โยฮัน บทที่ 14

ยฮ. 14:1 ก ยฮ.14:27

ยฮ. 14:1 1 ในที่นี้องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ให้สาวกเห็นว่าพระองค์เองทรงเหมือนกับพระเจ้า. เมื่อสาวกได้ยินว่าพระองค์จะต้องจากไปก็ถูกรบกวนยิ่งนัก. การที่พระองค์ตรัสคำเช่นนี้เพื่อต้องการให้เขารู้ว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าที่อยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งไม่ถูกจำกัดโดยเวลาและสถานที่.

ยฮ. 14:2 ก ยฮ.2:16, 21; 1ตธ.3:15; ฮร.3:6; 1ปต.2:5; เทียบ อฟ.2:21-22

ยฮ. 14:2 1ก ตามการอธิบายใน 2:16, 21 บ้านพระบิดาของเรา ก็คือ พระวิหารแห่งพระกายของพระคริสต์ซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้า. ในตอนแรกนั้นพระกายของพระคริสต์เป็นเพียงพระกายส่วนบุคคลของพระองค์. โดยการตายและการเป็นขึ้นของพระองค์ พระกายของพระคริสต์ก็ได้เพิ่มพูนกลายเป็นพระกายแห่งกลุ่มชนของพระองค์ นั่นก็คือคริสตจักร ซึ่งได้ครอบคลุมถึงผู้เชื่อทั้งหมดที่ ได้รับการบังเกิดใหม่โดยการเป็นขึ้นของพระองค์ (1ปต.1:3). ในการเป็นขึ้นของพระคริสต์ คริสตจักรได้กลายเป็นพระกายของพระคริสต์ ซึ่งเป็นบ้านของพระเจ้า (1ตธ.3:15; 1ปต.2:5; ฮร.3:6) เป็นที่ประทับของพระเจ้า (อฟ.2:21-22) และเป็นพระวิหารของพระเจ้า (1กธ.3:16-17).

ยฮ. 14:2 ข ยฮ.14:23

ยฮ. 14:2 2 ที่อาศัยหลายแห่งก็คือ อวัยวะมากมายแห่งพระกายของพระคริสต์ (รม.12:5) ซึ่งเป็นพระวิหารของพระเจ้า (1กธ.3:16-17). ข้อ 23 เป็นข้อพิสูจน์ที่เพียงพอต่อประเด็นนี้ ซึ่งกล่าวว่า องค์พระผู้เป็นเจ้ากับพระบิดาจะจัดแจงที่อาศัยร่วมกับผู้ที่รักพระองค์.

ยฮ. 14:2 ค ยฮ.14:12, 28; 7:33; 13:3

ยฮ. 14:2 3ค ในกิตติคุณเล่มนี้ แบ่งออกเป็นตอนที่สำคัญได้สองตอนคือ ตอนที่หนึ่งได้แก่บทที่ 1-13 แสดงถึงการที่พระคริสต์ผู้เป็นพระคำที่นิรันดร์ได้เสด็จมาโดยอาศัยการกลายเป็นเนื้อหนัง เพื่อนำพระเจ้าเข้าสู่มนุษย์เพื่อเป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงของชีวิตมนุษย์. ตอนที่สองได้แก่ บทที่ 14-21 ได้เปิดเผยถึงการที่พระคริสต์ผู้เป็นมนุษย์เยซูได้ผ่านการตายและการเป็นขึ้น เพื่อนำมนุษย์เข้าสู่ในพระเจ้า เพื่อการก่อสร้างที่ประทับของพระเจ้านั่นก็คือคริสตจักร (มธ.16:18) ซึ่งเกี่ยวข้องกับการก่อสร้างกรุงเยรูซาเล็มใหม่ (ฮร.11:10; วว.21:2). ในจักรวาลนี้ พระเจ้าทรงมีการก่อสร้างเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นซึ่งก็คือ การก่อสร้างที่ประทับอันมีชีวิตของพระองค์ด้วยพลไพร่ที่พระองค์ได้ทรงไถ่ไว้.

