มัดธาย บทที่ 22

มธ. 22:1 ก มธ.13:34

มธ. 22:2 ก ข้อ 2-14: ลก.14:16-24

มธ. 22:2 1ก คำอุปมาเรื่องสวนองุ่นในบทที่ 21 นั้น ชี้ถึงพันธสัญญาเดิมซึ่งประกอบขึ้นด้วยอาณาจักรของพระเจ้า (21:43) ส่วนคำอุปมาเรื่องการเลี้ยงสมรสในบทนี้ชี้ถึงพันธสัญญาใหม่ ซึ่งประกอบขึ้นด้วยอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย.
ในคำอุปมาก่อนหน้านี้ (21:33-46) องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบรรยายให้เห็นว่า ชาวยูดายผู้อยู่ในอาณาจักรของพระเจ้านั้นจะต้องถูกลงโทษเช่นใดและอาณาจักรของพระเจ้าจะถูกเอาไปจากชาวยูดาย และยกให้แก่พลไพร่แห่งอาณาจักรอย่างไร. พระองค์ต้องใช้คำอุปมาอีกเรื่องหนึ่งเพื่อบรรยายให้เห็นอีกว่าพลไพร่แห่งอาณาจักรจะต้องถูกจัดการอย่างเข้มงวดในอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายอย่างไร. คำอุปมาทั้งสองเรื่องนี้ล้วนชี้แจงให้เห็นว่าอาณาจักรนั้นเป็นเรื่องที่เคร่งเครียด.

มธ. 22:2 ข มธ.13:24

มธ. 22:2 ข บพส.47:7

มธ. 22:2 2ข กษัตริย์ก็คือพระเจ้า ส่วนราชโอรสนั้นก็คือพระคริสต์.

มธ. 22:2 ง วว.19:9

มธ. 22:2 3ง คำอุปมาก่อนหน้านี้เปรียบพันธสัญญาเดิมเป็นเหมือนสวนองุ่น โดยมีจุดเน้นถึงการตรากตรำอยู่ภายใต้กฎบัญญัติ. ส่วนคำอุปมานี้เปรียบพันธสัญญาใหม่เป็นเหมือนงานเลี้ยงสมรสโดยมีจุดเน้นอยู่ที่การรับสุขภายใต้พระคุณ.

มธ. 22:3 1 บรรดาทาสเหล่านี้คือพวกอัครทูตรุ่นแรกของพันธสัญญาใหม่.

มธ. 22:4 1 ทาสคนอื่นก็คือ พวกอัครทูตที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงใช้ไปในเวลาต่อมา.

มธ. 22:4 2 ประการสำคัญหมายถึงอาหารมื้อแรกซึ่งรับประทานกันในยามเช้าก่อนการทำงาน.

มธ. 22:4 3 ทั้งวัวและสัตว์อ้วนพีล้วนเล็งถึงพระคริสต์ทั้งสิ้น. พระองค์ถูกฆ่าเพื่อให้พลไพร่ที่พระเจ้าเลือกสรรสามารถรับสุขพระองค์เป็นงานเลี้ยง.

มธ. 22:4 ก ลก.15:23

มธ. 22:6 ก กจ.14:5-6

มธ. 22:6 ข มธ.23:34

มธ. 22:7 1 กองทัพเหล่านี้ก็คือกองทัพโรมัน ภายใต้การนำของติตัส ซึ่งได้ยกทัพมาทำลายกรุงเยรูซาเล็มเมื่อปี ค.ศ.70.

มธ. 22:7 ก มธ.21:41

มธ. 22:8 ก กจ.13:46

มธ. 22:8 1ก การปฏิเสธของชาวยูดายทำให้พวกเขาไม่คู่ควรกับการรับสุขพันธสัญญาใหม่ (กจ.13:46).

มธ. 22:9 1 เพราะเหตุการปฏิเสธของชาวยูดายจึงทำให้การป่าวประกาศพันธสัญญาใหม่ได้หันไปสู่คนต่างชาติ (กจ.13:46; รม.11:11).

