กิจการ บทที่ 17

กจ. 17:1 ก กจ.20:4; ฟป.4:16; 1ธซ.1:1; 2ธซ.1:1

กจ. 17:1 1ก เป็นเมืองที่สำคัญอีกเมืองหนึ่ง ตั้งอยู่บนอ่าวของมณฑลมากะโดเนีย.

กจ. 17:1 ข กจ.9:20; 13:5, 14; 14:1; 18:4; 19:8

กจ. 17:1 2ข ดู ยก.2:2 คำอธิบาย 1.

กจ. 17:2 1 ดู 13:14 คำอธิบาย 1 (ข้อ 10 ก็เช่นกัน).

กจ. 17:2 ก ลก.4:16

กจ. 17:2 ข กจ.8:35; 18:28

กจ. 17:3 ก ลก.24:26, 46; กจ.3:18

กจ. 17:3 ข ยฮ.20:9

กจ. 17:3 ค ยฮ.20:31

กจ. 17:4 ก กจ.17:34; 14:4; 28:24

กจ. 17:4 ข กจ.15:22, 27, 32, 40

กจ. 17:4 ค ยฮ.7:35

กจ. 17:4 ง กจ.13:43

กจ. 17:4 จ กจ.17:12; 13:50

กจ. 17:5 ก กจ.5:17; 13:45; ยก.3:14, 16

กจ. 17:5 ข กจ.17:13; 14:2

กจ. 17:5 ค รม.16:21

กจ. 17:6 ก กจ.16:19

กจ. 17:6 ข กจ.16:20

กจ. 17:6 1 แปลตามตรงคือ ทุกที่ซึ่งมีคนอาศัยอยู่.

กจ. 17:7 ก ลก.2:1; ยฮ.19:12

กจ. 17:7 ข ลก.23:2; ยฮ.18:33, 37

กจ. 17:10 ก กจ.17:14; 16:40

กจ. 17:10 ข กจ.17:1

กจ. 17:11 ก ยซย.34:16; ยฮ.5:39

กจ. 17:12 ก กจ.17:4; 13:50

กจ. 17:13 ก กจ.17:5

กจ. 17:14 ก กจ.17:10

กจ. 17:14 ข เทียบ มธ.10:23

กจ. 17:14 ค กจ.16:1

กจ. 17:15 ก กจ.18:1; 1ธซ.3:1

กจ. 17:15 1ก เป็นเมืองหลวงของมณฑลอะคายะ ซึ่งเป็นมณฑลหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน. เมืองนี้เป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมทั้งทางด้านวิทยาศาสตร์ อักษรศาสตร์ และศิลปะของโลกในสมัยโบราณ. เนื่องจากอัครทูตเปาโลได้มาเยี่ยมเยือนเมืองที่เป็นศูนย์กลางเช่นนี้ กิตติคุณแห่งอาณาจักรของพระเจ้าก็มาถึงผู้ที่มีวัฒนธรรมสูงสุด.

กจ. 17:15 ข กจ.18:5

กจ. 17:16 1 หมายถึงวิญญาณมนุษย์ของเปาโล (ซคย.12:1; โยบ 32:8; สภษ.20:27) ซึ่งเป็นวิญญาณที่ได้บังเกิดใหม่โดยพระวิญญาณของพระเจ้า (ยฮ.3:6), มีพระวิญญาณองค์พระผู้เป็นเจ้าอาศัยอยู่ภายใน (2ตธ.4:22; รม.8:10-11), และร่วมเคลื่อนไหวกับ พระวิญญาณนั้น (รม.8:16). เปาโลได้นมัสการและปรนนิบัติพระเจ้าอยู่ในวิญญาณนี้ (ยฮ.4:24; รม.1:9). วิญญาณเช่นนี้เดือดดาลขึ้นเพราะรูปเคารพมากมายที่อยู่ในเมืองเอเธนส์.

กจ. 17:16 ก ยซย.2:8

กจ. 17:16 ข กจ.19:21

กจ. 17:16 2ข แม้แต่วัฒนธรรมที่สูงสุดก็ไม่อาจป้องกันไม่ให้มนุษย์กราบไหว้รูปเคารพได้. ภายในพวกเขาก็มีวิญญาณที่นมัสการพระเจ้าเหมือนกับที่มนุษยชาติทั้งปวงมี. พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างวิญญาณไว้ให้มนุษย์เสาะหาและนมัสการพระองค์ (เทียบ ข้อ 22). แต่เนื่องจากพวกเขาตาบอดและโง่เขลา จึงได้นมัสการผิดไป (ข้อ 23). บัดนี้พระเจ้าที่แท้จริงซึ่งเป็นผู้เนรมิตสร้างจักรวาลและตัวเขาไว้ได้ทรงส่งอัครทูต ของพระองค์มาประกาศให้พวกเขารู้จักคู่หมายที่แท้จริงซึ่งเขาควรนมัสการ (ข้อ 23-29).

