เลวีติโก บทที่ 13

ลวต. 13:2 ก ลวต.14:56

ลวต. 13:2 1ก โรคเรื้อนเป็นเครื่องหมายเล็งถึงความบาปที่ร้ายแรงอันบังเกิดจากภายในมนุษย์ เช่น ความบาปของการล่วงละเมิดโดยเจตนา การกระทำตามอำเภอใจและการจงใจต่อต้านพระเจ้า. ดังที่ได้เห็นในกรณีของมิระยาม (อฤธ.12:1–10) เฆฮะซี (2พกษ.5:20–27) และอุซียา (2คนก.26:16–21) โรคเรื้อนมีต้นเหตุมาจากการกบฏต่ออำนาจของพระเจ้า การกบฏต่อตัวแทนอำนาจของพระเจ้า การกบฏต่อหลักเกณฑ์ของพระเจ้า และการกบฏต่อแผนการบริหารของพระเจ้า. ในความหมายของพระคัมภีร์ ความบาปก็คือการกบฏ (1ยฮ.3:4 และคำอธิบาย 3). เหตุฉะนี้ โรคเรื้อนจึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงความบาป. ตัวอย่างประการแรกของความบาปในพระคัมภีร์คือการที่ซาตานได้กบฏต่อพระเจ้า (ยอค.28:13–18; ยซย.14:12–15) เพราะฉะนั้น ความบาปแห่งการกบฏถูกคิดค้นและตั้งต้นขึ้นโดยลูซีเฟอร์หัวหน้าทูตสวรรค์ซึ่งได้ก่อกบฏ. ในที่สุดความบาปนี้หรือโรคเรื้อนนี้ได้เข้าสู่มนุษยชาติโดยผ่านอาดาม (รม.5:12, 19ก; 7:20). เนื่องจากความบาปได้เข้าสู่ภายในมนุษย์ ก็ได้ก่อให้เกิดความบาปมากมายหลายอย่างในมนุษย์ กล่าวคือการปรากฏอันมากมายของการกบฏ. ฉะนั้นผู้เป็นโรคเรื้อนจึงเป็นตัวแทนของลูกหลานของอาดามที่ตกต่ำ พวกเขาล้วนเป็นโรคเรื้อนกันทั้งหมด. ดู มธ.8:2 คำอธิบาย 1.
อาการบวมผื่นหรือรอยด่างที่อยู่บนผิวหนังของมนุษย์เป็นเครื่องหมายของโรคเรื้อน อาการเหล่านี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการปรากฏทางภายนอกของมนุษย์ในการไร้กฎระเบียบ ความไม่ลงรอยกันกับผู้อื่น และในความทะนงตนและยกชูตนเอง.

ลวต. 13:2 2 แปลตามตรงคือ เนื้อหนัง. เช่นเดียวกันตลอดทั้งบท.

ลวต. 13:2 ข อฤธ.12:10, 14–15; 2คนก.26:21; มธ.8:12

ลวต. 13:2 3 การพาคนมาหาปุโรหิตให้เขาตรวจดูและถูกกักไว้ (ถูกแยกไว้) 7 วัน (ข้อ 2ค–28) เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการพาคนไปอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และอีกด้านหนึ่งพาเขาไปหาผู้ปรนนิบัติพระเจ้าให้เขาตรวจดู และไม่ให้ติดต่อผู้คนในช่วงเวลาที่ครบถ้วนช่วงหนึ่ง.

ลวต. 13:3 ก อซด.4:6; อฤธ.12:10; 2พกษ.5:27

ลวต. 13:3 1ก การที่ขนกลายเป็นสีขาวเป็นเครื่องหมายเล็งว่า กำลังแห่งการประพฤติ ซึ่งก็คือกำลังแห่งการดำเนินชีวิตที่ปกตินั้นกำลังเสื่อมถอยอยู่. ในทางกลับกัน ผมสีดำเป็นเครื่องหมายเล็งว่า คนๆ หนึ่งสามารถเข้มแข็งในวิญญาณและดำเนินชีวิตคริสเตียนอย่างถูกต้องโดยที่เขาได้นอบน้อมต่อพระเจ้า (พพร.5:11 และคำอธิบาย ; เทียบ วว.1:14 และคำอธิบาย 1).

ลวต. 13:3 2 การที่โรคปรากฏลึกลงไปในผิวหนังเป็นเครื่องหมายเล็งว่า มนุษย์ปิดบังการประพฤติที่ผิดพลาดของตนโดยไม่ยอมรับสารภาพ. การที่โรคไม่ปรากฏลึกลงไปในผิวหนังและขนในบริเวณนั้นมิได้กลายเป็นสีขาว (ข้อ 4) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า มนุษย์ยอมรับการประพฤติที่ผิดพลาดของตนโดยไม่ปิดบังและกำลังแห่งการประพฤติของเขาก็ไม่ได้เสื่อมถอย.

