โยฮัน บทที่ 8

ยฮ. 8:3 1 กิตติคุณโยฮัน ได้เลือกบันทึกเรื่องราวเก้าประการเพื่อยืนยันว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของมนุษย์. หกประการแรกซึ่งถูกบันทึกในบทที่ 3—7 ได้ประกอบขึ้นเป็นเครื่องหมายหมู่หนึ่งเป็นแบบเล็งว่าในด้านบวกนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิต ให้เราบังเกิดใหม่, อิ่มหนำ, รับการรักษา, รับการชุบชีวิต, รับการเลี้ยงดู, และดับความกระหาย. อีกสามประการหลังซึ่งได้บันทึกไว้ในบทที่ 8—11 ได้ประกอบกันขึ้นเป็นเครื่องหมายอีกหมู่หนึ่งซึ่งเป็นแบบเล็งถึงในด้านลบนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นชีวิตของเราช่วยเราให้หลุดพ้นจากสิ่งของทางด้านลบที่สำคัญมีสามประการได้แก่ ความบาป, ความตาบอด, และความตาย.
เรื่องราวในบทนี้ได้เปิดเผยแก่เราถึงปัญหาทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับความบาปคือ (1) ต้นกำเนิดของความบาป—มาร; (2) หัวข้อที่สำคัญสามประการของความบาปคือการเล่นชู้กับการล่วงประเวณี, การฆ่าคน, และการพูดมุสา (ข้อ 3, 41, 44); (3) การผูกมัดหรือการเป็นทาสของความบาป; (4) ผลสรุปหรือผลลัพธ์ของความบาป—ความตาย; (5) ใครไม่มีความบาป—องค์พระผู้เป็นเจ้า; (6) ใครมีคุณสมบัติพอที่จะปรับโทษคนบาปได้—องค์พระผู้เป็นเจ้า; (7) ใครมีคุณสมบัติพอที่จะอภัยบาปของมนุษย์ได้—องค์พระผู้เป็นเจ้า; (8) ใครสามารถปลดปล่อยมนุษย์ให้หลุดพ้นจากความบาปได้—องค์พระผู้เป็นเจ้า. องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่ดำรงอยู่เป็นนิตย์ คือ"เราเป็น" ที่ยิ่งใหญ่ซึ่งเป็นบุตรมนุษย์ที่ถูกยกชูขึ้น บนกางเขนเพื่อแบกรับความบาปของเรา ฉะนั้นพระองค์จึงสามารถอภัยบาปของเรา. ยิ่งไปกว่านี้องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าที่นิรันดร์ยังสามารถเข้าสู่ภายในเราเป็นชีวิตและความสว่างช่วยเราพ้นจากการเป็นทาสและความมืดแห่งความบาป.
เรื่องราวในบทนี้ยังได้บรรยายด้วยว่าศาสนา(ซึ่งมีตัวแทนโดยพระวิหาร—ข้อ 2, 20) แห่งกฎบัญญัติ (ข้อ 5-17) ไม่สามารถปลดปล่อยมนุษย์ให้หลุดพ้นจากความบาป, ความตายได้. แต่พระเยซูผู้ทรงเป็น "เราเป็น" ที่ได้กลายเป็นบุตรมนุษย์ และถูกยกชูขึ้นบนกางเขน ก็มีเพื่อมนุษย์ที่ถูกพิษงูทำร้ายนั้น พระองค์ทรงสามารถกระทำในสิ่งที่ศาสนาและกฎบัญญัติไม่สามารถทำได้. บทนี้ให้เราเห็นว่าพระคริสต์ผู้ทรงเป็น "เราเป็น" ที่ยิ่งใหญ่ผู้นี้ไม่เพียงแต่เป็นปฏิปักษ์กับความบาปและความ ตายแต่ยังเป็นปฏิปักษ์กับศาสนาและกฎบัญญัติอีกด้วย.

