โยฮัน บทที่ 6

ยฮ. 6:1 1 เรื่องราวในกรณีนี้แตกต่างกับเรื่องราวในกรณีของบทที่ 5. บทที่ 5 มีชายผู้หนึ่งอยู่ข้างสระ บทนี้มีผู้คนอยู่ที่ชายทะเล. ฉากหลังในบทที่ 5 คือเมืองบริสุทธิ์และสระศักดิ์สิทธิ์ที่รักษาผู้คนได้. ส่วนฉากหลังในบทนี้เป็นป่าและทะเลธรรมดาที่ให้มนุษย์หาเลี้ยงชีพ. ผู้คนในบทที่แล้วเป็นผู้ที่อ่อนแอและไร้สมรรถภาพ ต้องการการชุบให้เป็นขึ้นของชีวิต ผู้คนในบทนี้เป็นผู้หิวโหยต้องการการเลี้ยงดูของชีวิต. ในด้านแบบเล็งนั้นแผ่นดินเป็นเครื่องหมายเล็งถึงผืนพิภพที่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างไว้ให้มนุษย์ดำรงชีวิต. ทะเลเป็นเครื่องหมายเล็งถึงโลกที่ถูกซาตานทำลายไป และมีมนุษย์ที่ตกต่ำอาศัยอยู่. มนุษย์ในโลกล้วนหิวโหยไม่มีความอิ่มหนำ. มนุษยชาติที่อยู่ในโลกนี้ล้วนถูกรบกวนทำให้ไม่มีสันติสุข ดังที่ได้บรรยายไว้ในข้อ 18 นั่นเอง.

ยฮ. 6:2 ก ยฮ.2:11; 4:54

ยฮ. 6:3 1 ภูเขานั้นอยู่สูงกว่าแผ่นดินและทะเล เป็นเครื่องหมายเล็งถึงฐานะที่สูงล้ำ. การที่มนุษย์จะรับสุขการเลี้ยงดูของพระคริสต์ได้นั้นก็จำต้องขึ้นไปบนภูเขาร่วมกับพระคริสต์.

ยฮ. 6:4 ก ยฮ.2:13; อซด.12:11, 14

ยฮ. 6:4 1ก ในเทศกาลปัศคาผู้คนจะฆ่าแกะสำหรับไถ่บาป, เอาเลือดแกะมาปะพรม, และกินเนื้อแกะ. นี่เป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้เป็นปัศคาของเรา (1กธ.5:7). พระองค์ทรงเป็นพระเมษโปดกของพระเจ้าสำหรับมาไถ่บาป (1:29, 36) ทรงถูกฆ่าเพื่อให้เราสามารถกินเนื้อของพระองค์และดื่มพระโลหิตของพระองค์ได้คือต้อนรับพระองค์เป็นการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเรา เพื่อจะดำเนินชีวิต เป็นอยู่โดยพระองค์.

ยฮ. 6:5 ก ข้อ 5-13: มธ.14:14-21; มก.6:34-44; ลก.9:12-17; เทียบ มธ.15:32-37

ยฮ. 6:7 1 หน่วย เดนาริอัน เป็นหน่วยเงินหลักของชาวโรมัน. หนึ่งเดนาริอันถือเป็นค่าแรงที่สูงมากสำหรับหนึ่งวัน (ดู มธ.20:2).

