โยฮัน บทที่ 7

ยฮ. 7:1 ก ยฮ.5:16, 18

ยฮ. 7:1 1 แม้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงเป็นพระเจ้าพระผู้สร้างแต่พระองค์ก็ทรงดำเนินชีวิตเป็นมนุษย์อยู่บนโลก และยังต้องทนรับการข่มเหงจากมนุษย์ที่พระองค์ทรงเนรมิตสร้างอีกด้วย.

ยฮ. 7:2 ก ลวต.23:34; พบญ.16:16

ยฮ. 7:2 1ก เรื่องราวในบทที่ 6 เกิดขึ้นในเทศกาลปัศคา. ส่วนเรื่องราวที่อยู่ในบทนี้เกิดขึ้นในเทศกาลตั้งทับอาศัย. เทศกาลปัศคาเป็นเทศกาลแรกในแต่ละปีของชาวยูดาย ส่วนเทศกาลตั้งทับอาศัยนั้นเป็นเทศกาลสุดท้ายในแต่ละปีของเขา (ลวต.23:5, 34). เทศกาลปัศคาซึ่งเป็นเทศกาลแรกของปีนั้นมีนัยถึงการเริ่มต้นของชีวิตมนุษย์ (เทียบ อซด.12:2-3, 6) ซึ่งเกี่ยวกับการที่มนุษย์แสวงหาความอิ่มหนำ แต่ผลลัพธ์กลับเป็นความหิวโหย. เทศกาลตั้งทับอาศัย ซึ่งเป็นเทศกาลสุดท้ายของปีนั้นมีนัยถึงความครบสมบูรณ์และความสำเร็จในตลอดชั่วชีวิตของมนุษย์ (เทียบ อซด.23:16) ซึ่งจะต้องจบลงในที่สุดและผลลัพธ์ก็คือความกระหาย. ในเหตุการณ์ของเทศกาลปัศคา องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกล่าวถึงพระองค์เองว่าทรงเป็นอาหารแห่งชีวิตที่ทำให้ความหิวของมนุษย์อิ่มหนำได้. ในเหตุการณ์ของเทศกาลตั้งทับอาศัยองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงให้คำสัญญาว่าจะไหลออกซึ่งน้ำแห่งชีวิตที่จะดับความกระหายของมนุษย์.
หลังจากที่ชาวยูดายได้เก็บเกี่ยวพืชผลเสร็จสิ้นลงแล้ว พวกเขาก็ถือเทศกาลตั้งทับอาศัยเพื่อนมัสการพระเจ้าและรับสุขผลที่เขาได้เก็บเกี่ยว (พบญ.16:13-15). ดังนั้นเทศกาลตั้งทับอาศัยจึงเป็นแบบเล็งถึงความสมบูรณ์, การบรรลุผล, และ ความสำเร็จ พร้อมทั้งความสุขสันต์กับการรับสุขของมนุษย์ในอาชีพ, การศึกษา, และเรื่องราวอื่นๆในชีวิตมนุษย์ (รวมทั้งศาสนา) ด้วย.
พระเจ้าได้ตั้งเทศกาลตั้งทับอาศัยเพื่อให้พลไพร่ชาวอิสราเอลได้ระลึกว่า บรรพบุรุษของเขาได้เร่ร่อนอยู่ในป่ากันดารและได้อาศัยอยู่ในกระโจม (ลวต.23:39-43) เฝ้าหวังคอยที่จะเข้าสู่ความสงบสุขของแผ่นดินงามอย่างไร. ดังนั้นเทศกาลนี้จึงเป็นเครื่องเตือนสติว่ามนุษย์ในทุกวันนี้ยังคงอยู่ในป่ากันดารและจำต้องเข้าสู่ความสงบสุขของกรุงเยรูซาเล็มใหม่ ซึ่งเป็นพลับพลาที่นิรันดร์ (วว.21:2-3). ทั้งอับราฮาม, ยิศฮาค, และยาโคบก็เคยอาศัยอยู่ในกระโจมและเฝ้ารอคอยพลับพลาที่นิรันดร์ (ฮร.11:9-10) ซึ่งในนั้นมีแม่น้ำแห่งชีวิตไหลออกมาจากพระที่นั่งของพระเจ้าและของพระเมษโปดกเพื่อดับความกระหายของมนุษย์ (วว.22:1, 17). ในวันสุดท้ายของเทศกาลที่มีเบื้องหลังเช่นนี้ พระคริสต์ได้ประกาศคำสัญญาแห่งแม่น้ำของน้ำแห่งชีวิต ซึ่งทำให้การเฝ้าคอยของมนุษย์ได้อิ่มหนำตราบชั่วนิรันดร์ (ข้อ 37-39).

ยฮ. 7:6 ก ยฮ.7:8, 30; 2:4; เทียบ มธ.26:18

ยฮ. 7:6 1ก ถึงแม้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะเป็นพระเจ้าผู้ไร้จำกัดชั่วนิรันดร์ พระองค์ยังทรงดำเนินชีวิตบนโลกอย่างมนุษย์ ทรงถูกจำกัดด้วยกาลเวลา.

