เลวีติโก บทที่ 25

ลวต. 25:2 ก เทียบ ลวต.26:34–35; 2คนก.36:21

ลวต. 25:2 1ก ปีซะบาโตมีเพื่อการพักสงบของพระเจ้า มนุษย์ และแผ่นดิน. ทั้งวันซะบาโตและปีซะบาโตล้วนชี้ถึงพระคริสต์ทั้งสิ้น. ปีซะบาโตชี้ถึงพระคริสต์ในความบริบูรณ์ของพระองค์ทรงเป็นการพักสงบของเรา. วันซะบาโตนั้นมีไว้สำหรับมนุษย์ คือหนึ่งวันจากทุกสัปดาห์ ส่วนปีซะบาโตมีไว้สำหรับแผ่นดิน คือหนึ่งปีเต็มจากทุกๆ เจ็ดปี ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่าพระคริสต์ทรงเป็นขอบเขตแห่งการพักสงบอันบริบูรณ์ที่เราสามารถมารับสุขพระองค์เป็นการพักสงบที่ครบบริบูรณ์ที่สุดของเรา. ดู ฮร.4:9 คำอธิบาย 1.

ลวต. 25:3 ก ข้อ 3–7; อซด.23:10–11

ลวต. 25:4 1 อย่าได้หว่าน ลิดแขนง เก็บเกี่ยว เก็บรวบรวม (ข้อ 4ข–5) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าการพักสงบนั้นออกมาจากพระคุณอันบริสุทธิ์และครบถ้วน การตรากตรำทั้งหมดของมนุษย์จะต้องหยุดลงอย่างสิ้นเชิง (มธ.11:28–30).

ลวต. 25:6 1 ผลผลิตของดินแดนในปีที่เจ็ดได้กลายเป็นของส่วนรวมสำหรับทุกคน. ผลผลิตของดินแดนในปีซะบาโตที่ได้เป็นอาหารสำหรับคนทุกประเภท และกระทั่งสำหรับสัตว์เลี้ยงและสัตว์ป่าทั้งปวงด้วยนั้น (ข้อ 6-7) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าพระคุณทรงประทานให้สำหรับทุกคน ไม่ว่าเขาจะมีสถานะเช่นไรก็ตาม.

ลวต. 25:8 1 ห้าสิบปีที่ได้สำเร็จสุดยอดในปีแห่งความยินดีนั้นประกอบขึ้นด้วยปีซะบาโตแปดครั้ง (ปีแห่งความยินดีก็เป็นปีซะบาโตด้วยเช่นกัน— ข้อ 11-12) ซึ่งเป็นซะบาโตซ้อนซะบาโตที่ได้กลายเป็นซะบาโตแปดชั้น นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่า การพักสงบที่พระเจ้าทรงประทานให้เป็นความอิ่มหนำแก่เรานั้นช่างอุดมสมบูรณ์เหลือล้นและครบบริบูรณ์ยิ่งนัก. ยิ่งไปกว่านั้น ปีแรกและปีสุดท้ายของห้าสิบปีนี้ล้วนเป็นปีที่แปด และในระหว่างนั้นก็มีปีที่แปดหกครั้ง ดังนั้นจึงมีปีที่แปดรวมกันแปดครั้ง. เลขแปดเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการเป็นขึ้น (ยฮ.20:1) นี่จึงบ่งชี้ว่าปีแห่งความยินดีเป็นสิ่งที่มาจากการเป็นขึ้น ไปสู่การเป็นขึ้น, อยู่ในการเป็นขึ้น, และมาพร้อมกับการเป็นขึ้นอย่างสิ้นเชิง.

ลวต. 25:9 ก ลวต.23:27

ลวต. 25:9 1ก เสียงเป่าแตรเขาสัตว์ในวันปกปิดบาปของปีที่สี่สิบเก้านั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่าปีแห่งความยินดีมีพื้นฐานอยู่บนการปกปิดบาป (ดูบทที่ 16) เพื่อที่จะป่าวประกาศอิสรภาพให้แก่ทุกคน (ข้อ 10). แบบเล็งนี้ได้สำเร็จเป็นจริงในการไถ่ที่ครบสมบูรณ์ของพระคริสต์ในฐานะที่เป็นพื้นฐานสำหรับการป่าวประกาศอิสรภาพที่ครบถ้วนให้แก่มนุษยชาติทุกคน (เทียบ มก.16:15; ลก.24:47).

