มาระโก บทที่ 9

มก. 9:1 ก ยฮ.8:52; ฮร.2:9

มก. 9:1 ข มก.1:15; 4:26; ลก.22:18

มก. 9:1 ค มก.13:26

มก. 9:2 1 ข้อ 2-13 ให้ดูคำอธิบายใน มธ.17:1-13.

มก. 9:2 ก ข้อ 2-9: มธ.17:1-9; ลก.9:28-36

มก. 9:2 ข มก.5:37; 14:33

มก. 9:2 ค เทียบ 2กธ.3:18; ฟป.3:21

มก. 9:3 ก ดนอ.7:9; มธ.28:3

มก. 9:3 ข บพส.104:2

มก. 9:5 ก ยฮ.1:38

มก. 9:5 ข ลวต.23:42; นฮย.8:15

มก. 9:6 ก มก.14:40

มก. 9:7 ก อซด.24:15-16

มก. 9:7 ข 2ปต.1:17

มก. 9:7 1 แปลตามตรงคือ ผู้นี้เป็นบุตรของเรา ผู้เป็นที่รัก.

มก. 9:7 ค มก.1:11; 12:6

มก. 9:7 ง กจ.3:22

มก. 9:9 ก ข้อ 9-13: มธ.17:9-13

มก. 9:9 1 ดู 1:44 คำอธิบาย 1.

มก. 9:9 ข มก.5:43

มก. 9:9 ค มก.8:31

มก. 9:11 ก มลค.4:5; ลก.1:17; มก.6:15

มก. 9:12 ก กจ.1:6; 3:21

มก. 9:12 ข มก.14:21

มก. 9:12 ค มก.8:31

มก. 9:12 ง ยซย.53:3

มก. 9:13 1 หรือ ด้วย.

มก. 9:13 ก มธ.11:14

มก. 9:14 1 สำเนาต้นฉบับบางเล่มเป็นคำว่า “พระองค์”.

มก. 9:14 ก มก.2:16; 11:27; 12:28; กจ.23:9

มก. 9:14 2ก ดู 2:6 คำอธิบาย 1.

มก. 9:15 ก มก.8:10; 9:20

มก. 9:15 ข มก.10:32

มก. 9:17 1 ข้อ 17-29 ให้ดูคำอธิบายใน มธ.17:14-21.

มก. 9:17 ก ข้อ 17-29:มธ.17:14-21; ลก.9:38- 42

มก. 9:17 ข ยฮ.11:28; 13:13

มก. 9:17 ค มก.9:25; ลก.11:14

มก. 9:18 1 หรือ ฉีกเขา.

มก. 9:18 ก มก.3:15

มก. 9:19 1 นี่คือคำทอดถอนใจที่องค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยตรัส เพราะเหตุความไม่เชื่อของมนุษย์.

มก. 9:19 ก ยฮ.14:9

มก. 9:20 ก มก.9:15, 24

มก. 9:20 ข มก.9:26; 1:26

มก. 9:22 1 หรือ โปรดช่วยเรา เมตตาเราด้วยเถิด.

มก. 9:23 1 หรือ เกี่ยวกับที่ว่า (คำนำหน้านามเฉพาะ)

มก. 9:23 ก มก.11:23; ยฮ.11:40

มก. 9:24 ก มก.9:20; 10:52

มก. 9:24 ข เทียบ ลก.17:5

มก. 9:25 ก มก.1:25

มก. 9:25 ข มก.9:17

มก. 9:25 1 ดู 1:23 คำอธิบาย 1.

มก. 9:26 ก มก.9:20

มก. 9:27 ก มก.1:31

มก. 9:27 1ก ดู 8:23 คำอธิบาย 1.

มก. 9:28 ก มก.3:20

มก. 9:29 1 สำเนาต้นฉบับบางเล่มเพิ่มข้อความว่า “และอดอาหาร”.

