ดานิเอล บทที่ 11

ดนอ. 11:1 1 ผู้ส่งสารซึ่งเป็นทูตสวรรค์ในบทที่ 10; ดู 10:11 คำอธิบาย 1.

ดนอ. 11:1 ก ดนอ.5:31; 9:1

ดนอ. 11:2 1 เนื้อหาของนิมิตในบทนี้เกี่ยวข้องกับชะตากรรมของอิสราเอล ตั้งแต่ช่วงปลายของอาณาจักรเปอร์เซียจนถึงช่วงสามปีครึ่งสุดท้ายของยุคปัจจุบัน และยังครอบคลุมไปถึงยุคของอาณาจักรและโลกนิรันดร์ด้วย ทั้งหมดนี้เป็นความจริงที่ถูกจารึกไว้ในหนังสือแห่งหลักความจริง (10:21) ซึ่งผู้ส่งสารที่เป็นทูตสวรรค์ได้บอกแก่ดานิเอล (11:2—12:13). นิมิตในบทนี้ให้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับจักรวรรดิเปอร์เซีย, จักรวรรดิกรีก และจักรวรรดิโรมัน จนกระทั่งถึงช่วงสุดท้ายของจักรวรรดิโรมันภายใต้การปกครองของผู้ต่อต้านพระคริสต์ในช่วงสามปีครึ่งสุดท้ายของยุคนี้ (ดู 2:32 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 2).

ดนอ. 11:2 ก ดนอ.8:4

ดนอ. 11:2 2 หรือ กรีก.

ดนอ. 11:3 ก ดนอ.7:6; 8:5-8, 21

ดนอ. 11:3 1ก หรือ อเล็กซานเดอร์มหาราช (8:5-8ก, 20-21; 7:5-6ก) กษัตริย์แห่งกรีกผู้ได้ปราบเปอร์เซียให้พ่ายแพ้ไปเมื่อประมาณ 333 ปีก่อนคริสตศักราช.

ดนอ. 11:4 1 ไม่นานหลังจากที่อเล็กซานเดอร์มหาราชปราบอาณาจักรเปอร์เซียให้พ่ายแพ้ เขาก็สิ้นชีวิต และอาณาจักรของเขาก็ถูกแบ่งออกเป็นสี่อาณาจักร ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของแม่ทัพทั้งสี่ของเขา (8:8ข, 22; 7:6ข). ในบรรดาอาณาจักรทั้งสี่นั้น อียิปต์และซีเรียได้ทำสงครามกันไปมาผ่านดินแดนอิสราเอล. ในที่สุด บทนี้ได้เน้นถึงอาณาจักรและความชั่วร้ายของกษัตริย์สององค์ คือ อันติโอคัส เอพิฟาเนส กษัตริย์องค์หนึ่งทางทิศเหนือ (ข้อ 21-35) และผู้ต่อต้านพระคริสต์ กษัตริย์แห่งจักรวรรดิโรมันที่ได้รับการฟื้นสภาพ (ข้อ 36-45).

ดนอ. 11:4 ก ดนอ.8:8, 22

ดนอ. 11:4 2 แปลตามตรงคือ คนเหล่านี้.

ดนอ. 11:5 1 ข้อ 5-20 กล่าวถึงสงครามที่เกิดขึ้นไปมาระหว่างกษัตริย์ทางทิศใต้ (อียิปต์) กับกษัตริย์ทางทิศเหนือ (ซีเรีย). ขณะที่กษัตริย์ทั้งสองทำสงครามกันนั้น กองทัพของพวกเขาต้องเคลื่อนผ่านอิสราเอล. ด้วยเหตุนี้ อิสราเอลจึงตกอยู่ในความทุกข์ลำบาก (10:1).

ดนอ. 11:6 1 แปลตามตรงคือ แขน.

ดนอ. 11:9 1 แปลตามตรงคือ เขา.

ดนอ. 11:10 1 แปลตามตรงคือ เขา.

