เลวีติโก บทที่ 1

ลวต. 1:1 1 การเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในพระคัมภีร์มีการก้าวหน้าเป็นขั้นตอน คือมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เยเนซิศตลอดจนถึงวิวรณ์.
เยเนซิศเปิดเผยถึงการทรงสร้างของพระเจ้าและการตกต่ำของมนุษย์ ส่วนเอ็กโซโดเปิดเผยถึงความรอดของพระเจ้าและการก่อสร้างที่ประทับของพระเจ้า. เลวีติโกเป็นการพัฒนาที่ก้าวไปอีกขั้นหนึ่งของการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเปิดเผยให้เห็นถึงการนมัสการและการดำเนินชีวิตของพลไพร่ที่พระเจ้าทรงไถ่ไว้. ชนชาติอิสราเอลคงอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้าที่ภูเขาซีนายเป็นเวลาประมาณ 11 เดือน (อซด.19:1; เทียบ อฤธ.10:11) พระเจ้าได้ทรงฝึกฝนเขาในการนมัสการพระองค์และการมีส่วนในพระองค์เพื่อเป็นการรับสุขของเขา อีกทั้งยังทรงฝึกฝนเขาให้มีการดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์ หมดจด และชื่นชมยินดี. หนังสือเล่มนี้แสดงให้เห็นว่าโดยอาศัยพลับพลา พร้อมด้วยเครื่องบูชาและโดยปุโรหิต พลไพร่ที่พระเจ้าทรงไถ่ไว้สามารถสามัคคีธรรมกับพระเจ้า ปรนนิบัติพระเจ้าและเป็นพลไพร่ที่บริสุทธิ์ของพระเจ้าซึ่งดำเนินชีวิตที่แบ่งแยกบริสุทธิ์เพื่อสำแดงพระเจ้า. พระคริสต์ทรงเป็นทุกสิ่งในการสามัคคีธรรม การปรนนิบัติ และการดำเนินชีวิตของพลไพร่ของพระเจ้า. รูปภาพของการนมัสการที่ถูกบรรยายไว้ในเลวีติโกเป็นเรื่องของการติดต่อกับพระเจ้าโดยการรับสุขพระคริสต์ ในฐานะที่เป็นส่วนร่วมกันระหว่างเรากับพระเจ้าและระหว่างเราซึ่งกันและกัน (เทียบ ยฮ.4:24 และคำอธิบาย). ผลลัพธ์ของการรับสุขพระคริสต์ร่วมกับพระเจ้าก็คือการดำเนินชีวิตที่แบ่งแยกบริสุทธิ์ของพลไพร่ของพระเจ้า.

ลวต. 1:1 ก อซด.3:4; 19:3

ลวต. 1:1 2 ข้อแรกกับข้อสุดท้ายของเลวีติโก ชี้ให้เห็นว่า หนังสือทั้งเล่มเป็นบทบันทึกแห่งการตรัสของพระเจ้า. การตรัสที่เริ่มต้นในที่นี้ไม่ได้อยู่บนสวรรค์ทั้งหลาย และไม่ได้อยู่บนภูเขาซีนาย แต่อยู่ในพลับพลาซึ่งก็คือกระโจมประชุม. ในด้านของแบบเล็งนั้น สิ่งนี้เป็นแบบเล็งว่าพระเจ้าตรัสอยู่ในคริสตจักรในฐานะที่เป็นพลับพลาของพระองค์ (เทียบ 1กธ.3:16; 14:23–31). คริสตจักรซึ่งเป็นกระโจมประชุมคือสถานที่เพียงหนึ่งเดียวแห่งการตรัสของพระเจ้า.