มก. 9:30 ก ลก.24:6

มก. 9:31 ก ข้อ31-32: มธ. 17:22-23; ลก.9:43-45

มก. 9:31 ข มก.8:31; 10:33-34

มก. 9:32 ก มก.6:52; ลก.2:50; ยฮ.10:6; 12:16; 16:18

มก. 9:33 ก มธ.17:24

มก. 9:33 ข ข้อ 33-37: มธ.18:1-5; ลก.9:46-48

มก. 9:34 ก ข้อ 34-35: มก.10:42-44; มธ.20:25-26; ลก.22:24-27

มก. 9:36 1 สภาพมนุษย์ขององค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยได้สำแดงออกในความรักอันนุ่มนวลที่พระองค์ทรงมีต่อผู้เล็กน้อย. (ดู 8:23 คำอธิบาย 1 และ 10:14 คำอธิบาย 2).

มก. 9:36 ก มก.10:13-16

มก. 9:37 ก มธ.10:40-41

มก. 9:37 1 แปลตามตรงคือ โดยพึ่งนามของเรา. มีนัยว่า เนื่องจากนามของเรา.

มก. 9:37 2 นี่แสดงว่าองค์ผู้ทาสพระผู้ช่วย ได้กลายเป็นหนึ่งกับเด็กเล็กๆ.

มก. 9:38 ก ข้อ38-40: ลก.9:49-50

มก. 9:38 ข มธ.12:28

มก. 9:38 ค มก.16:17; มธ.7:22; ลก.10:17; กจ.19:13

มก. 9:38 1 นี่เป็นการกระทำอันหุนหันพลันแล่นของโยฮันลูกฟ้าร้อง การกระทำนี้เป็นสิ่งที่ขัดแย้งกับคุณธรรมขององค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยซึ่งเขาได้ติดตามอยู่นั้น (ดู 3:17 คำอธิบาย 1). ท่าทีของโยฮันในที่นี้ก็เหมือนกับท่าทีของยะโฮซูอะใน อฤธ.11:28.

มก. 9:39 1 นี่แสดงให้เห็นถึงความใจกว้างในภาคปฏิบัติของการปรนนิบัติด้านกิตติคุณที่องค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยมีต่อผู้เชื่อของพระองค์ ซึ่งเป็นพวกที่แตกต่างไปจากคนที่อยู่ใกล้ตัวของพระองค์. ในเรื่องนี้ท่าทีของอัครทูตเปาโลใน ฟป.1:16-18 และท่าทีของโมเซใน อฤธ.11:26-29 ก็เหมือนกับท่าทีของพระองค์ แต่ท่าทีของโยฮันผู้หุนหันพลันแล่นนั้นต่างออกไป. การที่ข้อความในข้อ 38-50 อยู่ต่อกับข้อความในข้อ 33-37 นั้นมีความหมายมาก. ในที่นั้นองค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยได้สอนผู้ติดตามพระองค์ถึงเรื่องความถ่อมใจเพราะเขาทุ่มเถียงกันว่า ใครจะเป็นใหญ่กว่ากัน. ในการทุ่มเถียงกันครั้งนั้น บางทีลูกฟ้าร้องทั้งสองคือยาโกโบและโยฮันอาจมีบทบาทเป็นผู้นำ (เทียบ 10:35-45). ในที่นี้โยฮันคนเดียวกันนี่เองก็ไม่ยอมประนีประนอมต่อผู้เชื่อที่แตกต่างออกไป. พฤติกรรมอันหุนหันพลันแล่นนี้ บางทีอาจเกี่ยวพันกับความทะเยอทะยานอยากเป็นใหญ่ของเขา. อาจเป็นไปได้ว่า เพราะความทะเยอทะยานนี้เองจึงก่อให้เกิดการไม่ประนีประนอมต่อภาคปฏิบัติที่แตกต่างกันของผู้เชื่ออื่นๆ. สิ่งนี้เป็นปัจจัยพื้นฐานที่ก่อให้เกิดการแตกแยกในท่ามกลางพวกคริสเตียน. แน่นอนทีเดียวองค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยไม่ทรงเห็นด้วยกับโยฮันในเรื่องนี้.

