ดานิเอล บทที่ 1

ดนอ. 1:1 1 หนังสือดานิเอลเกี่ยวข้องกับชะตากรรมของอิสราเอลที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้ คือเนื้อหาของเจ็ดสิบสัปต (9:24-27) อีกทั้งยังเกี่ยวข้องกับการปกครองของมนุษย์ตั้งแต่นิมโรดจนถึงผู้ต่อต้านพระคริสต์ด้วย. เนื่องจากอิสราเอลและการปกครองของมนุษย์ล้วนมีเพื่อพระคริสต์ ดังนั้นหนังสือเล่มนี้จึงเปิดเผยถึงแง่มุมบางด้านของพระคริสต์ ผู้ทรงเป็นศูนย์กลางและเส้นรอบวง เป็นทั้งศูนย์กลางและการแพร่หลายแห่งการเคลื่อนไหวของพระเจ้า. โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หนังสือเล่มนี้เปิดเผยถึงการตายของพระคริสต์ (9:25-26), การปรากฏของพระองค์ในการเสด็จมาครั้งที่สอง (2:34-35, 45), การที่พระองค์ทรงได้รับอำนาจครอบครองและอาณาจักร (7:13-14), การที่พระองค์ทรงเป็นสหายของพยานบุคคลผู้ทนทุกข์ของพระเจ้า (3:23-25) และความประเสริฐเลิศของพระองค์ (10:4-9).
แนวคิดศูนย์กลางของหนังสือดานิเอลคือการปกครองของสวรรค์ทั้งหลาย (4:26) หรือ การปกครองของพระเจ้าแห่งสวรรค์ทั้งหลาย (2:37, 44) เหนือการปกครองทั้งปวงของมนุษย์บนแผ่นดินโลกนั้นสอดคล้องกับแผนการบริหารที่นิรันดร์ของพระเจ้า เพื่อพระคริสต์จะมาสิ้นสุดสิ่งทรงสร้างเก่าเพื่อการเริ่มต้นแห่งการเกิดใหม่ของสิ่งทรงสร้างใหม่ และเพื่อจะทรงทุบทำลายและบดขยี้การรวบยอดแห่งการปกครองของมนุษย์ และก่อตั้งอาณาจักรที่นิรันดร์ของพระเจ้า.

ดนอ. 1:1 ก 2พกษ.24:1; 2คนก.36:6

ดนอ. 1:2 ก 2คนก.36:7; ยรม.27:19-20; ดนอ.5:2-3

ดนอ. 1:2 ข ยนซ.10:10; 11:2; ยซย.11:11; ซคย.5:11

ดนอ. 1:2 1ข ต้นกำเนิดของบาบิโลนคือบาเบลในดินแดนซีนาร ซึ่งก็คือเคเซ็ด (ยนซ.11:2, 9, 28; ดนอ.1:1-2, 4). การที่ชนชาติอิสราเอลถูกจับไปเป็นเชลยยังบาบิโลนนั้นหมายความว่าพวกเขาถูกจับกลับไปยังสถานที่แห่งการกราบไหว้รูปเคารพ (ยรม.50:1, 38) หรือกลับไปยังบาเบล อันเป็นสถานที่ดั้งเดิมที่อับราฮามบรรพบุรุษของพวกเขาเคยกราบไหว้รูปเคารพที่นั่น (ยฮซ.24:2-3). พระเจ้าได้ทรงเรียกอับราฮามออกจากเคเซ็ดมายังคะนาอันเพื่อนมัสการพระเจ้า (กจ.7:2-4). เช่นนี้ การนมัสการพระเจ้าเพียงองค์เดียวซึ่งได้สูญหายไปเนื่องจากการตกต่ำของอาดามจึงได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง (ยนซ.12:5-8). ในที่สุด เนื่องจากการตกต่ำของพลไพร่ของพระเจ้า พวกเขาจึงถูกนำกลับไปยังสถานที่เดียวกันนั้นเอง ซึ่งเป็นสถานที่ที่อับราฮามเคยถูกเรียกให้ออกจากที่นั่น. ดู ยรม.50:1 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 1 และข้อ 15 คำอธิบาย 1.

ดนอ. 1:2 2 ในการถูกกวาดไปเป็นเชลยยังบาบิโลน ภาชนะบางส่วนในพระวิหารของพระเจ้าถูกนำไปยังดินแดนซีนาร และภาชนะเหล่านี้ถูกนำไปไว้ในวิหารของรูปเคารพ (2คนก.36:6-7) ซึ่งได้ทำให้พยานของผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรในการนมัสการพระยะโฮวาผู้เป็นพระเจ้าองค์เดียวนั้นถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง.