ลวต. 25:9 ข ลวต.23:24; เทียบ ยซย.27:13

ลวต. 25:10 1 การที่ปีแห่งความยินดีอยู่ในปีที่ห้าสิบนั้น (ข้อ 10-11) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าความรับผิดชอบที่ครบบริบูรณ์ (มีแบบเล็งโดยหมายเลขห้าสิบ) ซึ่งมาสนองข้อเรียกร้องทั้งหมดของพระเจ้านั้นได้สำเร็จลุล่วงแล้ว ดังนั้นมนุษย์จึงไม่จำต้องแบกรับความรับผิดชอบใดๆ อีกต่อไป. ห้าสิบปียังเป็นเครื่องหมายเล็งถึงช่วงเวลาทั้งหมดของชีวิตมนุษย์ที่ตกต่ำ. ฉะนั้น ปีแห่งความยินดี ซึ่งเป็นปีที่ห้าสิบจึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงบทสรุปแห่งชีวิตมนุษย์ที่ตกต่ำของเรา.
ปีแห่งความยินดีคือปีที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยินดีรับไว้ ซึ่งได้พยากรณ์ไว้ในยะซายา 61:1-2 และได้สำเร็จเป็นจริงโดยการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าในลูกา 4:16-22. ตามแบบเล็งในพันธสัญญาเดิม ปีแห่งความยินดีมีระยะเวลาแค่เพียงหนึ่งปีเท่านั้น ทว่า ในการสำเร็จเป็นจริงนั้นปีแห่งความยินดีก็คือยุคพันธสัญญาใหม่ทั้งยุค คือยุคแห่งพระคุณ ซึ่งเป็นเวลาที่พระเจ้ายินดีรับเชลยแห่งความบาปที่กลับมาไว้ (ยซย.49:8; ลก.15:17-24; 2กธ.6:2) และเมื่อคนเหล่านั้นที่ตกอยู่ภายใต้การผูกมัดแห่งความบาปได้รับสุขการปลดปล่อยแห่งการช่วยให้รอดของพระเจ้า (รม.7:14-8:2). การรับสุขปีแห่งความยินดีของผู้เชื่อในยุคแห่งพระคุณ ซึ่งก็คือการรับสุขพระคริสต์เป็นพระคุณสำหรับพวกเขานั้น จะนำมาซึ่งการรับสุขปีแห่งความยินดีที่ครบบริบูรณ์ในอาณาจักรพันปี และการรับสุขที่ครบบริบูรณ์ที่สุดในกรุงเยรูซาเล็มใหม่ในฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่.

