ลูกา บทที่ 8

ลก. 8:1 จากนั้นไม่นานพระองค์ก็เสด็จไปตามกบ้านตามเมือง ทรง1ประกาศพระคำและ2ขป่าวประกาศกิตติคุณแห่งอาณาจักรของพระเจ้า [สาวก]สิบสองคนนั้นก็อยู่กับพระองค์

ลก. 8:2 พร้อมกับ1กผู้หญิงบางคนที่เคยได้รับการรักษาให้พ้นจากวิญญาณชั่วและความเจ็บป่วยต่างๆ คือ มาเรีย ผู้มีชื่ออีกว่า มัฆดาลา ซึ่งได้รับการ[ขับ]ผีออกถึงขเจ็ดผี

ลก. 8:3 และกโยฮันนา ภรรยาของคูซา คนต้นเรือนของเฮโรด, และซูซันนา, และผู้หญิงอื่นๆ อีกหลายคนได้ปรนนิบัติ1พระเยซูและสาวกด้วยการถวายทรัพย์สินของตน.

ลก. 8:4 เมื่อฝูงชนเป็นอันมากกำลังชุมนุมกัน และคนทั้งหลายกำลังเดินทางมาหาพระองค์จากทุกเมือง พระองค์ตรัสเป็นกคำอุปมาว่า

ลก. 8:5 "มี1ผู้หว่านออกไปหว่านเมล็ดพืชของตน. เมื่อเขาหว่านเมล็ดพืชนั้นบ้างก็ตกอยู่ริมถนน ถูก[คน]เหยียบย่ำ และนกในอากาศมาจิกกินเสีย.

ลก. 8:6 บ้างก็ตกที่หิน และเมื่องอกขึ้นแล้วก็เหี่ยวแห้งไปเพราะไม่ได้รับความชุ่มชื้น.

ลก. 8:7 บ้างก็ตกที่ท่ามกลางกพงหนาม หนามก็งอกขึ้นมาเบียดบังไว้.

ลก. 8:8 บ้างก็ตกที่ดินดี จึงงอกขึ้นเกิดผลกร้อยเท่า." ครั้นพระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้วก็ตรัสเสียงดังว่า "ใครมีหูฟังได้ก็ให้ขฟังเอาเถิด."

ลก. 8:9 ฝ่ายเหล่าสาวกจึงทูลถามพระองค์ว่า "คำอุปมานั้นมี[ความหมายว่า]อย่างไร."

ลก. 8:10 พระองค์จึงตรัสว่า "กข้อลับลึกแห่ง1อาณาจักรของพระเจ้าทรงโปรดให้ท่านทั้งหลายรู้ได้ แต่สำหรับคนอื่นนั้นได้ให้เป็นคำอุปมา เพื่อเมื่อเขาขดูแล้วก็มองไม่เห็นและเมื่อเขาฟังแล้วก็ไม่เข้าใจ.

ลก. 8:11 กคำอุปมานั้นก็เป็นอย่างนี้: เมล็ดพืชนั้นได้แก่ขพระคำของพระเจ้า.

ลก. 8:12 ที่ตกริมถนนนั้นได้แก่คนเหล่านั้นที่ได้ยิน[พระคำ]แล้ว มารก็มาชิงเอาพระคำไปจากใจของเขา เกรงว่าเขาจะเชื่อและได้รับกความรอด.

ลก. 8:13 ที่ตกบนหินนั้นได้แก่คนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้ว ก็รับพระคำนั้นด้วยกความยินดีแต่ไม่มีราก ได้เชื่อเพียงชั่วคราว เมื่อถูกขทดลองก็ท้อถอยไป.

ลก. 8:14 ที่ตกกลางพงหนามนั้นได้แก่คนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้วก็ออกไป แล้วกความกระวนกระวาย, ขทรัพย์สมบัติและคความสนุกสนานแห่ง1ชีวิตนี้ก็เบียดบังเขาไว้จนหมดจึงไม่เกิด[ผล]ที่สุกงอม.