ดนอ. 1:3 1 หนังสือดานิเอลเป็นหนังสือแห่งการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์เกี่ยวกับแผนการบริหารของพระเจ้า (ดู 1ตธ.1:4 คำอธิบาย 3 ย่อหน้า 1). ในบทที่ 1—6 หนังสือเล่มนี้ไม่ได้นำเสนอแผนการบริหารของพระเจ้าในรูปแบบของศาสนศาสตร์หรือคำสอน แต่ในรูปแบบของกรณีตัวอย่างหกเรื่องที่ต่อเนื่องกัน เพื่อแสดงให้เห็นว่าแผนการบริหารของพระเจ้าคืออะไร และแผนการบริหารของพระเจ้าจะสำเร็จลุล่วงได้อย่างไร.

ดนอ. 1:3 ก เทียบ 2พกษ.20:17-18; ยซย.39:7

ดนอ. 1:4 ก ดนอ.1:17; เทียบ 1พกษ.3:12; กจ.7:22

ดนอ. 1:4 1 หรือ ภาษาถิ่นหนึ่งของชาวอัคคาเดียนที่พวกนักปราชญ์แห่งบาบิโลนใช้กัน (เทียบ 2:2).

ดนอ. 1:5 1 การล่อลวงที่เป็นฝ่ายมารของนะบูคัศเนซัรในขั้นแรกคือการหลอกล่อดานิเอลและสหายทั้งสามคนของเขาให้เป็นมลทินโดยการกินอาหารที่ไม่สะอาดของกษัตริย์ เพราะเป็นอาหารที่ได้เซ่นไหว้รูปเคารพ. พวกเขาทั้งสี่คืออนุชนที่โดดเด่นซึ่งเป็นลูกหลานของพลไพร่ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรแต่ได้พ่ายแพ้ไป. อาหารชั้นสูงของกษัตริย์นั้นเป็นสิ่งที่เป็นมลทินและไม่สะอาด เพราะได้ถูกเซ่นไหว้แก่พระของนะบูคัศเนซัรแล้ว. การที่ดานิเอลและสหายของเขากินอาหารนั้นย่อมเป็นการรับเอาความมลทินเข้าไป, รับเอารูปเคารพเข้าไป และด้วยเหตุนี้จึงกลายเป็นหนึ่งกับซาตาน (เทียบ 1กธ.10:19-21). ในหลักการแล้ว นี่เป็นการล่อลวงให้กินต้นไม้แห่งความรู้ดีและชั่ว ซึ่งทำให้มนุษย์เข้าสนิทกับซาตาน (เทียบ ยนซ.3:1-6). เมื่อดานิเอลและสหายของเขาปฏิเสธที่จะกินอาหารที่ไม่สะอาดของนะบูคัศเนซัร และเลือกที่จะกินผักแทน (ข้อ 8-16) ในหลักการแล้ว พวกเขาก็ได้ปฏิเสธละทิ้งต้นไม้แห่งความรู้ดีและชั่ว และเลือกรับเอาต้นไม้แห่งชีวิต ซึ่งทำให้พวกเขาเป็นหนึ่งกับพระเจ้า (เทียบ ยนซ.2:9, 16-17).

ดนอ. 1:5 2 แปลตามตรงคือ ของพวกเขา ชี้ถึงปี.