ลวต. 25:10 2 ในปีแห่งความยินดี ทุกคนที่ได้ขายทรัพย์สมบัติของตน ซึ่งก็คือส่วนในแผ่นดินงามที่ได้แบ่งให้เขาไปนั้นจะกลับคืนสู่ทรัพย์สมบัตินั้นโดยไม่ต้องใช้สิ่งใดมาไถ่ถอน (ข้อ 10, 13, 28) และทุกคนที่ได้ขายตัวเองไปเป็นทาสก็จะได้อิสรภาพและกลับคืนสู่ครอบครัวของตน (ข้อ 39-41). การกลับคืนสู่ทรัพย์สมบัติของตน และเป็นอิสระกลับคืนสู่ครอบครัวของตนนั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่า ในปีแห่งความยินดีในพันธสัญญาใหม่ ผู้เชื่อทั้งหลายจะได้กลับคืนสู่พระเจ้าในฐานะทรัพย์สมบัติอันศักดิ์สิทธิ์ของเขาซึ่งเขาได้สูญเสียไป ได้รับการปลดปล่อยจากการผูกมัดทั้งปวง และได้กลับคืนสู่คริสตจักรในฐานะครอบครัวอันศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา.
ชาวอิสราเอลแต่ละครอบครัวล้วนได้รับการแบ่งสรรปันส่วนในแผ่นดินงาม. หลังจากที่ลูกหลานชาวอิสราเอลได้รับส่วนของตนในดินแดนนั้นแล้ว บางคนก็ได้ยากจนลง และขายที่ดินในส่วนของเขาไป (ข้อ 25ก) ดังนั้นเขาจึงได้สูญเสียทรัพย์สมบัติ สูญเสียมรดกของเขาไป. บางคนยากจนมากจนกระทั่งต้องขายตัวเองไปเป็นทาส (ข้อ 39ก) ดังนั้นเขาจึงได้สูญเสียอิสรภาพและถูกแยกออกจากครอบครัวของเขา. แผ่นดินงามคะนาอันเป็นแบบเล็งถึงพระเจ้าตรีเอกภาพที่ได้แปรสภาพเป็นรูปธรรมอยู่ในพระคริสต์ (กซ.2:9) และแปรสภาพเป็นจริงในฐานะพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตที่ครอบคลุมสรรพสิ่ง (1กธ.15:45; 2กธ.3:17; ฆต.3:14) มาเป็นส่วนที่แบ่งให้แก่วิสุทธิชนทั้งหลาย (ดู พบญ.8:7 คำอธิบาย 1). เมื่อพระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ พระองค์ประสงค์ที่จะประทานพระองค์เองในพระคริสต์ให้แก่มนุษย์มาเป็นทรัพย์สมบัติและมรดกของมนุษย์ (ยนซ.2:9; 13:12-15; บพส.16:5; 90:1). อย่างไรก็ตาม มนุษย์ได้ตกต่ำไป และในการตกต่ำนี้มนุษย์ได้สูญเสียพระเจ้าผู้เป็นทรัพย์สมบัติของพวกเขา (ยนซ.3:24; 4:16; อฟ.2:12) และได้ขายตัวเองไปเป็นทาสภายใต้ความบาป, ซาตาน, และฝ่ายโลก (ยฮ.8:34; รม.7:14ข; ฆต.4:8; ตต.3:3; 1ยฮ.5:19ข). การช่วยให้รอดแห่งพันธสัญญาใหม่ของพระเจ้า ซึ่งได้ถูกกระทำให้สำเร็จโดยพระคุณของพระเจ้า ซึ่งมีพื้นฐานอยู่บนการไถ่ของพระองค์ซึ่งอยู่ในพระคริสต์นั้น (รม.3:24; 5:1-2; อฟ.2:8) ได้นำมนุษย์ที่ตกต่ำกลับคืนสู่พระเจ้ามาเป็นทรัพย์สมบัติอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ (กจ.26:18; ฆต.3:14; อฟ.1:14; กซ.1:12; ลก.15:12-24), ปลดปล่อยมนุษย์จากการเป็นทาสภายใต้ความบาป ซาตาน และฝ่ายโลก (ยฮ.8:32; รม.6:6, 14; 8:2; ฮร.2:14-15; ยฮ.12:31), และฟื้นฟูมนุษย์คืนสู่ครอบครัวอันศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา ซึ่งก็คือบ้านของพระเจ้า (ฆต.6:10; อฟ.2:19) เพื่อเขาจะสามารถรับสุขการสามัคคีธรรมในพระคุณของพระเจ้า (2กธ.13:14).
ในยุคนี้ เผ่าพันธุ์อิสราเอลทั้งหมดได้ยากจนลงและสูญเสียไปซึ่งดินแดนคะนาอัน. เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงเสด็จกลับมาครั้งที่สอง อาณาจักรพันปีจะกลายเป็นปีแห่งความยินดีสำหรับพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับมาซึ่งส่วนที่พระเจ้าทรงแบ่งให้แก่พวกเขาอีกครั้งหนึ่ง (ยซย.61:1-2 และคำอธิบาย).