ยฮ. 14:3 1 ประโยคที่ว่า "ถ้าเราไป...เรากำลังจะมาอีก" ประโยคนี้เป็นการพิสูจน์ว่า การไปขององค์พระผู้เป็นเจ้า (โดยการตายและการเป็นขึ้น) ก็คือการมาของพระองค์ (มาหาสาวก—ข้อ 18, 28). พระองค์เคยเสด็จมาในเนื้อหนัง (1:14) และก็เคยอยู่ท่ามกลางเหล่าสาวก แต่ทว่าพระองค์ไม่สามารถเข้าสู่ภายในเหล่าสาวกในขณะที่พระองค์ยังทรงอยู่ในเนื้อหนัง. พระองค์จำต้องก้าวไปอีกขั้นหนึ่งโดยผ่านการตายและการเป็นขึ้น เพื่อให้พระองค์ได้เปลี่ยนแปลงรูปกายจากเนื้อหนังเป็นพระวิญญาณเพื่อจะได้เข้าสู่และอาศัยอยู่ภายในเหล่าสาวก ดังที่ได้เปิดเผยไว้ในข้อ 17-20. หลังจากพระองค์ทรงเป็นขึ้นพระองค์ก็ได้มาและได้ระบายพระองค์เองในฐานะที่ทรงเป็นพระวิญญาณบริสุทธิ์เข้าสู่ภายในสาวก (20:19-22).

ยฮ. 14:3 2 พระประสงค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าในบทนี้ก็คือต้องการนำมนุษย์เข้าสู่ในพระเจ้า เพื่อก่อสร้างที่ประทับของพระองค์. แต่ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้านั้นมีอุปสรรคขัดขวางมากมาย เช่นนิสัยแห่งบาป, การประพฤติแห่งบาป, ความตาย, โลก, เนื้อหนัง, ตัวตน, คนเก่า, และซาตาน. การจะนำมนุษย์เข้าสู่ในพระเจ้าได้นั้นพระองค์จะต้องแก้ไขปัญหาเหล่านี้ให้หมดเสียก่อน. ดังนั้น พระองค์จำต้องขึ้นไปสู่กางเขนเพื่อสำเร็จการไถ่และได้เปิดหนทางแก่มนุษย์และให้มนุษย์มีฐานที่จะเข้าสู่ในพระเจ้าได้. หลังจากฐานที่อยู่ในพระเจ้าได้ขยายใหญ่ขึ้น ก็ได้กลายเป็นฐานที่อยู่ในพระกายพระคริสต์. ทุกคนที่ไม่มีฐานหรือไม่มีที่อยู่ในพระเจ้า ก็จะไม่มีที่อยู่ในพระกายของพระคริสต์อันเป็นที่ประทับของพระเจ้าด้วยเช่นกัน. ดังนั้นการที่องค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จไปสำเร็จการไถ่ จึงเป็นการจัดแจงที่อยู่สำหรับเหล่าสาวกในพระกายของพระองค์.

ยฮ. 14:3 ก ยฮ.14:18, 28

ยฮ. 14:3 3ก คำว่า "มา" ในภาษากรีกเป็นคำเดียวกับคำว่า "กำลังมา" ในข้อ 18 และ 28.

ยฮ. 14:3 4 การที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงรับสาวกให้ไปอยู่กับพระองค์ก็คือ การวางเขาทั้งหลายไว้ในตัวของพระองค์เอง ดังที่กล่าวไว้ในข้อ 20 ว่า "ท่านทั้งหลายอยู่ในเรา" นั่นเอง.

ยฮ. 14:3 ข ยฮ.14:10, 11, 20; 17:21, 24

ยฮ. 14:3 5ข องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่ในพระบิดา (ข้อ 10-11). พระองค์ต้องการให้สาวกอยู่ในพระบิดาเช่นกัน ดังที่ได้เปิดเผยใน 17:21. โดยอาศัยการตายและการเป็นขึ้น พระองค์ก็ได้นำเอาสาวกเข้าสู่ในพระองค์. ในเมื่อพระองค์อยู่ในพระบิดาและพวกสาวกอยู่ในพระองค์ ฉะนั้นพวกสาวกก็อยู่ในพระบิดาด้วย. ดังนั้นพระองค์อยู่ที่ไหนพวกสาวกก็อยู่ที่นั่นด้วย.

ยฮ. 14:6 1 หนทางที่มนุษย์จะเข้าสู่ในพระเจ้านั้นก็คือตัวขององค์พระผู้เป็นเจ้าเอง. ในเมื่อหนทางนี้เป็นบุคคลที่มีชีวิตผู้หนึ่ง ดังนั้นสถานที่ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าต้องการจะนำมนุษย์ไปนั้นก็ต้องเป็นตัวบุคคลเช่นกันซึ่งก็คือพระเจ้าพระบิดานั่นเอง. องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นหนทางที่มีชีวิตเพื่อนำมนุษย์ไปสู่พระเจ้าพระบิดา อันเป็นที่ซึ่งมีชีวิต. หนทางจำต้องมีความเที่ยงแท้และความเที่ยงแท้ จำต้องมีชีวิต. องค์พระผู้เป็นเจ้าเองทรงเป็นชีวิตของเรา. ชีวิตนี้จะนำความเที่ยงแท้มาให้แก่เรา. ความเที่ยงแท้นี้ได้กลายเป็นหนทาง ซึ่งให้เราได้เข้าไปสู่การรับสุขพระเจ้าพระบิดานั่นเอง.

