อาฤธโม บทที่ 20

อฤธ. 20:1 ก อซด.15:20; อฤธ.12:1; 26:59

อฤธ. 20:1 1 ดูข้อ 28 คำอธิบาย 1.

อฤธ. 20:2 ก เทียบ อซด.15:22; 17:1; อฤธ.33:14; พบญ.8:15

อฤธ. 20:2 1 ปัญหาในข้อ 2–13 นั้นเกิดขึ้นจากการขาดแคลนน้ำ ซึ่งเป็นแบบเล็งถึงพระวิญญาณแห่งชีวิต (ยฮ.7:37–39; รม.8:2). ในด้านแบบเล็ง เรื่องนี้แสดงว่าเมื่อใดที่พลไพร่ของพระเจ้าขาดไปซึ่งพระวิญญาณแห่งชีวิต พวกเขาก็จะมีปัญหา (เทียบ อซด.16:2 คำอธิบาย 1). เมื่อพลไพร่ของพระเจ้ามีพระวิญญาณอย่างเหลือล้น ปัญหาที่อยู่ท่ามกลางพวกเขาและปัญหาที่พวกเขามีต่อพระเจ้าจึงจะได้รับการแก้ไข.

อฤธ. 20:3 1 แปลตามตรงคือ หมดลมหายใจ.

อฤธ. 20:5 ก เทียบ อฤธ.16:14; พบญ.8:8

อฤธ. 20:6 ก อฤธ.14:5; 16:4, 22, 45

อฤธ. 20:6 ข อฤธ.14:10

อฤธ. 20:8 ก อซด.17:5

อฤธ. 20:8 ข อซด.17:6

อฤธ. 20:8 1ข ศิลาในบทนี้เป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้ถูกตรึงตายและเป็นขึ้น (1กธ.10:4ข) และน้ำที่ไหลออกมาจากศิลาเป็นแบบเล็งถึงพระวิญญาณนั้น (1กธ.10:4ก) ผู้ทรงเป็นน้ำที่มีชีวิตซึ่งไหลออกมาจากพระคริสต์ผู้ถูกตรึงตาย (ยฮ.19:34 และคำอธิบาย). ในเอ็กโซโดบทที่ 17 โมเซได้ตีศิลาด้วยไม้เท้าของเขา และน้ำก็ไหลออกมาให้พลไพร่ดื่ม (ดู อซด.17:6 คำอธิบาย 2 และ 3). ตามถ้อยคำของเปาโลใน 1กธ.10:4 นั้น (ดูคำอธิบาย 2 ในข้อนี้) ศิลานี้ก็คือศิลาฝ่ายวิญญาณที่ได้ติดตามพลไพร่ของพระเจ้าในการเดินทางผ่านป่ากันดารของพวกเขา. สิ่งนี้เป็นเครื่องหมายเล็งว่าพระคริสต์ได้ทรงถูกตรึงตายเพื่อกลายเป็นศิลาที่มาติดตามพลไพร่ของพระองค์. ศิลาที่ติดตามนี้ก็คือพระคริสต์ผู้เป็นขึ้นที่ได้กลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต (1กธ.15:45) พระองค์ทรงสถิตอยู่กับคริสตจักรเพื่อจะหล่อเลี้ยงผู้เชื่อทั้งหลายของพระองค์ด้วยน้ำแห่งชีวิตเสมอ.
ในเมื่อพระคริสต์ทรงถูกตรึงตายและได้ประทานพระวิญญาณนั้นมาแล้ว ดังนั้นพระคริสต์จึงไม่ต้องถูกตรึงซ้ำอีก ซึ่งก็คือศิลานั้นไม่จำเป็นต้องถูกตีอีก เพื่อน้ำที่มีชีวิตจะไหลออกมา. ในแผนการบริหารของพระเจ้า พระคริสต์ควรถูกตรึงตายเพียงครั้งเดียวเท่านั้น (ฮร.7:27; 9:26–28ก). การที่เราจะต้อนรับน้ำที่มีชีวิตจากพระคริสต์ผู้ถูกตรึงตาย เราได้แต่ “ถือไม้เท้า” และ “พูดกับศิลา” เท่านั้น. การถือไม้เท้าคือการประสานสนิทกับพระคริสต์ในการตายของพระองค์และปรับใช้การตายของพระคริสต์กับตัวเราและสถานการณ์ของเรา. ส่วนการพูดกับศิลาคือการพูดกับพระคริสต์ผู้เป็นศิลาที่ถูกตีโดยตรง ทูลขอให้พระองค์ประทานพระวิญญาณแห่งชีวิตแก่เรา (เทียบ ยฮ.4:10) บนพื้นฐานของข้อเท็จจริงที่ว่าพระวิญญาณนั้นถูกประทานออกมาแล้ว. หากเราปรับใช้การตายของพระคริสต์กับตัวเราและทูลขอพระคริสต์ในความเชื่อให้พระองค์ประทานพระวิญญาณนั้นแก่เรา เราก็จะได้รับพระวิญญาณที่มีชีวิตมาเป็นการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตที่ครบสมบูรณ์ (ฟป.1:19).