ลก. 8:15 ซึ่ง[ตก]ที่ดินดีนั้นได้แก่คนเหล่านั้นที่ได้ยินพระคำด้วยใจกที่ประเสริฐดีงาม แล้วก็ยึดไว้มั่น จึงขเกิดผลด้วยคความอดทน.

ลก. 8:16 กไม่มีผู้ใดเมื่อจุด1ขตะเกียงแล้วจะเอาภาชนะปิดบังไว้หรือวางไว้ใต้เตียง แต่เขาย่อมตั้งไว้ที่เชิงตะเกียง เพื่อคนทั้งหลายที่เข้ามาจะเห็นแสงสว่างได้.

ลก. 8:17 ด้วยว่าไม่มีสิ่งใดที่กซ่อนไว้ซึ่งจะไม่ปรากฏแจ้ง และไม่มีสิ่งใดที่ปิดบังไว้ซึ่งจะไม่รู้และไม่ถูกเปิดออก.

ลก. 8:18 เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจงกเอาใจใส่ว่าจะขฟังอย่างไร เพราะว่าผู้ใดคมีอยู่แล้วจะเพิ่มเติมให้แก่ผู้นั้นอีก แต่ผู้ใดไม่มี แม้ซึ่งเขาคิดว่ามีอยู่นั้นจะต้องเอาไปจากเขา."

ลก. 8:19 ครั้งนั้น1มารดาและกน้องชายของพระองค์ขมาหาพระองค์ แต่เข้าไปพบพระองค์ไม่ได้เพราะคนมาก.

ลก. 8:20 มีคนทูลพระองค์ว่า "มารดาและน้องชายของพระองค์ยืนอยู่ข้างนอกปรารถนา จะมาพบพระองค์."

ลก. 8:21 แต่พระองค์ตรัสตอบเขาว่า "มารดาของเราและพี่น้องของเรา คือคนเหล่านี้ที่ได้กฟังคำของพระเจ้าและปฏิบัติตาม."

ลก. 8:22 อยู่มาวันหนึ่งพระองค์1เสด็จลงกเรือกับเหล่าสาวกของพระองค์. แล้วพระองค์ตรัสแก่เขาว่า "ให้เราข้ามขทะเลสาบไปคฟากข้างโน้น." เขาก็แล่นเรือออกไป.

ลก. 8:23 เมื่อกำลังแล่นเรืออยู่พระองค์ก็บรรทมหลับไป. และบังเกิด1พายุกล้ากลางทะเลสาบ[น้ำ]จึงเข้าเต็มเรือและอยู่ในอันตราย.

ลก. 8:24 เขาจึงมาปลุกพระองค์ว่า "1อาจารย์เจ้าข้า อาจารย์เจ้าข้า พวกเรากำลังจะพินาศอยู่แล้ว!" พระองค์จึงทรงตื่นขึ้นกติเตียนลมและคลื่น แล้วคลื่นลมก็ขหยุดคเงียบสงบ.

ลก. 8:25 พระองค์จึงตรัสแก่เขาว่า "ความเชื่อของท่านอยู่ที่ไหน?" เขาเหล่านั้นกกลัวและประหลาดใจพูดกันว่า "ท่านนี้เป็นผู้ใดหนอ จึงสั่งลมและน้ำได้และลมกับน้ำนั้นก็เชื่อฟังท่าน?"

ลก. 8:26 เขา1ได้แล่นเรือไปถึงเขตเมืองกเกราซีนที่อยู่ตรงข้ามมณฑลฆาลิลาย.

ลก. 8:27 เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นฝั่งแล้ว มีชายคนหนึ่งออกมาจากเมืองพบพระองค์ คนนั้นมีผีสิงอยู่และมิได้ใส่เสื้อผ้ามานานแล้ว และมิได้อยู่ในบ้านเรือน แต่อยู่ตามอุโมงค์ฝังศพ.

