ลูกา บทที่ 14

ลก. 14:1 ก ลก.7:36; 11:37

ลก. 14:1 1 แปลตามตรงคือ ขนมปัง. ในข้อถัดไปก็เช่นเดียวกัน.

ลก. 14:1 ข ลก.20:20

ลก. 14:1 2ข ด้วยเจตนาร้ายที่จะฟ้องร้องพระองค์ (มก.3:2).

ลก. 14:2 1 โรคชนิดหนึ่งที่ทำให้ร่างกายบวมขึ้นหรือพองขึ้นเพราะมีของเหลวก่อตัวในช่องท้องและเนื้อเยื่อในร่างกาย. กรณีนี้เล็งถึงการใช้งานทางภายในของชีวิตที่ไม่ปกติซึ่งก่อให้เกิดความตายฝ่ายวิญญาณต่อพระพักตร์ของพระเจ้า.

ลก. 14:3 ก ลก.7:30

ลก. 14:3 ข มธ.12:10; มก.3:4

ลก. 14:5 ก ลก.13:15

ลก. 14:5 1ก สำเนาต้นฉบับบางฉบับเป็น บุตร.

ลก. 14:6 ก มธ.22:46

ลก. 14:7 ก ลก.11:43; มธ.23:6

ลก. 14:10 ก สภษ.25:6-7

ลก. 14:11 ก ลก.18:14; มธ.23:12; บพส.18:27; สภษ.29:23

ลก. 14:11 ข โยบ 22:29; 1ปต.5:5-6

ลก. 14:12 ก เทียบ ลก.6:34

ลก. 14:13 1 คนเหล่านี้คือ ผู้ที่พระเจ้าเชิญให้มารับความรอดของพระองค์ (ข้อ 21).

ลก. 14:14 1 เล็งถึงการเป็นขึ้นแห่งชีวิต (ยฮ.5:29; วว.20:4-6) ซึ่งเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จกลับมา (1กธ.4:5) จะประทานให้เป็นบำเหน็จแก่วิสุทธิชน(วว.11:18).

ลก. 14:14 ก 1กธ.15:23; 1ธซ.4:16

ลก. 14:15 ก ลก.13:29; 22:16, 30

ลก. 14:15 ข วว.19:9

ลก. 14:16 1 งานเลี้ยงใหญ่นี้แตกต่างกับงานเลี้ยงสมรสใน มธ.22:2-14 อันเป็นบำเหน็จแห่งอาณาจักร. แต่งานเลี้ยงใหญ่ในที่นี้มีเพื่อความรอดที่ครบสมบูรณ์ของพระเจ้า. พระเจ้าทรงเป็น "ชายคนหนึ่ง" ที่ได้ตระเตรียมความรอดที่ครบสมบูรณ์เป็นงานเลี้ยงใหญ่และได้ทรงใช้ผู้ทาสของพระองค์ซึ่งก็คืออัครทูตกลุ่มแรกออกไปเชิญพวกยูดาย (ข้อ 16-17). แต่ว่าเขาได้ถูกครอบงำด้วยความมั่งมีเช่นที่ดิน โค หรือภรรยา เขาจึงได้ปฏิเสธคำเชิญของพระองค์ (ข้อ 18-20). จากนั้นพระเจ้าจึงทรงใช้อัครทูตออกไปเชิญผู้คนตามท้องถนนซึ่งเป็นคนจน คนพิการ คนตาบอด และคนเขยก. เขาได้ต้อนรับคำเชิญของพระเจ้า (ข้อ 21-22ก). เพราะ เหตุความยากจนและทุกข์ยาก. แต่ความรอดนี้ยังมีที่ว่างสำหรับคนอีกมาก ดังนั้น จึงได้ใช้ผู้ทาส (บ่าว) ไปยังโลกของชาวต่างชาติ ซึ่งมีถนนและรั้วบ้านเป็นแบบเล็ง เพื่อบังคับฝืนใจชาวต่างชาติเข้ามาจนนั่งเต็มในที่ว่างแห่งความรอดนั้น (ข้อ 22ข-23; กจ.13:46-48; รม.11:25).

ลก. 14:20 ก พบญ.24:5

ลก. 14:21 ก ลก.14:13

ลก. 14:26 1 ในข้อ 26-33 องค์พระผู้เป็นเจ้าได้เปิดเผยถึงการจ่ายราคาต่อคนทั้งหลายที่จะติดตามพระองค์ (ข้อ 25). การต้อนรับความรอดก็คือการได้รับความรอด (13:23); การติดตามองค์พระผู้เป็นเจ้าก็คือการรับสุขพระองค์เป็นพระพรแห่งความรอดของพระเจ้า. สิ่งนี้เรียกร้องให้เราต้องสละทุกสิ่ง แม้กระทั่งชีวิตของเราและแบกกางเขนของเราเอง (ข้อ 26-27, 33).