ลวต. 13:6 1 การที่โรคจางลงมิได้ลามออกไปตามผิวหนัง เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ความอ่อนแอของมนุษย์ได้ถูกกลืนกินด้วยชีวิตโดยการงานแห่งการฟื้นฟูที่พระคริสต์ทรงกระทำในตัวของพระองค์เองด้วยพระคุณ คนเช่นนี้จึงได้รับการเยียวยารักษาและถูกฟื้นฟู.

ลวต. 13:10 1 การที่ขนกลายเป็นสีขาวและมีเนื้อแผลสดงอกขึ้น เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ความบาปที่เดิมมีนั้นได้กลับมาอีกครั้งหนึ่ง เนื่องด้วยความอ่อนกำลังในการประพฤติ.

ลวต. 13:12 1 สภาพการณ์ในข้อ 12–13 เป็นเครื่องหมายเล็งว่า คนๆ หนึ่งที่เต็มไปด้วยความบาปและยินยอมที่จะสารภาพความบาปทั้งหมดของเขาต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้าจะได้รับการอภัยและถูกชำระให้สะอาด (1ยฮ.1:9).

ลวต. 13:14 1 กรณีนี้เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ความบาปเดิมได้กลับมาอีกครั้ง อย่างไรก็ตามการที่เนื้อแผลสดเปลี่ยนเป็นสีขาวอีกครั้งหนึ่ง และคนโรคเรื้อนถูกประกาศว่าสะอาด (ข้อ 16–17) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ถ้าความบาปที่กระทำซ้ำได้ถูกสารภาพออกมา ความบาปนั้นจะได้รับการอภัยและชำระ (1ยฮ.1:9)

ลวต. 13:18 1 การที่โรคเรื้อนผุดขึ้นที่แผลฝีนั้น (ข้อ 18–20) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า หลังจากมนุษย์ได้รับความรอด การดำเนินชีวิตทางภายนอกของเขาอ่อนแอลง (ขนกลายเป็นสีขาว) และมีประเด็นใหม่ที่อ่อนแอได้ปรากฏในการประพฤติของเขา.

ลวต. 13:24 1 สภาพการณ์ในข้อ 24–25 เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการประพฤติตนโดยเนื้อหนังของมนุษย์ที่ได้รับความรอดคนหนึ่ง เช่นการบันดาลโทสะ การยกย่องว่าตนเองชอบธรรม และการไม่ยอมที่จะให้อภัยผู้อื่น คืออาการของโรคเรื้อนฝ่ายวิญญาณ.

ลวต. 13:29 1 ในพระคัมภีร์ ศีรษะ โดยเฉพาะผมที่อยู่บนศีรษะเป็นเครื่องหมายเล็งถึงสง่าราศีของมนุษย์ (1กธ.11:7, 15) ส่วนเคราเกี่ยวข้องกับความมีเกียรติหรือศักดิ์ศรีของมนุษย์. การติดโรคที่ศีรษะและที่เคราบ่งชี้ว่า โรคเรื้อน (ความบาปของการกบฏ) ง่ายที่จะซ่อนอยู่ในสง่าราศีและศักดิ์ศรีของมนุษย์.
โรคบนศีรษะเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการมีปัญหาในการนอบน้อมต่ออำนาจและในทัศนะแห่งความคิด (เทียบ 2กธ.10:5; 2ตธ.3:8). โรคอันเกิดที่เคราเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการให้เกียรติตนเอง และการเสาะแสวงหาการยกชูจากคนอื่น (เทียบ มธ.6:1-6; ลก.11:43; 14:7–11).

ลวต. 13:30 1 ขนบางๆ สีเหลืองเป็นเครื่องหมายเล็งว่า กำลังของการดำเนินชีวิตคริสเตียนที่ปกติค่อยๆ เสื่อมถอยเนื่องจากมนุษย์ไม่นอบน้อมต่อพระคำของพระเจ้า ดู ข้อ 3 คำอธิบาย 1.

ลวต. 13:31 1 โรคปรากฏไม่ลึกกว่าผิวหนัง เป็นเครื่องหมายเล็งว่า มนุษย์ไม่ได้ปกปิดความบาปของตน ไม่มีขนดำๆ ที่บริเวณนั้น เป็นเครื่องหมายเล็งว่าเขาไม่มีกำลังในการต้านทานความบาปของตน.

ลวต. 13:33 1 การโกนหนวดแต่ไม่โกนศีรษะเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการจัดการกับการให้เกียรติตนเองและการแสวงหาการยกชูจากคนอื่น แต่คงไว้ซึ่งการนอบน้อมต่ออำนาจ (เทียบ 1กธ.11:10, 15).