ยฮ. 7:7 ก ยฮ.17:14

ยฮ. 7:7 ข ยฮ.3:19

ยฮ. 7:8 ก ยฮ.7:6, 30

ยฮ. 7:10 1 ถึงแม้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพ แต่ในฐานะที่ทรงเป็นมนุษย์ที่อยู่ภายใต้การข่มเหง พระองค์ก็ทรงถูกจำกัดในการเคลื่อนไหวด้วย.

ยฮ. 7:11 ก ยฮ.7:1; 11:56

ยฮ. 7:12 ก ยฮ.7:40-43, 47

ยฮ. 7:13 ก ยฮ.9:22; 19:38; 20:19

ยฮ. 7:15 1 แม้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะเป็นพระเจ้าผู้หยั่งรู้สิ่งสารพัด แต่ในฐานะที่ทรงเป็นมนุษย์ผู้ต่ำต้อย พระองค์ก็ทรงถูกมนุษย์เห็นว่า เป็นผู้ไร้การศึกษา.

ยฮ. 7:16 ก ยฮ.8:28; 12:49-50

ยฮ. 7:18 ก ยฮ.8:50

ยฮ. 7:19 ก ยฮ.1:17

ยฮ. 7:19 ข ยฮ.7:1; 5:16, 18

ยฮ. 7:20 ก ยฮ.8:48, 52; 10:20

ยฮ. 7:21 ก ยฮ.5:2-9

ยฮ. 7:22 ก ลวต.12:3

ยฮ. 7:23 ก ยฮ.5:9

ยฮ. 7:24 1 หรือ โฉมหน้า, ใบหน้า, ลักษณะภายนอก.

ยฮ. 7:24 2 ทำ แปลตามตรงคือ ตัดสิน.

ยฮ. 7:27 ก เทียบ ยฮ.9:29

ยฮ. 7:28 ก ยฮ.6:42

ยฮ. 7:28 1ก คำว่า "รู้จัก" กับคำว่า "รู้" ภาษากรีกเป็นคำเดียวกันชี้ถึงความเข้าใจทางภายในซึ่งเป็นทัศนะภายใน. ข้อต่อไปก็เช่นเดียวกัน.

ยฮ. 7:28 ข ยฮ.8:42

ยฮ. 7:29 ก ยฮ.8:55; 17:25

ยฮ. 7:29 ข ยฮ.6:46; 16:27; 17:8; เทียบ ยฮ.15:26

ยฮ. 7:29 1ข ดู 1:14 คำอธิบาย 6.

ยฮ. 7:29 2 ดู 1:6 คำอธิบาย 1.

ยฮ. 7:30 ก ยฮ.10:39

ยฮ. 7:30 ข ยฮ.8:20

ยฮ. 7:33 ก ยฮ.12:35; 13:33

ยฮ. 7:33 ข ยฮ.16:5, 10, 17, 28

ยฮ. 7:34 ก ยฮ.8:21; 13:33

ยฮ. 7:37 1 วันสุดท้ายในที่นี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงว่าการรับสุขทั้งหมดที่มาจากความสำเร็จใดๆ ในชีวิตของมนุษย์ล้วนต้องจบลงในที่สุด. สิ่งของฝ่ายวัตถุที่อยู่ในชีวิตทางกายภาพล้วนมี "วันสุดท้าย" ด้วยกันทั้งสิ้น.

ยฮ. 7:37 ก วว.21:6; 22:17

ยฮ. 7:37 ข วว.22:17

ยฮ. 7:37 ค ยฮ.4:14; 1กธ.10:4; บพส.36:8

ยฮ. 7:38 ก เทียบ วว.22:1, 17; 21:6; 7:17; ยนซ.2:10; บพส.36:8; ยอค.47:1, 5; ยซย.58:11

ยฮ. 7:38 1ก แม่น้ำในภาษากรีกเป็นพหูพจน์. แม่น้ำของน้ำที่มีชีวิตชี้บ่งถึงการไหลออกของชีวิตในหลายด้าน (เทียบ รม.15:30; 1ธซ.1:6; 2ธซ.2:13; ฆต.5:22-23) ชีวิตนี้ไหลออกมาจากแม่น้ำของน้ำแห่งชีวิตที่มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น (วว.22:1) ซึ่งก็คือพระวิญญาณแห่งชีวิตของพระเจ้านั่นเอง (รม.8:2).

ยฮ. 7:38 2 ตามหลักการที่ได้กำหนดไว้ในบทที่ 2 สิ่งนี้เป็นการเปลี่ยนความตายให้เป็นชีวิตเช่นกัน. ต้นกำเนิดของความตายคือต้นไม้แห่งความรู้. ต้นกำเนิดของชีวิตคือต้นไม้แห่งชีวิต. ในหนังสือกิตติคุณเล่มนี้ได้ให้เราเห็นว่าชีวิตได้เป็นปฏิปักษ์กับความตาย (5:24-25; 8:24; 11:25-26).