ยฮ. 8:5 ก ลวต.20:10

ยฮ. 8:5 1 ปัญหาของเขาในที่นี้ก็เหมือนกับ 4:20-25; 9:2-3 คือเป็นเรื่องของความถูกผิดอันเป็นของฝ่ายต้นไม้แห่งความรู้ ซึ่งผลลัพธ์ก็คือความตาย (ยนซ.2:17). แต่คำตอบขององค์พระผู้เป็นเจ้าในข้อ 7 ก็ได้ชี้นำพวกเขามาสู่ตัวของพระองค์เองผู้เป็นต้นไม้แห่งชีวิต ผลลัพธ์ก็คือชีวิต (ยนซ.2:9).

ยฮ. 8:6 ก มธ.16:1; 19:3; 22:18, 35

ยฮ. 8:6 1 การที่พระเยซูทรงน้อมพระกายลงนั้น เป็นการแสดงออกอย่างหนึ่ง เพื่อต้องการให้พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริซายที่เย่อหยิ่ง และตั้งตนเป็นผู้ชอบธรรมถ่อมตัวและสงบลงมา. พระองค์อาจจะกำลังเขียนว่า "ผู้ใดในพวกท่านที่ไม่มีความบาป?"

ยฮ. 8:7 ก พบญ.17:7

ยฮ. 8:11 1 หรือ ท่านเจ้าข้า.

ยฮ. 8:11 ก ยฮ.3:17

ยฮ. 8:11 2ก พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริซายไม่อาจจะปรับโทษหญิงผู้นี้ได้ เพราะว่าพวกเขาล้วนมีความบาป. มีเพียงพระเยซูเท่านั้นที่ไม่มีความบาปและมีเพียงพระองค์เท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอที่จะปรับโทษหญิงผู้นี้ ทว่าพระองค์ไม่ยอมปรับโทษเธอ.

ยฮ. 8:11 ข ยฮ.5:14

ยฮ. 8:12 ก ยฮ.9:5; 11:9-10; 12:35-36, 46

ยฮ. 8:12 ข ยฮ.1:4

ยฮ. 8:12 1ข ความสว่างแห่งชีวิต (1:4) ได้ฉายส่องอยู่ภายในมนุษย์ โดยความรู้สึกที่อยู่ภายในของชีวิตเพื่อปลดปล่อยมนุษย์ให้หลุดพ้นจากความบาป.

ยฮ. 8:13 ก ยฮ.5:31

ยฮ. 8:14 ก ยฮ.8:42

ยฮ. 8:14 ข ยฮ.9:29

ยฮ. 8:15 ก ยฮ.7:24

ยฮ. 8:15 1 หรือ พิพากษา, ปรับโทษ.

ยฮ. 8:16 ก ยฮ.5:30

ยฮ. 8:16 1 นี่ได้พิสูจน์ว่า ในขณะที่พระบุตรทรงอยู่บนโลกนี้พระบิดาก็ได้สถิตอยู่กับพระองค์บนโลกนี้ด้วย. พระบิดาไม่อาจแยกจากพระบุตรและพระบุตรไม่อาจแยกจากพระบิดาชั่วนิรันดร์. ในขณะที่พระบุตรอยู่บนโลกนี้พระองค์ก็ยังคงสถิตอยู่กับพระบิดาบนสวรรค์ด้วย (3:13). นี่เป็นการยืนยันว่า เมื่อพระเจ้าได้ทรงกลายเป็นเนื้อหนังนั้น (1:14) ก็คือพระบุตรพร้อมด้วยพระบิดา, พระบิดาร่วมกับพระบุตร, และอยู่ในพระวิญญาณ(ซึ่งก็คือพระเจ้าที่ครบถ้วน—พระบิดา, พระบุตร, และพระวิญญาณ) ได้ทรงกลายเป็นเนื้อหนังนั่นเอง (1ตธ.3:16). ข้อ 29 ก็เช่นเดียวกัน.

ยฮ. 8:16 ข ยฮ.8:29; 16:32

ยฮ. 8:17 ก พบญ.19:15

ยฮ. 8:19 1 ในภาษากรีกเป็นคำเดียวกับคำว่า "รู้" ในข้อ 14.