มก. 9:39 ก เทียบ 1กธ.12:3

มก. 9:40 1 ถ้อยคำนี้มิได้ขัดแย้งกับถ้อยคำใน มธ.12:30. ถ้อยคำทั้งสองต่างออกมาจากพระโอษฐ์ขององค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยและอาจถือได้ว่าเป็นคติพจน์. คติพจน์ในข้อนี้กล่าวถึงความพร้อมเพรียงกันในภาคปฏิบัติทางภายนอก โดยเกี่ยวข้องกับผู้ที่ไม่ต่อต้านพระองค์ (มก.9:39). ส่วนในมัดธายกล่าวถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันด้านวัตถุประสงค์ทางภายใน โดยเกี่ยวข้องกับผู้คนซึ่งต่อต้านพระองค์ (มธ.12:24). การจะดำรงไว้ซึ่งความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทางภายในนั้น เราต้องปฏิบัติตามถ้อยคำในมัดธาย. ส่วนการจะดำรงไว้ซึ่งความพร้อมเพรียงกันทางภายนอก เราต้องปฏิบัติตามถ้อยคำในข้อนี้ คือมีใจกว้างต่อผู้ที่เชื่อแตกต่างกันออกไป.

มก. 9:41 ก มธ.10:42

มก. 9:41 1 พฤติกรรมของโยฮันนั้นเป็นการจัดการต่อผู้อื่น. แต่ถ้อยคำอันชาญฉลาดขององค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยในที่นี้ ได้ทำให้โยฮันและสาวกคนอื่นๆ เปลี่ยนกลับมาเป็นผู้ถูกกระทำ. สิ่งนี้แสดงว่าไม่ว่าจะเป็นพวกสาวกหรือผู้เชื่ออื่นๆ ก็ล้วนอยู่ภายใต้การดูแลเอาใจใส่ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทั้งสิ้น เพราะทุกคนเป็นของพระองค์. ไม่ว่าจะเป็นการที่พวกสาวกกระทำต่อผู้เชื่ออื่นๆ หรือจะเป็นการที่ผู้เชื่อคนอื่นกระทำต่อพวกสาวก หากเป็นการกระทำในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว แม้จะเป็นเพียงการให้น้ำดื่มเพียงจอกเดียว ก็จะได้รับบำเหน็จจากองค์พระผู้เป็นเจ้า.

มก. 9:41 ข รม.8:9; 1กธ.3:23

มก. 9:41 2ข นี่แสดงว่าองค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยทรงถือว่าผู้ที่ถูกโยฮันกล่าวห้ามนั้นเป็นผู้เชื่อที่แท้จริงซึ่งเป็นคนของพระองค์คนหนึ่ง. สิ่งนี้ควรจะเป็นบทเรียนแก่โยฮัน.

มก. 9:41 3 บำเหน็จนี้จะทรงประทานให้ในยุคอาณาจักรที่จะมาถึง (ลก.14:14). ดู ฮร.10:35 คำอธิบาย 1 และ 2กธ.5:10 คำอธิบาย 2.

มก. 9:42 1 ในที่นี้ องค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยได้ทรงเปลี่ยนหัวข้อที่กล่าวถึงโยฮันและอัครทูตคนอื่นๆ มาเป็นกลุ่มผู้เชื่อของพระองค์โดยรวม ซึ่งทั้งหมดนี้พระองค์ทรงถือว่าเป็นผู้เล็กน้อย (ไม่เกี่ยวกับเด็กเล็กๆในข้อ 37) โดยรวมถึงโยฮัน, สาวกคนอื่น, และคนที่พวกเขากล่าวห้าม. สิ่งนี้อาจถือเป็นการเตือนไม่ให้โยฮันและสาวกคนอื่นๆ ทำให้ผู้เชื่อคนอื่นที่มีวิธีการติดตามพระองค์แตกต่างจากพวกเขาต้องสะดุด.

