กิจการ บทที่ 15

กจ. 15:1 1 คนที่ลงมาจากมณฑลยูดายเหล่านี้มีจุดประสงค์อันแรงกล้าที่จะนำผู้เชื่อชาวต่างชาติไปสู่ภายใต้อิทธิพลของศาสนายูดาย.

กจ. 15:1 ก กจ.11:1

กจ. 15:1 ข กจ.15:3, 22-23; ยฮ.21:23

กจ. 15:1 ค กจ.15:5

กจ. 15:1 2ค นี่เป็นการลบล้างหลักความเชื่อในแผนการบริหารแห่งพันธสัญญาใหม่ของพระเจ้า และเป็นมิจฉาลัทธิที่แท้จริง. "บางคน" ที่นำเอามิจฉาลัทธินี้มาสอนพี่น้องคริสเตียนอาจจะเป็นพวกที่เปาโลถือว่าเป็นพี่น้องเทียมเท็จในฆะลาเตีย 2:4 ก็เป็นได้.

กจ. 15:1 ง ลวต.12:3; ยฮ.7:22; 1กธ.7:18; ฆต.5:2; กซ.2:11

กจ. 15:1 3ง ดู 11:2 คำอธิบาย 1 และ 10:40 คำอธิบาย1. ในแผนการบริหารแห่งพันธสัญญาใหม่ของพระเจ้านั้น การรับพิธีสุหนัตก็คือการทำให้พระคริสต์ไม่มีประโยชน์ต่อผู้เชื่อนั่นเอง.

กจ. 15:1 จ กจ.6:14; 21:21

กจ. 15:1 4จ การยึดถือธรรมเนียมของโมเซซึ่งก็คือการมีภาคปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ทางภายนอกแห่งกฎบัญญัตินั้น ไม่เพียงเป็นการปัดพระคุณของพระเจ้าทิ้งไปและทำให้การตายของพระคริสต์เปล่าประโยชน์ไปเท่านั้น (ฆต.2:21) แต่ยังเป็นการนำผู้เชื่อที่พระคริสต์ทรงปลดปล่อยแล้วกลับไปสู่การเป็นทาสภายใต้กฎบัญญัติอีกด้วย (ฆต.5:1; 2:4).

กจ. 15:2 1 นี่คือการโต้แย้งของเปาโลและบาระนาบาเพื่อหลักความเชื่อ (ยด.3) ต่อมิจฉาลัทธิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่ง เพื่อให้หลักความจริงแห่งกิตติคุณดำรงอยู่ในท่ามกลางผู้เชื่อ (ฆต.2:5).

กจ. 15:2 2 การที่เปาโล, บาระนาบา และคนอื่นๆ ไปหาพวกอัครทูตและผู้อาวุโสในกรุงเยรูซาเล็มนั้นไม่ได้เป็นเพราะกรุงเยรูซาเล็มเป็นสำนักงานใหญ่แห่งการเคลื่อนไหวของพระเจ้าหรือเป็นเพราะกรุงเยรูซาเล็มเป็นคริสตจักรที่เป็นสำนักงานใหญ่คอยควบคุม คริสตจักรอื่นๆ แต่เป็นเพราะกรุงเยรูซาเล็มเป็นที่มาแห่งคำสอนอันเป็นมิจฉาลัทธิที่เกี่ยวกับพิธีสุหนัต. เพื่อที่จะแก้ปัญหาและเพื่อที่จะถอนรากแห่งปัญหานี้พวกเขาจึงจำต้องไปหาต้นกำเนิด. ตามแผนการบริหารแห่งพันธสัญญาใหม่ของพระเจ้าแล้ว ไม่มีองค์กรใหญ่ไว้สำหรับการเคลื่อนไหวของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก และไม่มีคริสตจักรที่เป็นสำนักงานใหญ่คอยควบคุมคริสตจักรอื่น ซึ่งไม่เหมือนกับสถานการณ์ในนิกายโรมันคาทอลิก. สำนักงานใหญ่แห่งการเคลื่อนไหวของพระเจ้าในแผนการบริหารแห่งพันธสัญญาใหม่ของพระองค์นั้นอยู่บนสวรรค์ทั้งหลาย (วว.4:2-3; 5:1) และผู้ที่ปกครองคริสตจักรทั้งหลายนั้นก็คือพระคริสต์ ผู้เป็นศีรษะของคริสตจักร (กซ.1:18; วว.2:1).