ยฮ. 6:9 1 ขนมปังเป็นชีวิตฝ่ายพืช อันเป็นเครื่องหมายเล็งถึงชีวิตของพระคริสต์ในด้านการให้กำเนิด. ปลาเป็นชีวิตฝ่ายสัตว์ เป็นเครื่องหมายเล็งถึงชีวิตของพระคริสต์ในด้านการไถ่. ในฐานะที่ทรงเป็นชีวิตแห่งการให้กำเนิด พระคริสต์ทรงเติบโตอยู่บนผืนดินคือผืนพิภพที่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้าง. ในฐานะที่ทรงเป็นชีวิตแห่งการไถ่ พระคริสต์ทรงดำเนินชีวิตอยู่ในทะเลคือโลกที่ถูกซาตานทำลาย. ในการที่จะให้เราได้รับการบังเกิดใหม่ พระองค์ได้เติบโตอยู่บนผืนพิภพที่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างเพื่อพระองค์จะได้แพร่พันธุ์. ส่วนในการที่จะช่วยไถ่เรานั้น พระองค์ทรงดำเนินชีวิตอยู่ในโลกที่ชั่วช้าของซาตาน. แต่พระองค์ไม่มีบาป ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากโลก ดุจปลาที่มีชีวิตอยู่ในน้ำเค็ม แต่ไม่มีความเค็ม.
ในแผ่นดินยูดายนั้น ข้าวบาร์เลย์จะสุกก่อนเป็นอันดับแรกและจะถูกเก็บเกี่ยวก่อน ดังนั้นจึงเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้ทรงเป็นขึ้น (ลวต.23:10). ฉะนั้นขนมปังบาร์เลย์จึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้อยู่ในการเป็นขึ้นมาเป็นอาหารของเรา.
ทั้งขนมปังบาร์เลย์ และปลาล้วนเป็นสิ่งของที่เล็ก เป็นเครื่องหมายเล็งถึงความเล็กน้อยของพระคริสต์ ซึ่งทำให้พระองค์กลายเป็นการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเราได้. บรรดาผู้ที่แสวงหาการอัศจรรย์เห็นว่า พระคริสต์ทรงเป็นผู้เผยพระวจนะที่พระเจ้าได้ทรงสัญญาไว้ จึงได้บีบบังคับพระองค์ให้เป็นกษัตริย์ (ข้อ 14-15) แต่พระองค์ไม่ปรารถนาจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในศาสนา กลับประสงค์จะเป็นขนมปังกับปลาเล็กๆ เพื่อมนุษย์จะกินพระองค์ได้.

ยฮ. 6:9 2 หมายเลขห้า เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการรับผิดชอบ ชี้บ่งว่าพระคริสต์ทรงรับผิดชอบสำหรับการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเรา. หมายเลขสองเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพยานคือ เป็นพยานว่าพระคริสต์ทรงเป็นการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเรา.

ยฮ. 6:13 1 อาหารที่เหลืออยู่ถึงสิบสองตะกร้านั้นเป็นเครื่องหมายเล็งถึง ความอุดมสมบูรณ์แห่งการหล่อเลี้ยงในชีวิตของพระคริสต์ที่ได้เปี่ยมล้นออกมา. ขนมปังห้าก้อนซึ่งเล็งถึงการหล่อเลี้ยงนี้ ไม่เพียงได้เลี้ยงผู้คนมากกว่าเดิมถึงหนึ่งพันเท่า (ห้าพันคน) ให้อิ่มได้เท่านั้น แต่ยังมีเหลืออีกด้วย.

ยฮ. 6:14 ก พบญ.18:15, 18; ยฮ.5:46

ยฮ. 6:15 1 แปลตามตรงคือ จับ หมายถึงยกให้พระองค์เป็นพระมาซีฮา.

ยฮ. 6:15 ก ยฮ.1:49

ยฮ. 6:15 ข ข้อ 15ข-21: มธ.14:22-33; มก.6:45-51

ยฮ. 6:18 1 ทะเลที่ปั่นป่วน เป็นเครื่องหมายอันเล็งถึงปัญหาที่มารบกวนในชีวิตมนุษย์.

ยฮ. 6:19 1 สิ่งนี้เล็งถึงว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าสามารถพิชิตปัญหาทั้งหมดที่มารบกวนในชีวิตของมนุษย์. พระองค์สามารถดำเนินอยู่เหนือคลื่นแห่งปัญหาที่มารบกวนชีวิตของมนุษย์ ทรงเหยียบปัญหาทั้งหมดที่มารบกวนไว้ใต้พระบาทของพระองค์.

ยฮ. 6:21 1 เราจำต้องรับองค์พระผู้เป็นเจ้าขึ้นบน "เรือ" ของเรา (ชีวิตสมรส, ครอบครัว, อาชีพการงานของเรา ฯลฯ) และรับสุขสันติสุขบนวิถีชีวิตมนุษย์ด้วยกันกับพระองค์.

ยฮ. 6:27 ก ยซย.55:2

ยฮ. 6:27 ข ยฮ.6:53-54

ยฮ. 6:27 1 ดู 3:15 คำอธิบาย 1 ข้อ 40, 47, 54, 68 ก็เช่นเดียวกัน.

ยฮ. 6:28 1 ทัศนะของมนุษย์ที่ตกต่ำที่มีต่อพระเจ้าก็คือ เขาต้องการทำบางสิ่งเพื่อพระเจ้า และทำงานเพื่อพระเจ้า. นี่ก็คือหลักการของต้นไม้แห่งความรู้, ความดี, และความชั่วในเยเนซิศบทที่ 2 นั่นเอง.