อฤธ. 20:8 ค เทียบ ยฮ.4:14

อฤธ. 20:9 ก อฤธ.17:10

อฤธ. 20:10 ก บพส.106:32–33

อฤธ. 20:10 ข เทียบ มธ.5:22

อฤธ. 20:10 1ข ในที่นี้โมเซได้ปรับโทษพลไพร่ว่าเป็นกบฏ ทว่าโมเซกลับเป็นผู้ที่ได้กบฏต่อพระคำของพระเจ้าเสียเอง (ข้อ 24; 27:14).

อฤธ. 20:11 ก อซด.17:6; บพส.78:20; เทียบ อฤธ.20:8

อฤธ. 20:12 ก อฤธ.27:14; พบญ.32:51

อฤธ. 20:12 1ก การกระทำให้พระเจ้าเป็นที่นับถืออันบริสุทธิ์คือการกระทำให้พระองค์แยกบริสุทธิ์ ซึ่งก็คือการแบ่งแยกพระองค์ออกจากพระเทียมเท็จทั้งหลาย; การไม่ทำให้พระเจ้าเป็นที่นับถืออันบริสุทธิ์คือการกระทำให้พระองค์กลายเป็นของธรรมดาทั่วไป. โมเซไม่ได้ทำให้พระเจ้าเป็นที่นับถืออันบริสุทธิ์ โดยได้โมโหต่อเหล่าพลไพร่ (ข้อ 10) และทำผิดพลาดในการตีศิลาสองครั้ง (ข้อ 11). การที่โมเซโมโหในขณะที่พระเจ้ามิได้ทรงพิโรธนั้น เขาก็ไม่ได้เป็นตัวแทนของพระนิสัยอันบริสุทธิ์ของพระเจ้าอย่างถูกต้อง และการที่โมเซตีศิลาสองครั้ง เขาก็ไม่ได้รักษาพระคำของพระเจ้าที่อยู่ในแผนการบริหารของพระองค์ (ดูข้อ 8 คำอธิบาย 1 ย่อหน้าที่ 2). ดังนั้นโมเซจึงได้ผิดต่อทั้งพระนิสัยอันบริสุทธิ์ของพระเจ้าและแผนการบริหารอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์. ด้วยเหตุนี้แม้ว่าเขาจะใกล้ชิดสนิทสนมกับพระเจ้า และอาจถือได้ว่าเป็นสหายของพระเจ้า (อซด.33:11) แต่โมเซก็ได้สูญเสียสิทธิที่จะเข้าไปในแผ่นดินงาม.
ทุกสิ่งที่เราพูดและกระทำต่อพลไพร่ของพระเจ้านั้น ท่าทีของเราก็ต้องเป็นไปตามพระนิสัยอันบริสุทธิ์ของพระเจ้าและการกระทำของเราจะต้องเป็นไปตามแผนการบริหารอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์. นี่ก็คือการทำให้พระองค์เป็นที่นับถืออันบริสุทธิ์. มิเช่นนั้น คำพูดและการกระทำของเราก็อาจกบฏต่อพระองค์และผิดต่อพระองค์ได้.