ยฮ. 8:19 ก ยฮ.14:7

ยฮ. 8:20 ก ยฮ.7:30

ยฮ. 8:21 ก ยฮ.7:34, 36; 13:33

ยฮ. 8:21 ข ยฮ.8:24

ยฮ. 8:23 ก ยฮ.3:31

ยฮ. 8:23 1 ในภาษากรีก คำว่า "มาจาก" และคำว่า "เป็นของ" เป็นคำเดียวกัน.

ยฮ. 8:23 ข 1ยฮ.4:5

ยฮ. 8:23 ค ยฮ.17:14, 16

ยฮ. 8:24 ก ยฮ.8:21

ยฮ. 8:24 1 ในภาษากรีกเป็นพหูพจน์.

ยฮ. 8:24 ข ยฮ.8:28, 58; อซด.3:14

ยฮ. 8:24 2ข คำว่า "เราเป็น" (ข้อ 28, 58) เป็นความหมายแห่งพระนามพระยะโฮวา (อซด.3:14) และคำว่า "พระยะโฮวา" เป็นพระนามของพระเจ้า (ยนซ.2:7) ผู้ทรงเป็นในเดี๋ยวนี้, ทรงเป็นในกาลก่อน, และจะทรงเป็นสืบไปนั้น คือเป็นผู้ดำรงอยู่เองและดำรงอยู่ นิรันดร์ (วว.1:4; อซด.3:14-15). พระนามนี้ถูกใช้เมื่อเอ่ยถึงความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์. ดังนั้นพระนามนี้จึงชี้บ่งว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่ดำรงอยู่นิรันดร์ผู้ได้มีความสัมพันธ์กับมนุษย์นั่นเอง. ผู้ใดที่ไม่ได้เชื่อว่าพระองค์เป็นพระเจ้าองค์นี้ ก็จะตายในการบาปของเขา.

ยฮ. 8:24 ก ยฮ.8:21

ยฮ. 8:25 1 คำตรัสขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้น ได้เปิดเผยสิ่งที่พระองค์ทรงเป็นออกมา โดยเฉพาะสภาพพระเจ้าที่นิรันดร์ของพระองค์ ดัง "เราเป็น" ที่ได้กล่าวไว้ในข้อที่แล้ว. สิ่งนี้เป็นองค์ประกอบพื้นฐานที่ถูกเปิดเผยไว้ในถ้อยคำขององค์พระผู้เป็นเจ้า.

ยฮ. 8:26 ก ยฮ.7:28

ยฮ. 8:28 ก ยฮ.3:14; 12:32

ยฮ. 8:28 1ก ศัพท์คำว่า "ยก...ขึ้น" ถูกใช้ใน 3:14 และ 12:31-34 ด้วย. ใน 3:14 องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นบุตรมนุษย์จะถูกยกขึ้นในรูปลักษณ์ของงู เพื่อแบกรับการพิพากษาของพระเจ้าแทนมนุษย์ที่ถูกพิษงูทำร้าย. ใน 12:31-34 องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นบุตรมนุษย์จะถูกยกขึ้น เพื่อขับไล่งูเฒ่าคือซาตานซึ่งเป็นเจ้าผู้ครองโลกนี้ออกไป. ดังนั้นในบทนี้องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นบุตรมนุษย์ที่ได้ถูกยกขึ้นผู้นี้สามารถช่วยมนุษย์ที่ถูกพิษงูทำร้ายให้หลุดพ้นจากความบาปคือพ้นจากพิษของงูนั่นเอง.