ยฮ. 6:29 1 ทัศนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่มีต่อพระเจ้าก็คือ มนุษย์ต้องเชื่อเข้าสู่พระองค์ นั่นก็คือต้อนรับพระองค์เป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิต. นี่คือหลักการของต้นไม้แห่งชีวิตที่นำมาซึ่งชีวิตในเยเนซิศบทที่ 2. นี่เป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับหลักการของต้นไม้แห่งความรู้ที่นำมาซึ่งความตายนั่นเอง.

ยฮ. 6:29 2 ดู 1:6 คำอธิบาย 1. ข้อ 57 ก็เช่นเดียวกัน.

ยฮ. 6:30 ก 1กธ.1:22

ยฮ. 6:31 ก อซด.16:15-18, 31; 1กธ.10:3

ยฮ. 6:31 ข อซด.16:4; นฮย.9:15; บพส.78:24; 105:40

ยฮ. 6:31 1 ภาษากรีกเป็นคำเดียวกันกับคำว่า "ขนมปัง" ในข้อ 5, 9. ข้อความถัดไปก็เช่นเดียวกัน.

ยฮ. 6:33 1 โดยการกลายเป็นเนื้อหนัง.

ยฮ. 6:35 1 อาหารแห่งชีวิตก็คือ การหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตในรูปแบบของอาหาร ซึ่งเหมือนกับต้นไม้แห่งชีวิต (ยนซ.2:9) ที่เป็นการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของมนุษย์คือ "เหมาะที่จะกินเป็นอาหาร."

ยฮ. 6:35 ก ยฮ.4:14

ยฮ. 6:35 2 ตามหลักการที่ได้กำหนดไว้ในบทที่ 2 นี่ก็คือการเปลี่ยนความตายเป็นชีวิตด้วยเช่นกัน. ต้นกำเนิดของความตายก็คือต้นไม้แห่งความรู้ ส่วนต้นกำเนิดของชีวิตคือต้นไม้แห่งชีวิต.

ยฮ. 6:37 ก ยฮ.6:39, 65; 17:2, 24

ยฮ. 6:38 ก ยฮ.3:13; 6:41, 50, 58

ยฮ. 6:38 ข มธ.26:39

ยฮ. 6:38 ค ยฮ.4:34; 5:30

ยฮ. 6:39 ก ยฮ.17:12; 18:9

ยฮ. 6:39 ข ยฮ.6:44, 54

ยฮ. 6:41 ก ยฮ.6:38, 50, 58; 3:13

ยฮ. 6:42 ก ลก.4:22

ยฮ. 6:42 1 ดู 1:45 คำอธิบาย 1.

ยฮ. 6:42 ข ยฮ.6:38

ยฮ. 6:44 ก ยฮ.6:65

ยฮ. 6:44 ข ยรม.31:3; ยฮ.6:65

ยฮ. 6:44 ค ยฮ.6:39, 54

ยฮ. 6:45 ก ยซย.54:13

ยฮ. 6:45 ข 1ธซ.4:9

ยฮ. 6:46 ก ยฮ.1:18

ยฮ. 6:46 ข ยฮ.7:29; 16:27; 17:8

ยฮ. 6:46 1ข ดู 1:14 คำอธิบาย 6.

ยฮ. 6:47 ก ยฮ.3:16; 5:24

ยฮ. 6:50 ก ยฮ.6:38, 41

ยฮ. 6:50 ข ยฮ.6:57

ยฮ. 6:51 1 อาหารแห่งชีวิต (ข้อ 35) มีนัยถึงธาตุแท้ของอาหารซึ่งก็คือชีวิต. อาหารที่มีชีวิตมีนัยถึงสภาพของอาหารซึ่งมีชีวิตอยู่.

ยฮ. 6:51 ก ยฮ.6:58

ยฮ. 6:51 2 องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสละร่างกาย ซึ่งก็คือเนื้อหนังของพระองค์ ทรงตายเพื่อให้เราได้รับชีวิต.

ยฮ. 6:51 ข ยฮ.1:29

ยฮ. 6:51 3 เมื่อถึงจุดนี้อาหารนั้นก็ได้เปลี่ยนเป็นเนื้อ. อาหารในที่นี้เป็นชีวิตฝ่ายพืช และมีเพื่อการป้อนเลี้ยงเท่านั้น. ส่วนเนื้อเป็นชีวิตฝ่ายสัตว์ซึ่งไม่มีเพื่อการป้อนเลี้ยงเท่านั้น แต่ยังมีเพื่อการไถ่ด้วย. ก่อนที่มนุษย์จะตกต่ำนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นต้นไม้แห่งชีวิต (ยนซ.2:9) ซึ่งมีเพื่อการป้อนเลี้ยงมนุษย์เท่านั้น. แต่หลังจากที่มนุษย์ได้ตกต่ำอยู่ในความบาป องค์พระผู้เป็นเจ้าก็ทรงกลาย เป็นพระเมษโปดก (1:29) ซึ่งไม่เพียงมีไว้เพื่อป้อนเลี้ยงมนุษย์เท่านั้น แต่ยังเพื่อการช่วยไถ่อีกด้วย (อซด.12:4, 7-8).