ลก. 8:28 ครั้นเห็นพระเยซู เขาก็กโห่ร้องและกราบลงตรงพระพักตร์พระองค์ พูดเสียงดังว่า "เยซูพระบุตรของพระเจ้าขผู้สูงสุด ข้าพเจ้ามีอะไรเกี่ยวข้องกับพระองค์หรือ? ขออย่าทรมานข้าพเจ้าเลย."

ลก. 8:29 [ที่พูดเช่นนี้ก็] เพราะพระองค์ได้สั่งกวิญญาณโสโครกให้ออกมาจากตัวชายคนนั้น ด้วยว่าผีนั้นจับตัวเขาไว้บ่อยๆ และเขาถูกจำจองล่ามด้วยโซ่ตรวนและมีคนเฝ้าไว้แต่เขาได้หักเครื่องพันธนาการนั้นเสีย แล้วผีก็บังคับเขาเข้าไปในป่ากันดาร.

ลก. 8:30 ฝ่ายพระเยซูตรัสถามมันว่า "เจ้าชื่ออะไร?" มันทูลว่า "[ชื่อ]กอง" ด้วยว่ามีผีหลายตนเข้าสิงในตัวเขา.

ลก. 8:31 ผีนั้นจึงอ้อนวอนขอพระองค์อย่าได้สั่งให้มันลงไปยังกเหวลึกเลย.

ลก. 8:32 ที่นั่นมีกสุกรฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่ที่ภูเขา. ผีเหล่านั้นจึงอ้อนวอนขอพระองค์อนุญาตให้มันเข้าสิงในฝูงสุกร พระองค์ก็ทรงอนุญาต.

ลก. 8:33 ผีเหล่านั้นจึงออกมาจากคนนั้นแล้วเข้าสิงในตัวสุกร แล้วทั้งฝูงก็วิ่งกระโจนจากหน้าผาชันลงไปในกทะเลสาบ จมน้ำตายหมด.

ลก. 8:34 เมื่อพวกคนเลี้ยง[สุกร]เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ต่างก็หนีไปเล่าเนื้อความนั้นทั้งในเมืองและในชนบท.

ลก. 8:35 คนทั้งหลายจึงออกไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น. เมื่อเขามาถึงพระเยซู ก็เห็นคนที่ได้รับการขับผีออกจากตัวนั้นนุ่งห่มผ้า มีสติอารมณ์ดี กนั่งอยู่เบื้องพระบาทพระเยซู เขาทั้งหลายก็พากันกลัว.

ลก. 8:36 ฝ่ายคนทั้งหลายที่ได้เห็น[เหตุการณ์] ก็ได้เล่าให้พวกเขาฟังว่าคนที่มีผีสิงอยู่ ได้รับการช่วยอย่างไร.

ลก. 8:37 ชาวเมืองเกราซีนและคนทั้งปวงที่อยู่ใกล้เคียงจึงมาอ้อนวอนพระองค์ให้กไปเสียจากพวกเขา เพราะว่าเขาขกลัวยิ่งนัก พระองค์จึงเสด็จลงเรือกลับไป.

ลก. 8:38 คนที่ผีออกจากตัวนั้นอ้อนวอนขออยู่กับพระองค์ แต่พระเยซูทรงสั่งให้เขาไปและตรัสว่า

ลก. 8:39 "จงกลับไปบ้านเรือนของเจ้า และบอกเล่าถึงเรื่องการใหญ่ซึ่งพระเจ้าได้ทรงกระทำแก่เจ้า." แล้วคนนั้นก็กลับไปประกาศแก่คนทั้งเมืองถึงการใหญ่ที่พระเยซูได้กระทำแก่เขา.

ลก. 8:40 เมื่อพระเยซู1กเสด็จกลับมาแล้ว ฝูงชนก็ต้อนรับพระองค์ เพราะเขาทั้งหลายรอคอยพระองค์อยู่.

ลก. 8:41 ดูเถิด มี1ชายคนหนึ่งชื่อญายโร เป็นกนายธรรมศาลา. เขามากราบลงที่พระบาทของพระเยซูอ้อนวอนให้พระองค์เสด็จเข้าไปในเรือนของเขา

ลก. 8:42 เพราะว่าเขามีกลูกสาวคนเดียวอายุประมาณสิบสองปีและลูกสาวนั้นใกล้จะตายแล้ว. แต่ขณะที่พระองค์เสด็จไปนั้น ฝูงชนก็1เบียดเสียดพระองค์.

