มัดธาย บทที่ 19

มธ. 19:1 ก มก.10:1

มธ. 19:3 ก ข้อ 3-9: มก.10:2-12

มธ. 19:3 ข ยฮ.8:6

มธ. 19:3 1ข พวกนักศาสนาไม่ปล่อยองค์พระผู้เป็นเจ้าไป แต่กลับมาล่อลวงพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่า. อย่างไรก็ดี การล่อลวงของพวกเขาก็มักทำให้องค์พระผู้เป็นเจ้ามีโอกาสเปิดเผยตัวของพระองค์เองและแผนการบริหารของพระเจ้าเสมอ.

มธ. 19:3 2 แปลตามตรงคือ ปลดปล่อย. ข้อต่อไปก็เช่นเดียวกัน.

มธ. 19:4 ก มธ.12:3

มธ. 19:4 1 พระคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าในข้อนี้จนถึงตอนท้ายของข้อ 6 ไม่เพียงแต่ได้ยอมรับการที่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างมนุษย์เท่านั้น แต่ยังยืนยันถึงการที่พระเจ้าทรงกำหนดคู่ครองของมนุษย์ด้วย นั่นคือชายคนหนึ่งกับหญิงคนหนึ่งจะต้องผูกพันเข้าสนิทและเข้าเทียมแอกร่วมกันเป็นเนื้ออันเดียวกันและต้องไม่ถูกมนุษย์ทำให้แยกจากกัน.

มธ. 19:4 ข ยนซ.1:27; 5:2

มธ. 19:5 ก ยนซ.2:24; อฟ.5:31

มธ. 19:5 1 แปลตามตรงคือ เนื้ออันเดียวกัน.

มธ. 19:6 ก 1กธ.7:10

มธ. 19:7 1 พระบัญญัติข้อนี้ไม่ได้เป็นกฎบัญญัติที่เป็นพื้นฐาน แต่เป็นกฎบัญญัติที่เพิ่มเติมเข้ามา. โมเซให้พระบัญญัติข้อนี้ไว้โดยไม่ได้เป็นไปตามการกำหนดเมื่อดั้งเดิมของพระเจ้า แต่ให้ไว้เป็นการชั่วคราวเพราะเหตุใจที่แข็งกระด้างของมนุษย์.

มธ. 19:7 ก พบญ.24:1, 3; มธ.5:31

มธ. 19:8 ก มก.3:5; 16:14; ฮร.3:8

มธ. 19:8 1 พระบัญญัติในส่วนที่เกี่ยวกับการหย่าซึ่งโมเซได้ให้ไว้นั้นเป็นสิ่งที่เบี่ยงเบนออกจากการกำหนดแต่ดั้งเดิมของพระเจ้า แต่พระคริสต์ผู้เป็นกษัตริย์ฝ่ายสวรรค์ได้ทรงฟื้นฟูการสมรสของมนุษย์ไปสู่จุดดั้งเดิมเพื่ออาณาจักรสวรรค์. ในที่นี่ชี้ให้เห็นว่า อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายนั้นได้สอดคล้องกันกับการกำหนดแต่เดิมของพระเจ้า คือไม่อนุญาตให้มนุษย์หย่ากัน.

มธ. 19:9 1 แปลตามตรงคือ การประพฤติตัวเป็นโสเภณี, การขายตัว. นี่เลวร้ายเสียยิ่งกว่าคบชู้อีก. พระคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าในที่นี้ได้ชี้แจงอย่างชัดเจนแล้วว่า นอกจากการผิดประเวณีแล้ว ก็ไม่มีเหตุอื่นอีกที่จะทำให้สายสัมพันธ์ของการสมรสขาดไปได้อีก. (แต่ว่าความตายสามารถตัดขาดความสัมพันธ์นี้ไปได้โดยปริยายอย่างแน่นอน.) ดังนั้นนอกจากการผิดประเวณีแล้วก็ไม่มีเหตุผลใดๆ ในการหย่าอีก.

มธ. 19:9 ก มธ.5:32; ลก.16:18

มธ. 19:9 2 สำเนาต้นฉบับบางฉบับไม่มีถ้อยคำนี้ไปจนจบข้อ.

มธ. 19:10 1 บัดนี้พวกสาวกเข้าใจแล้วว่า ตามข้อกำหนดของพระเจ้า การสมรสเป็นการผูกมัดที่เข้มงวดที่สุด. บุคคลผู้หนึ่งเมื่อสมรสแล้วก็ถูกผูกมัดอย่างสิ้นเชิง นอกจากคู่ครองจะผิดประเวณีหรือตายไปก็ไม่มีวิธีอื่นอีกที่จะได้รับการปลดปล่อย. เมื่อสาวกได้เข้าใจเช่นนี้ก็เห็นว่า ไม่เป็นสามีภรรยากันเลยก็ดีกว่า. แต่อย่างไรก็ดีเรื่องนี้ไม่ได้เป็นเรื่องที่พวกเขาจะไปกำหนดได้.