ลวต. 25:10 ก ลวต.27:24; อฤธ.36:4; ยอค.46:17

ลวต. 25:10 3ก อาจจะเกี่ยวข้องกับคำว่า “แกะตัวผู้” หมายถึง เวลาแห่งการร้องตะโกน หรือ เวลาแห่งการเป่าแตรเขาแกะตัวผู้. การเป่าแตรเขาแกะตัวผู้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการประกาศกิตติคุณในฐานะการป่าวประกาศอิสรภาพในปีแห่งความยินดีในพันธสัญญาใหม่ให้แก่คนบาปทุกคนที่ถูกขายไปภายใต้ความบาป (ลก.4:18-19; กจ.26:17ข-18) เพื่อพวกเขาจะได้กลับคืนสู่พระเจ้าและครอบครัวของพระเจ้า รวมทั้งชื่นชมยินดีกับการร้องตะโกนในการรับสุขการช่วยให้รอดของพระเจ้า.

ลวต. 25:11 1 อย่าได้หว่าน, เก็บเกี่ยว, หรือเก็บรวบรวมในปีแห่งความยินดี (ข้อ 11-12) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าในปีแห่งความยินดีของพระเจ้านั้นไม่จำเป็นต้องมีการงานของมนุษย์. มนุษย์สามารถพักสงบอย่างสิ้นเชิง และพระเจ้าก็จะมาแบกรับความรับผิดชอบทั้งหมด.

ลวต. 25:15 ก ลวต.27:18

ลวต. 25:21 1 นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่าพระคุณที่เพียงพอของพระเจ้านั้นเหนือล้ำกว่าความต้องการของเราถึงสามชั้น. ในปีซะบาโต ผลผลิตของที่ดิน (แต่ไม่ใช่กรรมสิทธิ์เหนือที่ดิน) จะกลายเป็นของส่วนรวมเพื่อมารับสุขร่วมกัน (ข้อ 6-7). ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าจึงทรงอวยพรที่ดินให้บังเกิดพืชผลสามเท่า. ภาคปฏิบัติของการถือปีซะบาโตนี้ได้นำพลไพร่ของพระเจ้าเข้าสู่ปีแห่งความยินดี (ข้อ 8-17).

ลวต. 25:23 ก พบญ.32:43; บพส.85:1; ฮซอ.9:3; ยอล.2:18; 3:2

ลวต. 25:23 1 ถ้าเราอ่อนแอหรือถดถอยหลังจากที่เราได้รับความรอด เราก็จะสูญเสียไปซึ่งการรับสุขที่มีต่อพระคริสต์ในฐานะทรัพย์สมบัติอันศักดิ์สิทธิ์ของเราไปชั่วคราว และอาจจะตกไปเป็นทาสของความบาป, ซาตาน, และฝ่ายโลกอีกครั้งหนึ่ง. การที่ที่ดินเป็นของพระเจ้าและไม่สามารถขายขาดได้นั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่าทรัพย์สมบัติอันศักดิ์สิทธิ์ของเรานั้นเป็นของพระเจ้า และเราก็ไม่สามารถสูญเสียสิ่งนั้นไปนิรันดร์. พระคุณของพระเจ้าได้ปกป้องสิ่งนั้นไว้ (เทียบ รม.11). เราอาจจะพ่ายแพ้และกระทั่งถูกตีสอนในอาณาจักรพันปี ทว่า ความเป็นเจ้าของฝ่ายวิญญาณในทรัพย์สมบัติอันศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่สามารถสูญเสียไปอย่างถาวร (เทียบ 1กธ.3:15). หลังจากอาณาจักรพันปี ผู้เชื่อที่ถูกตีสอนก็จะได้รับการฟื้นฟูความเป็นเจ้าของในทรัพย์สมบัติอันศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา โดยเฉพาะในฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ เพื่อที่จะมารับสุขพระพรของกรุงเยรูซาเล็มใหม่. นี่ก็คือพระคุณของพระเจ้าที่ทำให้เราสามารถฟื้นฟูทรัพย์สมบัติอันศักดิ์สิทธิ์ของเราไปตราบชั่วนิรันดร์.