ลวต. 13:34 1 เสื้อผ้าเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการประพฤติของเรา (ยซย.64:6). การซักเสื้อผ้าเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการล้างออกซึ่งด่างพร้อยของจุดอ่อนในการประพฤติ การล่วงละเมิด ข้อบกพร่อง ถ้อยคำของการกบฏและการกระทำที่ไม่ถูกต้องโดยอาศัยพระโลหิตของพระคริสต์ก่อน จากนั้นโดยพระวิญญาณนั้น (วว.7:14; 1กธ.6:11).

ลวต. 13:37 1 แปลตามตรงคือ เขา.

ลวต. 13:37 2 การที่ขนดำงอกขึ้นที่บริเวณนั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่า กำลังฝ่ายวิญญาณของคนๆ หนึ่งที่มีเพื่อการดำเนินชีวิตคริสเตียนที่ปกติ ได้รับการเพิ่มพูนในขณะที่เขากำลังอ่อนแออยู่.

ลวต. 13:38 1 รอยด่างสีขาวเป็นเครื่องหมายเล็งถึงโรคที่โอ้อวดตนเอง (เทียบ มธ.6:1–6). รอยด่างเป็นสีขาวขุ่น (ข้อ 39) เป็นเครื่องหมายเล็งว่ามนุษย์ได้ถ่อมตนเองลงและได้รับการฟื้นฟูจากโรคที่โอ้อวดตนเอง.

ลวต. 13:40 1 ผมร่วงจากศีรษะ หรือร่วงจากหน้าผากและขมับ (ข้อ 41—หัวเถิก) เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการสูญเสียการนอบน้อมต่ออำนาจ ทว่าไม่ได้บกฏต่อหน้ามนุษย์ กล่าวคือไม่มีอาการของโรคเรื้อน (ข้อ 42–44).

ลวต. 13:44 ก อฤธ.12:10, 14–15; 2คนก.26:21; มธ.8:2

ลวต. 13:45 1 การที่ผู้เป็นโรคเรื้อนสารภาพการติดโรคเรื้อนของตนเองต่อผู้อื่นอย่างเปิดเผย (ข้อ 45–46) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า คนบาปสารภาพความบาปของตนเองต่อผู้อื่นอย่างเปิดเผย. การฉีกเสื้อผ้าของตนเองเป็นเครื่องหมายของการยอมรับว่าตนล้มละลายในด้านศีลธรรม. การปล่อยผมเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการขาดการนอบน้อมต่ออำนาจอย่างสิ้นเชิง การไร้กฎระเบียบและการกระทำตามอำเภอใจ. การปิดริมฝีปากบนไว้เป็นเครื่องหมายบ่งชี้ว่า ทุกสิ่งที่ออกมาจากผู้เป็นโรคเรื้อน (คนบาป) ล้วนเป็นมลทินและสามารถติดต่อผู้อื่นได้ทั้งนั้น และยังบ่งชี้ว่า ไม่ควรที่จะไปติดต่อเขา. การร้องว่า “ไม่สะอาด ไม่สะอาด” ชี้ถึงการปรับโทษตนเองอย่างไม่หยุดยั้ง. การอยู่แต่ลำพังภายนอกค่าย (ข้อ 46) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า บุคคลที่กระทำบาปควรอยู่นอกชีวิตคริสตจักร และถูกแยกออกจากการสามัคคีธรรมท่ามกลางพลไพร่ของพระเจ้า (1กธ.5:13).

ลวต. 13:46 ก อฤธ.5:2–3; 12:14–15; เทียบ 2พกษ.7:3; 15:5; 2คนก.26:21; ลก.17:12; 2ยฮ.11

ลวต. 13:47 ก เทียบ ยด.23; วว.3:4

ลวต. 13:47 1ก โรคเรื้อนในเสื้อผ้า (ข้อ 47–59) เป็นเครื่องหมายเล็งถึงความมลทินในการดำเนินชีวิตทางภายนอก การประพฤติตน การติดต่อคน ฯลฯ ของมนุษย์.

ลวต. 13:47 2 เนื่องจากขนสัตว์เป็นของที่อ่อนนุ่ม เสื้อผ้าขนสัตว์จึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงความอ่อนโยนของบุคคลในการประพฤติตน และในการติดต่อคน เป็นต้น. ผ้าป่านเป็นของที่บริสุทธิ์และเรียบๆ ฉะนั้นเสื้อผ้าป่านจึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการประพฤติ การติดต่อคน ฯลฯ ด้วยความเรียบง่าย. เสื้อที่ทำด้วยหนัง (ข้อ 48) เป็นของที่ทำให้อบอุ่น ฉะนั้นเสื้อที่ทำด้วยหนังจึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการที่มนุษย์มีการประพฤติ การติดต่อคน ฯลฯ ด้วยความอบอุ่น ดังที่มีเสื้อผ้าสามชนิดเป็นเครื่องหมาย การประพฤติของเราควรที่จะอ่อนโยน บริสุทธิ์ เรียบง่าย และอบอุ่นโดยไม่มีอาการของโรคเรื้อนซึ่งก็คือ การปรากฏของความบาปและการกบฏ.

