เลวีติโก บทที่ 12
2. ความไม่สะอาดในการกำเนิดของมนุษยชาติ
12:1-8
12:1-8
ลวต.
12:1 พระยะโฮวาตรัสแก่โมเซว่า
ลวต.
12:2 “เจ้าจงกล่าวแก่ชนชาติอิสราเอลว่า 1ผู้หญิงคนใดที่มีครรภ์คลอดบุตรเป็นชายแล้ว จะไม่สะอาดอยู่2เจ็ดวัน นางจะไม่สะอาดเช่นอย่างเวลาที่เป็นมลทินเพราะมีประจำเดือน.
ลวต.
12:3 และใน1วันที่แปดจงให้บุตรชายคนนั้นรับ1กสุหนัต.
ลวต.
12:4 ผู้หญิงนั้นจะต้องอยู่ในการชำระโลหิตของนางเป็นเวลา1สามสิบสามวัน ห้ามนางถูกต้อง2ของบริสุทธิ์หรือเข้ามาใน2ที่บริสุทธิ์จนครบกำหนดวันชำระของนาง.
ลวต.
12:5 ถ้าผู้หญิงคนนั้นคลอดบุตรออกมาเป็นผู้หญิง นางจะไม่สะอาดนานถึงสองสัปดาห์ เช่นอย่างเวลาที่เป็นมลทินเพราะมีประจำเดือนนั้น และนางจะต้องอยู่ในการชำระโลหิตของนางเป็นเวลาหกสิบหกวัน.
ลวต.
12:6 ครั้นครบกำหนดวันกชำระเพราะบุตรชายหรือบุตรหญิง นางจะต้องเอาขลูกแกะตัวหนึ่งอายุหนึ่งปีมาเป็น1เครื่องบูชาเผา และนกพิราบหนุ่มตัวหนึ่ง หรือนกเขาตัวหนึ่งมาเป็น1เครื่องบูชาไถ่บาปและให้นำมายังประตูกระโจมประชุม มอบให้แก่ปุโรหิต.
ลวต.
12:7 และให้ปุโรหิตนั้นถวายต่อพระพักตร์พระยะโฮวา เพื่อปกปิดบาปให้นาง แล้วนางก็จะสะอาดจากการหลั่งโลหิต นี่เป็นกฎเกณฑ์สำหรับการคลอดบุตรของผู้หญิงทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นบุตรชายหรือบุตรหญิง.
ลวต.
12:8 ถ้าหญิงนั้นไม่มีกำลังที่จะถวายลูกแกะตัวหนึ่งก็ให้เอากนกเขาสองตัวหรือนกพิราบหนุ่มสองตัวมา นกตัวหนึ่งนั้นสำหรับเป็นเครื่องบูชาเผา และตัวหนึ่งสำหรับเป็นเครื่องบูชาไถ่บาป และปุโรหิตนั้นจะทำการปกปิดบาปเพื่อนาง และนางจะสะอาด.”
คำอธิบาย เลวีติโก บทที่ 12
ลวต.
12:2 1 ตามแบบเล็ง ผู้หญิงเป็นตัวแทนของมนุษยชาติ (ดู ยนซ.3:2 คำอธิบาย 1). เหตุฉะนี้ ความไม่สะอาดที่อยู่ในผู้หญิง จึงเป็นเครื่องหมายเล็งถึงความไม่สะอาดที่อยู่ในมนุษยชาติทั้งปวง. เนื่องจากแหล่งกำเนิดนั้นไม่สะอาด ทุกสิ่งที่บังเกิดจากแหล่งกำเนิดจึงย่อมไม่สะอาด. ทั่วทั้งมนุษยชาติได้บังเกิดในความไม่สะอาด (บพส.51:5) ดังนั้นจึงมีชีวิตเป็นอยู่ในความไม่สะอาด (อฟ.2:1–3; 4:17–19). ในบทที่ 11 ความไม่สะอาดอยู่ภายนอกมนุษย์ แต่ในบทนี้ความไม่สะอาดอยู่ภายในมนุษย์ (เทียบ มธ.15:17–20; รม.5:19ก).
ลวต.
12:2 2 การคลอดบุตรเป็นชายจะทำให้ไม่สะอาดเป็นเวลา 7 วัน แต่ถ้าคลอดบุตรเป็นผู้หญิงแล้วจะไม่สะอาดนานถึง 2 สัปดาห์ (ข้อ 2, 5ก) ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่า เพศชาย (ซึ่งเป็นตัวแทนของผู้ที่เข้มแข็ง) ล้วนไม่สะอาดอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าเขามีกำลังมากเพียงใด (ซึ่งมีเครื่องหมายโดยเจ็ดวัน) ส่วนเพศหญิง (ซึ่งเป็นตัวแทนของผู้ที่อ่อนแอ) (1ปต.3:7) ยิ่งไม่สะอาดเพิ่มเป็น 2 เท่า (ซึ่งมีเครื่องหมายโดย 2 สัปดาห์) เพราะเหตุความอ่อนแอของเธอ.
