เลวีติโก บทที่ 22

ลวต. 22:2 1 แปลตามตรงคือ แบ่งแยกตัวเองจาก. คำว่า “ระวังตัว” ในภาษาเฮ็บรายคือ “นาซา” (nazar) ซึ่งเป็นรากศัพท์ของคำว่า “ชาวนาษารีษ”

ลวต. 22:2 2 ของบริสุทธิ์ก็คือ ของที่ถวายแด่พระเจ้าโดยพลไพร่ของพระองค์ ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ พระองค์ทรงเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงประทานแก่คนที่ปรนนิบัติพระองค์เพื่อให้เขารับสุข.

ลวต. 22:3 1 กฎเกณฑ์ในข้อ 3–9 กล่าวว่า ในขณะที่ปุโรหิตไม่สะอาด หากเขาไม่ชำระตัวด้วยน้ำ เขาจะรับประทานของบริสุทธิ์ไม่ได้ เพื่อเขาจะไม่ทำผิดจนต้องรับโทษถึงตาย ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่าในขณะที่เราถูกแปดเปื้อนด้วยสิ่งไม่สะอาด เราควรจัดการกับความมลทินนั้นอย่างสิ้นเชิงก่อน โดยหลักแล้วต้องชำระตัวเราให้สะอาดในพระวิญญาณบริสุทธิ์ (1กธ.6:11) จากนั้นเราจึงจะรับสุขพระคริสต์ได้ มิฉะนั้นเราก็จะถูกปรับโทษและประสบกับการตายฝ่ายวิญญาณ.

ลวต. 22:4 ก ลวต.13:2–46

ลวต. 22:4 ข ลวต.15:2–33

ลวต. 22:4 ค ลวต.21:1; อฤธ.19:11–16

ลวต. 22:5 ก ลวต.11:23, 43–44

ลวต. 22:6 ก ลวต.15:5–11; เทียบ ฮร.10:22

ลวต. 22:6 1 แปลตามตรงคือ เนื้อหนัง.

ลวต. 22:7 ก ลวต.21:22; อฤธ.18:11–19; พบญ.18:3–4

ลวต. 22:10 1 การที่แขกแปลกหน้า คนต่างแดนหรือลูกจ้างล้วนถูกห้ามไม่ให้รับประทานของบริสุทธิ์ เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ผู้ที่ยังไม่ได้รับความรอดหรือผู้ที่ไม่มีส่วนในการปรนนิบัติพระเจ้านั้น ไม่สามารถรับสุขพระคริสต์ได้. แต่ทาสที่ปุโรหิตซื้อมาหรือคนที่เกิดในบ้านของปุโรหิตได้รับอนุญาตให้รับประทานของบริสุทธิ์ได้ (ข้อ 11) ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่า ผู้ที่พระคริสต์ทรงซื้อมาด้วยพระโลหิตอันล้ำค่าของพระองค์และได้เกิดจากพระเจ้าในบ้านของพระองค์นั้น สามารถรับสุขพระคริสต์ได้.

ลวต. 22:10 ก เทียบ ลวต.24:9; 1ซมอ.21:6; มธ.12:4; มก.2:26; ลก.6:4

ลวต. 22:11 ก อฤธ.18:11, 13

ลวต. 22:12 1 ถ้อยคำในข้อ 12–13 เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ผู้เชื่อ (บุตรหญิงของปุโรหิต) ซึ่งถูกคนนอกดึงดูดและจากไปก็ไม่สามารถรับสุขพระคริสต์ผู้เสด็จสู่สวรรค์ (เครื่องบูชายก) ได้. แต่ถ้าเขาตัดความสัมพันธ์กับคนนอกโดยไม่เหลือเยื่อใยใดๆ และกลับสู่ท่ามกลางคริสตจักร เขาก็สามารถฟื้นฟูการรับสุขที่มีต่อพระคริสต์ได้.