ดนอ. 11:11 1 แปลตามตรงคือ เขา.

ดนอ. 11:11 2 แปลตามตรงคือ เขา.

ดนอ. 11:12 1 แปลตามตรงคือ เขา.

ดนอ. 11:15 1 คำพยากรณ์ในข้อ 15-19 กล่าวถึงอันติโอคัสมหาราช (Antiochus the Great) ผู้เป็นบิดาของ อันติโอคัส เอพิฟาเนส (Antiochus Epiphanes) ซึ่งได้ปราบอียิปต์ให้พ่ายแพ้ไปเมื่อ 200 ปีก่อนคริสตศักราช และในที่สุดก็ถูกสังหารระหว่างการกบฏเมื่อ 187 ปีก่อนคริสตศักราช.

ดนอ. 11:16 1 แปลตามตรงคือ เขา.

ดนอ. 11:16 ก ดนอ.8:9

ดนอ. 11:16 2ก หรือ ดินแดนอิสราเอล.

ดนอ. 11:17 1 แปลตามตรงคือ สิ่งที่เที่ยงตรง.

ดนอ. 11:17 2 แปลตามตรงคือ เขา.

ดนอ. 11:18 1 หรือ เกาะต่างๆ และชายฝั่งของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน.

ดนอ. 11:19 1 แปลตามตรงคือ เขา.

ดนอ. 11:20 1 หรือ ยูเดีย หรือกล่าวให้เจาะจงยิ่งขึ้นคือ กรุงเยรูซาเล็ม.

ดนอ. 11:21 ก ดนอ.7:8; 8:9, 23, 25

ดนอ. 11:21 1ก หรือ อันติโอคัส เอพิฟาเนส. ข้อ 21-35 และ 8:23-25 บรรยายถึงอาณาจักรและความชั่วร้ายของอันติโอคัส เอพิฟาเนส ในฐานะกษัตริย์องค์หนึ่งทางทิศเหนือ. เขาได้ถูกเน้นย้ำเป็นพิเศษในบทนี้ เพราะในฐานะที่เป็นแบบเล็งที่ครบบริบูรณ์ของผู้ต่อต้านพระคริสต์นั้น เขาได้สร้างความเสียหายและทำให้พระวิหารเป็นมลทินอย่างมาก (ข้อ 31).

ดนอ. 11:22 1 หรือ เจ้านายผู้เป็นพันธมิตรกับเขา.

ดนอ. 11:23 ก ดนอ.8:25

ดนอ. 11:27 ก ดนอ.8:17; มธ.24:6

ดนอ. 11:28 1 แปลตามตรงคือ เขา.

ดนอ. 11:30 ก อฤธ.24:24; ยรม.2:10

ดนอ. 11:30 1ก หรือ ไซปรัส แต่คำนี้น่าจะใช้โดยทั่วไป เพื่อชี้ถึงดินแดนทั้งหมดรอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน.

