), และ (2) การรับบัพติศมาเข้าสู่พระนามของพระเจ้าตรีเอกภาพ หรือเข้าสู่พระนามของพระเยซูเจ้าก็มีค่าเท่ากับการรับบัพติศมาเข้าสู่ตัวตนของพระคริสต์.

กจ. 8:16 3 ในเมื่อผู้เชื่อชาวซะมาเรียได้รับบัพติศมาเข้าสู่พระนามแห่งองค์พระเยซูเจ้าคือได้รับบัพติศมาเข้าสู่ตัวขององค์พระผู้เป็นเจ้าเองแล้ว พวกเขาย่อมได้รับพระวิญญาณแห่งชีวิตด้านธาตุแท้ทางภายในไปแล้วอย่างแน่นอน เพื่อให้พวกเขาไม่เพียงได้เกิดจากองค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น แต่ยังได้เข้าสนิทกับองค์พระผู้เป็นเจ้าอีกด้วย (1กธ.6:17) แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่ได้รับพระวิญญาณแห่งฤทธิ์เดชในด้านแผนการบริหารทางภายนอกก็ตาม.

กจ. 8:17 ก กจ.9:17; 19:6

กจ. 8:17 1ก ดู 1ตธ.4:14 คำอธิบาย 5. เปโตรและโยฮันถูกส่งไปยังมณฑลซะมาเรีย ไม่เพียงเพื่อไปยืนยันถึงกิตติคุณที่ฟิลิปได้ประกาศไว้เท่านั้น (ฟิลิปคือหนึ่งในเจ็ดคนที่ถูกแต่งตั้งให้ปรนนิบัติด้านอาหาร) แต่ยังไปนำคริสตจักรในมณฑลซะมาเรียให้เข้าสู่การเข้าสนิทกับพระกายของพระคริสต์โดยการวางมือบนพวกเขาด้วย. (คริสตจักรในมณฑลซะมาเรียประกอบด้วยชาวซะมาเรีย แต่ชาวยูดายกับชาวซะมาเรียไม่มีการไปมาหาสู่กัน.) พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงยอมรับการวางมือนี้และได้เสด็จลงมาสถิตบนตัวของชาวซะมาเรีย ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการที่พวกเขาได้ประสานสนิทกับพระกายของพระคริสต์. ดังนั้นผู้เชื่อชาวซะมาเรียจึงได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ด้านแผนการบริหาร นอกจากที่ได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ด้านธาตุแท้ไปแล้วในขณะที่พวกเขาได้เชื่อในองค์พระเยซูเจ้า.

กจ. 8:17 2 ดู 2:4 คำอธิบาย 2, ข้อ 17 คำอธิบาย 2.

กจ. 8:18 1 สำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางฉบับเป็น พระวิญญาณบริสุทธิ์.

กจ. 8:18 2 กรณีนี้ชี้บ่งว่า วิทยาคมที่ซีโมนใช้ทำให้ผู้คนอัศจรรย์ใจนั้นมีไว้สำหรับหาเงิน.

กจ. 8:20 1 ไม่ใช่ความพินาศนิรันดร์ แต่เป็นการลงโทษอย่างหนึ่ง เหมือนกับใน ฮร.10:39 (ดู ฮร.10:39 คำอธิบาย 2) และ มธ.7:13 (ดู มธ.7:13 คำอธิบาย 3). ซีโมนเชื่อในกิตติคุณและรับบัพติศมาแล้ว (ข้อ 13) ดังนั้นเขาก็ต้องได้รับความรอดขั้นเบื้องต้นแล้ว แต่ยังไม่รอดจากความคิดและการกระทำที่ชั่วร้ายของเขาที่เกี่ยวกับเงิน. ดังนั้นเขาจะต้องกลับใจจากความชั่วร้ายนี้ เพื่อเขาจะได้รับการอภัยบาปจากองค์พระผู้เป็นเจ้า มิเช่นนั้นเขาจะต้องถูกทำโทษด้วยกันกับเงินของเขา.

กจ. 8:20 ก เทียบ ยซย.55:1

กจ. 8:20 ข กจ.2:38; 10:45; 11:17

กจ. 8:21 1 แปลตามตรงคือ ไม่มีส่วนและไม่มีหุ้น.

กจ. 8:21 2 เล็งถึงของประทานแห่งพระเจ้า (ข้อ 20).

กจ. 8:21 ก บพส.78:8, 37

กจ. 8:22 ก วว.2:16; 3:19

กจ. 8:23 1 แปลตามตรงคือ ดีขม.

กจ. 8:25 1 การเป็นพยานให้กับพระคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าคือการเป็นพยานตามประสบการณ์ส่วนตัวที่มีต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ส่วนการพูดพระคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าคือการประกาศและสอนตามการเปิดเผยขององค์พระผู้เป็นเจ้า. ดู 2:40 คำอธิบาย 1.

กจ. 8:25 ก กจ.2:40; 10:42

กจ. 8:25 ข กจ.8:40; 5:42

กจ. 8:26 ก กจ.5:19; 27:23

กจ. 8:26 ข ยนซ.10:19

กจ. 8:27 1 เอธิโอเปียก็คือแผ่นดินคูศ (ยซย.18:1) คือดินแดนแห่งเชื้อสายของคูศ ซึ่งเป็นบุตรชายของฮาม (ยนซ.10:6). กิตติคุณได้แผ่ขยายจากผู้เป็นสายเลือดชาวยูดายแท้ๆ ไปยังชาวซะมาเรียซึ่งเป็นสายเลือดผสมโดยอาศัยฟิลิป, เปโตร, และโยฮัน (ข้อ 5-25). บัดนี้ทูตขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ชี้นำให้ฟิลิปไปติดต่อชาวต่างชาติที่เป็นคนพื้นเมืองชาวเอธิโอเปีย. เช่นนี้กิตติคุณก็ได้แผ่ขยาย ไปทางทิศใต้ถึงทวีปแอฟริกา.