ยฮ. 8:28 ข มธ.27:54

ยฮ. 8:28 ค ยฮ.8:24, 58; อซด.3:14

ยฮ. 8:28 ง ยฮ.5:19

ยฮ. 8:29 ก ยฮ.8:16

ยฮ. 8:31 ก ยฮ.15:7; 2ยฮ.9

ยฮ. 8:32 ก ยฮ.1:14, 17; 14:6

ยฮ. 8:32 1ก ภาษากรีกเป็นคำเดียวกับคำว่า "ความเที่ยงแท้" ใน 1:14, 17. หลักความจริงนี้ไม่ใช่สิ่งที่เรียกกันว่าหลักความจริงแห่งหลักธรรม แต่เป็นความเที่ยงแท้ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ นั่นก็คือตัวขององค์พระผู้เป็นเจ้าเอง (ดู 14:6 คำอธิบาย 2; 1:14, 17). ในข้อนี้กล่าวว่า "หลักความจริงนั้นจะทำให้ท่านทั้งหลายเป็นไท" ส่วนในข้อ 36 กล่าวว่า "พระบุตรของพระเจ้านั้นจะทำให้ท่านทั้งหลายเป็นไท." สิ่งนี้พิสูจน์ว่า พระบุตรซึ่งก็คือองค์พระผู้เป็นเจ้าที่ทรงเป็นหลักความจริงนั่นเอง. ในเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นการแปรสภาพอันเป็นรูปธรรมของพระเจ้า (กซ.2:9) พระองค์จึงเป็นความเที่ยงแท้ของสิ่งที่พระเจ้าทรงเป็น. ดังนั้นความเที่ยงแท้ก็คือ องค์ประกอบอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าที่ได้แปรสภาพเป็นจริงแก่เรานั่นเอง. ขณะที่องค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งก็คือ "เราเป็น" ผู้ยิ่งใหญ่นี้ได้เข้าสู่ภายในเราเป็นชีวิต พระองค์ก็ฉายส่องเป็นความสว่างอยู่ภายในเรา นำเอาองค์ประกอบอันศักดิ์สิทธิ์เข้าสู่ภายในเราเป็นความเที่ยงแท้. ความเที่ยงแท้นี้ก็คือ องค์ประกอบอันศักดิ์สิทธิ์ที่แจกจ่ายเข้าสู่ภายในเราแล้วแปรสภาพเป็นจริงแก่เรานี้เองที่ได้ช่วยให้เราเป็นไท หลุดพ้นจากการเป็นทาสของความบาป โดยอาศัยชีวิตของพระเจ้ามาเป็นความสว่างของมนุษย์. เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระคำของพระเจ้าทรงกลายเป็นเนื้อหนัง (1:14) พระองค์ก็ได้นำพระเจ้าผู้เป็นความเที่ยงแท้มาให้แก่เรา เพื่อให้พระองค์เป็นพระคุณที่ให้เรารับสุขนั่นเอง (1:17).

ยฮ. 8:32 ข ยฮ.8:36

ยฮ. 8:33 ก มธ.3:9

ยฮ. 8:34 ก รม.6:16; 2ปต.2:19

ยฮ. 8:36 ก ยฮ.8:32

ยฮ. 8:37 ก ยฮ.7:1

ยฮ. 8:38 ก ยฮ.12:49

ยฮ. 8:38 ข ยฮ.8:44; 1ยฮ.3:10

ยฮ. 8:39 ก รม.9:7

ยฮ. 8:40 ก ยฮ.8:37; 7:1

ยฮ. 8:41 ก ยฮ.8:38, 44

ยฮ. 8:41 ข พบญ.32:6; ยซย.63:16

ยฮ. 8:42 ก ยฮ.16:28

ยฮ. 8:42 ข ยฮ.7:28

ยฮ. 8:42 1 ดู 1:6 คำอธิบาย 1.

ยฮ. 8:44 ก ยฮ.8:38, 41; 1ยฮ.3:8, 10

ยฮ. 8:44 1 เพราะเหตุมารเป็นพ่อของคนบาป ฉะนั้นบรรดาคนบาปจึงเป็นลูกของมาร (1ยฮ.3:10). มารนั้นเป็นงูเฒ่า (วว.12:9; 20:2) ส่วนคนบาปก็เป็นชนิดของงู, เป็นชาติงูร้าย (มธ.23:33; 3:7). ดังนั้นคนบาปจึงต้องการให้องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้อยู่ในรูปลักษณ์ของงูถูกยกขึ้นบนกางเขนเพื่อเขาทั้งหลาย (3:14) ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยเขาให้หลุดพ้นจากความบาปเท่านั้น แต่ยังช่วยเขาให้หลุดพ้นจากต้นกำเนิดของความบาปคือมารอีกด้วย (ฮร.2:14).

