อาฤธโม บทที่ 18

อฤธ. 18:1 1 หลังจากการกบฏในบทที่ 16 ซึ่งได้โจมตีหน้าที่การปรนนิบัติแห่งปุโรหิตของอาโรนและครอบครัวของเขา ในบทนี้ได้ให้ถ้อยคำที่แน่ชัดถึงการปรนนิบัติของคนเลวี, หน้าที่การปรนนิบัติแห่งปุโรหิตของอาโรนและบุตรทั้งหลายของเขา, รวมถึงเรื่องของบำเหน็จ (ข้อ 31) ซึ่งพวกเขาได้รับเป็นค่าตอบแทนในการปรนนิบัติด้วย. บำเหน็จที่ประทานให้แก่ปุโรหิตนั้นเป็นเครื่องแก้ต่างที่หนักแน่นให้แก่หน้าที่การปรนนิบัติแห่งปุโรหิต นอกเหนือจากเครื่องแก้ต่างสำหรับไม้เท้าที่แตกหน่อในบทที่ 17.

อฤธ. 18:1 ก อซด.28:38; อฤธ.18:22–23

อฤธ. 18:1 2 หน้าที่การปรนนิบัติแห่งปุโรหิตเป็นการปรนนิบัติที่ถวายบรรดาเครื่องบูชาและสัตวบูชาแด่พระเจ้า ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแบบเล็งถึงด้านต่างๆ ของพระคริสต์ผู้อุดมสมบูรณ์. ดังนั้นหน้าที่นี้จึงสำคัญและเคร่งครัดมาก. เหล่าปุโรหิตจะต้องปรนนิบัติหน้าที่โดยปราศจากข้อผิดพลาด เพื่อการปรนนิบัติฝ่ายปุโรหิตของพวกเขาจะได้ไม่มีความผิดใดๆ.

อฤธ. 18:2 1 การปรนนิบัติของคนเลวีคือการดูแลกระโจมประชุม ซึ่งก็คือพลับพลาแห่งพยาน (ข้อ 1ก, 2ก, 3–4, 6). ในการดูแลพลับพลาและสิ่งของต่างๆ ในพลับพลานั้น คนเลวีไม่ได้ทำการปรนนิบัติพระเจ้าโดยตรง แต่พวกเขาปรนนิบัติต่อหน้าที่การปรนนิบัติของปุโรหิตและเหล่าปุโรหิตที่ปรนนิบัติพระเจ้าโดยตรง.

อฤธ. 18:2 ก อฤธ.3:6–9

อฤธ. 18:3 ก อฤธ.3:25, 31, 36

อฤธ. 18:3 ข อฤธ.4:15

อฤธ. 18:5 1 ทั้งหมดของพลับพลาก็คือสถานที่บริสุทธิ์ ซึ่งเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์และคริสตจักรด้วย (ดู อซด.25:9 คำอธิบาย 2). แท่นบูชาซึ่งอยู่นอกสถานที่บริสุทธิ์นั้นเป็นเครื่องหมายเล็งถึงกางเขนของพระคริสต์ (ฮร.13:10). ดังนั้นสถานที่บริสุทธิ์และแท่นบูชาจึงเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์พร้อมด้วยคริสตจักร และกางเขนของพระองค์.

อฤธ. 18:6 ก อฤธ.3:9; 8:19

อฤธ. 18:6 1ก คนเลวีเป็นของประทานที่มอบให้แก่อาโรนและบุตรชายทั้งหลายของเขา ซึ่งเป็นของประทานที่เคยถูกถวายให้แก่พระเจ้าก่อนแล้ว. ชนชาติอิสราเอลได้ถวายบุตรหัวปีของพวกเขาเป็นของประทานแด่พระเจ้า และของประทานเหล่านี้ได้ถูกแทนที่โดยคนเลวี (3:12–13 และข้อ 12 คำอธิบาย 1). จากนั้นพระเจ้าก็ได้มอบคนเลวีที่พระองค์ได้รับมานั้นเป็นของประทานมอบแก่เหล่าปุโรหิต.