กจ. 8:27 ก ยรม.38:7

กจ. 8:27 ข อษร.7:21

กจ. 8:27 ค ยฮ.12:20; กจ.24:11

กจ. 8:27 2ค นี่แสดงว่า ขันทีชาวเอธิโอเปียคนนี้เป็นผู้แสวงหาพระเจ้า (เทียบ 17:26-27).

กจ. 8:29 ก กจ.20:23; 21:11

กจ. 8:29 1ก การกล่าวถึงพระวิญญาณนั้นในที่นี้และในข้อ 39; 10:19; 13:2; และ 16:6-7 บ่งบอกว่าการเคลื่อนไหวขององค์พระผู้เป็นเจ้าในการแผ่ขยายอาณาจักรของพระองค์โดยการประกาศกิตติคุณในหนังสือเล่มนี้นั้นเป็นไปโดยการนำพาและการชี้นำของพระวิญญาณนั้น ไม่ใช่โดยวิธีการและแผนการของมนุษย์. ด้วยเหตุนี้ การเคลื่อนไหวนี้จึงไม่ใช่การกระทำของมนุษย์ แต่เป็นการกระทำของพระวิญญาณนั้น ซึ่งแตกต่างกับภาคปฏิบัติที่ตกต่ำในวันนี้อย่างสิ้นเชิง.

กจ. 8:31 ก รม.10:14

กจ. 8:32 ก ยซย.53:7-8

กจ. 8:32 1ก หมายถึงพระคริสต์พระผู้ไถ่. การที่ขันทีเปิดพระคัมภีร์ที่เกี่ยวกับการที่พระคริสต์เป็นพระเมษโปดกที่มาช่วยไถ่คนบาป ซึ่งเป็นข้อพระคัมภีร์ที่เหมาะแก่การประกาศกิตติคุณเช่นนี้ จะต้องเป็นมาจากการนำพาที่ทรงอำนาจสิทธิ์ขาดของพระวิญญาณนั้นอย่างแน่นอน.

กจ. 8:32 ข มธ.26:63; ยฮ.19:9

กจ. 8:33 ก ฟป.2:8

กจ. 8:33 1 แปลตามตรงคือ การพิพากษาของท่านถูกแย่งชิงไป.

กจ. 8:35 ก ลก.24:27; กจ.17:2; 18:28

กจ. 8:35 ข กจ.8:25, 40; 5:42

กจ. 8:36 1 กรณีนี้บ่งชี้ว่า ฟิลิปได้ประกาศให้ขันทีรู้ถึงการรับบัพติศมาด้วยน้ำ. ในตัวอย่างของการประกาศกิตติคุณนี้ได้เน้นการรับบัพติศมาด้วยน้ำเป็นพิเศษ แต่ไม่ได้กล่าวถึงการรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์. สิ่งนี้ควรจะชี้แจงแก่เราว่า เราควรต้องสนใจการรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ แต่ก็ต้องสนใจการบัพติศมาด้วยน้ำด้วย. การรับบัพติศมาด้วยน้ำเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการที่ผู้เชื่อได้ประสานสนิทกับการตายและการเป็นขึ้นของพระคริสต์ (รม.6:3-5; กซ.2:12). การรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ได้ก่อกำเนิดความเที่ยงแท้แห่งการเข้าสนิทของผู้เชื่อกับพระคริสต์ ทั้งในชีวิตด้านธาตุแท้และในฤทธิ์เดชด้านแผนการบริหารด้วย. ส่วนการรับบัพติศมาด้วยน้ำเป็นการยืนยันของผู้เชื่อที่มีต่อความเที่ยงแท้ของพระวิญญาณนั้น. ทั้งสองด้านล้วนจำเป็น (เทียบ 10:47) และไม่สามารถแทนที่กันได้. ผู้เชื่อที่อยู่ในพระคริสต์ทั้งหมดควรต้องมีทั้งสองประการนี้อย่างถูกต้อง เหมือนกับชาวอิสราเอลได้รับบัพติศมาในเมฆ (เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระวิญญาณนั้น) และในทะเล (เล็งถึงน้ำ) — 1กธ.10:2. ดู มก.1:8 คำอธิบาย 1; ยฮ.3:5 คำอธิบาย 2; 1ยฮ.5:6 คำอธิบาย 1.

กจ. 8:36 ก กจ.10:47

กจ. 8:37 1 สำเนาต้นฉบับเก่าแก่หลายฉบับไม่มีข้อนี้.

กจ. 8:38 ก มธ.28:19

กจ. 8:39 ก มธ.3:16

กจ. 8:39 ข 1พกษ.18:12; 2พกษ.2:16; ยอค.3:14; 8:3

กจ. 8:39 ค 2กธ.12:4

กจ. 8:39 ง กจ.8:8; 11:23

กจ. 8:40 ก กจ.8:25

กจ. 8:40 ข กจ.21:8; 9:30; 10:1, 24