ลก. 8:43 มีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นกโรคโลหิตตกได้สิบสองปีแล้ว และ1เธอได้เสียทรัพย์ที่เธอต้องใช้เลี้ยงชีพทั้งหมดให้แก่พวกหมอ แต่ก็ไม่มีผู้ใดรักษาให้หายได้

ลก. 8:44 หญิงผู้นั้นเข้ามาข้างหลัง ถูกต้องกพู่ห้อยเสื้อของพระองค์ และในทันใดนั้นโลหิตที่ตกก็หยุดไป.

ลก. 8:45 พระเยซูจึงตรัสว่า "ใครได้แตะต้องเรา?" เมื่อคนทั้งหลายได้ปฏิเสธ 1เปโตรจึงทูลพระองค์ว่า "อาจารย์เจ้าข้า [นั่นเป็นเพราะ]ฝูงชนกำลังห้อมล้อมเบียดเสียดพระองค์อยู่."

ลก. 8:46 แต่พระเยซูตรัสว่า "มีผู้หนึ่งได้แตะต้องเรา เพราะเรารู้สึกว่ากฤทธิ์เดชได้แผ่ซ่านออกจากเราแล้ว."

ลก. 8:47 เมื่อผู้หญิงนั้นรู้ว่าเธอซ่อนตัวไว้ไม่ได้แล้ว เธอก็เข้ามากราบลงข้างหน้าของพระองค์ด้วยตัวสั่น แสดงตนต่อหน้าคนทั้งปวงว่า เหตุใดเธอจึงแตะต้องพระองค์ และได้หายโรคในทันใดนั้นอย่างไร.

ลก. 8:48 พระองค์จึงตรัสแก่เธอว่า "ลูกหญิงเอ๋ย กความเชื่อของเจ้าได้1ช่วยเจ้าให้รอดแล้ว. 1จงไปอย่างสันติสุขเถิด."

ลก. 8:49 เมื่อพระองค์กำลังตรัสอยู่ มีคนหนึ่งมาจาก[เรือนของ]นายธรรมศาลา แล้วกล่าวว่า "ลูกสาวของท่านตายเสียแล้ว กอย่ารบกวนขพระอาจารย์อีกเลย."

ลก. 8:50 เมื่อพระเยซูได้ยินจึงตรัสแก่เขาว่า "อย่ากลัวเลย จงเชื่อเท่านั้นและลูกสาวของท่านจะได้รับการช่วยให้รอด."

ลก. 8:51 เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในเรือน พระองค์ไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าไปกับพระองค์ เว้นแต่กเปโตร, 1โยฮัน, ยาโกโบ, และบิดามารดาของเด็กนั้น.

ลก. 8:52 คนทั้งหลายก็ตีอกร้องไห้เพราะเด็กนั้น แต่พระองค์ตรัสว่า "กอย่าร้องไห้เลยเธอยังไม่ตาย แต่ขนอนหลับอยู่."

ลก. 8:53 คนทั้งหลายหัวเราะเยาะพระองค์ เพราะเขารู้ว่าเด็กนั้นตายแล้ว.

ลก. 8:54 พระองค์จึงกทรงจับมือเด็กนั้นร้องเรียกว่า "เด็กหญิงเอ๋ย ขจงลุกขึ้นเถิด!"

ลก. 8:55 แล้วกวิญญาณของเด็กนั้นก็กลับคืนมา เธอก็ลุกขึ้นทันที พระองค์จึงตรัสสั่งให้เอา[อาหาร]มาให้เธอกิน.

ลก. 8:56 ฝ่ายบิดามารดาของเด็กนั้นก็ประหลาดใจนัก แต่พระองค์ทรงกำชับเขาไม่ให้บอกกผู้ใดถึงเหตุการณ์ที่ได้เกิดนั้น.