มัดธาย บทที่ 15

มธ. 15:1 ก ข้อ 1-20:มก.7:1-23

มธ. 15:1 ข มก.3:22; ยฮ.1:19

มธ. 15:1 1 ถึงแม้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ละทิ้งพวกนักศาสนาที่ปฏิเสธพระองค์ไปแล้ว แต่พวกเขายังคงรบกวนพระองค์อย่างไม่หยุด. เขาทั้งหลายได้มาจากศูนย์กลางแห่งศาสนาคือกรุงเยรูซาเล็มมาทูลถามพระองค์ เพื่อจะจับผิดพระองค์. แต่การรบกวนของพวกเขานั้นกลับให้โอกาสแก่องค์พระผู้เป็นเจ้าอีกครั้งหนึ่งในการที่จะเปิดเผยหลักความจริงแห่งการชำระให้สะอาดที่แท้จริง (ข้อ 10-11; 15-20).

มธ. 15:2 1 สิ่งนี้ได้เปิดเผยว่าเหล่าสาวกนั้นได้ติดตามองค์พระผู้เป็นเจ้าและไม่ยึดปฏิบัติตามคำสอนที่เก่าแก่ พวกเขาไม่คำนึงถึงสิ่งอื่นนอกจากการสถิตอยู่ของกษัตริย์ฝ่ายสวรรค์เท่านั้น.

มธ. 15:2 ก ฆต.1:14; กซ.2:8

มธ. 15:2 ข ลก.11:38

มธ. 15:3 1 นักศาสนายูดายได้ฟ้องร้องสาวกขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่าได้ละเมิดต่อประเพณี แต่องค์พระผู้เป็นเจ้ากลับปรับโทษเขาเหล่านั้นว่าได้ละเมิดต่อพระบัญญัติของพระเจ้า เพราะเหตุประเพณีของพวกเขา. เขาได้คำนึงแต่ประเพณีที่สืบทอดกันมา แต่ได้ละเลยพระบัญญัติของพระเจ้า. ตามหลักการแล้วในทุกวันนี้ผู้อยู่ในศาสนาก็กระทำเรื่องราวเช่นนี้ด้วยเช่นกัน. โรมันคาทอลิกและคนส่วนมากในนิกายโปรเตสแตนต์ได้ทำให้พระคำของพระเจ้าสูญเสียประสิทธิภาพไปเพราะเหตุประเพณีที่สืบทอดของพวกเขา.

มธ. 15:4 ก อซด.20:12; พบญ.5:16; อฟ.6:2

มธ. 15:4 1 แปลตามตรงคือ นับถือ. ประโยคต่อไปนี้มีความหมายเหมือนกัน. ในที่นี้องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงจัดการกับพวกฟาริซายและพวกธรรมาจารย์ไม่เพียงแต่ปรับโทษเขาทั้งหลายที่ได้ทำลายพระบัญญัติของพระเจ้าให้สูญเสียประสิทธิภาพไปด้วยประเพณีของพวกเขา แต่พระองค์ยังทรงเปิดเผยเป็นนัยว่ามนุษย์ต้องเคารพต่อบิดามารดา ต่อการปกครองของพระเจ้าในท่ามกลางมนุษย์นั้น ได้กำหนดให้มนุษย์ต้องเคารพต่อบิดามารดา ในพระบัญญัติสิบประการของพระองค์นั้นพระองค์ได้นำข้อนี้วางไว้ให้เป็นข้อที่หนึ่งในความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ (อซด.20:12). แต่ทว่านิสัยตามธรรมชาติที่ตกต่ำของมนุษย์ย่อมคิดดูหมิ่นบิดามารดา ซึ่งก็มีความหมายว่าย่อมคิดที่จะกบฏต่อการปกครองของพระเจ้า. องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นกษัตริย์ฝ่ายสวรรค์นี้ พระองค์ต้องการที่จะนำมนุษย์เข้าสู่ในการปกครองของพระเจ้า จึงได้เน้นให้มนุษย์ต้องเคารพต่อบิดามารดา. ซึ่งสิ่งนี้สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญของอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายที่กล่าวถึงการสำเร็จของกฎบัญญัติ (5:17-19). ดังนั้นอัครทูตจึงเน้นย้ำเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง (อฟ.6:1-3; กซ.3:20). พวกเราเป็นพลไพร่แห่งอาณาจักรจำต้องเคารพต่อบิดามารดาอย่าเป็นเหมือนนักศาสนาชาวยูดายซึ่งหาข้ออ้างสำหรับตัวเอง เพราะไม่ว่าจะเป็นข้ออ้างใดๆ ก็ตาม ล้วนชี้ให้เห็นว่าพวกเราไม่ได้อยู่ภายใต้การปกครองฝ่ายสวรรค์ แต่ได้คล้อยตามนิสัยธรรมชาติที่ตกต่ำและตามกระแสแห่งการกบฏในยุคนี้.