กจ. 17:17 ก กจ.13:5

กจ. 17:17 ข กจ.17:4; 13:43

กจ. 17:18 1 นักปรัชญาเอปีกูเรียวคือพวกที่ตามอีพิคิวรัสซึ่งเป็นนักปรัชญาชาวกรีก (Epicurus 341— 270 ปีก่อนคริสตศักราช). หลักปรัชญาของพวกเอปีกูเรียวเป็นแบบวัตถุนิยม. พวกเขาไม่ยอมรับว่าพระเจ้าเป็นผู้ทรงเนรมิตสร้างสรรพสิ่งและไม่ยอมรับว่าพระองค์ทรงควบคุมดูแลโลกแต่ไปแสวงหา ความสุขแห่งประสาทสัมผัสโดยเฉพาะในเรื่อง การกินดื่ม. ถ้อยคำที่เปาโลได้พูดกับชาวฟิลิปปอย (ฟป.3:18 กับคำอธิบาย 1) และชาวโกรินโธนั้น (1กธ.15:32 กับคำอธิบาย 3) ก็มีบางส่วนที่ได้ชี้ถึงพวกเอปีกูเรียว.

กจ. 17:18 2 ปรัชญาแนวซะโตอิกได้ถูกก่อตั้งขึ้นโดยเซโน (Zeno, 340—265 ปีก่อนคริสตศักราช). นักปรัชญาเหล่านี้เป็นพวกที่เชื่อว่าพระเจ้าอยู่ในทุกสิ่งที่ทรงสร้าง ทุกอย่างล้วนถูกควบคุมโดยชะตาชีวิตและทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นผลลัพธ์แห่งน้ำพระทัยของพระเจ้า ดังนั้นมนุษย์จึงควรรับไว้อย่างสงบ โดยปราศจากความทุกข์โศกความยินดี และอารมณ์ที่รุนแรง. พวกเขาเน้นว่าความดีงามที่สูงสุดก็คือคุณธรรม และคุณธรรมก็เป็นบำเหน็จของจิต. ถ้อยคำในหนังสือจดหมายที่เปาโลได้เขียนให้แก่ชาวฟิลิปปอยก็มีบางถ้อยคำที่ได้ชี้ถึงพวกซะโตอิก (ฟป.4:11 กับ คำอธิบาย1).

กจ. 17:18 3 ศัพท์ในภาษากรีกหมายถึง "นกชนิดหนึ่งที่คอยจิกกินเมล็ดพืชตามถนนและตามตลาดดังนั้นจึงหมายถึงผู้ที่รวบรวมสะเก็ดข่าวและบอกต่อไปอีกทอดหนึ่ง" (Vincent: วินเซนต์).

กจ. 17:18 4 แปลตามตรงคือ ผีต่างชาติ.

กจ. 17:18 ก กจ.5:42

กจ. 17:18 ข กจ.4:2; 17:31-32

กจ. 17:19 ก กจ.17:22, 34

กจ. 17:19 1ก คือเนินเขามาร์ส (ในเมืองเอเธนส์) อันเป็นที่ตั้งของศาลเก่าแก่อันน่าเกรงขามที่ใช้ตัดสินปัญหาทางศาสนาที่เคร่งเครียดที่สุด.

กจ. 17:19 ข มก.1:27

กจ. 17:20 ก 1ปต.4:4

กจ. 17:20 1 แปลตามตรงคือ เรื่องราวเหล่านี้ต้องการอะไร.

กจ. 17:22 1 แปลตามตรงคือ มนุษย์ทั้งหลาย. การเรียกเช่นนี้จะเป็นการให้เกียรติกว่าและหนักแน่นกว่าการเรียกว่า "ชาวเอเธนส์" เท่านั้น.

กจ. 17:22 2 ศัพท์ในภาษากรีกหมายถึง ยำเกรงผีมารซึ่งเป็นวิญญาณที่เหนือธรรมชาติ ดังนั้นจึงหมายถึงการถวายตัวกราบไหว้ผีมารด้วยความเคารพยำเกรงอย่างที่สุด. รูปคำนามของศัพท์คำเดียวกันนี้ถูกใช้ใน 25:19.