มธ. 19:11 1 มิใช่ทุกคน มีเพียงผู้ที่พระเจ้าได้ทรงให้ของประทานไว้เท่านั้นจึงจะสามารถไม่สมรสได้. หากไม่มีของประทานแห่งพระเจ้าแล้ว ผู้ใดที่คิดครองตนเป็นโสดก็จะต้องพบกับการล่อลวง.

มธ. 19:11 2 สามารถรับ แปลตามตรงคือ มีที่ว่างรับได้.

มธ. 19:11 ก 1กธ.7:7, 17

มธ. 19:12 1 ผู้คนเหล่านี้เป็นผู้ที่ได้รับของประทานแห่งพระเจ้าแล้ว จึงครองตนเป็นโสดเพราะเห็นแก่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย. เปาโลก็เป็นผู้หนึ่งที่ เป็นบุคคลเช่นนี้ (1กธ.7:7-8; 9:5).

มธ. 19:12 ก เทียบ 1กธ.7:32-35

มธ. 19:12 2 การทดลองของพวกนักศาสนาในที่นี้ทำให้ องค์พระผู้เป็นเจ้ามีโอกาสเปิดเผยเรื่องของอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง.บทที่18 เปิดเผยว่าเราทั้งหลายจะต้องปฏิบัติต่อพี่น้องอย่างไรจึงเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายได้. ในบทนี้ได้เปิดเผยว่าทั้งชีวิตคู่ครอง (ข้อ3-12) และท่าทีต่อเงินทองของเรานั้น (ข้อ 16-30) ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย. ชีวิตคู่ครองนั้นเกี่ยวพันกับราคะตัณหา ส่วนท่าทีต่อเงินทองของเราเกี่ยวพันกับความโลภ. อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายจะกำจัดราคะตัณหาและความโลภของเราจนไม่เหลือร่องรอย.

มธ. 19:13 ก ข้อ 13-15: มก.10:13-16; ลก.18:15-17

มธ. 19:13 ข มธ.20:31

มธ. 19:14 ก มธ.18:3-4

มธ. 19:14 1 ในที่นี้องค์พระผู้เป็นเจ้าได้เน้นอีกครั้งหนึ่งว่าหากเราต้องการมีส่วนในอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายเราก็ต้องเป็นเหมือนอย่างเด็กเล็กๆ.

มธ. 19:16 ก ข้อ 16-22: มก.10:17-22; ลก.18:18-23; เทียบ ลก.10:25-28

มธ. 19:16 1 การได้ชีวิตนิรันดร์ที่กล่าวไว้ในกิตติคุณมัดธาย ต่างกับการได้ชีวิตนิรันดร์ที่กล่าวไว้ในกิตติคุณโยฮัน. มัดธายกล่าวถึงอาณาจักร ส่วนโยฮันได้กล่าวถึงชีวิต. การได้รับชีวิตนิรันดร์ในกิตติคุณโยฮันนั้นหมายถึงการที่มนุษย์ได้รับความรอดโดยชีวิตที่มิได้ถูกเนรมิตสร้างของพระเจ้า เพื่อให้เราสามารถเป็นอยู่โดยชีวิตนี้ตั้งแต่บัดนี้จนตราบชั่วนิรันดร์. ส่วนในมัดธายนั้น การได้ชีวิตนิรันดร์หมายถึงการมีส่วนในความเที่ยงแท้ของอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายในยุคนี้โดยชีวิตนิรันดร์ของพระเจ้า และร่วมมีส่วนในการปรากฏของอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายในยุคหน้า เช่นนี้จึงได้รับสุขชีวิตนิรันดร์ของพระเจ้าอย่างบริบูรณ์ยิ่งขึ้น.

มธ. 19:16 ข มธ.25:46; ยฮ.3:15

มธ. 19:17 1 ผู้เดียวนี้ก็คือพระเจ้า. มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ดี. ตรงนี้ไม่เพียงชี้ให้เห็นว่าชายหนุ่มที่ตั้งคำถามนั้นไม่ดี แต่ยังชี้ให้เห็นด้วยว่าพระเยซูทรงเป็นพระเจ้า คือเป็นผู้ที่ดีนั้น. ถ้าพระองค์ไม่ได้เป็นพระเจ้าพระองค์ก็ไม่ดีเช่นกัน.

มธ. 19:17 ก บพส.100:5; 135:3

มธ. 19:17 2ก แปลตามตรงคือ ผู้ที่ดีนั้น.

