อาฤธโม บทที่ 10

อฤธ. 10:2 1 ในด้านแบบเล็ง เงินเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการไถ่ของพระคริสต์

อฤธ. 10:2 ก อซด.25:18, 31; อฤธ.8:4

อฤธ. 10:3 ก อฤธ.10:7–8; เทียบ ยรม.4:5; ยอล.2:15–16

อฤธ. 10:4 ก อฤธ.1:16; 7:2

อฤธ. 10:5 1 ในที่นี้เสียงเป่าแตรถูกเรียกว่า สัญญาณแตรปลุก เพราะว่าในแนวคิดของพระเจ้านั้น ชนชาติอิสราเอลอยู่ในการสงครามตลอดเวลา. เมื่อพวกเขาเคลื่อนย้าย พวกเขาก็เคลื่อนย้ายในรูปแบบของการสู้รบ (เทียบ อซด.12:51; 13:18). นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่าการดำเนินชีวิตหรือการเคลื่อนไหวของคริสเตียนนั้นจะต้องเป็นการเคลื่อนไหวในการสู้รบ (อฟ.6:10–20; 1ตธ.1:18; 6:12ก; 2ตธ.4:7ก).

อฤธ. 10:5 ก อฤธ.2:3–9

อฤธ. 10:6 ก อฤธ.2:10–16

อฤธ. 10:6 ข 2คนก.13:12; ยอล.2:1

อฤธ. 10:8 ก 1คนก.15:24; 2คนก.7:6

อฤธ. 10:9 ก อฤธ.31:6; 2คนก.13:14; เทียบ 1กธ.14:8

อฤธ. 10:10 ก อซด.23:14; ลวต.23:2, 4

อฤธ. 10:10 ข บพส.81:3

อฤธ. 10:10 1ข การเป่าแตรเมื่อถวายเครื่องบูชาเผาและสัตวบูชาของเครื่องบูชาสันติสุขในที่นี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการป่าวประกาศต่อพระเจ้าและพลไพร่ของพระองค์ถึงสิ่งที่พระคริสต์ทรงเป็น. เครื่องบูชาเผาเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้ทำให้เราเป็นที่ยอมรับของพระเจ้าและเป็นการดำเนินชีวิตเพื่อพระเจ้าของเรา ส่วนเครื่องบูชาสันติสุขเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้เป็นสันติสุขและการรับสุขพระเจ้าของเรา (ดู ลวต.1:3 คำอธิบาย 1 และ ลวต.3:1 คำอธิบาย 1). ในบรรดาเครื่องบูชาพื้นฐานห้าประเภท (ลวต.1—7) เครื่องบูชาสองประเภทนี้เป็นเครื่องบูชาที่พระเจ้าและพลไพร่ของพระองค์รับสุขได้มากที่สุด. ในคริสตจักรทุกวันนี้ หากบุตรทั้งหลายของพระเจ้านั้นมีความเด็ดขาดเพื่อพระเจ้าและอาศัยร่วมกับพระเจ้าอย่างมีสันติสุขแล้ว นั่นก็เป็นวันที่ดีเลิศซึ่งควรค่าแก่การเป่าแตร.

อฤธ. 10:11 ก อซด.40:36; อฤธ.9:17, 22

อฤธ. 10:12 ก อซด.9:1–2; อฤธ.1:1; 9:5

อฤธ. 10:12 1 แปลตามตรงคือ ตั้งพลับพลา.

อฤธ. 10:12 ข อฤธ.12:16; 13:3, 26; พบญ.1:1

อฤธ. 10:14 ก ข้อ 14–28;อฤธ.2:3–31

อฤธ. 10:14 ข อฤธ.2:9 วนฉ.20:18; เทียบ ซคย.12:7

อฤธ. 10:17 ก อฤธ.1:51

อฤธ. 10:17 ข อฤธ.4:24–33

อฤธ. 10:21 ก อฤธ.4:15; 7:9; 10:17

อฤธ. 10:29 ก วนฉ.4:11

อฤธ. 10:29 ข อซด.2:18

อฤธ. 10:29 ค ยนซ.12:7

อฤธ. 10:29 ง เทียบ ยนซ.32:12; อซด.3:8

อฤธ. 10:31 1 แปลตามตรงคือ เขา.