กจ. 17:23 ก ยฮ.4:22; 2ธซ.2:4

กจ. 17:23 ข มธ.11:25

กจ. 17:24 1 ถ้อยคำของอัครทูตในข้อ 24-25 เป็นการสร้างภูมิคุ้มกันทั้งต่อพวกเอปีกูเรียวที่ไม่เชื่อว่ามีพระเจ้า ไม่ยอมรับว่าพระเจ้าเป็นผู้ทรงเนรมิตสร้างสรรพสิ่งและไม่ยอมรับว่าพระองค์ทรงควบคุมดูแลโลก และต่อพวกซะโตอิกซึ่งเป็นพวกพหุเทวนิยมที่ได้ฝากชะตาชีวิตของตนไว้ภายใต้น้ำพระทัยของเทพเจ้าหลายองค์ (เทียบข้อ 18).

กจ. 17:24 ก กจ.14:15; ยซย.42:5

กจ. 17:24 ข มธ.11:25

กจ. 17:24 ค กจ.7:48; 1พกษ.8:27

กจ. 17:25 ก ยนซ.2:7; โยบ 12:10; 27:3; 33:4; ยซย.42:5; ดนอ.5:23

กจ. 17:26 ก กจ.10:35

กจ. 17:26 1 เล็งถึงอาดาม. สำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางฉบับเป็น สายเลือดเดียวกัน.

กจ. 17:26 ข ยนซ.11:8; ลก.21:35

กจ. 17:26 2 ช่วงเวลาและเขตแดนของการอพยพไปทวีปอเมริกาเป็นข้อพิสูจน์ที่หนักแน่นต่อถ้อยคำในข้อนี้และในวรรคแรกของข้อ 27.

กจ. 17:26 ค โยบ 14:5; พบญ.32:8; บพส.74:17

กจ. 17:27 ก กจ.15:17; โยบ 23:3

กจ. 17:27 ข พบญ.4:7

กจ. 17:27 1ข เพราะว่าพระเจ้าทรงเป็นพระวิญญาณที่อยู่ทั่วทุกแห่ง.

กจ. 17:28 1 แสดงว่าชีวิต, การดำรงคงอยู่, ตลอดจนการเคลื่อนไหวของมนุษย์ล้วนอยู่ในพระเจ้า. นี่ไม่ได้หมายความว่า ผู้ที่ไม่เชื่อจะมีชีวิตของพระเจ้าและได้ดำเนินชีวิต, ดำรงคงอยู่, และเคลื่อนไหวอยู่ในพระเจ้าเหมือนผู้เชื่อที่อยู่ในพระคริสต์. มีแต่ผู้เชื่อที่บังเกิดจากพระเจ้า มีชีวิตและพระนิสัยอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ ตลอดจนได้ดำเนินชีวิตดำรงคงอยู่และเคลื่อนไหวอยู่ในตัวตนอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์เท่านั้น.

กจ. 17:28 2 อาจหมายถึง เอราตัส (Aratus, ประมาณ 270 ปีก่อนคริสตศักราช) และคลีอันเทส (Cleanthes, ประมาณ 300 ปีก่อนคริสตศักราช) ซึ่งทั้งสองล้วนได้พูดประโยคเดียวกันนี้ในบทกวีที่เขียนถวายซูส (หรือ Jupiter: จูปีเตอร์) ที่พวกเขาถือว่าเป็นพระเจ้าผู้สูงสุด.

กจ. 17:28 3 ก็เหมือนกับได้ถือว่าอาดามเป็นบุตรของพระเจ้า (ลก.3:38 กับคำอธิบาย 2). ในเมื่อพระเจ้าทรงเป็นพระผู้สร้างและเป็นต้นกำเนิดของมวลมนุษยชาติ ดังนั้นพระองค์จึงทรงเป็นพระบิดาของมนุษย์ทั้งปวงด้วย (มลค.2:10) ในความหมายตามธรรมชาติ ไม่ใช่ตามความหมายฝ่ายวิญญาณ. ถ้าว่าตามความหมายฝ่ายวิญญาณแล้ว พระองค์ทรงเป็นพระบิดาของผู้เชื่อทั้งหมด ฆต.4:6) ที่ได้บังเกิดใหม่จากพระเจ้าในวิญญาณของตน (1ปต.1:3; ยฮ.3:5-6).

กจ. 17:28 4 คำว่า "พระองค์" ในกลอนของกวีทั้งสองนั้นเล็งถึงซุศผู้เป็นพระเจ้าผู้สูงสุดในใจของเขา.