มธ. 19:17 ข มธ.18:8-9; 7:14

มธ. 19:17 3ข การเข้าสู่ชีวิตในที่นี้ หมายถึงการเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายนั่นเอง (ข้อ 23).อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายเป็นขอบเขตแห่งชีวิตนิรันดร์ของพระเจ้า. ดังนั้นเมื่อเราเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย เราก็ได้เข้าสู่ชีวิตของพระเจ้า. สิ่งนี้แตกต่างไปจากการได้รับความรอด. การได้รับความรอดก็คือการที่ชีวิตของพระเจ้าได้เข้าสู่ภายในเราเพื่อเป็นชีวิตของเรา. ส่วนการเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายคือการที่เราเข้าสู่ชีวิตของพระเจ้าเพื่อจะรับสุขความอุดมสมบูรณ์แห่งชีวิตพระเจ้า. การได้รับความรอดก็คือการที่เราได้รับการไถ่และบังเกิดใหม่โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์และได้รับชีวิตของพระเจ้า. ส่วนการเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายเป็นการที่เราดำเนินชีวิต และเคลื่อนไหวโดยชีวิตของพระเจ้า. ส่วนอีกสิ่งหนึ่งเป็นเรื่องของการดำเนินชีวิต. ดูข้อ16 คำอธิบาย 1.

มธ. 19:17 ค ลวต.18:5

มธ. 19:17 4ค นี่ไม่ใช่เงื่อนไขของการได้รับความรอดแต่มีความเกี่ยวข้องกับการเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย. ซึ่งตามรัฐธรรมนูญของอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายนั้น ถ้าหากเราต้องการเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย เราไม่เพียงต้องบรรลุถึงมาตรฐานแห่งกฎบัญญัติเก่าเท่านั้น แต่ยังต้องบรรลุถึงมาตรฐานแห่งกฎบัญญัติใหม่ที่กษัตริย์ได้เพิ่มเติมไว้ด้วย (5:17-48). การจะรับความรอด นั้นต้องการเพียงแค่ความเชื่อเท่านั้น แต่การเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายต้องการความชอบธรรมที่สูงล้ำ ซึ่งเป็นผลมาจากการถือรักษาทั้งกฎบัญญัติเก่าและใหม่ที่กษัตริย์ฝ่ายสวรรค์ได้เพิ่มเติมให้สมบูรณ์นั่นเอง.

มธ. 19:18 ก มธ. 5:21, 27; อซด.20:13-16; พบญ.5:17-20

มธ. 19:19 ก มธ.15:4; อซด.20:12; พบญ.5:16

มธ. 19:19 1ก แปลตามตรงคือ นับถือ.

มธ. 19:19 ข ลวต.19:18; มธ.5:43; 22:39

มธ. 19:21 ก มธ.5:48

มธ. 19:21 1ก ถึงแม้ชายหนุ่มคนนั้นได้ถือรักษากฎบัญญัติเก่าทุกประการ ดังที่เขาได้เข้าใจไปเองก็ตาม เขาก็ยังเป็นผู้ที่ไม่ครบสมบูรณ์ คือยังไม่ได้บรรลุถึงมาตรฐานแห่งข้อเรียกร้องของกฎบัญญัติใหม่ที่ได้เพิ่มเติมไว้อยู่ดี เพราะเขาไม่ยอมขายบรรดาสิ่งของที่เขามีอยู่เพื่อสะสมทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์ตามข้อเรียกร้องของรัฐธรรมนูญแห่งอาณาจักร (6:19-21).

มธ. 19:21 ข ลก.12:33; กจ.2:45; 4:34

มธ. 19:21 ค มธ.6:20

มธ. 19:21 ง มธ.4:19; ยฮ. 21:19, 22

มธ. 19:21 2ง การติดตามองค์พระผู้เป็นเจ้าก็คือ การรักองค์พระผู้เป็นเจ้าเหนือทุกสิ่ง (10:37-38). นี่คือข้อเรียกร้องที่สูงที่สุดในการเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย.

มธ. 19:22 1 การรักทรัพย์สินฝ่ายวัตถุมากกว่ารักองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทำให้เป็นทุกข์ แต่ผู้ที่รักพระคริสต์เหนือกว่าทุกสิ่งนั้น แม้จะสูญเสียทรัพย์สินในบ้านไปก็ยังมีความชื่นชมยินดีอยู่ (ฮร.10:34).

มธ. 19:23 ก ข้อ 23-30: มก.10:23-31; ลก.18:24-30

มธ. 19:23 ข มธ.13:22

มธ. 19:24 1 พระคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าในที่นี้ได้ชี้ให้เห็นว่า เราไม่สามารถเข้าสู่อาณาจักรของพระเจ้าโดยชีวิตธรรมชาติของเราได้.

