อาฤธโม บทที่ 9

อฤธ. 9:1 1 บทที่ 1—8 ในหนังสือเล่มนี้เป็นถ้อยคำที่พระเจ้าตรัสแก่โมเซในวันที่หนึ่ง เดือนที่สอง ปีที่สองหลังจากที่เขาทั้งหลายได้อพยพออกจากอียิปต์ (1:1) แต่ถ้อยคำใน 9:1–14 เป็นคำที่ตรัสในเดือนที่หนึ่งของปีเดียวกัน (ข้อ 1). ในเดือนที่สองที่โมเซได้ทำการบันทึกคำตรัสอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดอยู่นั้น พระเจ้าจะต้องกำชับเขาให้เขียนถึงเทศกาลปัศคา ซึ่งพระองค์ได้ตรัสแก่โมเซในเดือนที่หนึ่งอย่างแน่นอน. การที่โมเซบันทึกถึงคำกำชับของพระเจ้าเกี่ยวกับเทศกาลปัศคาไว้ในช่วงนี้ก็บ่งชี้ว่าหลังจากที่พลไพร่ของพระเจ้าได้ตอบสนองข้อเรียกร้องอันศักดิ์สิทธิ์และมีส่วนในการจัดเตรียมอันศักดิ์สิทธิ์ในแปดบทแรกของหนังสือเล่มนี้แล้ว พวกเขาก็ควรจะมีเทศกาลเลี้ยงแห่งกลุ่มชนเพื่อมารับสุขพระคริสต์ต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้า และรับสุขพระคริสต์ร่วมกับพระเจ้าเพื่อความอิ่มหนำซึ่งกันและกัน. สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าการถือเทศกาลปัศคาเป็นเรื่องที่สำคัญมากเมื่อกล่าวถึงการที่พลไพร่ที่ได้รับการไถ่ของพระเจ้าร่วมเคลื่อนไหวกับพระเจ้าในการเคลื่อนไหวของพระองค์. ในทำนองเดียวกัน เนื่องจากโต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้นมีความเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวของพระเจ้าบนแผ่นดินโลกเป็นอย่างมาก ดังนั้นผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ก็ต้องรักษาโต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้าเช่นกัน (1กธ.11:23–26).

อฤธ. 9:2 ก อซด.12:11

อฤธ. 9:2 1ก เกี่ยวกับรายละเอียดของเทศกาลปัศคาให้ดูคำอธิบายใน อซด.12:1–28, 43–51. เทศกาลปัศคาในพันธสัญญาเดิมเป็นการเตือนสติแก่ชนชาติอิสราเอลในทุกๆ ปี ส่วนโต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่องค์พระเยซูเจ้าได้ทรงตั้งขึ้นเพื่อแทนที่เทศกาลปัศคานั้น (ดู มธ.26:26 คำอธิบาย 1) ก็เป็นการเตือนสติแก่ผู้เชื่อในพระคริสต์ในทุกๆ สัปดาห์เช่นกัน. ทั้งเทศกาลปัศคาและโต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้าล้วนเตือนสติเราว่าเราสมควรต้องตายภายใต้การพิพากษาแห่งความชอบธรรมของพระเจ้า ทว่าพระเจ้าได้ทรงจัดเตรียมพระคริสต์มาตายแทนที่เรา ช่วยเราให้รอดจากความตายในการพิพากษาแห่งความชอบธรรมของพระเจ้า. ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งเหล่านี้ยังเตือนสติเราว่าเราไม่ได้เป็นของตัวเราเอง แต่เราเป็นของพระองค์ผู้มาแทนที่เราและบัดนี้ทรงเป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเรา. ในเมื่อพระคริสต์ทรงเป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเรา เราก็ควรจะดำเนินชีวิตโดยพระองค์ด้วย (ยฮ.6:57).

อฤธ. 9:3 ก อซด.12:6; ลวต.23:5

อฤธ. 9:3 1 แปลตามตรงคือ ระหว่างเวลาเย็นทั้งสอง. ในข้อ 5 และ 11 ก็เช่นเดียวกัน.

อฤธ. 9:3 2 ดู ลก.1:6 คำอธิบาย 4.

อฤธ. 9:6 ก อฤธ.5:2; 19:11, 13

อฤธ. 9:11 ก 2คนก.30:2–3, 13, 15

อฤธ. 9:11 ข อซด.12:18; พบญ. 16:3

อฤธ. 9:12 ก อซด.12:10

อฤธ. 9:12 ข อซด.12:46; ยฮ.19:36

อฤธ. 9:13 1 การที่ชนชาติอิสราเอลที่สะอาดจะต้องถือเทศกาลปัศคานั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่าผู้เชื่อที่ได้รับการไถ่จะต้องมีส่วนในโต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้า (1กธ.11:23–26). การที่แขกแปลกหน้าได้รับอนุญาตให้ถือเทศกาลปัศคาด้วยกันกับบุตรหลานชาวอิสราเอลได้นั้น (ข้อ 14) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าผู้เชื่อชาวต่างชาติก็ได้ถูกกำหนดไว้ให้มีส่วนในโต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้า (เทียบ อฟ.2:11–19).

อฤธ. 9:14 ก อซด.12:48–49

อฤธ. 9:15 ก อซด.40:34; เทียบ ฮร.12:1

อฤธ. 9:15 1ก ในด้านแบบเล็ง เมฆเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระวิญญาณนั้น (1กธ.10:1–2 และข้อ 1 คำอธิบาย 4, ข้อ 2 คำอธิบาย 3) ส่วนไฟที่มีเพื่อการส่องสว่างนั้นเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคำของพระเจ้า (บพส.119:105). พระวิญญาณนั้นและพระคำเป็นหนึ่งเดียวกัน (ยฮ.6:63; อฟ.6:17). เทียบ อซด.13:21 คำอธิบาย 1.

อฤธ. 9:16 ก อซด.13:21

อฤธ. 9:17 1 หลังจากที่ชนชาติอิสราเอลได้ถูกจัดตั้งเป็นกองทัพ พวกเขาก็พร้อมที่จะเดินหน้าสู้รบเพื่อพระเจ้า ให้พระองค์ได้รับมาซึ่งฐานบนแผ่นดินโลก มาก่อสร้างอาณาจักรของพระองค์พร้อมด้วยพระนิเวศน์ของพระองค์. แต่การเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับพวกเขาเอง แต่ขึ้นอยู่กับการชี้นำของพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง. การชี้นำที่มีต่อชนชาติอิสราเอลในการเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นมาจากทั้งสวรรค์ (เมฆ — ข้อ 15–23) และมาจากแผ่นดินโลก (แตรสองตัว — 10:1–10). การชี้นำในรูปแบบของเมฆเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระเจ้า โดยเฉพาะชี้ถึงการสถิตอยู่ของพระเจ้า ซึ่งก็คือตัวของพระเจ้าเองที่ได้สำเร็จสุดยอดกลายเป็นพระวิญญาณนั้น. สิ่งนี้บ่งชี้ว่าผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ควรจะติดตามพระวิญญาณนั้นที่อาศัยอยู่ภายในเสมอ (รม.8:4, 14; ฆต.5:16, 18, 25)

อฤธ. 9:17 ก อซด.40:36; อฤธ.9:22; 10:11