ลวต. 25:23 ข 1คนก.29:15; บพส.39:12; ฮร.11:13; 1ปต.2:11

ลวต. 25:24 1 ข้อ 24-28 กล่าวถึงการไถ่ถอนที่ดินที่ได้ขายไป. การไถ่ถอนที่ดินโดยญาติสนิท (ข้อ 25) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าเราได้ยากจนลงและขายทรัพย์สมบัติของเราไปแล้วในอาดาม และองค์พระเยซูเจ้า ซึ่งเป็นญาติสนิทของเรานั้นได้เสด็จมาในฐานะพระผู้ไถ่มาไถ่ในสิ่งที่เราได้ขายไป (เทียบ นรธ.3-4). การไถ่ถอนที่ดินโดยผู้ที่ขายไปเพราะไม่มีใครมาไถ่ถอนให้เขา (ข้อ 26-27) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าลูกหลานชาวอิสราเอล ซึ่งไม่ยอมรับว่าองค์พระเยซูเจ้าเป็นญาติสนิทของเขานั้น (ยฮ.1:11) ได้ทำให้ตนเองตกอยู่ในฐานะที่ต้องแบกรับความรับผิดชอบการไถ่ของตนเอง จนกระทั่งพวกเขาสามารถไถ่ตนเองได้. อย่างไรก็ตาม จนถึงทุกวันนี้ พวกเขาก็ยังคงไม่สามารถกระทำได้ และแท้จริงแล้ว พวกเขาไม่มีทางที่จะกระทำได้ด้วย. เมื่อองค์พระเยซูเจ้าจะเสด็จกลับมา พวกเขาก็จะยอมรับว่าพระองค์ทรงเป็นญาติของพวกเขา (ซคย.12:10) แล้วพวกเขาก็จะได้รับการไถ่โดยพระองค์. การที่ผู้ขายที่ดินนั้นไม่มีกำลังพอที่จะไถ่ถอนทรัพย์สมบัติ และเมื่อรอจนถึงปีแห่งความยินดี เขาก็จะได้รับทรัพย์สมบัติคืนนั้น (ข้อ 28) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า เราไม่สามารถไถ่ในสิ่งที่เราสูญเสียไปได้จนกว่าเราจะมายังปีแห่งความยินดีในพันธสัญญาใหม่ ที่ซึ่งทุกสิ่งที่เราสูญเสียไปนั้นจะได้รับการปลดปล่อยคืนสู่เรากลายเป็นทรัพย์สมบัติของเรา. ดู ข้อ 10 คำอธิบาย 2.

ลวต. 25:25 ก นรธ.2:20; 3:9, 12; 4:3

ลวต. 25:25 ข นรธ.4:4; ยรม.32:7–8

ลวต. 25:27 ก ลวต.25:50–52

ลวต. 25:28 ก ลวต.25:13

ลวต. 25:29 1 เรือนที่สร้างขึ้นบนแผ่นดินงามและอยู่ในเมืองที่มีกำแพงนั้นเป็นแบบเล็งถึงคริสตจักรที่ถูกก่อสร้างขึ้นบนพระคริสต์และสำแดงออกในฐานะคริสตจักรท้องถิ่นทั้งหลายในเมืองต่างๆ (มธ.16:18; วว.1:11). การไถ่ถอนบ้านประเภทนี้ได้จำกัดเวลาคือหนึ่งปีหลังจากที่ได้ขายไป (ข้อ29-30) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าถ้าผู้เชื่อได้สูญเสียการรับสุขที่มีต่อชีวิตคริสตจักรไป ก็สามารถฟื้นฟูขึ้นมาได้ภายใต้ข้อจำกัดแห่งพระคุณของพระเจ้าเพียงเล็กน้อยนี้ ซึ่งบ่งชี้โดยหนึ่งปี. ถ้าการสูญเสียการรับสุขที่มีต่อชีวิตคริสตจักรไม่สามารถถูกฟื้นฟูขึ้นในยุคคริสตจักร ซึ่งก็คือยุคแห่งพระคุณ เราก็จะยังคงสูญเสียการรับสุขนี้ในอาณาจักรพันปี ซึ่งก็คือยุคแห่งอาณาจักร. นี่ก็คือหลักการของการเอาไปจากผู้ที่ไม่มี (มธ.25:29). ในที่สุด ในกรุงเยรูซาเล็มใหม่ การรับสุขที่มีต่อชีวิตแห่งพระกายก็จะได้รับการฟื้นฟูให้แก่ผู้เชื่อที่พ่ายแพ้หลังจากที่ได้รับการตีสอนในอาณาจักรพันปี. ดูข้อ 23 คำอธิบาย 1.
การสูญเสียไปซึ่งการรับสุขที่มีต่อชีวิตคริสตจักรนั้นเคร่งเครียดยิ่งกว่าการสูญเสียไปซึ่งการรับสุขที่มีต่อพระคริสต์เสียอีก. เนื่องจากองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระกรุณา การที่เราจะฟื้นฟูการรับสุขของเราที่มีต่อพระองค์นั้นจึงเป็นเรื่องง่าย. อย่างไรก็ตาม การฟื้นฟูการสูญเสียไปซึ่งชีวิตคริสตจักรนั้นเป็นเรื่องยากกว่าและต้องใช้ระยะเวลานานกว่า. สิ่งนี้จึงควรเตือนสติเราว่าอย่าได้ “ขาย” ชีวิตคริสตจักร.