มธ. 15:4 ข อซด.21:17; ลวต.20:9; สภษ.20:20

มธ. 15:4 2ข หรือ พูดใส่ร้ายดูหมิ่น.

มธ. 15:4 3 แปลตามตรงคือ ตายโดยอาศัยความตาย. หมายถึงการตายที่ผ่านการประหารให้ตาย. คำว่า “ตาย” ในคำที่สอง ความหมายตามภาษากรีกคือถูกทำให้สิ้นสุด. เหตุนี้วลีนี้จึงมีความหมายว่าถูกทำให้สิ้นสุดโดยอาศัยการประหารเสียให้ตาย. ศัพท์คำนี้อ้างอิงจาก อซด.21:17 และ ลวต.20:9 ในฉบับแปลภาษากรีก (septuagint) แต่เดิมนั้น พระคัมภีร์ข้อนี้ก็แปลมาจากสำนวนของภาษา เฮ็บราย.

มธ. 15:5 1 แปลตามตรงคือ สิ่งของของข้าพเจ้าที่เป็นประโยชน์สำหรับท่าน.

มธ. 15:5 2 สิ่งของที่ถวายให้แก่พระเจ้า.

มธ. 15:7 ก มธ.23:13

มธ. 15:7 1ก ดู 6:2 คำอธิบาย 2.

มธ. 15:8 ก ยซย.29:13

มธ. 15:8 1 การปกครองฝ่ายสวรรค์ของอาณาจักรนั้นไม่ได้เรียกร้องเพียงแค่วิธีการทางภายนอกเท่านั้น แต่เป็นความเที่ยงแท้ทางภายใน. การจัดการในที่นี้ไม่ใช่การแสดงออกทางริมฝีปาก แต่เป็นสภาพการณ์ที่แท้จริงภายในใจ.

มธ. 15:9 1 สิ่งนี้ได้เปิดเผยออกมาว่าการนมัสการบางอย่างต่อพระเจ้านั้นอาจหาประโยชน์มิได้ สาเหตุที่สำคัญก็เนื่องมาจากการนำเอาคำสั่งของมนุษย์มาสอนเป็นคำสั่งสอน. เราทั้งหลายจะต้องนมัสการพระเจ้าตามคำของพระเจ้า ซึ่งก็คือตามหลักความจริงนั่นเอง.

มธ. 15:9 ก ตต.1:14

มธ. 15:10 ก มธ.13:23, 51

มธ. 15:11 ก เทียบ กจ.10:14-15; รม. 14:14, 20; 1ตธ.4:3-4; ตต.1:15

มธ. 15:11 1 หมายถึงทำให้มนุษย์กลายเป็นสิ่งธรรมดาหรือเป็นมลทิน (กจ.11:8) ในข้อ 18 และ 20 ก็เช่นเดียวกัน. การดำเนินชีวิตที่อยู่ในอาณาจักรนั้น สิ่งที่ทำให้เป็นมลทินไม่ใช่มาจากทางภายนอกแต่เป็นสิ่งที่อยู่ทางภายใน.

มธ. 15:13 1 ถ้อยคำของกษัตริย์ฝ่ายสวรรค์ได้ชี้ให้เห็นว่า พวกฟาริซายซึ่งเป็นคนหน้าซื่อใจคดไม่ใช่ต้นไม้ที่พระบิดาผู้สถิตอยู่ในสวรรค์ทรงปลูกไว้เนื่องจากพวกเขาได้ปฏิเสธกษัตริย์ฝ่ายสวรรค์จึงได้ถูกถอนเสียออกจากอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายพร้อมทั้งราก.