ลวต. 1:1 ข อซด.40:34–35; อฤธ.12:4–5

ลวต. 1:1 3ข พลับพลาคือที่ประทับของพระเจ้า (อซด.40:34–35) ส่วนกระโจมประชุมคือสถานที่ที่พระเจ้าทรงพบปะกับพลไพร่ที่พระองค์ทรงไถ่ไว้ (เทียบ อซด.25:22; 33:7). ทั้งสองประการนี้ล้วนชี้ถึงคริสตจักร ซึ่งก็คือที่ประทับของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก (1ตธ.3:15) และก็คือสถานที่พบปะระหว่างผู้คนที่ได้รับความรอดกับพระเจ้าพระผู้ช่วย (เทียบ 1กธ.14:23–25).

ลวต. 1:2 1 ภาษาเฮ็บรายโกระบัน (qorban) หมายถึงของขวัญหรือของกำนัล. ถ้าพูดอย่างเคร่งครัดแล้ว เครื่องบูชาไม่ใช่เครื่องสัตวบูชา แต่เป็นของขวัญที่ถวายแด่พระเจ้าโดยบุคคลที่มีความชื่นชอบต่อพระคริสต์. เครื่องสัตวบูชามีไว้เพื่อการไถ่และเพื่อการปกปิดบาป ทว่าของขวัญเป็นของกำนัลที่มีไว้เพื่อการสามัคคีธรรมอย่างสนิทสนมระหว่างเรากับพระเจ้า. บุตรหลานชาวอิสราเอลต้องตรากตรำบนแผ่นดินงามและนำผลิตผลที่เขาได้รับสุขและชื่นชอบถวายแด่พระเจ้าเป็นของกำนัล. ทำนองเดียวกัน เราก็ควรเพียรพยายามประสบการณ์และรับสุขพระคริสต์ และถวายพระคริสต์แด่พระเจ้าเป็นของกำนัลด้วยความชื่นชอบอย่างยิ่ง. พลับพลามีไว้ให้พระเจ้าประทับอาศัย ส่วนเครื่องบูชามีไว้ให้พระเจ้ารับสุขร่วมกันกับเราโดยการชื่นชอบและการมอบถวายของเรา.
เอ็กโซโดสรุปลงด้วยการตั้งขึ้นของพลับพลา (อซด.40) และเลวีติโกเริ่มต้นด้วยเครื่องบูชา (บทที่ 1—7) นี่เปิดเผยเป็นนัยถึงการสืบเนื่องโดยตรงระหว่างหนังสือสองเล่มนี้. ทั้งพลับพลาและเครื่องบูชาล้วนเป็นแบบเล็งของพระคริสต์. โดยการกลายเป็นเนื้อหนัง พระคริสต์ได้เสด็จมาเป็นพลับพลา (ยฮ.1:14). พระคริสต์ผู้เดียวกันนี้ยังทรงเป็นพระเมษโปดกของพระเจ้า (ยฮ.1:29) ซึ่งเป็นการสรุปรวมและการรวบยอดของเครื่องบูชาทั้งปวง (ฮร.10:5–10). พระคริสต์เสด็จมาในการกลายเป็นเนื้อหนังเพื่อนำพระเจ้ามาให้แก่เรา (ยฮ.1:1—13:38) และพระองค์ได้ทรงผ่านการตรึงกางเขนและการเป็นขึ้นเพื่อนำเราไปสู่พระเจ้า (ยฮ.14:1—21:25) ทำให้พระเจ้ากลายเป็นหนึ่งกับเรา และเราเป็นหนึ่งกับพระเจ้า. พลับพลาเป็นเครื่องหมายเล็งว่าพระเจ้าทรงสถิตอยู่ในพระคริสต์และเราสามารถติดต่อ ประสบการณ์ เข้าสู่ และประสานสนิทกับพระเจ้า. เครื่องบูชาเป็นเครื่องหมายเล็งว่า พระเจ้าทรงอยู่ในพระคริสต์เพื่อให้เรารับสุข กระทั่งให้เรากิน ย่อย และดูดซึม (ยฮ.6:53–58) จนทำให้เราผสมกลมกลืนกับพระเจ้า. หนทางของการรับสุขพระคริสต์ในฐานะความเที่ยงแท้ของเครื่องบูชาทั้งปวงคือติดต่อพระองค์และต้อนรับพระองค์ผู้เป็นพระวิญญาณแห่งความเที่ยงแท้เข้ามา. (ยฮ.6:63; 14:16–18, 20; 1กธ.15:45).
ตามหนังสือเลวีติโก เครื่องบูชาหลักมี 5 อย่าง ได้แก่เครื่องบูชาเผา (1:1–17) เครื่องบูชาธัญญาหาร (2:1–16) เครื่องบูชาสันติสุข (3:1–17) เครื่องบูชาไถ่บาป (4:1–35) และเครื่องบูชาไถ่การล่วงละเมิด (5:1—6:7). เครื่องบูชาเหล่านี้มีการใช้งาน 3 ประเภท คือ (1) เป็นเครื่องบูชาเพื่อความบาป ซึ่งปกปิดความบาปของพลไพร่ของพระเจ้าโดยการทำให้สภาพการณ์ระหว่างพระเจ้ากับพลไพร่ของพระองค์สงบลง. (2) เป็นของกำนัลเพื่อความชอบพระทัยของพระเจ้า และ (3) เป็นอาหารของพระเจ้าและเหล่าผู้ปรนนิบัติพระองค์คือปุโรหิต.