อฤธ. 18:7 ก ฮร.9:3–6

อฤธ. 18:7 ข อฤธ.3:10; ฮร.5:4

อฤธ. 18:7 1 หน้าที่การปรนนิบัติของปุโรหิต ซึ่งเป็นการปรนนิบัติที่สูงสุดที่พลไพร่ของพระเจ้ามีต่อพระเจ้านั้นเป็นของประทานที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งพระเจ้าได้ประทานให้แก่อาโรนกับบุตรชายทั้งหลายของเขา. ยิ่งไปกว่านั้น บำเหน็จ (ของประทาน) ที่ทรงประทานแก่เหล่าปุโรหิตสำหรับการปรนนิบัติของพวกเขาก็มีมากกว่าที่ทรงประทานให้แก่คนเลวี. นี่อาจจะเป็นเหตุผลสำคัญที่โคราทะเยอทะยานแสวงหาหน้าที่การปรนนิบัติของปุโรหิต (16:10).

อฤธ. 18:8 ก อซด.29:29; 40:13, 15

อฤธ. 18:9 1 ส่วนที่ได้รับมาของชนชาติอิสราเอลจะต้องถวายแด่พระเจ้าด้วยไฟเพื่อการรับสุขของพระองค์. พระเจ้าได้ทรงรักษาบางส่วนของเครื่องบูชาเหล่านั้นไม่ให้ผ่านไฟ เพื่อสิ่งเหล่านั้นจะได้กลายเป็นส่วนของเหล่าปุโรหิต. นี่ก็หมายความว่าปุโรหิตได้รับสุขสิ่งที่พระเจ้าทรงรับสุข ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์. สิ่งที่พระเจ้าทรงพอพระทัย, รับสุข, และอิ่มหนำก็คือพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระเจ้า (มธ.3:17). ดังนั้นทั้งพระเจ้าและเหล่าปุโรหิตที่ปรนนิบัติพระองค์ก็ล้วนรับสุขส่วนเดียวกัน ซึ่งก็คือพระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่งนั่นเอง.

อฤธ. 18:9 2 สำหรับความหมายของบรรดาเครื่องบูชาต่างๆ ให้ดูคำอธิบายใน ลวต.1—7.

อฤธ. 18:9 ก ลวต.2:1–3

อฤธ. 18:9 ข ลวต.6:25–26

อฤธ. 18:9 ค ลวต.7:7; 14:13

อฤธ. 18:9 3 เนื่องจากเครื่องบูชาที่ไม่ผ่านไฟนั้นเป็นอาหารของพระเจ้า (28:2) ดังนั้นจึงเป็นของบริสุทธิ์ที่สุดสำหรับเหล่าปุโรหิต.

อฤธ. 18:10 ก 1กธ.9:13

อฤธ. 18:10 1 เป็นเครื่องหมายเล็งถึงผู้ที่เข้มแข็งกว่าในด้านฝ่ายวิญญาณ (เทียบ 1ปต.3:7). การรับสุขพระคริสต์ทำให้เราเข้มแข็งขึ้น และสิ่งนี้ก็จะช่วยให้เรามีศักยภาพที่จะรับสุขพระคริสต์อย่างเข้มแข็งมากยิ่งขึ้น (เทียบ อฟ.3:16–18).

อฤธ. 18:11 ก อซด.29:27–28; ลวต.7:30–34; นฮย.10:35–36

อฤธ. 18:11 ข อซด.29:24

อฤธ. 18:11 ค ลวต.10:14; พบญ.18:3

อฤธ. 18:11 1 เครื่องบูชายก (พระคริสต์ผู้เสด็จสู่สวรรค์) และเครื่องบูชาแกว่ง (พระคริสต์ผู้เป็นขึ้น) ไม่เพียงถูกประทานให้แก่เหล่าปุโรหิตเท่านั้น แต่ยังถูกประทานให้แก่บุตรชาย (ผู้ที่เข้มแข็งกว่า) และบุตรสาว (ผู้ที่อ่อนแอกว่า) ของเหล่าปุโรหิตด้วย. สิ่งนี้บ่งชี้ว่าตราบใดที่เราเป็นคนในครอบครัวของปุโรหิต ไม่ว่าเราจะเข้มแข็งหรืออ่อนแอ เราก็สามารถรับสุขพระคริสต์ผู้นี้ได้. ดู ข้อ 10 คำอธิบาย 1.

