อาฤธโม บทที่ 27

อฤธ. 27:1 ก อฤธ.26:33; 36:11; ยฮซ.17:3

อฤธ. 27:1 1ก บุตรีทั้งห้าคนของเซโลเฟหัดเป็นแบบเล็งถึงผู้เชื่อในพระคริสต์ทุกคน ซึ่งเป็นผู้หญิง, เป็นผู้ที่อ่อนแอกว่า (1ปต.3:7) ในสายพระเนตรของพระเจ้า. ดังนั้นคำร้องขอของพวกเธอ (ข้อ 4) จึงมีเพื่อเราทุกคน. ในการที่จะรักษาไว้ซึ่งชื่อบิดาของพวกเธอและมรดกของบิดาในเผ่าของพวกเธอนั้น บุตรีของเซโลเฟหัดได้ใช้วิธีการของการสามัคคีธรรมโดยการติดต่อกับญาติพี่น้องของพวกเธอที่เข้มแข็งกว่า (ข้อ 4). การรักษาไว้ซึ่งการรับสุขพระคริสต์ของผู้เชื่อที่อ่อนแอกว่าในชีวิตคริสตจักรก็ใช้หลักการนี้เช่นเดียวกัน.

อฤธ. 27:1 2 ในพระคัมภีร์ การรับมรดกนั้นเป็นไปตามลำดับวงศ์ ซึ่งก็คือตามต้นกำเนิดของชีวิตและการสามัคคีธรรมแห่งชีวิต. ข้อเท็จจริงที่ว่าบุตรีของเซโลเฟหัดเป็นหนึ่งในครอบครัวทั้งหลายของมะนาเซผู้เป็นบุตรโยเซฟนั้นบ่งชี้ว่าพวกเธออยู่ในชีวิตและการสามัคคีธรรมแห่งชีวิตของแหล่งกำเนิดที่ถูกต้อง. สิ่งนี้บ่งชี้ว่าถ้าเราจะได้รับพระคริสต์ผู้เป็นแผ่นดินงามเป็นมรดกของเรานั้น เราจะต้องมีแหล่งกำเนิดแห่งชีวิตที่ถูกต้อง ซึ่งก็คือเราจะต้องบังเกิดจากพระเจ้าเพื่อจะกลายเป็นบุตรทั้งหลายของพระองค์ (ยฮ.1:12–13).
ครอบครัวของบิดาเป็นเครื่องหมายเล็งถึงคริสตจักร (อฟ.2:19). หากเราต้องการที่จะรับสุขพระคริสต์เป็นมรดกของเรา ซึ่งก็คือมีส่วนในความอุดมสมบูรณ์ของพระองค์ เราก็ต้องมีการดำเนินชีวิตคริสตจักร. หากเราละทิ้งการดำเนินชีวิตคริสตจักร พร้อมด้วยการสามัคคีธรรมแห่งชีวิต เราก็จะสูญเสียไปซึ่งสิทธิที่จะรับสุขพระคริสต์เป็นมรดกไปโดยอัตโนมัติ.

อฤธ. 27:2 ก ยฮซ.17:4

อฤธ. 27:3 ก อฤธ.14:35; 26:64–65

อฤธ. 27:3 ข อฤธ.16:1–2

อฤธ. 27:4 ก ยฮซ.17:4

อฤธ. 27:4 1ก ในด้านแบบเล็ง บุตรีทั้งหลายของเซโลเฟหัดต้องการที่จะได้รับมรดกของบิดาของพวกเธอ ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งถึงความปรารถนาที่จะรับพระคุณของพระเจ้าเป็นมรดก คือการได้รับพระคริสต์ผู้ทรงเป็นพระคุณที่พระเจ้าประทานแก่เราเป็นมรดก (กซ.1:12; ยฮ.1:17). การคำนึงถึงมรดกอันศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้เป็นสิ่งที่พระเจ้าพอพระทัย.

อฤธ. 27:7 ก ยฮซ.17:4

อฤธ. 27:7 1ก บุตรีทั้งห้าได้รับมรดกท่ามกลางพวกพี่น้องแห่งบิดาของพวกเธอ เพราะพวกเธอไม่ได้สมรสกับชายที่อยู่ในเผ่าอื่น (36:2–3, 6–7). ทำนองเดียวกัน เรามีสิทธิ์ที่จะรับสิ่งของอันศักดิ์สิทธิ์เป็นมรดกได้ในพระคริสต์. แต่เราก็ไม่ควรสมรสกับชายที่มาจาก “เผ่า” อื่น ซึ่งก็คือสิ่งที่นอกเหนือจากพระคริสต์และคริสตจักรนั่นเอง (เทียบ 2กธ.6:14).