มธ. 15:13 ก ยซย.60:21; 61:3

มธ. 15:13 ข ยด.12

มธ. 15:14 ก มธ.23:16, 24; ยซย.9:16; 56:10; ลก.6:39

มธ. 15:14 1ก นักศาสนาที่ได้ตั้งตนเป็นผู้ชอบธรรมและหยิ่งยโส พวกเขาคิดว่าตัวเองมีความชัดเจนในทางแห่งการปรนนิบัติพระเจ้าแล้ว แต่หารู้ไม่ว่าตัวเองเป็นคนตาบอดที่นำทางคนตาบอด. ตาของเขาถูกปิดบังโดยศาสนาและคำสอนเหล่านั้น เหตุนี้เขาจึงมองไม่เห็นความเที่ยงแท้แห่งแผนการบริหารของพระเจ้า และไม่สามารถเข้าสู่อาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายได้ การตาบอดของเขาทำให้เขาตกลงในบ่อ.

มธ. 15:16 ก มธ.16:9

มธ. 15:17 ก 1กธ.6:13

มธ. 15:18 ก ยก.3:6

มธ. 15:19 ก มธ.9:4; ยนซ.6:5; 8:21; สภษ.6:14

มธ. 15:19 1ก ในอาณาจักรแห่งสวรรค์ทั้งหลายนั้น สิ่งที่ทำให้มลทินไม่ใช่เป็นสิ่งของฝ่ายวัตถุแต่เป็นเรื่องของศีลธรรม. การปกครองฝ่ายสวรรค์ไม่มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งของฝ่ายวัตถุ แต่จะมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องราวของศีลธรรม. ความชั่วร้ายทั้งหลายที่ออกมาแต่ใจล้วนเป็นสิ่งยืนยันว่าเราทั้งหลายไม่ได้อยู่ภายใต้การปกครองฝ่ายสวรรค์เลย.

มธ. 15:19 ข มธ.5:27-28

มธ. 15:19 ค มธ.12:34; ยรม.17:9

มธ. 15:21 ก ข้อ 21-28: มก.7:24-30

มธ. 15:21 ข มธ.11:21

มธ. 15:21 1ข นักศาสนาที่ปฏิเสธกษัตริย์ได้ทำการรบกวนกษัตริย์ฝ่ายสวรรค์มากขึ้นอีกก้าวหนึ่ง จนทำให้กษัตริย์ห่างจากพวกเขา กระทั่งได้เสด็จถอยไปในเขตแดนเมืองตุโรและเมืองซีโดนซึ่งเป็นดินแดนของชาวต่างชาติ.

มธ. 15:22 ก ยนซ.10:15,19; วนฉ.1:28-33

มธ. 15:22 1ก เพราะเหตุการปฏิเสธโดยผู้นับถือศาสนายูดายนี้เอง จึงทำให้โอกาสในการที่จะติดต่อกับกษัตริย์ฝ่ายสวรรค์ได้ตกแก่ชาวต่างชาติ แม้กระทั่งไปสู่หญิงชาวต่างชาติที่อ่อนแอคนหนึ่ง.

มธ. 15:22 2 คำว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า” เป็นนัยถึงสภาพพระเจ้าของพระคริสต์ ส่วนคำว่า “บุตรดาวิด” มีนัยถึงสภาพมนุษย์ของพระองค์. การที่หญิงชาวต่างชาติคนหนึ่งจะร้องเรียกพระคริสต์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า” นั้นเหมาะสมอยู่แล้ว. แต่เธอไม่มีสิทธิ์จะเรียกพระองค์ว่าเป็น “บุตรดาวิด” มีเพียงชาวอิสราเอลที่มีสิทธิพิเศษที่จะเรียกพระองค์เช่นนี้.

มธ. 15:22 ข มธ.9:27

มธ. 15:24 1 องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ถูกใช้มาหาแกะชาวอิสราเอล. แต่ในเวลานี้พระองค์ได้มาถึงเขตแดนของชาวต่างชาติ ก็ให้โอกาสแก่ชาวต่างชาติที่จะมีส่วนในพระคุณของพระองค์. ที่นี้มีความหมายเกี่ยวกับยุคสมัย ซึ่งชี้ให้เห็นว่าก่อนอื่นพระคริสต์ได้มายังชาวยูดาย แต่เนื่องจากว่าพวกเขาไม่เชื่อความรอดนี้จึงได้หันไปสู่ชาวต่างชาติ (กจ.13:46; รม.11:11).

มธ. 15:24 ก มธ.10:6

มธ. 15:25 ก มธ.8:2

มธ. 15:25 1ก เหมือนดังที่หญิงนั้นนมัสการพระเจ้า.