กจ. 15:2 ก กจ.15:4, 6, 22-23; 11:30; 16:4

กจ. 15:2 ข ฆต.2:1

กจ. 15:3 ก กจ.15:4, 22, 41; 5:11

กจ. 15:3 1ก การที่เปาโล, บาระนาบา, และคนอื่นๆ ขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มนั้น ไม่ได้เป็นการเคลื่อนไหวส่วนบุคคลของพวกเขาเอง แต่เป็นการเคลื่อนไหวของคริสตจักร. พวกเขาไม่ได้เคลื่อนไหวโดยแยกจากคริสตจักรอย่างเอกเทศ แต่ได้ร่วมเคลื่อนไหวกับ คริสตจักรและในคริสตจักร. นี่คือการเคลื่อนไหวแห่งพระกายของพระคริสต์.

กจ. 15:3 ข กจ.21:5; 1กธ.16:6, 11; 2กธ.1:16; ตต.3:13

กจ. 15:3 ค กจ.15:12; 11:18

กจ. 15:3 ง กจ.15:7, 13, 22-23

กจ. 15:4 ก กจ.21:17

กจ. 15:4 ข กจ.15:3, 22

กจ. 15:4 ค กจ.15:12; 14:27; 21:19

กจ. 15:5 ก กจ.26:5; เทียบ กจ.5:17; 24:5, 14; 28:22

กจ. 15:5 1ก ดู มธ.3:7 คำอธิบาย 1.

กจ. 15:5 ข กจ.15:1

กจ. 15:5 2 ดูข้อ 1 คำอธิบาย 3.

กจ. 15:5 3 ดูข้อ 1 คำอธิบาย 4.

กจ. 15:5 ค ฆต.5:3

กจ. 15:6 1 นี่คือการประชุมที่พิเศษครั้งหนึ่งซึ่งจัดขึ้นโดยพวกอัครทูตของคริสตจักรแห่งจักรวาลกับผู้อาวุโสของคริสตจักรท้องถิ่นในกรุงเยรูซาเล็ม. บุคคลทั้งสองฝ่ายล้วนเป็นผู้นำในการเคลื่อนไหวแห่งพันธสัญญาใหม่ขององค์พระผู้เป็นเจ้าบนแผ่นดินโลก. ในที่ประชุมไม่มีประธาน ผู้ที่เป็นประมุขก็คือพระวิญญาณบริสุทธิ์ (ข้อ 28) คือพระคริสต์ผู้เป็นพระวิญญาณซึ่งเป็นศีรษะของคริสตจักร (กซ.1:18) และเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของคนทั้งปวง (10:36). วลีที่ว่า "เมื่อโต้แย้งกันมากแล้ว" (ข้อ 7) แสดงว่า ทุกคนในที่ประชุมล้วนมีอิสระในการพูด. พื้นฐานในการตัดสินใจของพวกเขาคือ (1) พยานของเปโตร (ข้อ 7-11); (2) ข้อเท็จจริงที่เปาโลและบาระนาบาได้พูด (ข้อ 12); และ (3) คำสรุปของยาโกโบ (ข้อ 13-21) ซึ่งเป็นผู้นำในท่ามกลางพวกอัครทูตและผู้อาวุโสที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม (12:17; 21:18; ฆต.1:19; 2:9) เพราะท่านมีอิทธิพลต่อพวกผู้เชื่อเนื่องจากความเคารพยำเกรงของท่าน (ดู ยก.1:4 คำอธิบาย 1).

กจ. 15:7 1 ดู 1:16 คำอธิบาย 1.

กจ. 15:7 2 แปลตามตรงคือ วันเวลาแรกเริ่ม, วันเวลาที่นานมาแล้ว, วันเวลาเมื่อกาลก่อน.

กจ. 15:7 ก กจ.22:14

กจ. 15:7 ข กจ.11:18; 15:17

กจ. 15:7 ค กจ.20:24; อฟ.1:13; กซ.1:5; 1ธซ.1:5

กจ. 15:8 ก 1คนก.28:9; กจ.1:24

กจ. 15:8 ข กจ:10:44; ฆต.3:2

กจ. 15:8 ค กจ.10:47; 11:15, 17

กจ. 15:9 ก กจ.11:12; รม.3:22; 10:12

กจ. 15:9 ข กจ.10:15; บพส.51:10; 1ปต.1:22

กจ. 15:9 1 กรณีนี้ชี้บ่งว่า พระเจ้าไม่สนพระทัยต่อกฎเกณฑ์แห่งกฎบัญญัติทางภายนอก ซึ่งไม่สามารถชำระภายในของมุนษย์ได้ พระเจ้าสน พระทัยแต่การชำระภายในใจของมนุษย์เท่านั้น. สิ่งนี้สอดคล้องกับสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเน้นไว้ใน มก.7:1-23. การชำระใจของมนุษย์นั้นไม่อาจกระทำสำเร็จได้โดยกฎเกณฑ์แห่งตัวอักษรที่ตายแล้วทางภายนอก มีเพียงพระวิญญาณบริสุทธิ์ผู้นำมาซึ่งชีวิตของพระเจ้าเท่านั้นจึงจะสามารถกระทำได้.