ยฮ. 14:6 ก ยฮ.1:14, 17; 8:32; 14:17

ยฮ. 14:6 2ก พระคริสต์ทรงเป็นความเที่ยงแท้ของสิ่งของอันศักดิ์สิทธิ์. ความเที่ยงแท้นี้ได้มาโดยพระองค์และได้กลายเป็นการแปรสภาพเป็นจริงของพระเจ้าที่มีต่อเรา. ดู 1:14 คำอธิบาย 4 กับ 1ยฮ.1:6 คำอธิบาย 6.

ยฮ. 14:6 ข ยฮ.1:4; 11:25; 1ยฮ.5:12; กซ.3:4

ยฮ. 14:7 1 บทนี้ได้เปิดเผยถึงการที่พระเจ้าแจกจ่ายตัวของพระองค์เองเข้าสู่ในมนุษย์. ในการที่จะนำพระองค์เองแจกจ่ายเข้าสู่ในเรานั้นพระเจ้าทรงเป็นตรีเอกภาพ. พระองค์ทรงเป็นหนึ่งแต่ก็เป็นสามด้วยคือพระบิดา, พระบุตร, และพระวิญญาณ. พระบุตรทรงเป็นการแปรสภาพที่เป็นรูปธรรมและการสำแดงของพระบิดา (ข้อ 7-11), พระวิญญาณทรงเป็นความเที่ยงแท้และการแปรสภาพเป็นจริงของพระบุตร (ข้อ 17-20). พระบิดาได้รับการสำแดงและถูกพบเห็นได้ในพระบุตร (พระบุตรยังถูกเรียกว่าพระบิดา—ยซย. 9:6). ส่วนพระบุตรก็ถูกเปิดเผยและแปรสภาพเป็นจริงในฐานะเป็นพระวิญญาณนั้น (2กธ.3:17). พระบิดาได้รับการสำแดงอยู่ท่ามกลางผู้เชื่อในพระบุตร ส่วนพระบุตรได้แปรสภาพเป็นจริงอยู่ในผู้เชื่อในฐานะที่ทรงเป็นพระวิญญาณนั้น. พระบิดาทรงซ่อนเร้นอยู่; พระบุตรได้ปรากฏอยู่ท่ามกลางมนุษย์; ส่วนพระวิญญาณได้เข้าสู่ภายในมนุษย์เป็นชีวิต, การหล่อเลี้ยงแห่งชีวิต, และทุกสิ่งของมนุษย์. ดังนั้นพระบิดาอยู่ในพระบุตรและพระบุตรได้กลายเป็นพระวิญญาณซึ่งก็คือพระเจ้าตรีเอกภาพได้ทรงแจกจ่ายตัวของพระองค์เองเข้าสู่ภายในเรากลายเป็นส่วนของเราเพื่อให้เรารับสุขพระองค์เป็นทุกสิ่งของเราในตรีอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์.

ยฮ. 14:7 ก ยฮ.8:19

ยฮ. 14:7 ข 1ยฮ.2:13

ยฮ. 14:9 ก ยฮ.12:45

ยฮ. 14:10 ก ยฮ.14:11, 20; 10:38; 17:21

ยฮ. 14:10 ข เทียบ ยฮ.10:30; ยซย.9:6

ยฮ. 14:10 ค ยฮ.14:24

ยฮ. 14:10 1ค ดู 6:63 คำอธิบาย 3.

ยฮ. 14:10 ง ยฮ.16:13

ยฮ. 14:11 ก ยฮ.14:10

ยฮ. 14:11 ข ยฮ.5:36

ยฮ. 14:12 ก ยฮ.5:20

ยฮ. 14:12 ข ยฮ.14:2, 28; 7:33

ยฮ. 14:12 1ข องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมาจากพระบิดาเพื่อนำพระเจ้าเข้าสู่ในมนุษย์โดยการกลายเป็นเนื้อหนังของพระองค์. บัดนี้พระองค์กำลังไปถึงพระบิดาเพื่อนำมนุษย์เข้าสู่พระเจ้าโดยการตายและการเป็นขึ้น.