อฤธ. 18:11 ง ลวต.22:11–13

อฤธ. 18:12 ก พบญ.18:3–4; นฮย.10:37

อฤธ. 18:12 1 แปลตามตรงคือ ไขมัน. เป็นคำเดียวกันตลอดทั้งบทนี้. ไขมันที่อยู่ในน้ำมันเป็นเครื่องหมายเล็งถึงส่วนที่ดีที่สุดของพระคริสต์ ซึ่งมีไว้สำหรับพระเจ้า ส่วนเหล้าองุ่นใหม่และธัญพืชที่ดีที่สุดเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ที่ได้ถูกเทออกเพื่อพระเจ้า (เทียบ ฟป.2:17). ผลสุกงอมรุ่นแรก (ข้อ 12–13) เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้เป็นขึ้น (1กธ.15:20).

อฤธ. 18:12 ข อซด.23:19; 34:26; ลวต.2:14; พบญ.26:2; นฮย.10:35–36

อฤธ. 18:14 ก ลวต.27:28

อฤธ. 18:15 ก อซด.13:2

อฤธ. 18:15 ข อซด.13:13; 34:20

อฤธ. 18:15 1ข เนื่องจากลูกหัวปีทุกคนล้วนไม่ได้เป็นของบิดามารดาของตน ดังนั้นบิดามารดาจึงต้องจ่ายราคาไถ่เขามา (ข้อ 16).

อฤธ. 18:16 ก ลวต.27:6; อฤธ.3:47

อฤธ. 18:17 ก พบญ.15:19

อฤธ. 18:18 ก อซด.29:26–27; ลวต.7:30, 34; อฤธ.18:11

อฤธ. 18:19 ก อฤธ.18:11

อฤธ. 18:19 ข ลวต.2:13; 2คนก.13:5

อฤธ. 18:19 1ข ดู ลวต.2:13 คำอธิบาย 2.

อฤธ. 18:20 ก พบญ.10:9; 18:1–2; ยฮซ.13:33; 18:7; ยอค.44:28

อฤธ. 18:20 1 ทั้งเหล่าปุโรหิตและคนเลวี (ข้อ 23ข, 24ข) ล้วนไม่มีส่วนหรือมรดกใดๆ ในดินแดนของอิสราเอล. ตัวของพระเจ้าเองก็คือส่วนและมรดกของพวกเขาในท่ามกลางชนชาติอิสราเอล (พบญ.10:9; 18:2; ยฮซ.13:33; ยอค.44:28). ไม่เพียงอาหารของพระเจ้าที่เป็นส่วนของพวกเขาเท่านั้น แต่ตัวของพระเจ้าเองก็เป็นส่วนและมรดกของพวกเขาด้วย. เนื่องจากพระเจ้าทรงเป็นส่วนและมรดกของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องการส่วนหรือมรดกอื่นใดอีก. เทียบ กจ.26:18 คำอธิบาย 7 และ กซ.1:12 คำอธิบาย 2.

อฤธ. 18:20 ข บพส.16:5; 73:26; พรท.3:24

อฤธ. 18:21 ก ลวต.27:30, 32; อฤธ.18:24, 26; พบญ.14:22; นฮย.10:37; 12:44; ฮร.7:5

อฤธ. 18:21 1ก คือ ร้อยละสิบ. หนึ่งในสิบจะต้องถูกถวายแด่พระเจ้าสำหรับให้แก่คนเลวีและถือว่าเป็นมรดกของคนเลวี (ข้อ 24).

อฤธ. 18:23 ก อฤธ.3:7

อฤธ. 18:26 ก นฮย.10:37–38

อฤธ. 18:26 ข อฤธ.18:11

อฤธ. 18:26 1ข หนึ่งในสิบจากคนเลวีนั้นถือว่าเป็นเครื่องบูชายก ซึ่งเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้เสด็จสู่สวรรค์. แนวคิดนี้สอดคล้องกับพระคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าใน มธ.6:19–20 ซึ่งทรงบอกเราให้ “สะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตนในสวรรค์” แทนที่จะสะสมไว้บนแผ่นดินโลก. การสะสมทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์คือการ “ส่ง” เงินของเราไปยังสวรรค์ และการกระทำเช่นนี้ก็คือการ “ยก” เงินของเราขึ้นไปนั่นเอง (เทียบ ฟป.4:18).