ดนอ. 11:31 1 กองทัพของอันติโอคัส เอพิฟาเนสได้ลบหลู่สถานที่บริสุทธิ์ ยกเลิกเครื่องสัตวบูชาประจำวัน และตั้งสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนซึ่งก่อให้เกิดการรกร้างขึ้น. การถวายเครื่องสัตวบูชา, การรับพิธีสุหนัต และการถือรักษาวันซะบาโตนั้นถูกห้ามโดยเด็ดขาด. อันติโอคัส เอพิฟาเนสถึงกับตั้งแท่นบูชาแด่เทพซูส (Zeus) บนแท่นเครื่องบูชาเผาในพระวิหาร. นอกจากนี้ เขายังตั้งรูปเคารพของตนเองไว้ในพระวิหาร, ถวายสุกรบนแท่นบูชา และประพรมเลือดของมันในพระวิหาร. เขาบังคับพลไพร่บริสุทธิ์ให้กราบไหว้รูปเคารพและกินเนื้อสุกร อีกทั้งล่อลวงชายหนุ่มให้กระทำการล่วงประเวณีภายในพระวิหาร. ในความชั่วร้ายทั้งปวงนี้ อันติโอคัส เอพิฟาเนสเป็นแบบเล็งของผู้ต่อต้านพระคริสต์ ผู้ซึ่งจะปรากฏขึ้นในสัปตสุดท้ายของเจ็ดสิบสัปต (9:27; วว.13:1-7) ดู 9:27 คำอธิบาย 1.
ถ้าว่าตามหนังสือดานิเอล ปฏิมากรใหญ่รูปมนุษย์ใน 2:31-45 ได้ทำลายและทำให้พระวิหารของพระเจ้าเป็นมลทินถึงสี่ครั้ง. ครั้งแรกโดยศีรษะ คือนะบูคัศเนซัร (1:1-2; 2คนก.36:18-19) ครั้งที่สองโดยอันติโอคัส เอพิฟาเนส พงศ์พันธุ์ของหนึ่งในสี่นายพลของจักรวรรดิกรีกของอเล็กซานเดอร์มหาราช (8:9-14; 11:31-32) ครั้งที่สามโดยติตัส เจ้าชายแห่งจักรวรรดิโรมัน ใน ค.ศ. 70 (9:26; มธ.24:2) และครั้งที่สี่โดยผู้ต่อต้านพระคริสต์ ผู้เป็นส่วนหนึ่งของนิ้วเท้าสิบนิ้วของจักรวรรดิโรมันที่ได้รับการฟื้นสภาพ ในช่วงกลางของเจ็ดปีสุดท้ายของยุคนี้ (9:27; 12:7, 11). เหตุการณ์ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่า ศูนย์กลาง, จุดหมาย และเป้าหมายของการต่อสู้ของซาตานกับพระเจ้านั้นมีความเกี่ยวข้องกับพระวิหาร ซึ่งก่อนอื่นเป็นแบบเล็งของพระคริสต์ในฐานะที่ทรงเป็นการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้า (ยฮ.2:19-21) และต่อมายังเป็นแบบเล็งของคริสตจักร ซึ่งก็คือพระกายของพระคริสต์อันเป็นการขยายใหญ่ขึ้นของพระคริสต์ (1กธ.3:16-17; อฟ.2:20-22). พระเจ้าทรงปรารถนาจะมีสถานที่แห่งหนึ่งบนแผ่นดินโลก ซึ่งพลไพร่ของพระองค์สามารถนมัสการพระองค์ได้ เพื่อเป็นพยานว่าพระองค์ยังทรงมีสิทธิประโยชน์บนแผ่นดินโลกนี้ แต่ซาตานก็พยายามต่อสู้อยู่เสมอเพื่อทำลายสถานที่นั้น (เทียบ มธ.16:18; ยฮ.2:19). ท้ายที่สุดดังที่เปิดเผยไว้ในพันธสัญญาใหม่ ซาตานจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง (วว.20:10) และคริสตจักรในฐานะพระนิเวศน์ของพระเจ้า (1ตธ.3:15; 1ปต.2:5) ซึ่งเป็นการผสมกลมกลืนระหว่างพระเจ้ากับพลไพร่ที่พระองค์ทรงไถ่ไว้จะได้รับการก่อสร้างขึ้นอย่างครบบริบูรณ์ในการเป็นขึ้นของพระคริสต์ และจะสำเร็จสุดยอดเป็นกรุงเยรูซาเล็มใหม่ ซึ่งจะเป็นศูนย์กลางของฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ไปตราบชั่วนิรันดร์ (วว.21—22).

ดนอ. 11:31 ก ดนอ.8:11; 12:11

ดนอ. 11:31 ข ดนอ.8:13; 9:27; 12:11; มธ.24:15; มก.13:14; วว.13:4, 14

ดนอ. 11:31 2ข เทียบ มธ.24:15 คำอธิบาย 2.