ลวต. 1:2 2 สัตว์เลี้ยงชนิดต่างๆ ที่ใช้เป็นเครื่องบูชาเผาในบทนี้ ล้วนเป็นสัตว์ที่มีชีวิตที่สามารถมีการเคลื่อนไหวและการกระทำตามความตั้งใจของตน. พระคริสต์ก็เป็นองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่เช่นนี้ พระองค์ทรงมีความตั้งใจที่เข้มแข็ง แต่พระองค์กลับทำให้ความตั้งใจของตนถูกสยบและนอบน้อมต่อพระเจ้า. พระองค์ไม่มีตำหนิ (ข้อ 3) เพราะว่าความตั้งใจของพระองค์มักถูกสยบและน้อมตามพระประสงค์ของพระเจ้า (ยฮ.5:30; 6:38). ในฐานะเครื่องบูชาเผานั้น พระคริสต์เสด็จขึ้นไปบนกางเขนเพื่อปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระเจ้า (ฮร.10:5–10 และ ข้อ 7 คำอธิบาย 1).

ลวต. 1:3 ก ลวต.6:9–13

ลวต. 1:3 1ก คำในภาษาเฮ็บรายหมายถึง สิ่งที่ลอยขึ้น ซึ่งชี้ถึงสิ่งที่ขึ้นไปสู่เบื้องพระพักตร์พระเจ้า. เครื่องบูชาเผาเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ แต่ประเด็นสำคัญนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับการที่ทรงไถ่มนุษย์ให้หลุดพ้นจากความบาป แต่ขึ้นอยู่กับการที่พระองค์ทรงดำเนินชีวิตที่ครบสมบูรณ์และเพื่อพระเจ้าอย่างเด็ดขาดเพื่อความอิ่มหนำของพระเจ้า (ข้อ 9; ยฮ.5:19, 30; 6:38; 7:18; 8:29; 14:24) และอยู่ที่ว่าพระองค์ทรงเป็นชีวิตซึ่งทำให้พลไพร่ของพระเจ้าสามารถมีการดำเนินชีวิตเช่นนี้ด้วย (2กธ.5:15; ฆต.2:19–20). เครื่องบูชาเผาคืออาหารของพระเจ้าเพื่อให้พระองค์ทรงรับสุขและได้รับความอิ่มหนำ (อฤธ.28:2). เครื่องบูชานี้ต้องถวายในเวลาเช้าและเวลาเย็นของแต่ละวัน (อซด.29:38–42; ลวต.6:8–13; อฤธ.28:3–4).

ลวต. 1:3 2 ในฐานะเครื่องบูชาเผาพระคริสต์ทรงเปี่ยมด้วยกำลัง (ตัวผู้) และความใหม่สด (ลูกโค—ข้อ 5 คำอธิบาย 2) พระองค์ไม่มีข้อบกพร่องและความผิดพลาด (1ปต.1:19; ฮร.9:14).