ลวต. 22:13 ก เทียบ ยนซ.38:11; นรธ.1:8

ลวต. 22:14 ก ลวต.5:16

ลวต. 22:18 ก เทียบ ลวต.1:2–3

ลวต. 22:18 ข ลวต.22:21; 7:16; อฤธ.15:3; พบญ.23:23; บพส.61:8; 65:1; เทียบ พบญ.23:21; ผปก.5:4–5

ลวต. 22:18 1 การปฏิญาณตัวก็คือ การสาบานต่อพระเจ้าซึ่งไม่อาจเพิกถอนได้ ทว่าเครื่องบูชาด้วยใจสมัครเป็นการมอบถวายที่ไม่มั่นคงและไม่แน่นอน ดังนั้นเครื่องบูชาปฏิญาณตัวจึงเข้มแข็งกว่าเครื่องบูชาด้วยใจสมัคร (เทียบ ข้อ 23).

ลวต. 22:19 ก พบญ.15:21; 17:1; มลค.1:14; เทียบ ฮร.9:14; 1ปต.1:9

ลวต. 22:21 ก ลวต.27:2; อฤธ.6:2; 15:3, 8; เทียบ ลวต.22:18

ลวต. 22:21 1ก แปลตามตรงคือ การปฏิญาณตัวอย่างอัศจรรย์. 27:2 ก็เช่นเดียวกัน.

ลวต. 22:23 1 “เกิน” หมายถึง เลยขอบเขตจำกัดไป ส่วน “ขาด” หมายถึงไม่ถึงขนาดที่เหมาะสม. ถ้อยคำในข้อนี้เป็นเครื่องหมายเล็งว่า เราสามารถนำพระคริสต์ที่เราได้ประสบการณ์มากเกินไปหรือน้อยเกินไปนั้นถวายแด่พระเจ้าเป็นอาหารในแบบธรรมดาทั่วไปได้ (เป็นเครื่องบูชาด้วยใจสมัคร) แต่ถ้าเราจะถวายในแบบที่เข้มแข็งกว่า (เป็นเครื่องบูชาปฏิญาณตัว) เครื่องบูชาของเราก็จะไม่เป็นที่ยินดีรับไว้.

ลวต. 22:25 1 การที่เครื่องบูชาซึ่งรับมาจากมือของชาวต่างชาติไม่เป็นที่ยินดีรับไว้ของพระเจ้า เป็นเครื่องหมายเล็งว่า การถวายพระคริสต์แด่พระเจ้าตามวิธีของคนที่ไม่เชื่อจะถูกพระเจ้าปฏิเสธ.

ลวต. 22:27 ก อซด.22:30

ลวต. 22:27 1ก นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ประสบการณ์ที่เรามีต่อพระคริสต์จำต้องจำเริญเติบโตจนบรรลุถึงการเป็นขึ้นก่อน (วันที่แปด อันเป็นการเริ่มต้นของสัปดาห์ใหม่—ยฮ.20:1) จึงเป็นที่ยินดีรับไว้ของพระเจ้า และถวายแด่พระองค์เป็นอาหารได้. กรณีนี้เรียกร้องให้เราเรียนรู้ว่าจะปฏิเสธชีวิตธรรมชาติของเรา และมีชีวิตเป็นอยู่โดยชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ในการเป็นขึ้นอย่างไร (ฆต.2:20).

ลวต. 22:30 ก ลวต.19:6; 7:16

ลวต. 22:30 1ก จงรับประทานเครื่องบูชาสำหรับขอบพระคุณในวันเดียวกับที่ทำการถวาย (ข้อ 29) อย่าให้เหลืออยู่จนถึงวันรุ่งขึ้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่า การที่เราถวายพระคริสต์เป็นการขอบพระคุณต่อพระเจ้านั้นจำต้องใหม่สดโดยไม่มีสิ่งใดเหลือไว้จนเก่าแก่ไปแม้แต่น้อย (ฮร.13.15).

ลวต. 22:30 ข ลวต.7:15

ลวต. 22:33 ก อซด.6:7