ลวต. 25:31 1 นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่าในสถานที่ซึ่งมีผู้เชื่อเพียงไม่กี่คน ซึ่งยังไม่ถือว่าเป็นคริสตจักรนั้น ก็สามารถฟื้นฟูการสูญเสียไปซึ่งการรับสุขที่มีต่อพระคริสต์ได้เช่นกัน.

ลวต. 25:32 ก อฤธ.35:2–8; ยฮซ.21:1–45

ลวต. 25:32 1 การที่พวกเลวี (เหล่าผู้ปรนนิบัติ) มีสิทธิ์ไถ่ถอนบ้านเรือนของพวกเขาคืนได้เสมอ (ข้อ 32-33) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าถ้าผู้เชื่อที่ได้เข้าร่วมในการปรนนิบัติของพระเจ้าในคริสตจักรนั้นได้สูญเสียการรับสุขที่มีต่อชีวิตคริสตจักรไป พวกเขาก็สามารถฟื้นฟูการรับสุขนี้ได้ตลอดเวลา.

ลวต. 25:34 1 การที่ไร่นาล้อมรอบเมืองของพวกเลวีนั้นเป็นทรัพย์สมบัติของเขาเป็นนิตย์ ไม่สามารถขายได้นั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่าผู้เชื่อทั้งหลายที่ได้เข้าร่วมการปรนนิบัติของพระเจ้าในคริสตจักรอย่างเต็มที่นั้นจะไม่มีทางสูญเสียการรับสุขที่มีต่อพระคริสต์ไปอย่างถาวรได้. เทียบ ข้อ 23 คำอธิบาย 1.

ลวต. 25:35 1 กฎเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับปีแห่งความยินดีในข้อ 35-55 นั้นสามารถปรับใช้ได้กับความสัมพันธ์ระหว่างวิสุทธิชน (พี่น้อง) ทั้งหลายที่อยู่ในชีวิตคริสตจักร. ถ้าเราจะดำเนินชีวิตร่วมกันในชีวิตคริสตจักรเพื่อการก่อสร้างพระกายของพระคริสต์ เราก็จำต้องคำนึงถึงวิสุทธิชนทั้งปวงอย่างถูกต้อง.

ลวต. 25:35 ก พบญ.15:7–8; บพส.41:1; 112:9; สภษ.14:31; เทียบ กจ.11:29; 1ยฮ.3:17

ลวต. 25:35 2 แปลตามตรงคือ มือของเขาพ่ายแพ้. การที่พี่น้องชาวอิสราเอลได้ยากจนลงและไม่สามารถจุนเจือตัวเองได้นั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่า พี่น้องผู้เชื่อได้ยากจนลงทางด้านฝ่ายวิญญาณและไม่สามารถดูแลตัวเองได้. จากแบบเล็งในข้อ 35-37 เราควรจะช่วยเหลือพี่น้องที่อ่อนแอในวิญญาณโดยไม่หวังผลประโยชน์ใดๆ. เราควรจะคำนึงถึงเขาในความรัก เพื่อเขาจะได้ดำเนินชีวิตอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าเช่นเดียวกันกับเรา (เทียบ ฆต.6:1; ยก.5:19-20).