ลวต. 1:3 ข อซด.12:5

ลวต. 1:3 3 เครื่องบูชาเผาถูกถวายที่ประตูของกระโจมประชุม ซึ่งก็คือบริเวณภายนอกของพลับพลา. บริเวณภายนอกเป็นเครื่องหมายเล็งถึงแผ่นดิน (เทียบ วว.6:9 คำอธิบาย 2) ส่วนแท่นบูชาเป็นเครื่องหมายเล็งถึงกางเขน. กางเขนที่พระคริสต์ได้ทรงถวายตัวพระองค์เองอยู่ข้างบนนั้นอยู่บนแผ่นดินโลก แต่พระองค์ได้ทรงถวายตัวพระองค์เองต่อเบื้องพระพักตร์ของพระเจ้าและพระองค์เป็นที่ยินดีรับไว้โดยพระเจ้าต่อเบื้องพระพักตร์พระองค์.

ลวต. 1:4 ก อซด.29:10, 15, 19; ลวต.3:2, 8, 13; 4:4, 15, 24, 29, 33; 8:14, 18, 22; 16:21

ลวต. 1:4 1 การวางมือไม่ได้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการแทนที่แต่เล็งถึง การเข้าสนิท การประสานสนิท (กจ.13:3 และคำอธิบาย 2). โดยการวางมือบนตัวของพระคริสต์ในฐานะเครื่องบูชาของเรา เราก็ได้เข้าสนิทกับพระองค์และพระองค์กับเราก็กลายเป็นหนึ่งเดียว. ในการเข้าสนิทกันเช่นนี้ พระองค์จึงทรงแบกรับความอ่อนแอ ข้อบกพร่องและความผิดพลาดทั้งหมดของเรา และคุณธรรมทั้งปวงของพระองค์กลายเป็นของเรา. นี่เรียกร้องให้เราฝึกฝนวิญญาณของเราโดยการอธิษฐานที่เหมาะสมเพื่อเราจะได้กลายเป็นหนึ่งกับพระองค์ในทางประสบการณ์ (เทียบ 1กธ.6:17 และคำอธิบาย). ขณะที่เราวางมือบนตัวของพระคริสต์โดยการอธิษฐาน พระวิญญาณผู้ประทานชีวิต ซึ่งก็คือพระคริสต์ที่เราได้วางมืออยู่บนพระองค์นี้เอง (1กธ.15:45; 2กธ.3:6, 17) ก็จะเคลื่อนไหวและทำงานอยู่ในเราทันที และจะมีการดำเนินชีวิตที่อยู่ในเราอย่างหนึ่ง คือการซ้ำรอยการดำเนินชีวิตของพระคริสต์ในขณะที่พระองค์ยังทรงอยู่บนโลกซึ่งก็คือชีวิตแห่งเครื่องบูชาเผา.

ลวต. 1:4 ข ลวต.4:20, 31; 9:7; 16:24; อฤธ.15:25; 2คนก.29:23–24

ลวต. 1:4 2ข แม้ว่าเครื่องบูชาเผาไม่ได้มีไว้เพื่อการไถ่ แต่ก็ยังใช้เพื่อปกปิดบาปของผู้ถวายเครื่องบูชา (ดู 16:1 คำอธิบาย 1). ด้วยเหตุนี้เครื่องบูชาเผาจำต้องเป็นชีวิตชนิดหนึ่งที่มีเลือดสำหรับการไหลออกเพื่อปกปิดบาป (ฮร.9:22). เนื่องจากเราไม่ได้เป็นอยู่เพื่อพระเจ้าอย่างเด็ดขาด เราจึงต้องการพระคริสต์เป็นเครื่องบูชาเผาของเรา เพื่อให้สภาพการณ์ระหว่างเรากับพระเจ้าสงบลง เราจึงจะมีสันติสุขกับพระเจ้า. เครื่องบูชาเผามีไว้เพื่อการปกปิดบาป ดังนั้นมีเพียงพระเจ้าเท่านั้นจะทรงรับประทานได้ (ข้อ 9; 6:30) เราไม่มีคุณสมบัติที่จะรับประทาน.

