เลวีติโก บทที่ 9

ลวต. 9:1 ก ยอค.43:26–27

ลวต. 9:1 1ก วันที่แปดคือวันแรกของสัปดาห์ อันเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการเป็นขึ้น (มก.16:9ก). การที่โมเซได้นำการปรนนิบัติของปุโรหิตเข้ามาในวันที่ 8 บ่งชี้ว่าการปรนนิบัติทั้งหมดของปุโรหิตล้วนต้องอยู่ในการเป็นขึ้น กล่าวคืออยู่ในพระคริสต์ผู้ทรงเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต (1กธ.15:45ข) ซึ่งเป็นความเที่ยงแท้แห่งการเป็นขึ้น (ยฮ.11:25).

ลวต. 9:2 ก เทียบ อซด.29:1, 14; ลวต.4:3

ลวต. 9:2 1 การที่อาโรนถวายเครื่องบูชาไถ่บาปและเครื่องบูชาเผาเพื่อการปกปิดบาปของตนเองก่อน (ข้อ 7) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า เขาเป็นคนบาป และต้องการพระคริสต์เป็นเครื่องบูชาไถ่บาป และเครื่องบูชาเผาของเขา เพื่อสภาพการณ์ของเขากับพระเจ้าสงบลง และเขาจึงสามารถเป็นปุโรหิตปรนนิบัติพระเจ้า (ดู 8:14 คำอธิบาย 1 และข้อ 18 คำอธิบาย 1).
การที่อาโรนตระเตรียมเครื่องบูชาไถ่บาปและเครื่องบูชาเผายังเป็นแบบเล็งว่า พระคริสต์ทรงนำพระองค์เองถวายเป็นเครื่องบูชาไถ่บาปเพื่อการไถ่แห่งพลไพร่ของพระเจ้า และเป็นเครื่องบูชาเผาเพื่อให้พลไพร่ของพระเจ้าเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้า (ฮร.9:14; 10:5–10). ยิ่งกว่านั้น นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ในฐานะมหาปุโรหิตของเรา ทุกสิ่งที่พระคริสต์ได้ทรงกระทำนั้น พระองค์ล้วนกระทำเพื่อเรา เพื่อให้เราได้รับการไถ่ หลุดพ้นจากความบาป และกลายเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้า. เนื่องจากเราได้เป็นหนึ่งกับพระคริสต์ในการตายของพระองค์ เราจึงได้รับการไถ่ในพระองค์ (อฟ.1:7) และเนื่องจากพระคริสต์เป็นหนึ่งกับเราในการเป็นขึ้นของพระองค์ พระองค์จึงมีชีวิตเป็นอยู่ในเราเพื่อเราสามารถดำเนินชีวิตพระคริสต์เพื่อความพอพระทัยของพระเจ้า (ฆต.2:20; ฟป.1:20–21ก).

ลวต. 9:3 ก ลวต.4:23

ลวต. 9:4 ก ลวต.2:1, 4; 9:17

ลวต. 9:4 ข ลวต.9:23

ลวต. 9:7 ก ลวต.4:3, 20; ฮร.5:1–3

ลวต. 9:7 ข ลวต.4:3; 9:2; 16:6, 11, 17, 24; ฮร.7:27; 9:7

ลวต. 9:9 ก ลวต.4:7, 18; 18:15

ลวต. 9:10 ก ลวต.4:8; 8:16

ลวต. 9:11 ก ลวต.4:11–12; 8:17

ลวต. 9:11 ข ลวต.4:12

ลวต. 9:12 ก ข้อ 12–14; ลวต.1:5–9

ลวต. 9:15 1 การที่อาโรนถวายเครื่องบูชาไถ่บาป เครื่องบูชาเผา และเครื่องบูชาธัญญาหารเพื่อพลไพร่ (ข้อ 15–17) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า พระคริสต์ได้ทรงถวายพระองค์เองเป็นเครื่องบูชาไถ่บาปของเราเพื่อจัดการกับความบาปของเรา ทรงเป็นเครื่องบูชาเผาของเราเพื่อให้พระเจ้าพอพระทัย และเป็นเครื่องบูชาธัญญาหารของเราเพื่อเป็นอาหารของพระเจ้าและอาหารของเรา.