มธ. 15:25 2 ครั้งที่สองเธอเรียกพระคริสต์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า” เท่านั้น ไม่ได้เรียกพระองค์ว่า “บุตรดาวิด” เพราะเธอรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ชาวอิสราเอล แต่เป็นชาวต่างชาติ.

มธ. 15:26 1 ในทุกครั้งที่กษัตริย์ฝ่ายสวรรค์ทรงอยู่ในการปฏิบัติทำการเยี่ยมเยียนอยู่นั้น พระองค์ได้สร้างโอกาสเพื่อที่จะเปิดเผยตัวของพระองค์เองให้ก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่งอยู่เสมอ. สถานการณ์ที่ถูกสร้างขึ้นในบทที่ 9 และบทที่ 12 นั้น ก็ทำให้พระองค์มีโอกาสที่จะเปิดเผยพระองค์เองออกมาว่าพระองค์เป็นแพทย์, เป็นเจ้าบ่าว, เป็นผ้าทอใหม่, เป็นน้ำองุ่นใหม่, เป็นผู้เลี้ยง, เป็นดาวิดแท้, เป็นผู้ที่ใหญ่กว่าวิหาร, เป็นเจ้าของของการเกี่ยว, เป็นผู้ที่ใหญ่กว่าโยนา, และก็เป็นผู้ที่ใหญ่กว่าซะโลโม. ในที่นี้พระองค์ได้สร้างโอกาสขึ้นมาอีกเพื่อเปิดเผยว่าพระองค์ทรงเป็นขนมปังของบุตร. หญิงชาวคะนาอันเห็นว่าพระองค์เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นบุคคลที่ศักดิ์สิทธิ์, และยังเป็นบุตรของดาวิด เป็นเชื้อพระวงศ์, ทรงมาเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่และสูงศักดิ์. แต่องค์พระผู้เป็นเจ้ากลับเปิดเผยพระองค์เองกับเธอว่า ทรงเป็นเศษขนมปังเล็กๆ มีไว้เป็นอาหาร. ในที่นี้มีนัยว่ากษัตริย์ฝ่ายสวรรค์ทรงปกครองพลไพร่ของพระองค์โดยได้ป้อนเลี้ยงเขาเหล่านั้นด้วยตัวของพระองค์เองซึ่งเป็นขนมปัง. เราจะเป็นพลไพร่ที่ถูกต้องได้ในอาณาจักรของพระองค์นั้น ก็โดยการรับพระองค์เป็นอาหารมาบำรุงเลี้ยงเราเท่านั้น. การกินพระคริสต์เป็นการหล่อเลี้ยงของเรานั้น ก็คือหนทางที่จะเป็นพลไพร่แห่งอาณาจักร ซึ่งอยู่ในความเที่ยงแท้ของอาณาจักร.

มธ. 15:26 ก มธ.7:6; ฟป.3:2; 2ปต.2:22; วว.22:15

มธ. 15:26 2ก ในที่นี้ได้ชี้ให้เห็นว่าในสายพระเนตรขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้น บรรดาชาวต่างชาติล้วนแต่เป็นสุนัขทั้งนั้น สุนัขเป็นสัตว์ที่มลทินและสกปรกในสายพระเนตรของพระเจ้า (ลวต.11:27).

มธ. 15:27 1 หญิงชาติคะนาอันก็ไม่ได้ขุ่นเคืองจากคำขององค์พระผู้เป็นเจ้า แต่กลับยอมรับว่าตัวเองก็คือสุนัขต่างชาติ เธอมองเห็นว่าในเมื่อพระคริสต์ได้ถูกบุตรซึ่งก็คือชาวยูดายละทิ้งเสียแล้ว จึงกลายเป็นเศษขนมปังที่ตกอยู่ใต้โต๊ะเพื่อเป็นส่วนของชาวต่างชาติ. แผ่นดินบริสุทธิ์ของชาวอิสราเอลก็คือโต๊ะ บนโต๊ะนี้พระคริสต์ได้เสด็จมาเป็นขนมปังฝ่ายสวรรค์ เพื่อเป็นส่วนของพลไพร่อิสราเอล. แต่เขาทั้งหลายกลับได้โยนพระองค์ทิ้งเสียจากโต๊ะและหล่นลงบนพื้น ซึ่งก็คือแผ่นดินของชาวต่างชาติ ด้วยเหตุนี้เององค์พระผู้เป็นเจ้าจึงได้กลายเป็นเศษขนมปังที่เป็นส่วนของชาวต่างชาติ. ในเวลานั้นหญิงชาวต่างชาติได้มีการเข้าใจเช่นนี้จึงนับว่าเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่จริงๆ จึงไม่เป็นเรื่องแปลกเลยที่กษัตริย์ฝ่ายสวรรค์ได้ยกย่องความเชื่อของเธอ (ข้อ 28).

