อาฤธโม บทที่ 17

อฤธ. 17:2 ก เทียบ ยอค.37:16

อฤธ. 17:2 1ก ไม้เท้าเป็นเครื่องหมายเล็งถึงอำนาจ (เทียบ วว.2:26–27; 19:15)

อฤธ. 17:3 ก ฮร.9:4

อฤธ. 17:4 1 แปลตามตรงคือ พยาน. พยานก็คือพระบัญญัติสิบประการที่อยู่ในหีบพันธสัญญา ซึ่งเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ และเป็นสถานที่ที่พระเจ้าทรงพบกับพลไพร่ของพระองค์ (ดู อซด.16:34 คำอธิบาย 1 และ อซด.25:10 คำอธิบาย 1). นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่าทุกสิ่งจะต้องถูกนำไปยังเบื้องพระพักตร์ของพระเจ้า เพื่อให้พระเจ้าทำให้สถานการณ์จริงปรากฏชัดแจ้งโดยการตรัสความจริงแก่พลไพร่ทั้งปวงผ่านการแก้ต่างของพระองค์.

อฤธ. 17:4 ก อซด.25:22

อฤธ. 17:5 ก อฤธ.16:5

อฤธ. 17:5 ข อฤธ.16:11; 1กธ.10:10

อฤธ. 17:8 1 ไม้เท้าคือชิ้นส่วนของไม้ที่ตายแล้ว ซึ่งไม่เพียงถูกตัดออกมาเท่านั้น แต่ยังเหี่ยวแห้งไปแล้วด้วย. ทว่าชิ้นส่วนของไม้ที่ตายและแห้งเหี่ยวไปนั้นกลับสามารถแตกหน่อได้! การแตกหน่อเป็นเรื่องทางอินทรียภาพ เป็นเรื่องของชีวิต. ไม้เท้าที่แตกหน่อของอาโรนไม่ได้เป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ที่ตายแล้ว แต่เป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้เป็นขึ้น พระคริสต์ผู้แตกหน่อ ซึ่งไม่เพียงมีดอกตูมเท่านั้น แต่ยังมีดอกบานและเกิดผลสุกงอมด้วย. พระคริสต์ผู้นี้สามารถแจกปันชีวิตให้แก่ผู้อื่นได้ (ยฮ.12:24; 1ปต.1:3). วันนี้พระองค์ก็ยังคงแตกหน่อ และเราก็คือผลอัลมอนด์ที่เกิดจากการแตกหน่อของพระองค์.
ในเมื่อการกบฏของโคราและบรรดาคนของเขาในบทที่ 16 มีความเกี่ยวข้องกับฐานะปุโรหิต (16:3, 8–10) ดังนั้นการที่ไม้เท้าของอาโรนแตกหน่อนั้นจึงเป็นการแก้ต่างที่บ่งชี้ว่าอาโรนเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงยินดีรับไว้ให้มีอำนาจในการปฏิบัติแห่งฐานะปุโรหิตที่พระเจ้าประทานให้.

อฤธ. 17:8 ก เทียบ อซด.25:33; ยรม.1:11

อฤธ. 17:10 1 ไม้เท้าที่แตกหน่อถูกวางไว้ในหีบพันธสัญญาด้วยกันกับมานาที่ซ่อนเร้นและพยานของพระเจ้า (กฎบัญญัติ) (อซด.16:32–34; พบญ.10:5; ฮร.9:4). ทั้งสามสิ่งล้วนเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์. สิ่งของสามสิ่งที่ใส่ไว้ในหีบพันธสัญญาในที่บริสุทธิ์สุดนั้นยังได้ชี้ถึงตรีเอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามพระภาคด้วย: มานาที่ซ่อนเร้นในโถทองคำชี้ถึงพระเจ้าพระบิดาผู้เป็นแหล่งกำเนิดอันศักดิ์สิทธิ์แห่งการหล่อเลี้ยงทุกประการ (ยฮ.6:32), ไม้เท้าที่แตกหน่อเป็นเครื่องหมายเล็งว่าพระคริสต์ทรงเป็นการเป็นขึ้น (ยฮ.11:25), และแผ่นจารึกกฎบัญญัติชี้ถึงพระวิญญาณแห่งชีวิตผู้เป็นกฎทางภายใน (รม.8:2). ดังนั้นที่บริสุทธิ์สุดจึงเป็นที่ประทับของพระเจ้าในตรีเอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์. เมื่อเราเข้าไปในที่บริสุทธิ์สุด ซึ่งก็คือในวิญญาณที่บังเกิดใหม่ของเรา (ดู ฮร.10:19 คำอธิบาย 1) เราก็ได้เข้าสู่พระเจ้าและพบกับพระบิดาผู้เป็นแหล่งกำเนิดแห่งการหล่อเลี้ยง, พบกับพระบุตรผู้เป็นการเป็นขึ้น, และพบกับพระวิญญาณนั้นผู้เป็นกฎแห่งชีวิต.

อฤธ. 17:10 ก อฤธ.16:38

อฤธ. 17:12 1 ชนชาติอิสราเอลควรที่จะถูกสยบจากการพิพากษาสามชั้นของพระเจ้าที่มีต่อพวกที่กบฏในบทที่ 16 และจากการแก้ต่างของพระเจ้าในบทนี้. ทว่าพวกเขาก็ยังคงบ่นต่อไป. นี่แสดงให้เห็นถึงความดื้อรั้นของนิสัยกบฏที่อยู่ในมนุษยชาติที่ตกต่ำ (เทียบ วว.20:7–9) จึงไม่แปลกเลยที่นอกจากยะโฮซูอะและคาเล็บแล้วก็ไม่มีชนชาติอิสราเอลคนใดที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในดินแดนที่ทรงสัญญาไว้ (14:28–30).