มธ. 22:11 ก วว.19:8

มธ. 22:11 1 เสื้อสำหรับงานเลี้ยงสมรสนี้มีแบบเล็งโดยเสื้อลูกไม้ถักใน บพส.45:14 และมีเครื่องหมายโดยเสื้อผ้าป่านเนื้อละเอียดที่บันทึกใน วว.19:8 (ดูคำอธิบาย 2 ในที่นั้น). นี่คือความชอบธรรมที่เหนือกว่าของผู้เชื่อที่มีชัยชนะใน 5:20 นั่นเอง (ดูคำอธิบาย 1 ในที่นั้น). ผู้ที่มิได้สวมใส่เสื้อสำหรับงานเลี้ยงสมรส คนนั้นเป็นคนที่ได้รับความรอดแล้ว เพราะเขาได้เข้ามาร่วมงานเลี้ยงสมรสด้วย. เขาได้ต้อนรับพระคริสต์มาเป็นความชอบธรรมของเขาแล้ว ซึ่งทำให้เขาได้รับการโปรดให้ชอบธรรมต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้า (1กธ.1:30; รม.3:26) แต่ว่าเขาไม่ได้ดำเนินชีวิตพระคริสต์เป็นความชอบธรรมแห่งทัศนะภายในของเขา (ฟป.3:9) เพื่อให้เขาสามารถมีส่วนในการรับสุขอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายได้. เขาได้ถูกเรียกออกมารับความรอดแล้ว แต่เขาไม่ถูกเลือกให้รับสุขอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายซึ่งเตรียมไว้สำหรับผู้เชื่อที่มีชัยชนะเท่านั้น.

มธ. 22:12 ก มธ.20:13; 26:50

มธ. 22:13 1 พวกคนรับใช้เหล่านี้คงจะเล็งถึงทูตสวรรค์ (เทียบ 13:41, 49).

มธ. 22:13 ก มธ.8:12

มธ. 22:13 2ก การถูกทิ้งเสียที่มืดภายนอกนั้นไม่ได้เป็นการพินาศแต่เป็นการรับการจัดการแห่งยุคสมัย คือไม่มีคุณสมบัติพอที่จะมีส่วนในการรับสุขของอาณาจักรเป็นเวลาหนึ่งพันปีเพราะไม่ได้ดำเนินชีวิตที่มีชัยชนะโดยพึ่งพระคริสต์. ในช่วงอาณาจักรพันปีผู้เชื่อที่มีชัยชนะจะอยู่ร่วมกับพระคริสต์ในสง่าราศีอันสว่างไสวแห่งอาณาจักร (กซ.3:4) ในขณะที่ผู้เชื่อที่พ่ายแพ้จะต้องได้รับการ ตีสอนในที่มืดภายนอก (ดู 8:12 คำอธิบาย 2).

มธ. 22:13 3 ดู 8:12 คำอธิบาย 4.

มธ. 22:14 ก รม.8:28, 30; 1กธ.1:24, 26; อฟ.1:18; 4:1, 4

มธ. 22:14 1ก การถูกเรียกคือการต้อนรับความรอด (รม.1:7; 1กธ.1:2; อฟ.4:1) ส่วนการถูกเลือกคือการได้รับบำเหน็จ. ผู้เชื่อทุกคนล้วนได้ถูกเรียกไว้แล้ว แต่มีไม่มากที่จะเป็นผู้ที่ถูกเลือกในภายหน้า.

มธ. 22:14 ข วว.17:14

มธ. 22:15 ก ข้อ 15-22: มก.12:13-17; ลก.20:20-26

มธ. 22:15 1 ดู 3:7 คำอธิบาย 1.

มธ. 22:15 ข มธ.26:4; 27:1

มธ. 22:15 ค ลก.11:54

มธ. 22:16 ก มก.3:6

มธ. 22:16 1ก พวกเฮโรดก็คือผู้สนับสนุนระบบการปกครองของกษัตริย์เฮโรดและช่วยเฮโรดในการนำเอาวิถีชีวิตแบบกรีกและโรมันแทรกซึมเข้ามาสู่วัฒนธรรมของชาวยูดาย. พวกเขาอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกซาดูกายแต่เป็นปรปักษ์กับพวกฟาริซาย. แต่สำหรับในประเด็นนี้พวกเขากลับไปรวมกลุ่มกับพวกฟาริซายมาจับผิดพระเยซู.

มธ. 22:16 2 แปลตามตรงคือ ท่านไม่สนว่าจะเป็นใคร.

มธ. 22:16 ข พบญ.1:17; 16:19

มธ. 22:16 3ข แปลตามตรงคือ ใบหน้า.

มธ. 22:17 1 คำถามนี้เป็นกับดักอย่างแท้จริง ในขณะนั้นชาวยูดายล้วนได้ต่อต้านการส่งส่วยให้ซีซาร์. หากองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสตอบว่า “ได้” ก็จะทำให้ชาวยูดายทั้งหมดซึ่งยึดเอาพวกฟาริซายเป็นผู้นำเกิดความขุ่นเคือง. แต่หากพระองค์ตรัสตอบว่า “ไม่ได้” พวก เฮโรดที่สนับสนุนรัฐบาลโรมันก็จะได้หลักฐานที่มีน้ำหนักไว้ฟ้องร้องพระองค์.