ยฮ. 14:13 ก ยฮ.14:14; 15:16; 16:23-24

ยฮ. 14:13 1 การอยู่ในนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าในข้อนี้และข้อ 14 หมายถึง การเป็นหนึ่งกับองค์พระผู้เป็นเจ้า, มีชีวิตเป็นอยู่โดยองค์พระผู้เป็นเจ้า, และให้องค์พระผู้เป็นเจ้ามีชีวิตเป็นอยู่ภายในเรา. การที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้เสด็จมาในพระนามของพระบิดา และได้กระทำการในพระนามของพระบิดา (5:43; 10:25) ก็หมายความว่า พระองค์ทรงเป็นหนึ่งกับพระบิดา (10:30), มีชีวิตอยู่เพราะพระบิดา (6:57), และพระบิดาทรงทำการงานอยู่ในพระองค์ (ข้อ 10). ในหนังสือกิตติคุณ องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นการสำแดงของพระบิดา ได้ทรงทำการในพระนามของพระบิดา. แต่ในหนังสือกิจการเหล่าสาวกผู้เป็นการสำแดงขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ กระทำการใหญ่กว่านั้นอีกในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า (ข้อ 12).

ยฮ. 14:13 2 การที่พระบิดาได้รับสง่าราศีในพระบุตรก็คือการที่องค์ประกอบอันศักดิ์สิทธิ์ของพระบิดาได้สำแดงออกมาจากภายในของพระบุตร. ทุกสิ่งที่พระบุตรทรงกระทำก็ล้วนเป็นการสำแดงองค์ประกอบอันศักดิ์สิทธิ์ของพระบิดาทั้งสิ้น. นี่ก็คือการที่พระบิดาได้รับสง่าราศีในพระบุตร.

ยฮ. 14:13 ข ยฮ.13:31; 17:1; 12:28

ยฮ. 14:14 ก ยฮ.14:13

ยฮ. 14:15 ก ยฮ.14:21, 23; 16:27

ยฮ. 14:15 ข ยฮ.14:21; 15:10

ยฮ. 14:16 ก ยฮ.14:26; 15:26; เทียบ 1ยฮ.2:1

ยฮ. 14:16 1ก ศัพท์ภาษากรีกในที่นี้หมายถึง ผู้ว่าความ, ผู้ที่คอยอยู่ข้างๆ เพื่อดูแลธุรการ และคดีความของเรา. ในภาษากรีกคำว่า "องค์ผู้ช่วย" เป็นคำเดียวกับคำว่า "ผู้ว่าความ" ใน 1ยฮ.2:1. ในวันนี้เรามีทั้งพระเยซูอยู่บนสวรรค์ทั้งหลายและพระวิญญาณนั้น (ผู้ช่วย) อยู่ภายในเราเป็นผู้ว่าความของเรามาคอยดูแลคดีความของเรา.

ยฮ. 14:17 ก ยฮ.7:39; 15:26; 16:13; 1ยฮ.5:6; ยฮ.20:22; 1กธ.15:45; 2กธ.3:17

ยฮ. 14:17 1ก พระวิญญาณที่ทรงสัญญาไว้ในที่นี้ เคยถูกกล่าวถึงมาแล้วใน 7:39. พระวิญญาณนี้ก็คือพระวิญญาณแห่งชีวิต (รม.8:2) และคำสัญญาของพระองค์ในที่นี้ก็ได้รับการสำเร็จในวันที่พระองค์ทรงเป็นขึ้นเมื่อพระวิญญาณซึ่งเป็นลมปราณแห่งชีวิตได้ถูกระบายเข้าสู่สาวก (20:22). คำสัญญาขององค์พระผู้เป็นเจ้าในที่นี้ต่างกับคำสัญญาของพระบิดาซึ่งเกี่ยวกับพระวิญญาณแห่งฤทธิ์เดชใน ลก.24:49. คำสัญญานั้นได้รับการสำเร็จในวันเพ็นเทคอสหลังจากที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นขึ้นห้าสิบวันเมื่อพระวิญญาณนั้นพัดอยู่บนตัวเหล่าสาวกเหมือนลมพายุกล้า (กจ.2:1-4). ในข้อนี้เรียกพระวิญญาณแห่งชีวิตนี้ว่า "พระวิญญาณแห่งความ เที่ยงแท้." พระวิญญาณแห่งความเที่ยงแท้นี้ก็คือพระคริสต์ (ข้อ 6) ดังนั้นพระวิญญาณแห่งความเที่ยงแท้ก็คือพระวิญญาณของพระคริสต์ (รม.8:9). พระวิญญาณนี้ก็เป็นความเที่ยงแท้ของพระคริสต์ด้วย (1ยฮ.5:6, 20) เพื่อพระคริสต์จะถูกแปรสภาพเป็นจริงในผู้ที่เชื่อเข้าสู่พระองค์เป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเขาทั้งหลาย.