อฤธ. 20:12 ข พบญ.1:37

อฤธ. 20:13 ก อซด.17:7; อฤธ.27:14; พบญ.32:51; 33:8; บพส.81:7; 95:8; 106:32

อฤธ. 20:13 1ก หมายความว่า โต้แย้ง.

อฤธ. 20:14 ก วนฉ.11:16–17

อฤธ. 20:14 1 ชนชาติอะโดมมาจากเชื้อสายของเอซาวพี่ชายของยาโคบ (ยนซ.36:1). ชนชาติอิสราเอลเป็นเชื้อสายของยาโคบ. ดังนั้นชนชาติอิสราเอลและชนชาติอะโดมนั้นจึงมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดต่อกัน. ในด้านแบบเล็งนั้น อิสราเอลสามารถเป็นเครื่องหมายเล็งถึงวิญญาณของเรา และอะโดมเป็นเครื่องหมายเล็งถึงเนื้อหนังของเรา. การที่ชนชาติอิสราเอลต้องการที่จะขอความช่วยเหลือจากชนชาติอะโดมนั้น (ข้อ 14–17, 19) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าบางครั้งเราก็ต้องการที่จะช่วยวิญญาณของเราโดยพึ่งพิงเนื้อหนัง. แต่ชนชาติอะโดมปฏิเสธที่จะช่วยเหลือชนชาติอิสราเอลฉันใด (ข้อ 18, 20–21) เนื้อหนังของเราก็จะไม่เคยให้ความช่วยเหลือวิญญาณของเราฉันนั้น (เทียบ ฆต.5:16–17). เราควรจะเป็นผู้ที่อยู่ในวิญญาณและไม่พยายามที่จะขอความช่วยเหลือจากเนื้อหนัง (ฟป.3:3).

อฤธ. 20:15 ก ยนซ.46:6; กจ.7:15

อฤธ. 20:15 ข เทียบ อซด.12:40

อฤธ. 20:15 ค อซด.1:10, 11; พบญ.26:6; กจ.7:19

อฤธ. 20:16 ก อซด.2:23; 3:7

อฤธ. 20:16 ข อซด.3:2; 14:19; 23:20; 33:2; วนฉ.2:1

อฤธ. 20:17 ก เทียบ อฤธ.21:22; พบญ.2:27

อฤธ. 20:21 ก วนฉ.11:17

อฤธ. 20:22 ก อฤธ.33:37

อฤธ. 20:24 ก อฤธ.27:13; พบญ.32:50; เทียบ ยนซ.25:8

อฤธ. 20:24 ข อฤธ.27:14

อฤธ. 20:26 ก อซด.28:1–43; 29:29–30

อฤธ. 20:28 ก อฤธ.33:38; พบญ.10:6; 32:50

อฤธ. 20:28 1ก ในการเดินทางของชนชาติอิสราเอลนั้น พวกเขาได้พ่ายแพ้หลายต่อหลายครั้ง. หนังสืออาฤธโมแสดงให้เราเห็นว่าผลลัพธ์ของความพ่ายแพ้เหล่านั้นก็คือความตาย ซึ่งไม่เพียงเกิดขึ้นกับชนชาติอิสราเอลธรรมดาๆ เท่านั้น (11:1, 33–34; 14:36–37, 45; 16:32–33; 25:3–9) แต่ยังเกิดขึ้นกับมิระยาม (20:1), อาโรน (20:23–29), และโมเซด้วย (27:12–14). สิ่งนี้ควรจะเป็นการเตือนสติเราให้ระมัดระวังต่อความพ่ายแพ้ เพราะว่าผลลัพธ์ของความพ่ายแพ้ก็คือความตาย และกระทั่งบางคนก็ประสบกับความตายฝ่ายกายภาพด้วย (เทียบ กจ.5:1–11; 1กธ.11:27–30; 1ยฮ.5:16).

อฤธ. 20:29 ก เทียบ พบญ.34:8