มธ. 19:24 ก มธ.12:28; 21:43; ยฮ.3:3, 5; กจ.1:3; 14:22; รม.14:17; 1กธ.6:9; ฆต.5:21; อฟ.5:5

มธ. 19:24 2ก ในข้อ 23 ใช้คำว่า “อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย” แต่ข้อนี้ใช้ว่า “อาณาจักรของพระเจ้า.” ขณะที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสถ้อยคำนี้อยู่นั้น อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายยังมาไม่ถึงแต่ว่าอาณาจักรของพระเจ้าได้อยู่ที่นั่นแล้ว. ดังนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าจึงใช้คำว่า “อาณาจักรของพระเจ้า.”

มธ. 19:25 1 พวกสาวกก็เหมือนกับคริสเตียนส่วนใหญ่ในวันนี้ที่สับสนเรื่องความรอดกับการเข้าอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย พวกเขาได้เอามาปะปนเป็นเรื่องเดียวกัน. พระคำที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสกับคนหนุ่มผู้นั้น เกี่ยวพันกับการเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย (ข้อ 23-24) แต่พวกสาวกกลับคิดว่าเป็นเรื่องของความรอด.ทัศนะเกี่ยวกับความรอดของพวกเขานั้นยังอยู่ในธรรมชาติและธรรมดามาก นอกจากนี้พวกเขาก็ยังไม่เข้าใจถึงการเปิดเผยขององค์พระผู้เป็นเจ้าถึงการเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายอีกด้วย.

มธ. 19:26 1 โดยชีวิตธรรมชาติของเราแล้ว ก็เหลือกำลังที่จะเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายแต่ถ้าโดยชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าแล้วก็สามารถเข้าได้ ชีวิตนี้ก็คือตัวของพระคริสต์เองที่ได้แจกจ่ายเข้าสู่ภายในเรา เพื่อให้เราสามารถดำเนินชีวิตแห่งอาณาจักรได้. โดยพระคริสต์ผู้ทรงชูกำลังแก่เรา ให้สามารถกระทำได้สารพัดนี้(ฟป.4:13) เราจึงสามารถปฏิบัติตามข้อเรียกร้องของอาณาจักรได้.

มธ. 19:26 ก ยนซ.18:14; โยบ 42:2; ยรม.32:17; มก.14:36; ลก.1:37

มธ. 19:27 ก มธ.4:20, 22

มธ. 19:28 ก มธ.17:11; กจ.3:21

มธ. 19:28 1ก กรณีนี้ได้ชี้ถึงการฟื้นสภาพแห่งยุคอาณาจักรที่จะมาถึง (กจ.3:21) หลังจากที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเสด็จกลับมา.

มธ. 19:28 ข มธ.8:20

มธ. 19:28 ค มธ.25:31

มธ. 19:28 ง ลก.22:30; มธ.20:21; เทียบ วว.3:21; 20:4

มธ. 19:28 จ 1กธ.6:2; เทียบ วว.20:4

มธ. 19:28 2จ ในอาณาจักรที่จะมาถึงนั้น ผู้มีชัยชนะจะนั่งบนบัลลังก์เพื่อเป็นกษัตริย์ปกครองทั่วแผ่นดิน (วว.20:4). อัครทูตสิบสองคนแรกซึ่งรวมถึงเปโตรจะทำการพิพากษาพวกอิสราเอลสิบสองเผ่า และบรรดาผู้มีชัยชนะที่เหลือจะปกครองประเทศต่างๆ (วว.2:26).

มธ. 19:29 ก ลก.14:26

มธ. 19:29 1 การที่ได้รับบ้านเรือน, ไร่นา, และญาติสนิทเป็นร้อยเท่า นั่นก็คือการได้รับบำเหน็จในยุคนี้นั่นเอง (มก.10:30). กรณีนี้หมายถึงการที่วันนี้เราได้รับสุขจากพี่น้องชายหญิงในองค์พระผู้เป็นเจ้า และยังรับสุขในสิ่งที่พวกเขามีอีกด้วย.

มธ. 19:29 2 มีสำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางฉบับเป็นหลายเท่า.

มธ. 19:29 3 การได้ชีวิตนิรันดร์เป็นมรดกนั้นก็คือการรับบำเหน็จในยุคหน้า (ลก.18:29-30) ในการปรากฏของอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย ด้วยการรับสุขชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ที่บริบูรณ์กว่าการรับสุขในยุคนี้.

มธ. 19:29 ข มธ.19:16

มธ. 19:30 ก มธ.20:16; ลก.13:30

มธ. 19:30 1ก ดู 20:16 คำอธิบาย 1.