ยฮ. 14:17 2 คำว่า "พระองค์" ซึ่งหมายถึงพระวิญญาณแห่งความเที่ยงแท้ในข้อนี้ได้กลายเป็น "เรา" ซึ่งก็คือ ตัวขององค์พระผู้เป็นเจ้าเองในข้อ 18. นี่ก็หมายความว่า พระคริสต์ผู้อยู่ในรูปกายเนื้อหนังได้ผ่านการตายและเป็นขึ้น กลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตคือ พระคริสต์ผู้เป็นพระวิญญาณ. หนังสือโกรินโธฉบับต้น 15:45 ได้ยืนยันถึงสิ่งนี้. ในข้อนั้นได้จัดการกับเรื่องของการเป็นขึ้นโดยกล่าวว่า "อาดามคนสุดท้าย (พระคริสต์ผู้อยู่ในรูปกายเนื้อหนัง) ได้กลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตให้."

ยฮ. 14:17 ข ยฮ.14:20; 1ยฮ.2:27; รม.8:9, 11

ยฮ. 14:17 3ข นี่เป็นการเปิดเผยครั้งแรกถึงคำสัญญาในการที่พระวิญญาณนั้นจะมาอาศัยภายใน. คำสัญญานี้ได้รับการสำเร็จและวัฒนาขึ้นอย่างสมบูรณ์ในหนังสือจดหมาย. ดู 1กธ.6:19; รม.8:9, 11.

ยฮ. 14:18 1 ดู ข้อ 17 คำอธิบาย 2.

ยฮ. 14:18 ก ยฮ.14:3, 28

ยฮ. 14:18 2ก การ "มา" นี้ได้รับการสำเร็จในวันที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นขึ้น (20:19-22). หลังจากที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้เป็นขึ้น พระองค์ก็ไม่ทรงละทิ้งเหล่าสาวกไว้เป็นลูกกำพร้าแต่ได้กลับมาหาเขาและจะอยู่กับเขาทั้งหลายตลอดไปเป็นนิตย์.

ยฮ. 14:19 ก ยฮ.7:33; 12:35; 16:16

ยฮ. 14:19 ข ฆต.2:20

ยฮ. 14:19 1ข สิ่งนี้น่าจะเป็นการชี้ถึงการที่พระองค์ทรงเป็นอยู่ภายในเหล่าสาวก และสาวกก็ได้เป็นอยู่โดยพระองค์ หลังจากที่องค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นขึ้นดังที่ได้กล่าวไว้ใน ฆต.2:20.

ยฮ. 14:19 ค ฆต.2:20; ฟป.1:21; ยฮ.6:57

ยฮ. 14:20 ก ยฮ.16:23, 26; 20:19

ยฮ. 14:20 1ก น่าจะชี้ถึงวันที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นขึ้น (20:19).

ยฮ. 14:20 ข ยฮ.14:10

ยฮ. 14:20 ค ยฮ.15:4; 17:21; รม.8:1; 1กธ.1:30

ยฮ. 14:20 ง ยฮ.14:17; 17:23; รม.8:9; 2กธ.13:5; กซ.1:27

ยฮ. 14:21 ก ยฮ.16:23, 26; 20:19

ยฮ. 14:21 ข ยฮ.21:1

ยฮ. 14:23 ก ยฮ.14:15

ยฮ. 14:23 ข 1ยฮ.2:5

ยฮ. 14:23 ค ยฮ.14:2; รม.8:9, 11; อฟ.3:17

ยฮ. 14:23 1ค นี่คือ ที่อาศัยแห่งหนึ่งในจำนวนที่อาศัยมากมายที่ได้กล่าวไว้ในข้อ 2. ในที่สุดที่อาศัยนี้ก็จะกลายเป็นที่อาศัยซึ่งกันและกัน ซึ่งพระเจ้าตรีเอกภาพได้อาศัยอยู่ในผู้เชื่อและผู้เชื่อได้อาศัยอยู่ในพระเจ้าตรีเอกภาพ.

