อาฤธโม บทที่ 35

อฤธ. 35:2 ก ลวต.25:32–34; ยฮซ.14:3–4; 21:2

อฤธ. 35:4 ก เทียบ ยอค.45:1–5; 48:8–14

อฤธ. 35:6 ก อฤธ.35:13; ยฮซ.20:2; 21:13, 21, 27, 32, 38

อฤธ. 35:6 1ก เมืองลี้ภัยเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่งผู้เป็นการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้าผู้ทำการไถ่ ซึ่งคนบาปที่กระทำผิดพลาด (โดยไม่เจตนา) สามารถหนีเข้าไปหลบภัยได้. พระเจ้าทรงให้พระคริสต์ตกเข้าไปในมือของคนบาป (กจ.2:23; รม.4:25) ซึ่งได้ประหารพระองค์ด้วยความผิดพลาด (ลก.23:34; 1กธ.2:8). หากคนบาปคนใดกลับใจ พระเจ้าก็จะทรงถือว่าเขาเป็นคนบาปที่ผิดพลาดและจะทรงให้อภัยเขา (ลก.24:47; กจ.2:38). คนเช่นนี้สามารถหนีเข้าสู่พระคริสต์ได้. แต่หากคนใดปฏิเสธกิตติคุณและไม่กลับใจ พระเจ้าก็จะทรงถือว่าเขาเป็นคนกระทำบาปโดยเจตนา ซึ่งถูกกำหนดไว้ให้ต้องพินาศ (ข้อ 16; ยฮ.3:16–18).
เมืองลี้ภัยมีทั้งหมดหกเมือง คือสามเมืองในแต่ละฟากของแม่น้ำจอร์แดน (ข้อ 14). เลขหกเป็นเครื่องหมายเล็งถึงมนุษย์ที่กระทำความผิด ซึ่งพระเจ้าทรงเนรมิตสร้างไว้ในวันที่หก (ยนซ.1:26–27, 31). เลขสามเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระเจ้าตรีเอกภาพในฐานะที่เป็นที่ลี้ภัยสำหรับมนุษย์ที่กระทำผิด. เลขสอง (สองหน่วยของเมืองสามเมืองในแต่ละฝั่ง) เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพยานที่ยืนหยัดอยู่ในจักรวาลนี้ ซึ่งมาเป็นพยานและป่าวประกาศให้แก่จักรวาลนี้ว่าพระเจ้าตรีเอกภาพทรงดำเนินชีวิตอยู่บนแผ่นดินโลกท่ามกลางมนุษย์เพื่อมาเป็นเมืองลี้ภัยให้แก่พวกเขา.

อฤธ. 35:7 ก ยฮซ.21:41

อฤธ. 35:7 1ก เลขสี่สิบแปดประกอบขึ้นจาก หก (มนุษย์ธรรมชาติที่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างในวันที่หก) คูณกับแปด (การเป็นขึ้น). เมืองสี่สิบแปดเมืองที่ยกให้แก่คนเลวีเป็นเครื่องหมายเล็งถึงมนุษย์ธรรมชาติที่ตกต่ำนั้นได้ถูกนำเข้าสู่การเป็นขึ้นผ่านการปรนนิบัติของคนเลวี. การปรนนิบัติของคนเลวีคือการปรนนิบัติต่อระบบกลุ่มปุโรหิต และเป้าหมายของระบบกลุ่มปุโรหิตก็คือการนำมนุษย์ที่ตกต่ำกลับคืนสู่พระเจ้าในการเป็นขึ้น. ดังนั้นจำนวนเมืองที่ยกให้แก่คนเลวีจึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงจุดประสงค์แห่งการปรนนิบัติของคนเลวี.
เลขสี่สิบแปดยังประกอบขึ้นจาก สี่ (ก็เป็นเครื่องหมายเล็งถึงมนุษย์ที่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้าง — ยอค.1:5) คูณสิบสอง (เลขแห่งความครบสมบูรณ์และครบถ้วนในการบริหารปกครองที่นิรันดร์ของพระเจ้า). ดังนั้นเลขสี่สิบแปดจึงบ่งชี้ว่ามนุษย์ที่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างนั้นจะได้รับการกระทำให้สำเร็จและถูกกระทำให้ครบถ้วนในการบริหารปกครองที่นิรันดร์ของพระเจ้า.

อฤธ. 35:8 1 เมืองทั้งสี่สิบแปดเมืองที่ยกให้แก่คนเลวีนั้นจะถูกกระจายอยู่ท่ามกลางอิสราเอล ซึ่งได้เปลี่ยนการสาปแช่งของยาโคบที่มีต่อเลวีใน ยนซ.49:7 ให้กลายเป็นการอวยพร.