ดนอ. 1:5 ก ดนอ.1:19; 1ซมอ.16:21-22; 1พกษ.10:8

ดนอ. 1:6 ก ยอค.14:14; 28:3

ดนอ. 1:6 1ก ในการล่อลวงที่เป็นฝ่ายมารซึ่งนะบูคัศเนซัรกระทำต่อดานิเอลกับเหล่าสหายของเขา ท่านยังเปลี่ยนชื่อของพวกเขา จากชื่อที่บ่งชี้ว่าพวกเขาเป็นของพระเจ้า ไปเป็นชื่อที่ทำให้พวกเขาเป็นหนึ่งกับรูปเคารพ (ข้อ 6-7). ชื่อ ดานิเอล ซึ่งแปลว่า “พระเจ้าทรงเป็นผู้พิพากษาของข้าพเจ้า” ถูกเปลี่ยนไปเป็น เบละตะซาซัร ซึ่งหมายถึง “เจ้าชายแห่งเทพเบล” หรือ “ผู้ที่เทพเบลโปรดปราน” (ยซย.46:1); ชื่อ ฮะนันยา ซึ่งแปลว่า “ยะโฮวาทรงประทานโดยพระคุณ” หรือ “ได้รับพระคุณของยะโฮวา” ถูกเปลี่ยนไปเป็น ซัดรัค ซึ่งหมายถึง “ได้รับการฉายส่องโดยเทพสุริยัน”; ชื่อ มิซาเอล ซึ่งแปลว่า “ผู้ใดเป็นอย่างที่พระเจ้าทรงเป็น?” ถูกเปลี่ยนไปเป็น เมเซ็ค ซึ่งหมายถึง “ผู้ใดอาจเปรียบเหมือนเทพีเซ็ค?” และชื่อ อะซาระยา ซึ่งแปลว่า “ยะโฮวาได้ทรงช่วยเหลือ” ถูกเปลี่ยนไปเป็น อะเบ็ดนะโค ซึ่งหมายถึง “ผู้รับใช้ที่สัตย์ซื่อของนะโคเทพอัคคี.

ดนอ. 1:7 ก ดนอ.4:8; 5:12

ดนอ. 1:7 ข ดนอ.2:49; 3:12

ดนอ. 1:8 1 ดานิเอลสู้รบโดยเผชิญหน้ากับการล่อลวงของมารด้วยการปฏิเสธอย่างกล้าหาญ (ข้อ 8-13). พระเจ้าทรงนับถือการสู้รบของดานิเอล (ข้อ 14-20) และดานิเอลกับสหายของเขาก็ได้กลายเป็นผู้มีชัยชนะท่ามกลางคนที่เหลืออยู่ของผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรแต่กลับได้พ่ายแพ้ไป. เนื่องจากผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรถูกจับไปเป็นเชลยในบาบิโลน ทางภายนอกดูราวกับว่าพระเจ้าทรงพ่ายแพ้ไปในเรื่องสิทธิประโยชน์ของพระองค์บนแผ่นดินโลก แต่แท้จริงแล้ว พระองค์ทรงรักษาการนมัสการและพยานของพระองค์ไว้ผ่านผู้มีชัยชนะที่เป็นอนุชนเหล่านี้. ผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรนั้นพ่ายแพ้ แต่ผู้มีชัยชนะที่เป็นอนุชนเหล่านี้มีชัยชนะ. ชัยชนะของพวกเขาก็คือชัยชนะของพระเจ้า. เนื่องด้วยชัยชนะนี้ พระเจ้าจึงสามารถโอ้อวดต่อซาตานได้ว่า ในท่ามกลางบาบิโลนนั้น พระองค์ยังคงมีผู้มีชัยชนะบางคนที่มีชัยชนะเหนือกลอุบายของซาตาน. ในที่สุด พระเจ้าจึงสามารถหันเปลี่ยนยุคสมัย และนำพลไพร่ที่เหลืออยู่ของพระองค์ ซึ่งถูกจับไปเป็นเชลยกลับมายังดินแดนคะนาอันได้ ผ่านผู้มีชัยชนะท่ามกลางผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรซึ่งถูกจับไปเป็นเชลย ดังเช่นดานิเอลและสหายของเขา (ดู 1 พกษ.19:18 คำอธิบาย 1).

ดนอ. 1:8 ก กจ.15:20; เทียบ ยอค.4:14; กจ.10:14

ดนอ. 1:9 ก เทียบ ยนซ.39:21; อษร.7:28; นฮย.1:11; บพส.106:46; สภษ.16:7

ดนอ. 1:12 ก ยนซ.24:55; ยรม.42:7; วว.2:10

ดนอ. 1:17 ก 1พกษ.3:12; กจ.7:22

ดนอ. 1:17 ข ยนซ.41:15-16; อฤธ.12:6; 2คนก.26:5; ดนอ.5:11-12, 14; 10:1

ดนอ. 1:21 1 พระเจ้าทรงอวยพรดานิเอลให้มีอายุยืนยาว เพื่อให้เขามีชีวิตอยู่ตลอดช่วงเวลาแห่งการเป็นเชลยเจ็ดสิบปี (ยรม.25:11) และได้เห็นการปลดปล่อยและการกลับคืนของเหล่าเชลย ซึ่งเริ่มขึ้นตั้งแต่ปีแรกแห่งรัชกาลของไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย ภายหลังการล่มสลายของบาบิโลน (ข้อ 21; 6:28; อษร.1:1-5).

ดนอ. 1:21 ก ดนอ.6:28; 10:1; 2คนก.36:22; อษร.5:13; ยซย.44:28