ยฮ. 6:53 1 เมื่อถึงตรงนี้พระโ่ลหิตก็ถูกเพิ่มเข้ามาด้วย. พระโลหิตเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับการไถ่ (19:34; ฮร.9:22; มธ.26:28; 1ปต.1:18-19; รม.3:25).

ยฮ. 6:54 1 กิน แปลตามตรงคือ เคี้ยวอย่างละเอียด. ข้อ 56, 57, และวรรคแรกในข้อ 58 ก็เช่นเดียวกัน.

ยฮ. 6:54 2 ในที่นี้ได้กล่าวถึง เนื้อและโลหิตโดยแยกจากกัน. การแยกจากกันของโลหิตและเนื้อนั้นชี้บ่งถึงการตาย. ในที่นี้องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ชี้แจงถึงการตายของพระองค์คือ การที่พระองค์ต้องถูกฆ่าไว้อย่างชัดเจน. พระองค์ได้ทรงสละร่างกายและทรงหลั่งโลหิตเพื่อให้เราได้รับชีวิตนิรันดร์. การกินเนื้อของพระองค์ก็คือ การต้อนรับด้วยความเชื่อในทุกสิ่งที่พระองค์ได้ทรงกระทำสำเร็จ โดยการสละร่างกายของพระองค์เพื่อเรา. การดื่มโลหิตของพระองค์ก็คือ การต้อนรับด้วยความเชื่อในทุกสิ่งที่พระองค์ได้ทรงสำเร็จโดยการหลั่งโลหิตของพระองค์เพื่อเรา. การกินเนื้อและดื่มโลหิตของพระองค์ก็คือ การต้อนรับพระองค์ที่อยู่ในการช่วยไถ่ของพระองค์มาเป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงของชีวิต โดยการเชื่อในสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำสำเร็จเพื่อเราบนกางเขน. เมื่อเราเปรียบเทียบข้อนี้กับข้อ 47 ก็จะเห็นว่าการกินเนื้อและดื่มโลหิตขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็เท่ากับการเชื่อในพระองค์ เพราะการเชื่อ หรือการเชื่อเข้าสู่ก็คือการต้อนรับนั่นเอง (1:12).

ยฮ. 6:54 ก ยฮ.6:39, 44

ยฮ. 6:56 ก ยฮ.15:5

ยฮ. 6:56 1 สิ่งนี้บ่งบอกว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าจำต้องคืนพระชนม์จึงจะสามารถอยู่ในเรา เพื่อเป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเราได้.

ยฮ. 6:57 1 การกินก็คือการรับอาหารเข้าสู่ภายในเราเพื่อจะถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกายของเราอย่างอินทรียภาพ. ดังนั้นการกินพระเยซูก็คือต้อนรับพระองค์เข้าสู่ภายในเรา เพื่อคนใหม่ที่ได้รับการบังเกิดใหม่จะได้ดูดซึมพระองค์เข้ามาด้วยวิธีของชีวิต. จากนั้นเราก็จะดำเนินชีวิตโดยพระองค์ที่เราได้ต้อนรับ. ด้วยเหตุนี้พระองค์ผู้คืนพระชนม์จึงดำเนินชีวิตอยู่ภายในเราทั้งหลาย (14:19-20).

ยฮ. 6:57 ก ยฮ.14:19; ฆต.2:20; ฟป.1:21

ยฮ. 6:58 ก ยฮ.6:51

ยฮ. 6:61 ก มธ.11:6

ยฮ. 6:62 ก ยฮ.3:13

ยฮ. 6:62 1ก ข้อ 56 ได้กล่าวเป็นนัยถึงการเป็นขึ้นขององค์พระผู้เป็นเจ้า. ในข้อนี้ได้กล่าวอย่างชัดแจ้งถึงการเสด็จสู่สวรรค์ หลังจากที่องค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นขึ้น. การเสด็จสู่สวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นพยานหลักฐานที่แน่ชัดของการงานแห่งการช่วยไถ่ที่ได้สำเร็จแล้ว (ฮร.1:3ข).

