อาฤธโม บทที่ 8

อฤธ. 8:2 ก อซด.25:37; 37:18; วว.4:5

อฤธ. 8:2 1ก ดวงประทีปทั้งเจ็ดเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระวิญญาณทั้งเจ็ด (วว.4:5) ได้ส่องสว่างอยู่ด้านหน้าคันประทีป, ส่องไปตรงกลางของพลับพลา. ดังนั้นดวงประทีปจึงส่องไปในทิศทางที่ถูกต้อง ทำให้สะดวกแก่การปรนนิบัติและการเคลื่อนไหว. ในตอนนี้เอง พลไพร่ของพระเจ้าจึงสามารถเริ่มต้นมีการปรนนิบัติฝ่ายวิญญาณต่อพระองค์ได้.

อฤธ. 8:4 ก อซด.25:18, 31; 37:7, 17, 22; อฤธ.10:2

อฤธ. 8:4 1 หรือ นิมิต; สิ่งที่มองเห็นได้ (ภาษาเดิมเป็นคนละคำกับที่ใช้ใน อซด.25:9, 40). เกี่ยวกับงานฝีมือของการทำคันประทีปให้ดูคำอธิบายใน อซด.25:31–40.

อฤธ. 8:7 1 เกี่ยวกับการชำระตัวของคนเลวีนั้น การนำน้ำสำหรับชำระมาประพรมบนตัวคนเลวีเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการปรับใช้ประสิทธิภาพแห่งการไถ่ของพระคริสต์บนตัวของผู้เชื่อที่ทำการปรนนิบัติ; การโกนขนทั่วร่างกายเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการตัดกำลังทางธรรมชาติทั้งหมดทิ้งไป; การซักเสื้อผ้าและชำระตัวของพวกเขาเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการจัดการกับการประพฤติและตัวของเขาเอง; และการถวายเครื่องบูชาไถ่บาป, เครื่องบูชาเผา, และเครื่องบูชาธัญญาหาร (ข้อ 8, 12) บ่งชี้ว่าคนเลวีต้องการพระคริสต์มาเป็นเครื่องบูชาและการแทนที่ของเขา เพราะว่าพวกเขาเต็มไปด้วยความบาป, เพราะว่าพวกเขาควรจะมีชีวิตเป็นอยู่เพื่อพระเจ้า, และเพราะว่าพวกเขาควรดำเนินชีวิตเหมือนกับที่พระคริสต์ทรงดำเนินชีวิตในสภาพมนุษย์ของพระองค์ (ความหมายของเครื่องบูชาต่างๆ ให้ดูคำอธิบายใน ลวต.1—5).

อฤธ. 8:7 ก อฤธ.19:17–19

อฤธ. 8:7 ข ลวต.14:8–9

อฤธ. 8:9 ก เทียบ อซด.29:4; 40:12

อฤธ. 8:9 ข ลวต.8:3

อฤธ. 8:10 ก กจ.6:6; 13:3; 1ตธ.4:14; เทียบ อฤธ.8:12

อฤธ. 8:10 1ก ชนชาติอิสราเอลควรจะเป็นผู้ที่มาดูแลการปรนนิบัติในพลับพลา ทว่าพระเจ้าได้ทรงเลือกคนเลวีมาแทนที่ชนชาติอิสราเอล (ข้อ 16–18; 3:12 และคำอธิบาย; ดู อซด.32:27 คำอธิบาย 1). การวางมือเป็นเครื่องหมายเล็งว่าชนชาติอิสราเอลได้นำตัวเองประสานสนิทกับคนเลวี ซึ่งหมายความว่าเมื่อคนเลวีได้ถูกมอบถวายแด่พระเจ้า ชนชาติอิสราเอลทั้งหมดก็ได้ถูกมอบถวายแด่พระเจ้าด้วย.

อฤธ. 8:11 1 เครื่องบูชาแกว่งเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้เป็นขึ้น (ดู อซด.29:24 คำอธิบาย 1). คนเลวี ซึ่งเป็นบุคคลที่มีชีวิตนั้นได้ถูกถวายเป็นเครื่องบูชาแกว่ง เพื่อพวกเขาจะสามารถกระทำการปรนนิบัติพระเจ้าได้ (เทียบ รม.12:1, 4–6ก)

อฤธ. 8:12 ก เทียบ อซด.29:10; ลวต.1:4

อฤธ. 8:12 1ก การที่คนเลวีจะวางมือของตนลงบนตัวลูกโคตัวผู้หมายความว่าพวกเขาได้นำตัวเองประสานสนิทกับลูกโคตัวผู้แล้ว. โดยการวางมือเช่นนี้ทั้งสามฝ่าย — ชนชาติอิสราเอล (ข้อ 10), คนเลวี, และลูกโคตัวผู้ก็ได้ประสานสนิทซึ่งกันและกัน.

อฤธ. 8:14 ก อฤธ.16:9; พบญ.10:8

อฤธ. 8:16 ก อฤธ.3:12, 45; 18:6

อฤธ. 8:17 ก อซด.13:2; อฤธ.3:13; ลก.2:23

อฤธ. 8:19 ก อฤธ.3:9; 18:6

อฤธ. 8:24 ก ข้อ 24–25; เทียบ อฤธ.4:3, 23; 1คนก.23:3, 24–27

อฤธ. 8:24 1 ตาม 4:3 คนเลวีจะต้องมีอายุสามสิบปีจึงจะมีคุณสมบัติมาทำการปรนนิบัติในพลับพลาได้. ถ้าว่าตามข้อนี้ เมื่อคนเลวีมีอายุยี่สิบห้าปี พวกเขาจะต้องเริ่มฝึกงานเป็นเวลาห้าปี ซึ่งพวกเขาจะได้รับการฝึกฝนให้ทำการปรนนิบัติในพลับพลา. การปรนนิบัติทุกด้านในพลับพลานั้นจะต้องถูกต้องแม่นยำ ไม่สามารถผิดพลาดได้. ดังนั้น ผู้ที่ปรนนิบัติในพลับพลาและรอบๆ พลับพลาก็จะต้องได้รับการฝึกฝนทำสิ่งต่างๆ อย่างถูกต้อง. เมื่อคนเลวีได้ฝึกงานครบห้าปีแล้ว พวกเขาก็จะมีคุณสมบัติที่จะปรนนิบัติในพลับพลาเมื่อเขาอายุสามสิบปี.

อฤธ. 8:25 1 พระคำในข้อ 25–26 เกี่ยวกับการออกจากงานปรนนิบัติของคนเลวีนั้นบ่งชี้ว่าประสบการณ์ที่พวกเขาได้รับตลอดยี่สิบห้าปีในการปรนนิบัตินั้นก็ยังเป็นสิ่งที่จำเป็นหลังจากที่มีอายุห้าสิบปีแล้ว. เนื่องจากพระเจ้าทรงเข้มงวดในเรื่องกฎบัญญัติที่มาจัดการพลับพลา, เครื่องบูชา, และการงานของคนเลวี ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีผู้ที่เปี่ยมด้วยประสบการณ์เพื่อมาชี้แนะพลไพร่ของพระเจ้าโดยเฉพาะผู้ที่ยังอ่อนเยาว์อยู่ เพื่อพวกเขาจะไม่หละหลวมและทำผิดต่อพระเจ้าโดยไม่รู้ตัว. การปรนนิบัติในคริสตจักรก็มีความจำเป็นเช่นนี้เหมือนกัน.