อฤธ. 10:31 2 โมเซคิดว่าพ่อตาของเขาสามารถให้ความช่วยเหลือได้มาก แต่อำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้านั้นไม่อนุญาตให้มนุษย์คนใดเข้ามาได้. ดังนั้น โมเซและชนชาติอิสราเอลจึงต้องเชื่อพึ่งในองค์พระผู้เป็นเจ้า. เรื่องของโมเซเชื่อพึ่งมนุษย์นั้นถูกแทรกไว้ที่นี่เพื่อเปรียบเทียบระหว่างการนำพาของมนุษย์กับการนำพาของหีบพันธสัญญาในข้อต่อมา.

อฤธ. 10:33 ก อซด.3:1

อฤธ. 10:33 ข ยฮซ.3:3–4, 6; เทียบ อฤธ.14:44; อซด.25:16; พบญ.10:2

อฤธ. 10:33 1ข การนำทางโดยทั่วไปของพระเจ้าที่มีต่อพลไพร่ของพระองค์นั้นทรงอาศัยเมฆและแตร (9:15—10:10) ส่วนการนำพาอย่างเฉพาะเจาะจงนั้นทรงอาศัยหีบพันธสัญญา (ข้อ 33–36) ซึ่งเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้ถูกตรึงตายและเป็นขึ้นที่อยู่ในการเป็นขึ้นของพระองค์. ดังนั้นผู้เดียวที่สามารถมานำพาพลไพร่ของพระเจ้าได้นั้นไม่ใช่มนุษย์คนใด (เทียบ ข้อ 29–32) แต่เป็นพระคริสต์ผู้ถูกตรึงตายและเป็นขึ้น (มธ.23:10). พระองค์ทรงเป็นผู้นำพา และในการเดินทางแห่งชีวิตคริสเตียนที่ยาวไกลและไม่เรียบง่ายของเรานั้น พระองค์จะทรงนำพาเราไปยังสถานที่พักสงบที่เหมาะสม (ฮร.4:8–9 และคำอธิบาย).
การนำพาของหีบพันธสัญญาบ่งชี้ว่าการนำพาของพระคริสต์สัตย์ซื่อและเป็นไปตามพันธสัญญา. พระเจ้าทรงตั้งพันธสัญญากับอับราฮามและลูกหลานของเขาว่าจะนำเขาทั้งหลายเข้าสู่แผ่นดินงาม (ยนซ.17:1–8; เทียบ อซด.23:20 คำอธิบาย 1). ในที่สุด พันธสัญญาของพระเจ้าก็จะถูกวางไว้ในหีบพันธสัญญา; ดังนั้น หีบนี้จึงถูกเรียกว่าหีบพันธสัญญา. พระคริสต์ผู้ทรงนำพาเราเข้าสู่สถานที่พักสงบนั้นทรงเป็นพระคริสต์แห่งพันธสัญญา พระคริสต์ผู้นี้ยังเป็นความสัตย์ซื่อของพระเจ้าด้วย (เทียบ 2กธ.1:19–20).

อฤธ. 10:33 ค พบญ.1:33; บพส.132:8; ยรม.31:2

อฤธ. 10:34 ก อซด.13:21–22

อฤธ. 10:35 ก บพส.68:1–2

อฤธ. 10:35 1ก อาฤธโม 10:35 ได้ถูกอ้างอิงใน บพส.68:1. ใน อฟ.4:8–10 เปาโลได้ปรับใช้พระคำใน บพส.68 กับการเสด็จสู่สวรรค์ของพระคริสต์. ดังนั้นการลุกขึ้นในข้อนี้จึงชี้ถึงการที่พระคริสต์เสด็จขึ้นไปยังสวรรค์ในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์. ดู บพส.68:1 คำอธิบาย 1.

อฤธ. 10:36 1 หรือข้าแต่พระยะโฮวาของคนนับหมื่น ขอพระองค์เสด็จกลับมาอยู่ท่ามกลางชนชาติอิสราเอลนับพันคนนี้.

อฤธ. 10:36 2 ในเมื่อการลุกขึ้นในข้อ 35 ชี้ถึงการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ในการเสด็จสู่สวรรค์ของพระคริสต์ (ดูข้อ 35 คำอธิบาย 1) ดังนั้นคำว่า “เสด็จกลับมา” ในข้อนี้จะต้องชี้ถึงการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์อย่างแน่นอน. ถ้อยคำของโมเซในข้อ 35–36 ได้บรรยายถึงมุมมองที่ครบบริบูรณ์แห่งแผนการบริหารของพระเจ้า ตั้งแต่การกลายเป็นเนื้อหนังของพระคริสต์มาเป็นหีบพันธสัญญา ซึ่งก็คือการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้าตรีเอกภาพผ่านการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์ไปจนถึงการเสด็จมาครั้งที่สองของพระองค์.