อฤธ. 27:7 ข อฤธ.36:2

อฤธ. 27:8 1 ในด้านแบบเล็ง แผ่นดินงามเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ (ดู พบญ.8:7 คำอธิบาย 1) และการรับแผ่นดินงามเป็นมรดกเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการรับสุขของเราที่มีต่อพระคริสต์. บทบัญญัติว่าด้วยการตัดสินในข้อ 8–11 นี้เป็นแบบเล็งว่าการได้รับการรับสุขพระคริสต์เป็นมรดกนั้นมีพื้นฐานอยู่บนความสัมพันธ์แห่งชีวิต. ถ้าจะใช้สิทธิของเราในการรับสุขพระคริสต์ เราก็จะต้องอยู่ในคริสตจักรซึ่งมีเครื่องหมายเล็งโดยวงศ์วาน (26:2; อฟ.2:19) และมีความสัมพันธ์ในชีวิต ซึ่งก็คือการสามัคคีธรรมแห่งชีวิตท่ามกลางวิสุทธิชนทั้งหลายนั่นเอง (1ยฮ.1:1–3).

อฤธ. 27:11 ก นรธ.4:3–6; เทียบ ยรม.32:6–9

อฤธ. 27:12 ก ข้อ 12–14; เทียบ พบญ.32:48–51

อฤธ. 27:13 ก อฤธ.31:2; พบญ.32:50

อฤธ. 27:13 ข อฤธ.20:24

อฤธ. 27:14 ก อฤธ.20:11, 24; พบญ.32:51

อฤธ. 27:14 1ก ดู 20:10 คำอธิบาย 1 และ 20:12 คำอธิบาย 1. แม้ว่าโมเซไม่อาจเข้าสู่แผ่นดินงาม เพราะเหตุความพ่ายแพ้ของเขา (พบญ.3:23–27) แต่เขาก็ยังอยู่ในอาณาจักรพันปีอย่างแน่นอน (มธ.16:28—17:4).

อฤธ. 27:14 2 หมายถึง การโต้แย้งแห่งคาเดศ.

อฤธ. 27:16 ก อฤธ.16:22; วว.22:6

อฤธ. 27:16 1 ดู 16:22 คำอธิบาย 1.

อฤธ. 27:16 2 แปลตามตรงคือ เนื้อหนัง.

อฤธ. 27:17 ก พบญ.31:2; ยฮซ.14:11; 1ซมอ.18:13; 1พกษ.3:7; 2คนก.1:10; กจ.1:21

อฤธ. 27:17 ข 1พกษ.22:17; ยอค.34:5; ซคย.10:2; มธ.9:36

อฤธ. 27:17 1 โมเซไม่ได้คำนึงถึงตัวเอง แต่คำนึงถึงพลไพร่ของพระเจ้า เขาตระหนักว่าหลังจากที่เขาตายแล้ว พลไพร่ก็จำต้องมีผู้เลี้ยง.

อฤธ. 27:18 ก อฤธ.32:28

อฤธ. 27:18 ข ยนซ.41:38

อฤธ. 27:18 ค พบญ.34:9

อฤธ. 27:21 ก อซด.28:30; ลวต.8:8

อฤธ. 27:21 1ก เมื่อพระเจ้าทรงนำพลไพร่ของพระองค์เข้าสู่ป่ากันดาร พระองค์ตรัสแก่เขาทั้งหลายผ่านโมเซ (12:6–8ก) แต่ยะโฮซูอะ ซึ่งเป็นผู้รับช่วงต่อของโมเซนั้นไม่ได้รับการนำพาจากการตรัสของพระเจ้าโดยตรง แต่โดยอูริมกับทูมิมบนทับทรวงที่เอละอาซารผู้เป็นปุโรหิตสวมใส่อยู่ (ดู อซด.28:30 คำอธิบาย 1 จนถึงคำอธิบาย 3). การปกครองของพระเจ้าท่ามกลางพลไพร่ของพระองค์นั้นไม่ใช่ระบบเผด็จการหรือประชาธิปไตย แต่เป็นการปกครองที่ยึดพระเจ้าเป็นผู้ปกครองสูงสุด โดยถูกกระทำให้สำเร็จผ่านการร่วมมือของมหาปุโรหิตผู้รับคำชี้แนะจากพระเจ้า และเหล่าผู้นำที่ได้ทำตามคำชี้แนะนี้. หลังจากโมเซแล้ว การปกครองอันศักดิ์สิทธิ์ตลอดทุกยุคสมัยในพันธสัญญาเดิมล้วนขึ้นอยู่กับบุคคลสองประเภทนี้คือ มหาปุโรหิตและผู้นำ มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่ได้รับการยกเว้นก็คือช่วงเวลาของดาวิด ซึ่งเขาได้ปรนนิบัติในฐานะที่เป็นทั้งผู้นำและปุโรหิตที่สวมใส่เอโฟด (1ซมอ.23:9; 30:7). ภายหลังจากที่ชนชาติอิสราเอลกลับจากการเป็นเชลย ยะโฮซูอะอีกคนหนึ่งนั้นก็มาเป็นมหาปุโรหิต และซะรุบาเบลผู้เป็นเชื้อสายของกษัตริย์ก็ได้เป็นผู้นำ (ฮาฆ.1:1). ดู พบญ.16:18 คำอธิบาย 1.
ในตอนท้ายของบทนี้ ชนชาติอิสราเอลได้กลายเป็นพลไพร่ใหม่ที่ได้ถูกจัดตั้งเป็นกองทัพใหม่ พร้อมด้วยการปกครองแบบใหม่ที่ยึดพระเจ้าเป็นผู้ปกครองสูงสุด.

อฤธ. 27:23 1 ดู 1ตธ.4:14 คำอธิบาย 4.