ยฮ. 6:63 ก 1กธ.15:45; 2กธ.3:6

ยฮ. 6:63 1ก เมื่อถึงตรงนี้ พระวิญญาณผู้ประทานชีวิตก็ถูกนำเข้ามา. หนังสือ 1 โกรินโธ 15:45 ได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า หลังจากเป็นขึ้นมาแล้ว และโดยการเป็นขึ้นนี้ พระเยซูผู้ได้ทรงกลายเป็นเนื้อหนังนั้น (1:14) ก็ได้กลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต. เพราะพระองค์เป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต พระองค์จึงสามารถกลายเป็นชีวิต และการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเรา. ในขณะที่เราต้อนรับพระผู้ช่วยที่ถูกตรึงตายและเป็นขึ้นมาผู้นี้พระวิญญาณผู้ประทานชีวิตก็ได้เข้าสู่ภายในเรา และแจกจ่ายชีวิตนิรันดร์ให้แก่เรา. ผู้ที่เราต้อนรับคือองค์พระเยซูเจ้า แต่เรากลับได้รับพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต.

ยฮ. 6:63 2 เมื่อดูจากประโยคหน้าหลังแล้ว คำว่า "เนื้อหนัง" ในที่นี้ชี้ถึงเนื้อของร่างกายทางกายภาพ. เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า "อาหารที่เราจะให้นั้นคือเนื้อของเรา" (ข้อ 51). ชาวยูดายคิดไปว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะให้เขากินเนื้อของร่างกายทางกายภาพของพระองค์ (ข้อ 52). พวกเขาไม่ได้เข้าใจในถ้อยคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างเที่ยงตรง. สำหรับพวกเขาแล้วถ้อยคำเหล่านั้นยากนัก (ข้อ 60). ดังนั้นในข้อนี้ องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงอธิบายว่าสิ่งที่พระองค์จะทรงประทานให้นั้นไม่ใช่เนื้อของร่างกายทางกายภาพของพระองค์. เนื้อซึ่งเป็นเนื้อในร่างกายของมนุษย์นี้ไม่สู้เป็นประโยชน์นัก. ในที่สุดสิ่งที่พระองค์ต้องการประทานให้มนุษย์ก็คือพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต ซึ่งก็คือตัวพระองค์เองที่อยู่ในการเป็นขึ้นนั่นเอง.

ยฮ. 6:63 3 คำว่า "ถ้อยคำ" ในข้อนี้และข้อ 68 ภาษากรีกคือ Rhema (เรม่า) หมายถึง พระคำยามฉับพลันที่ตรัสในทันทีทันใด ซึ่งต่างกับ Logos (โลโกส) คำว่า "พระคำ" ใน 1:1 ของกิตติคุณเล่มนี้ ซึ่งหมายถึงพระคำยามปกติ. ในข้อนี้ได้กล่าวถึงคำว่า "พระคำ" ต่อจากคำว่า "พระวิญญาณ." พระวิญญาณนั้นมีชีวิตและจริงแท้ แต่พระวิญญาณก็ลึกลับมาก, สัมผัสจับต้องไม่ได้, และยากที่มนุษย์จะเข้าใจ. ส่วนพระคำนั้นเป็นรูปธรรม. ก่อนอื่นองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงชี้ชัดว่า พระองค์ต้องกลายเป็นพระวิญญาณเพื่อประทานชีวิตแก่มนุษย์. จากนั้นพระองค์ตรัสว่า "ถ้อยคำซึ่งพระองค์ได้กล่าวนั้นก็เป็นวิญญาณและเป็นชีวิต." สิ่งนี้แสดงว่าคำซึ่งพระองค์ได้ตรัสนั้นคือ การแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระวิญญาณแห่งชีวิต. บัดนี้พระองค์เป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตในการเป็นขึ้นและพระวิญญาณนี้ได้แปรสภาพเป็นรูปธรรมอยู่ในพระคำของพระองค์. เมื่อเราต้อนรับพระคำของพระองค์โดยใช้วิญญาณของเรา เราก็จะได้รับพระวิญญาณผู้เป็นชีวิต.

ยฮ. 6:64 ก ยฮ.2:25

ยฮ. 6:64 ข ยฮ.6:71; 13:11

ยฮ. 6:64 1 แปลตามตรงคือ มอบพระองค์. ใช้เหมือนกันตลอดทั้งเล่ม.

ยฮ. 6:65 ก ยฮ.6:44

ยฮ. 6:65 ข ยฮ.6:37, 39; 17:2, 24

ยฮ. 6:68 ก ยฮ.6:63; 17:8

ยฮ. 6:70 ก ยฮ.15:16

ยฮ. 6:70 ข ยฮ.13:2, 27; 8:44; 17:12