ลวต. 1:5 1 ในฐานะเครื่องบูชาเผา พระคริสต์ถูกสังหารโดยมนุษย์ (ยซย.53:7; มธ.27:31; กจ.2:23; ฟป.2:8).

ลวต. 1:5 2 หรือ ลูกโคตัวผู้.

ลวต. 1:5 3 พระเจ้าทรงฝึกฝนพลไพร่ที่พระองค์ทรงเลือกสรรให้นมัสการพระองค์ และมีส่วนในพระองค์ โดยปุโรหิต (1:5–8; 2:2; 3:2; 4:5, 10; 5:8). ปุโรหิตเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ในฐานะปุโรหิตของพระเจ้า (ฮร.5:5–6) พระองค์ทรงถวายตัวพระองค์เองแด่พระเจ้าเพื่อเรา (ฮร.9:14, 26; 10:10). พระคริสต์ทรงเป็นทั้งเครื่องบูชาและปุโรหิต พระองค์ทรงเป็นหนทางเพียงหนึ่งเดียวที่ให้พลไพร่ของพระเจ้านมัสการพระเจ้าและรับสุขพระองค์.

ลวต. 1:5 4 การประพรมด้วยเลือดมีไว้เพื่อการปกปิดบาป (ข้อ 4).

ลวต. 1:5 ก อซด.24:6; ลวต.3:2; 2คนก.35:11; เทียบ ฮร.12:24; 1ปต.1:2

ลวต. 1:6 1 หนังของสัตวบูชาเป็นการสำแดงทางภายนอกที่สวยงาม. ด้วยเหตุนี้ การถลกหนังของสัตวบูชาก็คือการถอดทิ้งการสำแดงทางภายนอก. ในฐานะเครื่องบูชาเผา พระคริสต์ได้ถูก “ถลกหนัง” ซึ่งก็คือ การถอดทิ้งรูปลักษณ์ทางภายนอกของคุณธรรมแห่งสภาพมนุษย์ของพระองค์ (มธ.11:19; มก.3:22; ยฮ.8:48; มธ.26:65; 27:28; เทียบ บพส.22:18).

ลวต. 1:6 2 การสับเครื่องบูชาเป็นท่อนๆ เป็นเครื่องหมายเล็งว่า พระคริสต์ทรงยินยอมให้ตัวพระองค์เองแตกหักทั้งสิ้นโดยไม่สงวนไว้แต่อย่างใด. ในการดำเนินชีวิตของพระคริสต์ในฐานะเครื่องบูชาเผา ตัวของพระองค์และตลอดชีวิตของพระองค์ล้วนถูกสับเป็นท่อนๆ (มก.15:29–32; ลก.23:35–39; เทียบ บพส.22:16–17). การที่ผู้ถวายเครื่องบูชานำเครื่องบูชาสับเป็นท่อนๆ บ่งชี้ว่า เขามีประสบการณ์ ความเข้าใจและความชื่นชอบต่อพระคริสต์อย่างลึกซึ้งและละเอียดอ่อน.

ลวต. 1:8 1 หัวของเครื่องบูชาเผาเป็นแบบเล็งถึงพระปัญญาของพระคริสต์ ไขมันเป็นเครื่องหมายเล็งว่า พระองค์ทรงเป็นที่ชอบพระทัยของพระเจ้า (มธ.3:17; 12:18; 17:5) เครื่องใน (ข้อ 9) ชี้ถึงส่วนต่างๆ ที่อยู่ภายในพระคริสต์ ซึ่งครอบคลุมถึง ความคิด อารมณ์ ความตั้งใจ และพระทัยของพระองค์พร้อมด้วยการใช้งานทั้งหมดของส่วนต่างๆ เหล่านี้ และโคนขา (ข้อ 9) เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการประพฤติตนของพระคริสต์.

ลวต. 1:9 1 การล้างเครื่องในและโคนขาของสัตวบูชาไม่ได้หมายความว่า พระคริสต์สกปรก ตรงกันข้าม นี่บ่งชี้ว่า ส่วนต่างๆ ทางภายในของพระคริสต์และการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวันของพระองค์ถูกชำระโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ตลอดเวลา (ซึ่งมีแบบเล็งโดยน้ำ — ยฮ.7:38–39) ทำให้พระองค์ถูกรักษาไว้ให้ปราศจากมลทินที่มาจากการติดต่อกับเรื่องราวและสิ่งของฝ่ายโลก.
ถ้าจะนำพระคริสต์ถวายแด่พระเจ้าเป็นเครื่องบูชาเผาของเรา เราจึงต้องประสบการณ์พระองค์โดยอยู่ในประสบการณ์ทั้งหลายของพระองค์ และถวายพระองค์แด่พระเจ้าตามประสบการณ์ที่เรามีต่อพระองค์ (1ปต.2:5; ฮร.13:15). โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เราต้องประสบการณ์ในการถูกฆ่า (รม.8:36; 2กธ.4:11) การถูกถลกหนัง (มธ.5:11; กจ.24:5–6; 2กธ.6:8; 12:16–18) และการถูกสับเป็นท่อนๆ ของพระองค์ (1กธ.4:13). เรายังต้องประสบการณ์พระองค์ในพระปัญญาของพระองค์ (1กธ.1:24, 30; 2:7; กซ.1:26–27) ในการที่พระองค์ทรงเป็นที่ชอบพระทัยของพระเจ้า (2กธ.5:9; ฆต.1:10; รม.14:18) ในส่วนต่างๆ ทางภายในของพระองค์ (ฟป.2:5; 1กธ.2:16ข; 16:24; ฟป.1:8; 2กธ.11:10) ในการประพฤติของพระองค์ (มธ.11:29; อฟ.4:20; 1กธ.11:1; 1ปต.2:21) และในการที่พระองค์ถูกคุ้มครองรักษาโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ให้พ้นจากการถูกแปดเปื้อนด้วยมลทิน (1กธ.6:11; ตต.3:5). การที่เราประสบการณ์พระคริสต์ในบรรดาประสบการณ์ทั้งหลายของพระองค์นั้น ไม่ใช่การเลียนแบบพระคริสต์ทางภายนอก แต่เป็นการดำเนินชีวิตพระองค์ในชีวิตประจำวันของเรา (ฆต.2:20; ฟป.1:21). เราจะถวายพระคริสต์เป็นเครื่องบูชาเผาได้อย่างไร แท้ที่จริงคือนิทรรศการและการหวนระลึกประสบการณ์ที่เรามีต่อพระคริสต์ในชีวิตประจำวัน (ดูข้อ 14 คำอธิบาย 1).

ลวต. 1:9 2 ภาษาเดิมหมายถึง ทำให้ลอยขึ้นในควัน. คำนี้ใช้ในลักษณะเผา (ถวาย) เครื่องบูชาเผาและเครื่องหอม.

ลวต. 1:9 3 ไฟเป็นเครื่องหมายเล็งถึง พระเจ้าที่บริสุทธิ์ (ฮร.12:29) ไฟสำหรับเครื่องบูชาเผาไม่ได้มีไว้เพื่อการพิพากษา แต่เพื่อเป็นที่ยินดีรับไว้โดยพระเจ้า. ไฟนี้ต้องลุกโชนทั้งวันทั้งคืน (6:9, 12–13).