ลวต. 9:15 ก ฮร.2:17; 5:3; 7:27; 9:7

ลวต. 9:17 ก ลวต.2:1–2; 9:4

ลวต. 9:18 ก ลวต.3:1, 6, 9

ลวต. 9:18 1ก การที่อาโรนถวายเครื่องบูชาสันติสุขเพื่อพลไพร่ (ข้อ 18–21) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า พระคริสต์ได้ทรงถวายพระองค์เองเป็นเครื่องบูชาสันติสุขของเราเพื่อให้เรากับพระเจ้าสามารถรับสุขพระองค์เป็นสันติสุข. ขณะที่เราปรับใช้พระคริสต์เป็นเครื่องบูชาไถ่บาป (รวมถึงเครื่องบูชาไถ่การล่วงละเมิด) เครื่องบูชาเผาและเครื่องบูชาธัญญาหาร (ข้อ 15–17) เราก็ได้เข้าสู่สันติสุข สันติสุขนี้ก็คือตัวของพระคริสต์เอง (อฟ.2:14). เรารับสุขสันติสุขในงานเลี้ยงขององค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นหลัก (ดู 3:1 คำอธิบาย 1).

ลวต. 9:21 ก อซด.29:24, 26; ลวต.7:30–34

ลวต. 9:22 ก เทียบ อฤธ.6:23–27; พบญ.21:5

ลวต. 9:22 1ก การที่อาโรนได้อวยพรแก่พลไพร่และก็ลงมาจากการถวายเครื่องบูชาเป็นเครื่องหมายเล็งว่า ในฐานะมหาปุโรหิตของเรา หลังจากพระคริสต์ถูกตรึงกางเขน พระองค์ก็ได้ทรงอวยพรแก่เราในการเป็นขึ้นของพระองค์ (ลก.24:56). การที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิตอยู่กับเราในการเป็นขึ้นของพระองค์ก็คือพระพรของพระองค์ (มธ.28:20). พระพรนี้ได้มาถึงเราโดยที่เราปรับใช้พระองค์เป็นเครื่องบูชาทั้งปวง.

ลวต. 9:23 1 การที่โมเซและอาโรนเข้าไปในกระโจมประชุมและออกมาอวยพรแก่พลไพร่เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ในฐานะกษัตริย์ (โมเซ) และมหาปุโรหิต (อาโรน) ของเรา พระคริสต์ได้ทรงเสด็จเข้าไปในสวรรค์ทั้งหลายเพื่อเป็นมหาปุโรหิตอย่างกษัตริย์ของเรา (กจ.5:31; ฮร.4:14; 7:1). และจะเสด็จออกจากสวรรค์ทั้งหลาย เพื่ออวยพรเรา. สำหรับชาวอิสราเอลการอวยพรของโมเซและอาโรนก็ยังมีประสิทธิภาพ และจะคงอยู่จนอิสราเอลทั้งบ้านล้วนกลับใจและหันสู่องค์พระผู้ช่วยให้รอดในการเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระองค์ (ซคย.12:10; รม.11:26; วว.1:7).

ลวต. 9:23 ก ลวต.9:6; เทียบ อฤธ.14:10; 16:19, 42; 20:6

ลวต. 9:23 2ก การปรากฏของพระเจ้า (การสถิตของพระเจ้า) และการปรากฏแห่งสง่าราศีของพระเจ้า (การสำแดงของพระเจ้า—ข้อ 4ข, 6ข) เป็นผลลัพธ์ที่เกิดจากการปรนนิบัติแห่งปุโรหิตของเราในการรับสุขพระคริสต์เป็นเครื่องบูชาทั้งปวงร่วมกับพระเจ้าตามกฎเกณฑ์ของพระเจ้า.

ลวต. 9:24 ก วนฉ.6:21; 13:19–20; 1พกษ.18:38; 1คนก.21:26; 2คนก.7:1

ลวต. 9:24 1ก เปลวไฟเป็นเครื่องหมายเล็งว่า การแบ่งแยกบริสุทธิ์ของพระเจ้าเปรียบเหมือนเปลวไฟ (ฮร.12:29) ซึ่งต้อนรับเครื่องบูชาของเราโดยการเผาไหม้. เปลวไฟแห่งความทุกข์ยากมักจะติดตามด้วยพระพรของพระเจ้า (ข้อ 23) ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่า พระเจ้าได้ทรงต้อนรับสิ่งที่เราถวายแด่พระองค์ในพระคริสต์และโดยพระคริสต์. (เทียบ กจ.7:55–59; 2ตธ.4:6; เทียบ 10:1–2 และข้อ 2 คำอธิบาย 1).