กจ. 17:29 1 ศัพท์ในภาษากรีกคือธีโอน (theion) ซึ่งหมายถึง สิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์นั้น ไม่เหมือนกับธีโอเทส (theiotes) ใน รม.1:20 ซึ่งหมายถึง ลักษณะพิเศษของสภาพพระเจ้า และไม่เหมือนกับ เธโอเทส (theotes) ใน กซ.2:9 ที่หมายถึงฐานันดรความเป็นพระเจ้า ซึ่งก็คือตัวพระเจ้าเอง. คำว่า "ธีโอน" (theion) นั้นคลุมเครือและเลื่อนลอยกว่าคำว่า "ธีโอเทส" (theiotes) และไม่เจาะจงเท่ากับคำว่า "เธโอเทส" (theotes) ซึ่งเล็งถึงฐานันดรความเป็นพระเจ้า ซึ่งก็คือตัวของพระเจ้าเอง. (เทียบ รม.1:20 กับคำอธิบาย 1).

กจ. 17:29 ก ยซย.40:18-19; 46:5-6; ฮบฆ.2:18-19

กจ. 17:29 2 หรือ จินตนาการ, ความคิดสร้างสรรค์.

กจ. 17:30 ก เทียบ กจ.14:16

กจ. 17:30 ข อฟ.4:18; 1ปต.1:14

กจ. 17:30 1 มีสำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางฉบับเป็น ประกาศ.

กจ. 17:30 ค มก.6:12; ลก.24:47; กจ.2:38; 5:31; 11:18; 26:20

กจ. 17:31 ก รม.2:5, 16; 2ปต.2:9; มธ.12:36

กจ. 17:31 1ก เล็งถึงวันที่พระคริสต์จะทรงพิพากษาคนที่ยังมีชีวิตอยู่ (ซึ่งก็คือชนนานาประเทศที่อยู่บนโลกในขณะที่พระองค์เสด็จกลับมา) บนพระที่นั่งแห่งสง่าราศีของพระองค์ก่อนถึงอาณาจักรพันปี (มธ.25:31-46). คำนี้อาจไม่ได้ครอบคลุมถึงวันที่พระองค์จะทรงพิพากษาคนที่ตายแล้วที่พระที่นั่งใหญ่สีขาวหลังอาณาจักรพันปี (วว.20:11-15) ดังที่ได้กล่าวไว้ใน 10:42 (ดูคำอธิบายในข้อนั้น); 2ตธ.4:1; และ 1ปต.4:5 เพราะในวันนั้นที่ได้กล่าวไว้ในข้อนี้ พระองค์จะทรงพิพากษา "โลก" ซึ่งน่าจะหมายถึงคนที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น. พระคริสต์จะทรงนำ วันแห่งการพิพากษาโลกนี้เข้ามาโดยการเสด็จ กลับมาของพระองค์. พระองค์จะทรงมาดำเนินการพิพากษาตามที่พระเจ้าได้ทรงแต่งตั้งพระองค์ ไว้ ส่วนการที่พระเจ้าได้ทรงให้พระองค์เป็นขึ้นมา จากท่ามกลางคนตายนั้นเป็นหลักฐานยืนยันถึง สิ่งนี้ได้อย่างหนักแน่น. ในการประกาศกิตติคุณ แก่ชาวต่างชาติของเปโตรใน 10:42 และเปาโลใน ที่นี้และใน 24:25 นั้นล้วนได้เน้นถึงการพิพากษาที่จะมาถึงของพระเจ้าทั้งสิ้น.

กจ. 17:31 ข บพส.9:8; 96:13; 98:9; ยฮ.5:22, 27

กจ. 17:31 2 แปลตามตรงคือ ทุกที่ซึ่งมีผู้คนอาศัยอยู่.

กจ. 17:31 ค กจ.2:24; 26:8

กจ. 17:31 3 หรือ ความเชื่อ, การรับรอง, การประกัน. การเป็นขึ้นของพระคริสต์เป็นหลักฐานพิสูจน์และเป็นหลักประกันว่า พระองค์จะเสด็จกลับมาเพื่อพิพากษาผู้คนทั้งหมดที่อาศัยอยู่บนโลก. ในเมื่อการพิพากษามีหลักประกันเช่นนี้ เราก็จะมีความเชื่อและจะนำพาให้เรากลับใจ (ข้อ 30).

กจ. 17:32 ก กจ.17:18; 23:6, 8; ฮร.6:2

กจ. 17:32 ข กจ.2:13

กจ. 17:32 1 แปลตามตรงคือ ผู้ที่อยู่ในบ้านของเขาทั้งหมด.

กจ. 17:32 ค กจ.24:25

กจ. 17:34 ก กจ.17:4

กจ. 17:34 ข กจ.17:19, 22