อฤธ. 18:28 ก เทียบ อฤธ.31:29

อฤธ. 18:28 1 หนึ่งในสิบจากพลไพร่นั้นจะถูกมอบให้แก่คนเลวี (ข้อ 21, 26ก) และหนึ่งในสิบของหนึ่งในสิบ (ข้อ 26ข) จากคนเลวีก็จะถูกมอบให้แก่อาโรนผู้เป็นปุโรหิต เพื่อถวายแด่พระเจ้าเป็นเครื่องบูชายก. สิ่งนี้ได้กลายเป็นอาหารของพระเจ้า ซึ่งก็คือส่วนที่เป็นอาหารของปุโรหิตเช่นกัน. ดังนั้น คนเลวีดำเนินชีวิตด้วยหนึ่งในสิบจากพลไพร่, และพระเจ้ากับเหล่าปุโรหิตก็ดำเนินชีวิตด้วยหนึ่งในสิบจากคนเลวี.
พระเจ้ากับพลไพร่ของพระองค์ รวมถึงผู้ปรนนิบัตินั้นเป็นหนึ่งครอบครัวใหญ่. ในครอบครัวนี้ พระเจ้าพระบิดาผู้เป็นแหล่งกำเนิดได้ประทานแผ่นดินงามให้แก่บุตรทั้งหลายของพระองค์ ซึ่งพวกเขาต้องออกไปตรากตรำบนแผ่นดินนั้น. ท้ายที่สุด พวกเขาก็จะเก็บเกี่ยวผลผลิตที่ให้ทั้งพระเจ้าและพลไพร่ทุกคนได้รับสุข. พวกเขาจะต้องนำส่วนของผลผลิตไปมอบให้แก่ผู้ปรนนิบัติ และผู้ปรนนิบัติก็ต้องนำส่วนหนึ่งที่พวกเขาได้รับมาถวายแด่พระเจ้า. เช่นนี้พระเจ้ากับผู้ปรนนิบัติของพระองค์ก็ได้ร่วมแบ่งปันหนึ่งในสิบนั้นและดำเนินชีวิตด้วยกัน. แผ่นดินงามเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่ง (ดู พบญ.8:7 คำอธิบาย 1). อาหารของพระเจ้าก็คือความอุดมสมบูรณ์ของพระคริสต์ ซึ่งมีแบบเล็งโดยผลผลิตของแผ่นดินงาม และผลผลิตนี้ก็มาจากการตรากตรำของพวกเรา. เราต้องตรากตรำบนตัวของพระคริสต์และประสบการณ์พระคริสต์. จากนั้นพระคริสต์ก็จะกลายเป็นผลผลิต ซึ่งไม่เพียงมีไว้เพื่อความอิ่มหนำของเราเท่านั้น แต่ยังเป็นความอิ่มหนำของพระเจ้าด้วย.

อฤธ. 18:31 ก ลก.10:7; 1กธ.9:13; เทียบ มธ.10:10; 1ตธ.5:17–18

อฤธ. 18:31 1 บำเหน็จ หรือผลตอบแทนที่มอบให้แก่อาโรนและบุตรชายทั้งหลายของเขาในฐานะที่เป็นปุโรหิต (18:8–20) รวมถึงคนเลวีที่ทำการปรนนิบัตินั้น (ข้อ 21–32) ล้วนเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ทั้งสิ้น. ในด้านแบบเล็ง เหล่าปุโรหิตและคนเลวีไม่มีส่วนในสิ่งอื่นใดเลยนอกจากพระคริสต์. พระคริสต์ทรงเป็นทุกสิ่งสำหรับพวกเขา. การปรนนิบัติพระเจ้าของเราในพันธสัญญาใหม่นั้นไม่ได้อยู่ในขอบเขตฝ่ายวัตถุ; ดังนั้นบำเหน็จของเราจึงไม่ได้อยู่ในขอบเขตนั้นด้วย. บำเหน็จและค่าตอบแทนเพียงหนึ่งเดียวสำหรับการปรนนิบัติฝ่ายปุโรหิตและฝ่ายเลวีของเรานั้นก็คือพระคริสต์ในฐานะที่ทรงเป็นทุกสิ่งของเรา (เทียบ ฟป.3:7–14).