มก. 9:42 ก มธ.18:6; ลก.17:1-2

มก. 9:42 2 แปลตามตรงคือ หินโม่ที่ใช้ลา (ลาก).

มก. 9:43 ก มธ.5:30; 18:8

มก. 9:43 1ก ในที่นี้ สิ่งที่ทำให้เกิดการสะดุดได้เปลี่ยนจากตัวบุคคลไปเป็นอวัยวะที่อยู่ในร่างกายของผู้เชื่อ. ผู้เชื่อไม่ควรทำให้ผู้อื่นสะดุด อีกทั้งไม่ควรให้อวัยวะในกายของตนทำให้ตัวเองสะดุด. สิ่งนี้บ่งบอกถึงความล้ำค่าของผู้เชื่อในสายพระเนตรขององค์ผู้ทาสพระผู้ช่วย. พวกเขาทุกคนควรได้รับการรักษาไว้เพื่อพระองค์. ปัจจัยใดๆ ที่ทำให้ผู้เชื่อสะดุด ควรจะถูกจัดการอย่างจริงจัง.

มก. 9:43 2 ดู มธ.5:29 คำอธิบาย 1. ข้อ 45 ก็เช่นกัน.

มก. 9:43 3 ชีวิต ในที่นี้หมายถึง ชีวิตนิรันดร์ ซึ่งผู้เชื่อที่มีชัยชนะจะได้รับสุขในอาณาจักรที่จะมาถึง (10:30; เทียบ มธ.19:29 คำอธิบาย 3). การที่จะเข้าสู่การรับสุขในยุคที่จะมาถึง ก็คือการเข้าสู่อาณาจักรที่จะมาถึง (ข้อ 47) และมีส่วนร่วมในการรับสุขชีวิตนิรันดร์ของอาณาจักรนี้.

มก. 9:43 4 ดู มธ.5:22 คำอธิบาย 9. ข้ออื่นๆ ก็เช่นกัน.

มก. 9:43 ข มธ.3:12; 25:41

มก. 9:43 5ข มีความหมายเดียวกับคำว่า “นรก”. ตามเนื้อความในที่นี้จะมีนัยถึง การลงโทษแห่งยุคสมัยซึ่งผู้เชื่อที่พ่ายแพ้จะได้รับ (เหมือนการถูกทำร้ายโดยความตายครั้งที่สองใน วว.2:11) แต่ไม่ใช่การพินาศนิรันดร์. (ดูข้อ 49 คำอธิบาย 2).

มก. 9:44 1 สำเนาต้นฉบับบางเล่มแทรกข้อความในข้อ 44 ไว้ว่า “ตัวหนอนที่นั่นจะไม่รู้จักตายและไฟก็ไม่รู้ดับเลย”.

มก. 9:45 1 สำเนาต้นฉบับบางฉบับเพิ่มข้อความว่า “ในไฟที่ไม่รู้จักดับ”.

มก. 9:46 1 สำเนาต้นฉบับบางฉบับแทรกข้อความในข้อ 46 ไว้ว่า “ตัวหนอนที่นั่นจะไม่รู้จักตายและไฟก็ไม่รู้ดับเลย”.

มก. 9:47 ก มธ.5:29; 18:9

มก. 9:47 ข มก.1:15; 4:26; 10:14-15; 14:25

มก. 9:47 1ข นี่คือการเข้าสู่การรับสุขชีวิตนิรันดร์ในยุคที่จะมาถึง. ดู ข้อ 43 คำอธิบาย 3.

มก. 9:48 1 ข้อความในข้อนี้กับในข้อ 44 และ 46 (ซึ่งสำเนาต้นฉบับบางเล่มได้แทรกไว้) ถูกคัดลอกมาจาก ยซย.66:24. ใน มธ.5:29-30; 18:8-9; หรือใน ลก.12:5 ไม่ได้มีการบันทึกข้อความนี้ไว้.