ยฮ. 7:38 ข ดนอ.7:15

ยฮ. 7:39 ก ยฮ.14:16-17; 20:22; รม.8:9; ฟป.1:19

ยฮ. 7:39 1ก พระวิญญาณของพระเจ้าทรงมีอยู่แล้วตั้งแต่เมื่อเดิม (ยนซ.1:1-2) แต่ในขณะที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสคำนี้อยู่ พระวิญญาณนั้นคือ พระวิญญาณของพระคริสต์ (รม.8:9), พระวิญญาณของพระเยซูคริสต์ (ฟป.1:19) ยังไม่มี เพราะว่าพระองค์ยังไม่ได้รับสง่าราศี. พระเยซูได้รับสง่าราศีเมื่อพระองค์เป็นขึ้นมานั่นเอง (ลก.24:26). หลังจากที่พระองค์ได้ทรงเป็นขึ้น พระวิญญาณของ พระเจ้าก็ได้กลายเป็นพระวิญญาณของพระเยซูคริสต์ที่ผ่านการกลายเป็นเนื้อหนัง, ตรึงกางเขน, และเป็นขึ้น. ในค่ำคืนที่พระคริสต์ทรงเป็นขึ้นพระองค์ทรงระบายพระวิญญาณนี้เข้าสู่ภายในของเหล่าสาวก (20:22). บัดนี้พระวิญญาณนี้ก็คือผู้ช่วยอีกผู้หนึ่งซึ่งก็คือ พระวิญญาณแห่งความเที่ยงแท้ที่พระคริสต์ได้ทรงสัญญาไว้ก่อนการตายของพระองค์ (14:16-17). เมื่อ พระวิญญาณนี้ยังเป็นพระวิญญาณของพระเจ้าอยู่ พระองค์มีเพียงองค์ประกอบที่ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น. แต่เมื่อพระองค์ทรงกลายเป็นพระวิญญาณของพระเยซูคริสต์โดยอาศัยการกลายเป็นเนื้อหนัง, ตรึงกางเขน,และเป็นขึ้นของพระคริสต์ พระองค์ก็มีทั้งองค์ประกอบที่ศักดิ์สิทธิ์กับองค์ประกอบของฝ่ายมนุษย์พร้อมทั้งธาตุแท้และความเที่ยงแท้ทั้งหมดของการกลายเป็นเนื้อหนัง, ตรึงกางเขน, และเป็นขึ้นของพระคริสต์. ดังนั้นบัดนี้พระวิญญาณนั้นก็คือ พระวิญญาณผู้ครอบคลุมสรรพสิ่งของ พระเยซูคริสต์ซึ่งเป็นน้ำแห่งชีวิตที่ให้เราต้อนรับนั่นเอง (ข้อ 38-39).

ยฮ. 7:39 ข ลก.24:26; ยฮ.12:16, 23; 13:31-32; 17:1, 5

ยฮ. 7:40 ก ยฮ.6:14; พบญ.18:15, 18

ยฮ. 7:41 ก ยฮ.1:41

ยฮ. 7:41 ข ยฮ.7:52; เทียบ ยฮ.1:46

ยฮ. 7:41 1ข องค์พระผู้เป็นเจ้ากำเนิดที่เบ็ธเลเฮม (ลก.2:4-7) แต่ได้ไปเติบโตที่นาซาเร็ธแห่งฆาลิลาย. ขณะนั้นนาซาเร็ธเป็นสถานที่ซึ่งถูกผู้คนดูหมิ่น. พระองค์ทรงเป็นเชื้อวงศ์ของดาวิด แต่ได้กลายเป็นชาวนาซาเร็ธ (มธ.2:23). พระองค์ได้เจริญวัฒนาขึ้น "เหมือนอย่างหน่อที่ผุดออกมาจากดินแห้ง", "ไม่มีรูปร่างต้องตาหรือน่าเสน่หา", "ไม่มีความสวยงามที่เราจะได้เชยชม", และพระองค์ "เป็นที่ดูหมิ่นและคนไม่คบหา" (ยซย.53:2-3). ดังนั้นเราจึงไม่ควรจะรู้จักพระคริสต์ตามเนื้อหนัง (2กธ.5:16) แต่ควรจะรู้จักพระองค์ตามวิญญาณ.

ยฮ. 7:42 ก มธ.1:1

ยฮ. 7:42 ข มธ.2:5; มคา.5:2

ยฮ. 7:46 ก มธ.7:28-29

ยฮ. 7:48 ก ยฮ.12:42

ยฮ. 7:50 ก ยฮ.3:1; 19:39

ยฮ. 7:51 1 หรือ พิพากษา.

ยฮ. 7:52 ก ยฮ.7:41

ยฮ. 7:53 1 สำเนาต้นฉบับหลายเล่มไม่มี 7:53-8:11.