ลวต. 25:38 ก อซด.20:2; ลวต.25:42, 55; 22:33; 26:13; อฤธ.15:41

ลวต. 25:39 1 กฎเกณฑ์ในข้อ 39-43 เป็นเครื่องหมายเล็งว่าถ้าพี่น้องคนหนึ่งยากจนลงทางด้านฝ่ายวิญญาณ และติดค้างเราอยู่ เราก็ไม่ควรปฏิบัติต่อเขาอย่างหยาบคาย และไม่ควรเห็นว่าเขาเป็นทาสของเรา แต่ควรเห็นว่าเขาเป็นผู้ช่วยของเรา จนกว่าเขาจะได้รับการฟื้นฟูโดยพระคุณของพระเจ้า (เมื่อปีแห่งความยินดีมาถึง) ซึ่งก็คือเมื่อเขาจะได้รับการปลดปล่อยจากเรา. แรงจูงใจของเรา วิญญาณของเรา และท่าทีของเราจำต้องถูกต้องในขณะที่เราไปดูแลผู้อื่นในวิญญาณ.

ลวต. 25:42 ก ลวต.25:55; เทียบ รม.6:22; 4:4; 1กธ.7:22–23

ลวต. 25:43 ก อซด.1:13–14; เทียบ อฟ.6:9

ลวต. 25:44 1 จากข้อ 44-46 พลไพร่ของพระเจ้าสามารถซื้อทาสชายและหญิงได้จากชนชาติต่างๆ และแขกแปลกหน้า ให้พวกเขาเป็นทรัพย์สมบัติของตน แต่พวกเขาไม่สามารถเอาชาวอิสราเอลมาเป็นทาสได้. นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่าเราไม่ควรปฏิบัติกับผู้เชื่อทั้งหลาย ซึ่งเป็นญาติพี่น้องฝ่ายวิญญาณของเราราวกับว่าพวกเขาเป็นคนนอก.

ลวต. 25:47 1 ในข้อ 47-49 การที่พี่น้องชาวอิสราเอลซึ่งได้ขายตัวเองให้กับแขกแปลกหน้าหรือคนต่างแดนแล้วได้ถูกไถ่ถอนโดยพี่น้องของเขา, ลุงของเขา, หรือญาติพี่น้องสายเลือดเดียวกันกับเขา หรือโดยตัวของเขาเองเมื่อเขามั่งมีขึ้นนั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่าเราควรจะช่วยเหลือพี่น้องที่ติดค้างคนภายนอกทางด้านฝ่ายวิญญาณ (เนื่องด้วยการกระทำผิดบางอย่าง) เพื่อเขาจะได้รับการปลดปล่อยจากการติดค้างของเขา หรือเพื่อเขาจะสามารถได้รับการปลดปล่อยด้วยกำลังของเขาเอง. การที่ค่าตัวและค่าไถ่ถอนนับตามจำนวนปีจนถึงปีแห่งความยินดีนั้น (ข้อ 50-53) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าการที่เราจะได้รับการปลดปล่อยจากการตกเป็นทาสนั้นมีความเกี่ยวข้องและมีพื้นฐานอยู่บนพระคุณของพระเจ้า. การที่ผู้ที่ถูกขายไปแต่ไม่ได้ถูกไถ่ถอนด้วยวิธีการเหล่านี้จะได้รับการปลดปล่อยในปีแห่งความยินดีนั้น (ข้อ 54) เป็นเครื่องหมายเล็งว่าเราสามารถได้รับการปลดปล่อยจากการเป็นทาสอย่างสิ้นเชิงโดยพระคุณของพระเจ้า. เราไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการอื่นใดอีก.

ลวต. 25:48 ก นฮย.5:5, 8

ลวต. 25:55 ก ลวต.25:42