มก. 9:49 1 แปลตามตรงคือ หมักด้วยไฟ. เพื่อประหารและกำจัดเชื้อโรคที่มาทำลายมนุษย์โดยอาศัยความบาป เพื่อรักษาผู้เชื่อที่ได้กระทำบาป (เทียบ ลวต.2:13; ยอค.43:24).

มก. 9:49 2 นี่คือไฟแห่งการหล่อหลอม (มลค.3:2) ไฟที่จะมาชำระ, หลอมให้บริสุทธิ์ ดังที่กล่าวไว้ใน 1กธ.3:13, 15 (เทียบ ยซย.33:14). ในยุคของอาณาจักร ไฟนี้จะหลอมบรรดาผู้เชื่อที่ทำบาป แต่ไม่ยอมกลับใจในยุคนี้ให้บริสุทธิ์ เพื่อเป็นการลงโทษแห่งยุคสมัย (ดูข้อ 43 คำอธิบาย 5). แม้แต่ในยุคนี้ พระเจ้าก็ทรงใช้การทดสอบดุจไฟมาหลอมผู้เชื่อให้บริสุทธิ์เหมือนกัน (1ปต.1:7; 4:12,17). การลงโทษแห่งยุคสมัยด้วยไฟในยุคหน้านั้นก็อยู่ในหลักการเดียวกันกับการเฆี่ยนตีของพระเจ้าโดยการทนทุกข์ดุจไฟในยุคนี้.

มก. 9:49 3 สำเนาต้นฉบับบางเล่มเพิ่มข้อความว่า “และเครื่องบูชาทุกอย่างจะต้องถูกหมักด้วยเกลือ”.

มก. 9:50 1 ดู มธ.5:13 คำอธิบาย 2. การปรับใช้ถ้อยคำในที่นี้แตกต่างไปจากใน มธ.5:13 และ ลก.14:34. ในมัดธายและลูกา เกลือนั้นบรรยายถึงผลสะท้อนที่ผู้เชื่อมีต่อโลกคือ มีไว้เพื่อหมักโลกที่เสื่อมเสีย. เกลือในข้อนี้มีความหมายเดียวกับไฟ แห่งการหลอมให้บริสุทธิ์ คือมีไว้เพื่อหมักผู้เชื่อที่กระทำบาปดังเช่นการเฆี่ยนตีของพระเจ้าที่มีไว้สำหรับผู้เชื่อที่กระทำบาปในยุคนี้. ฉะนั้นผู้เชื่อควรมีเกลือในตัวเองเพื่อจะถูกชำระให้บริสุทธิ์ไม่เพียงพ้นจากความบาป แต่ยังพ้นจากปัจจัยแห่งการแตกแยกทุกประการอีกด้วย (เหมือนกับที่โยฮันผู้หุนหันพลันแล่นได้แสดงไว้ในการห้ามพี่น้องที่ต่างออกไป และในการถกเถียงกันเพื่อชิงความเป็นใหญ่) เพื่อเขาจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ. เกลือแห่งการหลอมให้บริสุทธิ์นี้จะหล่อหลอมวาจาของผู้เชื่อ เพื่อเขาจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ (กซ.4:6). ถ้อยคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าในที่นี้บ่งบอกว่า คำพูดของโยฮันที่ได้กล่าวแก่พี่น้องที่ต่างออกไปนั้นยังไม่ผ่านการหล่อหลอมให้บริสุทธิ์. ดังนั้นข้อความในข้อ 38-50 นี้จึงนำเสนอคำสอนขององค์ผู้ทาสพระผู้ช่วยที่ให้ผู้เชื่อประนีประนอมเพื่อความเป็นหนึ่ง.

มก. 9:50 2 ดู มธ.5:13 คำอธิบาย 3.

มก. 9:50 ก รม.12:18; 14:19; 2กธ.13:11; 1ธซ.5:13; ฮร.12:14