ดนอ. 11:32 1 ชี้ถึงยูดาส มัคคาบี (Judas Maccabeus) และพลไพร่ของเขา ซึ่งได้รับการหนุนใจและเพิ่มกำลังโดยพระคำนี้ที่อยู่ในหนังสือดานิเอล ให้ลุกขึ้นกระทำการต่อต้านอันติโอคัส เอพิฟาเนส. พวกมัคคาบีได้เอาชนะเขาและชำระพระวิหารให้บริสุทธิ์. ดู 8:14 คำอธิบาย 1 กับ 2.

ดนอ. 11:33 1 หรือ อาจารย์ของพลไพร่. ใช้เหมือนกันจนจบหนังสือ. อันติโอคัส เอพิฟาเนสได้ข่มเหงและสังหารชาวยิวที่เสียสละเพื่อพระเจ้า (ข้อ 33-35). ในเรื่องนี้ เขาก็เป็นแบบเล็งถึงผู้ต่อต้านพระคริสต์ ซึ่งจะข่มเหงและฆ่าพลไพร่ของพระเจ้าในช่วงสุดปลายของยุคนี้ (วว.13:7 และคำอธิบาย).

ดนอ. 11:35 ก ดนอ.12:10; 1ปต.1:7

ดนอ. 11:35 1 แปลตามตรงคือ พวกเขา.

ดนอ. 11:35 ข ดนอ.8:17; มธ.24:6

ดนอ. 11:36 ก ดนอ.7:8, 25; 8:11, 23, 25; 2ธซ.2:4; วว.13:5-6

ดนอ. 11:36 1ก ดู 2ธซ.2:4 คำอธิบาย 1. ข้อ 21–35 ชี้ถึงอันติโอคัส เอพิฟาเนส ซึ่งเป็นแบบเล็ง ส่วนข้อ 36–45 ชี้ถึงผู้ต่อต้านพระคริสต์ ซึ่งเป็นการสำเร็จเป็นจริง (เทียบ 9:26–27). ในบทนี้ มีช่องว่างในบทบันทึกของประวัติศาสตร์ นับตั้งแต่การสิ้นสุดการปกครองของผู้สืบทอดทั้งสี่ของอเล็กซานเดอร์มหาราช (ตั้งแต่ราวครึ่งหลังของศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตศักราช คือช่วงเวลาที่จักรวรรดิโรมันขึ้นมาแทนที่อาณาจักรกรีก และกลายเป็นมหาอำนาจของโลกที่จะมาสิ้นสุดยุคปัจจุบันนี้) ไปจนถึงช่วงสามปีครึ่งสุดท้ายของยุคปัจจุบัน. ช่องว่างของกาลเวลานี้ก็คือ ยุคคริสตจักรแห่งข้อลับลึก (อฟ.3:3–11; 5:32).

ดนอ. 11:37 ก ยซย.14:13; 2ธซ.2:4

ดนอ. 11:41 1 หรือ ดินแดนอิสราเอล.

ดนอ. 11:41 ก ดนอ.11:16

ดนอ. 11:41 ข ยซย.11:14

ดนอ. 11:43 1 หรือ ชาวเอธิโอเปีย.

ดนอ. 11:45 ก ดนอ.11:16, 24; บพส.48:2; เทียบ 2ธซ.2:4

ดนอ. 11:45 1ก ชี้ถึงซีโอน ที่ซึ่งกรุงเยรูซาเล็มตั้งอยู่.

ดนอ. 11:45 2 ผู้ต่อต้านพระคริสต์จะมาถึงจุดจบของมันเมื่อพระคริสต์ในฐานะหินที่ถูกตัดออกมามิใช่ด้วยมือมนุษย์เสด็จมาพร้อมกับเจ้าสาวของพระองค์ เพื่อบดขยี้ปฏิมากรใหญ่รูปมนุษย์ตั้งแต่นิ้วเท้าจนถึงศีรษะ (2:24-35 และคำอธิบาย).

ดนอ. 11:45 ข 2ธซ.2:8; วว.19:20