กจ. 15:10 ก กจ.5:9

กจ. 15:10 ข มธ.11:29-30

กจ. 15:10 1ข คือแอกของกฎบัญญัติ ซึ่งก็คือการผูกมัดภายใต้การเป็นทาส (ฆต.5:1 และคำอธิบาย 4). การเรียกร้องให้ผู้คนถือรักษากฎบัญญัติแห่งการเป็นทาส ไม่เพียงทำให้ผู้คนกลายเป็นทาสเท่านั้นแต่ยังเป็นการทดลองพระเจ้าด้วย. แม้แต่พระเจ้าก็ไม่อาจและไม่ต้องการให้มนุษย์ถือรักษากฎบัญญัติแห่งตัวอักษรที่ตายแล้ว.

กจ. 15:11 ก กจ.2:21; 16:31

กจ. 15:11 ข กจ.15:40; 4:33; อฟ.2:5; ตต.3:7; ยฮ.1:14, 17; 2กธ.13:14

กจ. 15:11 1ข พระคุณนี้ครอบคลุมถึงตัวตนขององค์พระผู้เป็นเจ้า (ดู ฆต.2:21 คำอธิบาย 1) และการงานแห่งการไถ่ของพระองค์ (รม.3:24). เปโตรและผู้เชื่อชาวยูดายได้รับความรอดโดยพระคุณนี้ไม่ใช่โดยการถือรักษากฎบัญญัติของโมเซ. หากจะกล่าวในด้านความรอดของพระเจ้าแล้ว การถือรักษากฎบัญญัติไม่มีความหมายอะไรสำหรับชาวยูดายหรือชาวต่างชาติเลย.

กจ. 15:12 ก กจ.15:4; 14:27

กจ. 15:12 ข กจ.14:3

กจ. 15:12 ค กจ.15:3

กจ. 15:13 1 แปลตามตรงคือ เงียบลงแล้ว.

กจ. 15:13 ก กจ.12:17; ฆต.1:19; 2:9, 12; กจ.21:18

กจ. 15:13 2 ดู 1:16 คำอธิบาย 1.

กจ. 15:14 ก กจ.18:10

กจ. 15:16 ก อมศ.9:11-12

กจ. 15:16 1 เล็งถึงประเทศอิสราเอล. การก่อสร้างพลับพลาของดาวิดขึ้นมาใหม่ก็คือการฟื้นฟูประเทศอิสราเอลนั่นเอง (1:6).

กจ. 15:17 ก กจ.17:27

กจ. 15:17 1 แปลตามตรงคือ นามของเราถูกเรียกขานบนตัวของชาวต่างชาติ.

กจ. 15:17 ข ยซย.43:7; ยรม.14:9; ดนอ.9:19; ยก.2:7

กจ. 15:18 ก ยซย.45:21

กจ. 15:18 1ก หรือ ตั้งแต่แรกสร้างโลก.

กจ. 15:19 ก กจ.14:15; 1ธซ.1:9

กจ. 15:20 ก ยอค.4:14; ดนอ.1:8; มลค.1:7

กจ. 15:20 ข กจ.15:29; 21:25; 1กธ.8:1; วว.2:14, 20

กจ. 15:20 ค 1กธ.6:9; ฆต.5:19

กจ. 15:20 ง ยนซ.9:4; ลวต.3:17; 17:14; พบญ.12:16, 23-25

กจ. 15:21 1 กรณีนี้แสดงว่าคำสรุปที่ยาโกโบได้กล่าวนั้นก็ยังคงอยู่ภายใต้อิทธิพลแห่งกฎบัญญัติของโมเซ เพราะเบื้องหลังแห่งศาสนายูดายที่เข้มข้นของยาโกโบนั่นเอง (ดู ยก.1:26 คำอธิบาย 1 และ 2:10 คำอธิบาย 1). แม้ในเวลาที่เปาโลไปเยี่ยมเยียนกรุงเยรูซาเล็มครั้งหลังสุด อิทธิพลจากเบื้องหลังชนิดนี้ก็ยังคงมีอยู่ (21:20-26).

กจ. 15:21 ก กจ.13:15, 27; 2กธ.3:14-15

กจ. 15:21 2 ดู ยก.2:2 คำอธิบาย 1.

กจ. 15:22 ก กจ.15:3, 4, 41

กจ. 15:22 ข เทียบ กจ.1:23

กจ. 15:22 ค กจ.16:19; 1ปต.5:12

กจ. 15:23 ก กจ.15:1

กจ. 15:23 ข กจ.15:41

กจ. 15:24 ก ฆต.1:7; 2:4; 5:10, 12; เทียบ ตต.1:10-11

กจ. 15:24 1 แปลตามตรงคือ จิต.