ลวต. 1:9 ก อซด.29:18, 25, 41; ลวต.2:2, 9; 3:5, 16; เทียบ ยนซ.8:21; อฟ.5:2

ลวต. 1:9 4ก ในฐานะเครื่องบูชาเผา พระคริสต์ทรงดำเนินชีวิตเพื่อความอิ่มหนำของพระเจ้าโดยเด็ดขาด (ยฮ.5:30; 6:38; 8:29) ซึ่งก็คือชีวิตที่สะอาดบริสุทธิ์ ปราศจากองค์ประกอบที่ตกต่ำ ข้อบกพร่องหรือความบาป (ยฮ.14:30; ลก.23:14; 2กธ.5:21; ฮร.4:15; 1ปต.1:19; 2:22). การดำเนินชีวิตเช่นนี้คือกลิ่นหอมอันเป็นที่พอพระทัยคือสุคนธรสที่ลอยขึ้นสู่เบื้องพระพักตร์พระเจ้า เพื่อความชื่นชมยินดีและอิ่มหนำของพระเจ้า.

ลวต. 1:12 1 เครื่องบูชาเผาชนิดนี้ไม่ได้ถูกถลกหนัง นี่แสดงว่าผู้ถวายไม่ได้ประสบการณ์พระคริสต์ในการถอดทิ้งไปซึ่งการสำแดงทางภายนอกของคุณธรรมแห่งสภาพมนุษย์ของพระองค์ (ดู ข้อ 6 คำอธิบาย 1; ข้อ 9 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 2).

ลวต. 1:14 1 การถวายเครื่องบูชาเผาที่กระโจมประชุมเป็นแบบเล็งถึงการนำพระคริสต์ถวายแด่พระเจ้าในการประชุมของคริสตจักร. เครื่องบูชาเผาชนิดต่างๆ (ข้อ 3–9, 10–13, 14–17) มีความแตกต่างทั้งในขนาดและในวิธีการถวาย. ความแตกต่างของเครื่องบูชาเผาในขนาด ไม่ได้หมายความว่าตัวของพระคริสต์เองมีความแตกต่างอะไร แต่เป็นเครื่องหมายเล็งว่า ผู้ถวายมีประสบการณ์ต่อความเข้าใจ การรู้จัก และความชื่นชอบต่อพระคริสต์ในระดับที่แตกต่างกัน. เครื่องบูชาเผาสองชนิดแรก คือโคกับแกะหรือแพะ ถูกถวายในวิธีเดียวกันผู้ถวายเป็นคนที่ตระเตรียมเครื่องบูชาให้เรียบร้อยส่วนการใช้งานของปุโรหิตคือเพียงเอาเลือดประพรมบนและรอบแท่นบูชาและวางท่อนเนื้อของเครื่องบูชาลงบนไฟ. อย่างไรก็ตามสำหรับเครื่องบูชาชนิดที่สาม ผู้ถวายเพียงนำเครื่องบูชามาที่กระโจมประชุม ปุโรหิตจะจัดการเรื่องอื่นๆ ให้ทั้งหมด. ผู้ถวายโค หรือแกะหรือแพะ เป็นเครื่องหมายเล็งถึงผู้เชื่อที่สุกงอมซึ่งมีประสบการณ์และความชื่นชอบต่อพระคริสต์อย่างลึกซึ้งและละเอียดอ่อนและมีความสามารถฝ่ายวิญญาณในการถวายพระคริสต์ในวิธีที่ผ่านขั้นตอน. ส่วนคนที่ถวายนกเขาและนกพิราบเป็นเครื่องหมายเล็งถึงผู้เชื่อที่เยาว์วัยฝ่ายวิญญาณ ซึ่งมีประสบการณ์และความชื่นชอบต่อพระคริสต์อย่างมีขอบเขตจำกัด.

ลวต. 1:14 ก ลวต.5:7; 12:8; 14:22, 30; 15:14, 29; ลก.2:24; เทียบ มธ.21:12; มก.11:15

ลวต. 1:16 ก ลวต.4:12; 6:10–11; 16:27; เทียบ ฮร.13:11–14

ลวต. 1:16 1 ดู 6:10 คำอธิบาย 1.

ลวต. 1:17 ก เทียบ ยนซ.15:10