ยฮ. 8:44 ข ยนซ.4:8; 1ยฮ.3:15

ยฮ. 8:44 ค 1ยฮ.2:4

ยฮ. 8:44 ง มธ.12:34

ยฮ. 8:44 2 คำขององค์พระผู้เป็นเจ้าในที่นี้ได้เปิดเผยว่าภายในตัวมาร ซึ่งเป็นพ่อของการมุสานั้น มีสิ่งชั่วร้ายที่พิเศษอยู่ อันเป็นสิ่งที่ทำให้มันกลายเป็นต้นกำเนิดของความบาป. สิ่งที่ว่ามานี้เป็นสิ่งของส่วนตัวของมันเอง ซึ่งสิ่งทรงสร้างอื่นๆ ไม่มีสิ่งเหล่านี้.

ยฮ. 8:44 3 หรือพ่อของคำมุสา. เนื่องจากมารเป็นพ่อของผู้พูดมุสา ดังนั้นมันจึงเป็นต้นกำเนิดของความบาป. องค์ประกอบอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าซึ่งก็คือ ชีวิตและความสว่างที่ทำการอยู่ภายในมนุษย์ได้ปลดปล่อยมนุษย์ให้พ้นจากการเป็นทาสของความบาป. แต่องค์ประกอบที่ชั่วร้ายของมารซึ่งก็คือความบาปที่ทำการโดยความตายและความมืดอยู่ภายในมนุษย์ได้ทำให้มนุษย์เป็นทาสเพื่อไปทำบาป. นิสัยดั้งเดิมของมันก็คือการพูดมุสาและนำมาซึ่งความตายและความมืด. เมื่อมีความมืดก็มีคำมุสาและคำมุสานั้นตรงข้ามกับหลักความจริง.

ยฮ. 8:45 ก ยฮ.18:37

ยฮ. 8:47 1 ดู 6:63 คำอธิบาย 3.

ยฮ. 8:48 ก ยฮ.4:9; ลก.10:33

ยฮ. 8:48 ข ยฮ.8:52; 7:20; 10:20

ยฮ. 8:49 ก ยฮ.5:23

ยฮ. 8:50 ก ยฮ.7:18; 8:54

ยฮ. 8:51 ก ยฮ.14:23

ยฮ. 8:51 ข ยฮ.5:24

ยฮ. 8:51 1ข นี่ก็เป็นการเปลี่ยนความตายให้เป็นชีวิตตามหลักการที่ได้กำหนดไว้ในบทที่ 2.

ยฮ. 8:52 ก ยฮ.8:48; 7:20; 10:20

ยฮ. 8:52 ข ฮร.2:9

ยฮ. 8:54 ก ยฮ.8:50; 7:18

ยฮ. 8:54 ข ยฮ.17:1, 5; 13:32

ยฮ. 8:55 ก ยฮ.8:19

ยฮ. 8:55 1 ในภาษากรีก คำว่า "รู้จัก" ในข้อนี้เป็นศัพท์ที่ใช้ต่างกันสองคำ: คำแรกมีนัยถึงการรู้จักทางทัศนะภายนอก ส่วนคำที่สองบ่งบอกถึงความรู้สึกทางทัศนะภายใน. พระเยซูทรงบอกพวกฟาริซายว่าเขายังไม่รู้จักพระบิดา แม้เพียงความรู้ทางทัศนะภายนอกก็ไม่มี แต่พระองค์ทรงรู้จักพระบิดาในความรู้สึกของทัศนะภายใน.

ยฮ. 8:55 ข ยฮ.7:29

ยฮ. 8:55 ค ยฮ.8:44

ยฮ. 8:58 ก ยฮ.17:5, 24; กซ.1:17

ยฮ. 8:58 ข ยฮ.8:24, 28; อซด.3:14

ยฮ. 8:58 1ข องค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งก็คือ "เราเป็น" ผู้ยิ่งใหญ่ ทรงเป็นพระเจ้าผู้ดำรงอยู่เองและดำรงอยู่นิรันดร์. ดังนั้นพระองค์จึงทรงเป็นอยู่ก่อนอับราฮาม และทรงเป็นใหญ่กว่าอับราฮามด้วย (ข้อ 53).