ลวต. 13:48 1 ด้ายแนวตั้งในเสื้อผ้าที่ถูกถักทอนั้นไปจากด้านบนสู่ด้านล่าง ส่วนด้ายแนวนอนไปจากด้านซ้ายสู่ด้านขวา. ฉะนั้น ด้ายแนวตั้งจึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการประพฤติทางภายนอกของเราที่มีต่อพระเจ้า และความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้า ส่วนด้ายแนวนอนเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการประพฤติทางภายนอกของเราที่มีต่อผู้อื่น. การประพฤติตนในชีวิตประจำวันของเราคือการถักทอทั้งตามแนวตั้งและแนวนอนอันเกี่ยวข้องกับพระเจ้าและมนุษย์. เราต้องมีความถูกต้องกับทั้งพระเจ้าและมนุษย์ กล่าวคือในเสื้อผ้าของเรา (การประพฤติของเรา) ไม่ควรมีโรคเรื้อน คือการกบฏ ไม่ว่าจะอยู่บนเส้นด้ายแนวตั้งหรือเส้นด้ายแนวนอน (ไม่ว่าต่อพระเจ้าหรือต่อมนุษย์).

ลวต. 13:49 1 การที่โรคเกิดเป็นสีเขียวหรือสีแดงบนเสื้อผ้านั้น เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติและแปลกประหลาดในการดำเนินชีวิตและการประพฤติของบุคคลคนหนึ่ง. การที่โรคลามออกไปในเสื้อผ้ากลายเป็นโรคเรื้อนร้ายแรง (ข้อ 51) ชนิดที่ลามออกไปจนกัดกินเนื้อหนังนั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่า ความบาปแพร่กระจายอยู่ในบุคคลคนหนึ่งโดยการกลืนกินคนนั้นและทวีความร้ายแรงมากยิ่งขึ้น.

ลวต. 13:49 ก มธ.8:4; มก.1:44; ลก.5:14; 17:14

ลวต. 13:52 1 การเอาเสื้อผ้าเผาด้วยไฟทั้งหมด เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการขจัดไปซึ่งการดำเนินชีวิตและการประพฤติที่มีบาปและมลทินโดยการจัดการกับมันอย่างเข้มแข็งด้วยกางเขนของพระคริสต์ (ฆต.5:19–24).

ลวต. 13:54 1 การเอาเสื้อที่เปื้อนด้วยโรคแต่ไม่ได้ลามไปนั้นไปซักล้างเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการจัดการกับจุดอ่อนที่น่าสงสัยในการดำเนินชีวิตและการประพฤติของบุคคลคนหนึ่งโดยพระวิญญาณแห่งการชำระของพระเจ้า ซึ่งถูกเปรียบเป็นน้ำเพื่อการชำระ (1กธ.6:11; ตต.3:5).

ลวต. 13:55 1 โรคที่เป็นเชื้อเรื้อนที่เน่านั้นเป็นโรคที่ร้ายแรงมาก นี่เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ความบาปที่กัดกร่อนได้ทวีความร้ายแรงและซึมเข้าไปที่ลึก แม้ว่าได้กลับใจและสารภาพบาปแล้ว แต่ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในลักษณะทางภายนอก. ความบาปชนิดนี้สามารถครอบครองมนุษย์และกลืนกินเขาจนหมดตัว.

ลวต. 13:56 1 การฉีกส่วนที่ติดโรคและจางลงออกจากเสื้อผ้าเป็นเครื่องหมายเล็งว่า การขจัดจุดอ่อนที่น่าสงสัยในการดำเนินชีวิตและการประพฤติของบุคคลคนหนึ่งโดยการจัดการอันถี่ถ้วน. การที่โรคยังปรากฏขึ้นที่เสื้อผ้า (ข้อ 57) เป็นเครื่องหมายเล็งว่า จุดอ่อนของบุคคลปรากฏขึ้นอีกครั้งหนึ่ง หลังจากที่ถูกจัดการและขจัดแล้ว.

ลวต. 13:58 1 การซักเสื้อผ้าอีกครั้งหนึ่งหลังจากโรคเรื้อนได้หายแล้วเป็นเครื่องหมายเล็งว่า หลังจากที่จุดอ่อนของบุคคลคนหนึ่งได้ผ่านการจัดการแล้ว ยังควรมีการจัดการอีกครั้งที่ก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง.