ยะเอศเคล บทที่ 17

ยอค. 17:2 ก ยอค.2:1

ยอค. 17:3 ก เทียบ ยอค.17:12

ยอค. 17:3 1ก หรือ นะบูคัศเนซัรกษัตริย์แห่งบาบิโลน (ข้อ 12).

ยอค. 17:3 ข 2พกษ.24:12

ยอค. 17:4 1 หรือ ยะโฮยาคินกษัตริย์แห่งยูดา.

ยอค. 17:7 1 หรือ ฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ (ข้อ 15).

ยอค. 17:7 ก เทียบ ยอค.17:15

ยอค. 17:12 ก ยอค.2:5

ยอค. 17:12 ข ยอค.17:3; 2พกษ.24:11-16

ยอค. 17:12 1 หรือ ยะโฮยาคินกษัตริย์แห่งยูดา.

ยอค. 17:13 1 หรือ ซิดคียา ผู้ที่นะบูคัศเนซัรได้แต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์แทนที่ยะโฮยาคิน (2พกษ.24:17).

ยอค. 17:13 ก 2พกษ.24:17

ยอค. 17:15 ก 2พกษ.24:20; 2คนก.36:13

ยอค. 17:16 ก ยรม.32:5; 34:3; 52:11; ยอค.12:13

ยอค. 17:21 1 ต้นฉบับโบราณบางฉบับอ่านว่า ผู้ที่หลบหนี.

ยอค. 17:21 ก ยอค.12:14

ยอค. 17:22 1 ดู 3:17 คำอธิบาย 1. ในข้อ 3–4 และ 22–23 วงศ์วานของดาวิด ซึ่งเป็นครอบครัวของกษัตริย์นั้นถูกเปรียบเหมือนต้นสนสีดาร์. ก่อนอื่น กิ่งหนึ่งของต้นนี้ คือยะโฮยาคินได้ถูกตัดทิ้ง (ข้อ 3–4, 12; 2คนก.36:8ข–10ก). ต่อมา อีกกิ่งหนึ่ง คือซิดคียาได้ถูกตั้งขึ้น และก็ถูกตัดทิ้งเช่นกัน (ข้อ 13–21; 2คนก.36:10ข–20). ถ้าว่าตามข้อ 22–23 ยอดกิ่งอ่อนยอดหนึ่งที่อยู่บนยอดของต้นสนสีดาร์นี้ได้ถูกเด็ดออกและถูกย้ายไปปลูกบนภูเขาสูงเด่น และมันก็กลายเป็นต้นสนสีดาร์ที่งามสง่า. ยอดกิ่งอ่อนนี้คือพระคริสต์ (เทียบ ยซย.11:1). พระคริสต์ผู้ทรงบังเกิดมาเป็นพงศ์พันธุ์ของวงศ์วานดาวิดนั้น (มธ.1:1; รม.1:3) ทรงเป็นกิ่งอ่อนของต้นสนสีดาร์แห่งดาวิด. ในฐานะที่เป็นกิ่งอ่อนเช่นนี้ พระองค์ทรงถูก “เด็ดออก” โดยการถูกตรึงกางเขน. มนุษย์เป็นผู้ที่เด็ดพระองค์ผู้เป็นกิ่งอ่อนออก แต่พระเจ้าทรงทำให้พระองค์เป็นขึ้นและเสด็จสู่สวรรค์ (กจ.2:22–24, 32–36). เช่นนี้ พระเจ้าได้ทรงปลูกพระคริสต์ไว้ในที่สูง และพระคริสต์ก็ทรงกลายเป็นต้นสนสีดาร์อันสง่างาม ซึ่งคนมากมายจะได้อาศัยอยู่ใต้ร่มเงานั้น. แม้วงศ์วานของดาวิดจะถูกเด็ดออกเพราะความเสื่อมเสียของพวกเขาจนกลายเป็นที่รกร้างและต่ำต้อย แต่วันนั้นจะมาถึงเมื่อพวกเขาจะได้รับการเฟื่องฟูขึ้นในพระคริสต์ (อมศ.9:11 และคำอธิบาย). เพราะพวกเขาจะเข้าสนิทกับพระคริสต์ ดังนั้นพวกเขาจึงจะกลับมาสง่างามอีกครั้งหนึ่ง.