อฤธ. 35:8 ก

อฤธ. 35:11 ก พบญ.19:2–6;ยฮซ.20:2–6;อซด.21:13

อฤธ. 35:14 ก พบญ.4:41–43; เทียบ ยฮซ.20:7–9

อฤธ. 35:15 1 การที่เมืองลี้ภัยไม่ได้มีไว้สำหรับชนชาติอิสราเอลเท่านั้น แต่ยังมีไว้สำหรับแขกแปลกหน้าและผู้ค้างแรมท่ามกลางพวกเขาด้วยนั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่าพระเจ้าตรีเอกภาพผู้เป็นที่ลี้ภัยสำหรับมนุษย์ที่กระทำผิดนั้นมีไว้สำหรับมนุษยชาติทั้งหมด. นอกจากนี้ การจัดสรรเมืองลี้ภัยทั้งหกเมืองไว้ในสถานที่ที่แตกต่างกันนั้นก็บ่งชี้ว่าพระคริสต์ผู้เป็นการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้าตรีเอกภาพนั้นทรงอยู่ใกล้และสะดวกง่ายดาย. พระเจ้าตรีเอกภาพทรงแผ่ขยายอยู่ท่ามกลางมนุษย์ ทรงอยู่ในทุกสถานที่ที่เราอยู่ พระองค์ทรงเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับทุกคนที่กระทำความผิด.

อฤธ. 35:16 1 เมืองลี้ภัยไม่ได้มีไว้สำหรับฆาตกรที่ฆ่าคนโดยเจตนา (ข้อ 16–21). อาดามกระทำบาปโดยไม่เจตนา และเราผู้เป็นเชื้อสายของอาดามนั้นก็ได้กระทำบาปโดยไม่เจตนาเหมือนกัน (เทียบ รม.7:15–24). ดังนั้นในสายพระเนตรของพระเจ้า เราจึงเป็นผู้ที่กระทำบาปโดยไม่เจตนา และพระองค์ทรงถือว่าความบาปของเรานั้นถูกกระทำโดยไม่เจตนา. ดูข้อ 6 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 1.

อฤธ. 35:16 ก อซด.21:12, 14; ลวต.24:17; พบญ.19:11–12

อฤธ. 35:19 ก พบญ.19:6, 12; ยฮซ.20:3, 5

อฤธ. 35:24 ก อฤธ.35:12; ยฮซ.20:6

อฤธ. 35:25 1 มหาปุโรหิตในที่นี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ (ฮร.4:14) ผู้ทรงวายพระชนม์เพื่อความบาปของเรา. ในด้านฝ่ายวิญญาณ วิสุทธิชนในพันธสัญญาเดิมจะต้องคงอยู่ในเมืองลี้ภัยจนกว่าพระคริสต์จะทรงวายพระชนม์ ก่อนที่พระคริสต์จะสิ้นพระชนม์นั้น ไม่มีค่าไถ่ใดๆ อาจปลดปล่อยพวกเขาได้ (ข้อ 32). นี่ก็คือที่ลี้ภัยก่อนที่การช่วยให้รอดโดยตรงจะมาถึง. ในช่วงพันธสัญญาเดิมนั้น พระคริสต์ยังไม่ทรงวายพระชนม์ และผู้ที่หลบหนีเข้าไปในพระองค์ผู้เป็นเมืองลี้ภัยของเขานั้นจะต้องรอจนกว่าพระองค์จะเสด็จมาและวายพระชนม์บนกางเขน. ดังนั้นสำหรับวิสุทธิชนในพันธสัญญาเดิมแล้ว ที่ลี้ภัยจึงเป็นเหมือนคอกแกะใน ยฮ.10:1 นั่นเอง (ดูคำอธิบาย 2 ในข้อนั้น).
ในเมื่อพระคริสต์ผู้ทรงเป็นมหาปุโรหิตของเราได้ทรงวายพระชนม์แล้ว ดังนั้นพระองค์จึงทรงเป็นที่ลี้ภัยให้แก่ผู้เชื่อทั้งหลายของพระองค์ ไม่ใช่ในแง่ของพันธสัญญาเดิม แต่ในแง่ของพันธสัญญาใหม่. ที่ลี้ภัยนี้เป็นเรื่องของการช่วยให้รอดโดยตรง. ก่อนที่พระคริสต์จะทรงวายพระชนม์ พระองค์ทรงเป็นที่ลี้ภัยให้แก่วิสุทธิชนในพันธสัญญาเดิม แต่บัดนี้หลังจากการวายพระชนม์ของพระองค์ พระองค์ก็ได้ทรงช่วยเราให้รอดโดยตรง. วันนี้เราจึงสามารถเข้าสู่พระคริสต์ด้วยความมั่นใจว่าพระองค์ได้ทรงวายพระชนม์แล้วและความบาปของเราได้รับการอภัยแล้ว (อฟ.1:7; กซ.2:13).

อฤธ. 35:25 ก อซด.29:7; ลวต.4:3; 21:10

อฤธ. 35:30 ก พบญ.17:6; 19:15; มธ.18:16; ยฮ.8:17; 2กธ.13:1; 1ตธ.5:19; ฮร.10:28

อฤธ. 35:33 ก บพส.106:38; ยซย.24:5

อฤธ. 35:33 ข ยนซ.9:5

อฤธ. 35:34 ก เทียบ ยฮ.1:14

อฤธ. 35:34 ข อซด.25:8; 29:45