มธ. 22:17 ก ลก.23:2; ยฮ.19:12

มธ. 22:18 1 ดู 6:2 คำอธิบาย 2.

มธ. 22:18 ก มธ.22:35; 16:1; 19:3; ยฮ.8:6

มธ. 22:19 1 พระเยซูไม่ได้นำเงินเหรียญโรมันออกมาให้ดู แต่ได้เรียกให้พวกเขานำออกมาให้พระองค์ดู. เพราะพวกเขาเหล่านั้นกลับมีเงิน เหรียญของโรมันเสียเองจึงถูกองค์พระผู้เป็นเจ้าจับได้.

มธ. 22:19 2 ดู ยฮ.6:7 คำอธิบาย 1.

มธ. 22:21 1 หมายถึงการส่งมอบส่วยให้กับซีซาร์ตามการกำหนดของรัฐบาลซีซาร์.

มธ. 22:21 ก เทียบ รม.13:7

มธ. 22:21 2 หมายถึงการถวายเงินครึ่งเชกไกละแด่พระเจ้าตามเอ็กโซโด 30:11-16 และหมายถึงการถวายหนึ่งในสิบแด่พระเจ้าตามพระบัญญัติของพระเจ้าด้วย.

มธ. 22:23 ก ข้อ 23-33: มก.12:18-27; ลก.20:27-38

มธ. 22:23 ข กจ.23:6-8; 4:1-2

มธ. 22:23 1ข ดู 3:7 คำอธิบาย 2.

มธ. 22:24 ก พบญ.25:5

มธ. 22:29 ก ยฮ.20:9

มธ. 22:29 1 การเข้าใจพระคัมภีร์เป็นเรื่องหนึ่ง ส่วนการรู้จักฤทธิ์เดชของพระเจ้าก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งทั้งสองสิ่งนี้ล้วนจำเป็นต่อเรา. คำว่า “พระคัมภีร์” ในที่นี้บ่งบอกถึงข้อพระคัมภีร์ในพันธสัญญาเดิมที่เกี่ยวกับการเป็นขึ้นมาจากความตาย ส่วนฤทธิ์เดชของพระเจ้าบ่งบอกถึงฤทธิ์เดชแห่งการเป็นขึ้นมาจากความตายนั่นเอง.

มธ. 22:31 ก มธ.12:3

มธ. 22:32 ก อซด.3:6, 16

มธ. 22:32 1 เมื่อพระเจ้าเป็นพระเจ้าของคนเป็น อีกทั้งทรงพระนามว่า “พระเจ้าของอับราฮามและพระเจ้าของยิศฮาคและพระเจ้าของยาโคบ” ดังนั้นทั้งอับราฮาม ยิศฮาคและยาโคบที่ได้ตายไปแล้วนั้นจะเป็นขึ้นมาจากความตายอย่างแน่นอน. นี่ก็คือวิธีการอธิบายพระคัมภีร์ของพระเยซูคือไม่ใช่ยึดตามตัวอักษรเท่านั้น แต่ได้อธิบายตามชีวิตและฤทธิ์เดชที่แฝงอยู่ในตัวอักษรเหล่านั้น.

มธ. 22:33 ก มธ.7:28

มธ. 22:34 ก ข้อ 34-40: มก.12:28-33; ลก.10:25-28

มธ. 22:35 ก ลก.7:30; 10:25; 11:46, 52

มธ. 22:35 1ก ผู้รอบรู้กฎบัญญัติของโมเซ, ผู้เชี่ยวชาญในการตีความกฎบัญญัติในพันธสัญญาเดิม.

มธ. 22:35 ข มธ.22:18

มธ. 22:37 ก พบญ.6:5; 10:12; 30:6

มธ. 22:37 ข 1ยฮ.4:21

มธ. 22:37 1 หรือ ด้วยทั้งใจ, ด้วยทั้งจิต และด้วยความคิดทั้งหมดของเจ้า. คำว่า “ด้วย” ทุกตัว หากแปลตามตรงคือ “ใน”.

มธ. 22:39 ก ลวต.19:18; มธ.19:19; ฆต.5:14; ยก.2:8

มธ. 22:40 ก มธ.7:12; รม.13:8-10

มธ. 22:40 1 พระบัญญัติทั้งสองข้อนี้ไม่ว่าจะเป็นการให้รักพระเจ้าหรือให้รักมนุษย์ล้วนเป็นเรื่องของความรักทั้งสิ้น. ความรักนั้นก็เป็นวิญญาณแห่งพระบัญญัติของพระเจ้านั่นเอง.