ยฮ. 14:24 ก ยฮ.14:10

ยฮ. 14:26 ก 1ยฮ.2:20, 27

ยฮ. 14:26 1ก องค์ผู้ช่วยนั้นซึ่งก็คือพระวิญญาณบริสุทธิ์เป็นผู้ที่พระบิดาทรงใช้มาในนามของพระบุตร. ดังนั้นพระวิญญาณบริสุทธิ์ถูกใช้มาโดยพระบิดาและพระบุตร. เมื่อเป็นเช่นนี้ พระวิญญาณบริสุทธิ์จึงไม่ได้มาจากพระบิดาเท่านั้นแต่ยังมาจากพระบุตรด้วย และไม่เพียงแต่เป็นความเที่ยงแท้ของพระบิดาเท่านั้นยังเป็นความเที่ยงแท้ของพระบุตรด้วย. ดังนั้นเมื่อเราร้องเรียกพระนามของพระ บุตรเราก็จะได้รับพระวิญญาณนี้ (1กธ.12:3).

ยฮ. 14:26 2 การที่พระบิดาอยู่ในพระนามของพระบุตรก็เท่ากับว่าพระบิดาทรงเป็นพระบุตร (ดู 5:43 คำอธิบาย 1). ดังนั้นการที่พระบิดาทรงใช้พระวิญญาณบริสุทธิ์มาในนามของพระบุตรก็คือพระบุตรทรงใช้พระวิญญาณบริสุทธิ์มาจากพระบิดานั่นเอง (15:26). เมื่อเดิมนั้นพระบุตรกับพระบิดาเป็นหนึ่ง (10:30). ดังนั้นพระวิญญาณที่ถูกใช้มานั้นไม่เพียงได้ออกมาจากพระบิดาเท่านั้น (15:26) แต่ยังได้ออกมาจากพระบุตรอีกด้วย. ยิ่งกว่านั้นเมื่อพระวิญญาณมาก็ได้มาพร้อมกับพระบิดาและพระบุตรด้วย (ดู 15:26 คำอธิบาย 1). นี่ก็คือข้อพิสูจน์ว่าพระบิดา, พระบุตร, และพระวิญญาณทรงเป็นพระเจ้าองค์เดียว คือเป็นพระเจ้าตรีเอกภาพที่ได้ มาถึงมนุษย์เพื่อกระทำหรือแจกจ่ายตัวของพระองค์เข้าสู่ภายในเราในตรีเอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ เพื่อมาเป็นชีวิตและทุกสิ่งของเรา.

ยฮ. 14:26 3 ใน 5:43 บอกเราว่า พระบุตรได้มาในพระนามของพระบิดา และในที่นี้ได้กล่าวว่า พระบิดาได้ทรงใช้พระวิญญาณบริสุทธิ์มาในนามของพระบุตร. สิ่งนี้ไม่เพียงได้พิสูจน์ว่า พระบุตรกับพระบิดาเป็นหนึ่ง (10:30) เท่านั้นแต่ยังพิสูจน์ด้วยว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์เป็นหนึ่งกับพระบิดาและกับพระบุตร. พระวิญญาณบริสุทธิ์ที่พระบิดาทรงใช้มาในพระนามของพระบุตรนั้นไม่เพียงเป็นความเที่ยงแท้ที่มาจากพระบิดาเท่านั้น แต่ยังเป็นความเที่ยงแท้ที่มาจากพระบุตรด้วย. นี่ก็คือพระเจ้าตรีเอกภาพ—พระบิดา, พระบุตร, และพระวิญญาณซึ่งในที่สุดได้มาถึงมนุษย์โดยเป็นพระวิญญาณนั้น.

ยฮ. 14:26 ข ยฮ.14:16

ยฮ. 14:26 ค ยฮ.16:13

ยฮ. 14:27 ก ยฮ.16:33; รม.16:20; ฟป.4:7

ยฮ. 14:27 ข ยฮ.14:1

ยฮ. 14:28 ก ยฮ.14:2

ยฮ. 14:28 1 ดู ข้อ 18 คำอธิบาย 2.

ยฮ. 14:28 ข ยฮ.14:12

ยฮ. 14:28 2 ดูข้อ 12 คำอธิบาย 1.

ยฮ. 14:28 ค ยฮ.10:29

ยฮ. 14:29 ก ยฮ.13:19

ยฮ. 14:30 ก ยฮ.12:31; 16:11; อฟ.2:2

ยฮ. 14:31 ก ยฮ.10:18; 12:49