มธ. 15:27 ก ลก.16:21

มธ. 15:28 ก มธ.8:10; 9:2

มธ. 15:28 ข มธ.8:13

มธ. 15:28 ค มธ.9:22; ยฮ.4:52-53

มธ. 15:29 ก ข้อ 29-31: มก.7:31-37

มธ. 15:29 ข มธ.4:18

มธ. 15:29 1 เนื่องด้วยพระองค์ถูกศาสนายูดายละทิ้งองค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงประทับอยู่ที่ฆาลิลายของชาวต่างชาติ กลายเป็นแสงสว่างแห่งการรักษา. พระองค์ไม่ทรงเสด็จไปยังกรุงเยรูซาเล็มที่เป็นศูนย์กลางทางศาสนาของพวกยูดายเพื่อทรงรักษาพวกเขา (13:15).

มธ. 15:29 ค มธ.5:1; ยฮ.6:3

มธ. 15:30 1 แปลตามตรงคือ โยน.

มธ. 15:31 ก มธ.9:33

มธ. 15:31 ข มธ.11:5; ยซย.35:5-6

มธ. 15:31 ค มธ.9:8

มธ. 15:31 ง ยซย.29:23; ลก.1:68

มธ. 15:32 ก ข้อ 32-39: มก.8:1-10

มธ. 15:32 ข มธ.9:36

มธ. 15:32 1 พระคริสต์จะไม่ทรงยอมให้ผู้ที่ได้ติดตามพระองค์ต้องหิวโหยและสิ้นแรงลงในระหว่างทางที่ติดตามพระองค์อยู่.

มธ. 15:33 1 แม้ว่าจะอยู่ในป่ากันดารเช่นนี้ องค์พระผู้เป็นเจ้ายังสามารถป้อนเลี้ยงผู้ติดตามพระองค์ให้ได้รับความอิ่มหนำได้ แม้ว่าเขาจะมีจำนวนมากสักเท่าใด. ก่อนหน้านี้สาวกก็ได้ประสบการณ์เรื่องนี้มาแล้วใน 14:15-21 แต่ดูเหมือนพวกเขายังไม่ได้ฝึกฝนเรียนรู้บทเรียนแห่งความเชื่อ. พวกเขาสนใจดูแต่สภาพแวดล้อม แทนที่จะมองดูองค์พระผู้เป็นเจ้า. อย่างไรก็ตามการสถิตอยู่ขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้นเหนือกว่าคลังอาหารที่อุดมสมบูรณ์นัก.

มธ. 15:33 ก 2พกษ.4:43

มธ. 15:34 1 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประสงค์ที่จะใช้สิ่งที่เรามีอยู่มาอวยพระพรผู้อื่นเสมอ.

มธ. 15:36 1 ถ้าเรานำเอาสิ่งที่เรามีอยู่ทั้งหมดถวายให้แก่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ก็จะทรงหยิบไปหักออกและยื่นกลับมาให้เราเพื่อแบ่งให้แก่ผู้อื่น จึงได้กลายเป็นความอิ่มหนำและกลายเป็นพระพรที่เปี่ยมล้นของพวกเขา (ข้อ 37). ทุกสิ่งที่เราถวายให้แก่องค์พระผู้เป็นเจ้านั้น ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนสิ่งนั้นจะถูกเพิ่มพูนด้วยพระหัตถ์แห่งการอวยพระพรของพระองค์ เพื่อตอบสนองความต้องการของประชาชนเป็นอันมากให้ได้อิ่มหนำ (ข้อ 38) จึงได้สำเร็จพระทัยปรารถนาของพระองค์ (ข้อ 32).

มธ. 15:36 ข มธ.26:27; ยฮ.6:11; กจ.27:35

มธ. 15:36 ข มธ.26:27; ยฮ.6:11; กจ.27:35

มธ. 15:37 ก เทียบ มธ.14:20; 2พกษ.4:44