มธ. 22:41 ก ข้อ 41-45: มก.12:35-37; ลก.20:41-44

มธ. 22:42 1 ตามที่บรรยายไว้ในบทที่ 21:23 จนถึงบทที่ 22:46 ขณะที่พระคริสต์เสด็จมายังกรุงเยรูซาเล็มซึ่งเป็นศูนย์กลางแห่งศาสนายูดายเป็นครั้งสุดท้ายนั้นพระองค์ถูกห้อมล้อมไปด้วยพวกหัวหน้าปุโรหิต, พวกผู้อาวุโส, พวกฟาริซาย, พวกเฮโรด, พวกซาดูกายและนักกฎหมาย. พวกเหล่านี้ก็เพียรพยายามที่จะจับผิดพระองค์โดยใช้คำถามที่ยากซับซ้อนและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม. พวกแรกคือพวกหัวหน้าปุโรหิตซึ่งเป็นตัวแทนอำนาจของศาสนายูดายและพวกผู้อาวุโสซึ่งเป็นตัวแทนอำนาจของชาวยูดาย มาซักถามพระองค์ในเรื่องของอำนาจ (21:23). คำถามของเขาเป็นการถามตามทัศนะแห่งศาสนาของพวกเขา. พวกที่สองคือพวกฟาริซายที่ถือหลักข้อเชื่อมูลฐานและพวกเฮโรดที่ร้อนรนทางการเมืองมาถามพระองค์เกี่ยวกับการเมือง. พวกที่สามคือพวกซาดูกายที่มีแนวความคิดสมัยใหม่มาถามพระองค์เกี่ยวกับความเชื่อพื้นฐาน. พวกที่สี่คือนักกฎหมายที่คิดว่าตนเองถูกต้อง มาถามพระองค์เกี่ยวกับกฎบัญญัติ. หลังจากที่พระองค์ทรงใช้พระปัญญาตอบคำถามทั้งหมดของพวกเขาแล้ว จึงถามพวกเขาเกี่ยวกับพระคริสต์. นี่คือคำถามที่อยู่เหนือกว่าบรรดาคำถามทั้งหลาย.คำถามของพวกเขานั้นเกี่ยวกับศาสนา, การเมือง, ความเชื่อ, และกฎบัญญัติ. แต่คำถามของพระองค์นั้นเกี่ยวกับพระคริสต์ผู้เป็นศูนย์กลางแห่งสรรพสิ่ง. พวกเขารู้จักศาสนา, การเมือง, ความเชื่อ, และกฎบัญญัติเป็นอย่างดี แต่กลับละเลยพระคริสต์ไปเสีย. ดังนั้นพระองค์จึงถามพวกเขาว่า “พวกท่านคิดอย่างไรด้วยเรื่องพระคริสต์?” ทุกคนล้วนต้องตอบคำถามสุดยอดแห่งบรรดาคำถามนี้ด้วยกันทั้งสิ้น.

มธ. 22:42 ก มธ.1:1

มธ. 22:43 ก วว.1:10

มธ. 22:43 1ก พวกเราสามารถรู้จักพระคริสต์ได้มีเพียงอยู่ในวิญญาณ และโดยการเปิดเผยของพระเจ้าเท่านั้น (อฟ.3:5).

มธ. 22:44 ก บพส.110:1; กจ.2:34-35; ฮร.1:13

มธ. 22:44 ข บพส.8:6-8; 1กธ.15:25

มธ. 22:45 1 พระคริสต์ก็คือพระเจ้า ในสภาพพระเจ้าของพระองค์นั้น พระองค์ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของดาวิด. พระคริสต์ก็เป็นมนุษย์ด้วย ในสภาพมนุษย์ของพระองค์นั้น พระองค์ก็คือบุตรของดาวิด. พวกฟาริซายมีความรู้ทางพระคัมภีร์เกี่ยวกับฐานันดรของพระคริสต์เพียงครึ่งเดียวคือรู้ว่าพระคริสต์ทรงเป็นบุตรของดาวิดตามสภาพมนุษย์ของพระองค์เท่านั้น. พวกเขายังขาดความรู้อีกครึ่งหนึ่ง คือพระคริสต์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้าตามสภาพพระเจ้าของพระองค์.

มธ. 22:46 ก ลก.14:6

มธ. 22:46 1ก คำถามของพระคริสต์ อันเป็นคำถามที่เหนือคำถามทั้งปวงซึ่งกล่าวถึงฐานันดรที่อัศจรรย์ของพระองค์นั้นได้ปิดปากของคนทั้งหลายที่ต่อต้านพระองค์.