กจ. 15:25 ก กจ.1:14

กจ. 15:25 ข 2ปต.3:15

กจ. 15:26 1 แปลตามตรงคือ มอบจิตออกมา.

กจ. 15:26 ก กจ.20:24; 21:13

กจ. 15:26 2ก แปลตามตรงคือ จิต. คำนี้ไม่เพียงเล็งถึงชีวิตของเขาเท่านั้น แต่ยังเล็งถึงทั่วทั้งตัวของเขาด้วย ซึ่งยินดีสละให้อย่างสิ้นเชิงด้วยเห็นแก่พระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า.

กจ. 15:26 ข กจ.21:13

กจ. 15:27 ก กจ.15:22, 32

กจ. 15:28 ก ยฮ.16:13; กจ.5:32; 8:29; 10:19; 13:2; 1กธ.7:40

กจ. 15:28 ข มธ.11:28, 30; 23:4; ลก.11:46; วว.2:24

กจ. 15:29 ก กจ.15:20; 21:25

กจ. 15:29 1 แปลตรงตรงคือ ท่านทั้งหลายจงเข้มเเข็ง.

กจ. 15:32 ก กจ.11:27; 13:1

กจ. 15:32 1ก ดู 1กธ.12:28 คำอธิบาย 3.

กจ. 15:32 ข กจ.14:22; 15:41

กจ. 15:33 ก 1กธ.16:11; ยนซ.26:29

กจ. 15:34 1 สำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางฉบับไม่มีข้อนี้.

กจ. 15:35 ก กจ.13:1

กจ. 15:35 ข กจ.14:15

กจ. 15:36 ก กจ.13:4, 13-14, 51; 14:1, 6, 24-25

กจ. 15:37 ก กจ.13:5

กจ. 15:38 ก กจ.13:13

กจ. 15:39 1 บาระนาบาและเปาโลเป็นผู้ที่ไม่เสียดายชีวิตของตนเพราะเห็นเเก่พระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า (ข้อ 26) แต่หลังจากที่มีชัยชนะในการโต้แย้งเพื่อหลักความเชื่อต่อมิจฉาลัทธิที่เกี่ยวกับพิธีสุหนัตแล้ว พวกเขาเองก็เกิดการโต้เเถียงกันอย่างรุนแรงเพราะญาติของคนหนึ่งในท่ามกลางพวกเขาจนถึงกับต้องแยกจากกัน. บาระนาบาควรจะเป็นผู้รับผิดชอบต่อปัญหานี้ เพราะหลังจากเหตุการณ์นี้แล้ว การบันทึกอันศักดิ์สิทธิ์ในหนังสือกิจการที่กล่าวถึงการเคลื่อนไหวขององค์พระผู้เป็นเจ้าในแผนการบริหารแห่งพันธสัญญาใหม่ของพระเจ้านั้นก็ไม่ได้เอ่ยถึงบาระนาบาอีกต่อไป. สาเหตุที่ท่านพ่ายแพ้นั้นก็คงเป็นเพราะความสัมพันธ์ทางธรรมชาติระหว่างท่านกับมาระโกผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านนั่นเอง (กซ.4:10). มาระโกได้ละจากบาระนาบากับเปาโลไปในระหว่างการเดินทางแห่งการปฏิบัติในครั้งที่หนึ่งของพวกท่านด้วยสาเหตุด้านลบ (13:13 และคำอธิบาย 1). มาระโกถูกฟื้นฟูกลับเข้าสู่การปฏิบัติของเปาโลในเวลาต่อมา (2ตธ.4:11; ฟม.24) แต่บาระนาบาไม่ได้รับการฟื้นฟู. การโต้เถียงที่เกิดขึ้นในท่ามกลางผู้ร่วมงานเพราะเหตุความสัมพันธ์ส่วนตัวนั้นช่างน่ากลัวจริงๆ! จงจำไว้ให้ดี!

กจ. 15:39 ก กจ.4:36

กจ. 15:40 ก กจ.15:22; 16:19

กจ. 15:40 ข กจ.15:11; 18:27; รม.16:20

กจ. 15:40 1 นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางแห่งการปฏิบัติของเปาโลในครั้งที่สอง ซึ่งได้สิ้นสุดลงที่ 18:22.

กจ. 15:41 ก กจ.15:23; 21:3

กจ. 15:41 ข กจ.15:3, 4, 22; 16:5; 14:23; รม.16:4, 16; 1กธ.7:17; 11:16; 14:34; 16:1, 19; 2กธ.8:1; 18, 19, 23, 24; 11:8, 28; 12:13; ฆต.1:2, 22; 1ธซ.2:14; 2ธซ.1:4; วว.1:4, 11, 20; 2:7, 11, 17, 23, 29; 3:6; 22:16

กจ. 15:41 ค กจ.15:32