ลก. 14:26 ก ข้อ 26-27: มธ.10:37-38

ลก. 14:26 ข กจ.20:24; ฟป.2:30; วว.12:11

ลก. 14:27 ก ลก.9:23

ลก. 14:27 1ก เป้าหมายของกางเขนไม่ได้มีไว้ให้ใครทนทุกข์ แต่เพื่อให้ผู้นั้นสิ้นสุด. ผู้เชื่อในพระคริสต์ล้วนได้ร่วมตรึงกางเขน (ได้สิ้นสุด) กับพระองค์แล้ว (ฆต.2:20; รม.6:6). หลังจากที่พวกเขาได้เข้าสนิททางอินทรียภาพกับพระองค์โดยความเชื่อ แล้วพวกเขาก็ต้องตรึงบนกางเขน คือให้คนเก่าถูกตรึงบนกางเขนแห่งการสิ้นสุดตลอดไป (เทียบ รม.6:3; กซ.2:20-21). นี่ก็คือการแบกกาง เขนของตัวเขาเอง. พระคริสต์ได้ทรงแบกกางเขนก่อน จากนั้นจึงถูกตรึง (ยฮ.19:17-18). แต่ผู้เชื่อในพระคริสต์นั้นต้องถูกตรึงกางเขนเสียก่อน จากนั้นจึงแบกกางเขน เพื่อคนเก่าของพวกเขาจะได้ถูกสิ้นสุดตลอดเวลา เช่นนี้พวกเขาจึงจะได้ ประสบการณ์และรับสุขพระคริสต์เป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิต.

ลก. 14:28 1 พระคำในข้อนี้กับข้อ 31 ชี้แจงว่า ตลอดชีวิตในการติดตามองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา จำต้องมอบถวายทุกสิ่งที่เรามีและที่เราสามารถทำได้ มิเช่นนั้น เราก็จะต้องพ่ายแพ้กลายเป็นเกลือที่หมดรสเค็มและถูกทิ้งไปจากขอบเขตที่มีสง่าราศีไปสู่ขอบเขตที่มีแต่ความอับอาย (ข้อ 34-35).

ลก. 14:33 ก ลก.18:28

ลก. 14:34 1, ข้อ 34-35 ให้ดูคำอธิบายใน มธ.5:13 และ มก.9:50 คำอธิบาย 1.

ลก. 14:34 2 ผู้เชื่อที่อยู่ในพระคริสต์ก็คือเกลือแห่งแผ่นดินโลกที่พระเจ้าทรงใช้ฆ่าและทำลายความเสื่อมโทรมของโลก. รสเค็มของเขาขึ้นอยู่กับการละทิ้งสิ่งของฝ่ายโลก. ถ้าพวกเขาละทิ้งสิ่งของฝ่ายโลกยิ่งมาก เขาก็ยิ่งมีรสเค็ม. ถ้าพวกเขาไม่ยอมละทิ้งสิ่งของในชีวิตปัจจุบันของโลกนี้ เขาก็จะสูญเสียรสเค็มไป. ถ้าหากมีสภาพการณ์เช่นนี้ เขาก็ไม่เหมาะที่จะใส่ไว้ในนา เพราะนาเป็นเครื่องหมายเล็งถึงคริสตจักรซึ่งเป็นไร่นาของพระเจ้า (1กธ.3:9) ซึ่งจะนำไปสู่อาณาจักรที่จะมาถึงในอนาคต (วว.11:15) และก็ไม่เหมาะที่จะใส่ไว้ในกองมูลด้วยเพราะกองมูลเป็นเครื่องหมายเล็งถึงบึงไฟอันเป็นสถานที่โสโครกที่สุดในจักรวาล (วว.21:8; 22:15). พวกเขาจะต้องถูกทิ้งออกไปจากอาณาจักรของพระเจ้า โดยเฉพาะในยุคอาณาจักรพันปีนั้น พวกเขาจะต้องถูกทิ้งออกจากสง่าราศีของยุคอาณาจักร (ดู มธ.8:12 คำอธิบาย 2). พวกเขาได้รับความรอดและได้พ้นจากความพินาศนิรันดร์แล้ว แต่พวกเขายังไม่ได้ละทิ้งสิ่งของฝ่ายโลก จึงได้สูญเสียการใช้งานในอาณาจักรของพระเจ้า ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เหมาะสมกับอาณาจักรที่จะมาถึงและจะถูกทิ้งไว้ข้างหนึ่ง เพื่อรับการเฆี่ยนตี (ดู 17:32 คำอธิบาย 1).

ลก. 14:35 ก ลก.13:28

ลก. 14:35 ข มธ.11:15; วว.2:7, 11, 17, 29; 3:6, 13, 22