ลวต.
12:3 1 ข้อ 3 กับข้อ 6 เปิดเผยถึงหนทางที่จัดการกับความไม่สะอาดของการให้กำเนิดของมนุษย์. ในข้อนี้ วันที่ 8 ซึ่งเป็นการเริ่มต้นของสัปดาห์ใหม่นั้น ชี้ถึงการเป็นขึ้นของพระคริสต์ (มธ.28:1; ยฮ.20:1) ส่วนการรับสุหนัต ซึ่งก็คือการตัดทิ้งเนื้อหนัง ชี้ถึงการสิ้นสุดคนเก่าในการตรึงตายของพระคริสต์ (รม.6:6; ฆต.2:20ก). การที่เด็กชายรับสุหนัตในวันที่ 8 หลังกำเนิดเป็นเครื่องหมายเล็งว่า เนื้อหนังของคนที่ไม่สะอาด (ได้แก่ มนุษย์ทั้งคน—รม.3:20) ควรถูกตัดทิ้ง สิ้นสุดโดยการตายของพระคริสต์ เพื่อให้เขาถูกนำไปสู่การเป็นขึ้นของพระคริสต์ เขาจึงไม่เพียงได้รับการชำระเท่านั้น แต่ยังมีการเริ่มต้นใหม่แห่งชีวิตด้วย (กซ.2:11–12; ดู ยนซ.17:10; คำอธิบาย 1 และ ข้อ 12 คำอธิบาย 1).
ลวต.
12:3 ก ยนซ.17:12; ลก.1:59; 2:21; ยฮ.7:22; กจ.15:1
ลวต.
12:4 1 ผู้หญิงที่ให้กำเนิดบุตรชายจะต้องอยู่ในการชำระโลหิตของนางเป็นเวลา 33 วัน หากเป็นผู้หญิงที่ให้กำเนิดบุตรเป็นผู้หญิง จะต้องอยู่ในเรือนเป็นเวลา 66 วัน (ข้อ 5ข). ในกรณีที่ให้กำเนิดบุตรชาย จำนวนวันของการชำระคือ 40 วัน (7+33) ส่วนในกรณีที่ให้กำเนิดบุตรหญิงจำนวนวันของการชำระคือ 80 วัน (14+66) ในพระคัมภีร์หมายเลข 40 หมายถึงช่วงเวลาของการทดสอบ (พบญ.9:9; 1พกษ.19:8). เพราะเหตุว่าการบังเกิดของมนุษย์นั้นไม่สะอาดอย่างสิ้นเชิง จึงจำต้องถูกทดสอบเพื่อความสะอาด. ความไม่สะอาดของการบังเกิดของบุตรหญิงควรถูกทดสอบเพิ่มเป็นสองเท่าจึงจะถูกชำระให้สะอาด.
ลวต.
12:4 2 ในระหว่างการทดสอบความไม่สะอาดนั้น ผู้หญิงถูกห้ามให้ถูกต้องของบริสุทธิ์หรือเข้ามาในที่บริสุทธิ์ ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่า มนุษย์ถูกห้ามไม่ให้แตะต้องเรื่องเกี่ยวกับพระเจ้าหรือเข้าไปอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์ของพระเจ้าจนกว่าความไม่สะอาดของเขาจะถูกจัดการ (ดูข้อ 3 คำอธิบาย 1 และ ข้อ 6 คำอธิบาย 1).
ลวต.
12:6 ก ลก.2:22
ลวต.
12:6 ข ลวต.1:10–13; เทียบ ยนซ.22:7; อฤธ.6:14
ลวต.
12:6 1 หลังจากครบกำหนดวันของการทดสอบความไม่สะอาดก็ต้องถวายเครื่องบูชาเผาและเครื่องบูชาไถ่บาป (ข้อ 6–8) ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่าหลังจากที่ความไม่สะอาดอันเป็นมาแต่กำเนิดของเราถูกจัดการอย่างสิ้นเชิงโดยการตายและการเป็นขึ้นของพระคริสต์แล้ว (ข้อ 3 และคำอธิบาย) เราก็ต้องการพระคริสต์ก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง เพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาของเรา เนื่องจากเราไม่ได้อยู่เพื่อพระเจ้า และต้องการพระคริสต์เป็นเครื่องบูชาไถ่บาปของเราเพื่อความบาปของเรา (ฮร.10:5–7) ทั้งนี้เพื่อให้พระคริสต์สามารถเป็นชีวิตของเราและดำเนินชีวิตเป็นอยู่เพื่อพระเจ้าอย่างเด็ดขาดของเรา อีกทั้งยังให้พระองค์สามารถจัดการกับความบาปที่ยังคงอยู่ในเนื้อหนังของเราในขณะที่เรามีชีวิตเป็นอยู่บนแผ่นดินโลก (1ยฮ.1:7—2:2).
ลวต.
12:8 ก ลวต.1:14