บทเพลงร้องทุกข์ของยิระมะยา บทที่ 4
IV. บทเพลงร้องทุกข์บทที่สี่ — บทเพลงร้องทุกข์ถึงพลไพร่ที่ถูกลงโทษ
4:1-22
4:1-22
1. พวกเขาทุกข์ยากเพราะขาดอาหารในเวลาที่ถูกล้อม
ข้อ 1-10
ข้อ 1-10
พรท.
4:1 ทองคำก็หมองไปเสียแล้วหนอ! ทองบริสุทธิ์ที่สุดก็เปลี่ยนไป! กศิลาของสถานที่บริสุทธิ์ถูกทิ้งอยู่เกลื่อนกลาดตามหัวถนนทุกสาย.
พรท.
4:2 บุตรทั้งหลายแห่งซีโอนผู้ล้ำค่าเปรียบได้กับทองคำเนื้อดีนั้น ถูกตีราคาเพียงเท่ากหม้อดินที่ทำขึ้นด้วยมือของช่างปั้นหม้อเท่านั้นหนอ.
พรท.
4:3 แม้แต่หมาในยังเอานมออกให้ลูกของมันดูด [แต่]ธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้ากลับโหดร้ายดุจนกกระจอกเทศในป่ากันดาร.
พรท.
4:4 ลิ้นของเด็กที่ยังไม่หย่านมติดแนบเพดานปากด้วยความกระหาย พวกเด็กได้ขอขนมปัง [แต่]ไม่มีผู้ใดหักให้เขา.
พรท.
4:5 พวกที่เคยรับประทานของอันโอชะกลับถูกทิ้งโดดเดี่ยวอยู่ตามถนน พวกที่เคยเติบโตขึ้นมาด้วย[ที่นอน]สีแดงเข้มกลับต้องกอดกองมูลสัตว์.
พรท.
4:6 เพราะความบาปชั่วของธิดาแห่งชนชาติข้าพเจ้านั้นใหญ่หลวงกว่าความบาปของเมืองกซะโดม ซึ่งต้องถูกคว่ำทลายลงในพริบตาเดียว โดยไม่มีมือผู้ใดได้แตะต้องเธอเลย.
พรท.
4:7 บรรดาผู้สูงศักดิ์ของซีโอนนั้นบริสุทธิ์หมดจดกว่าหิมะ และขาวสะอาดกว่าน้ำนม ร่างกายของเขาแดงยิ่งกว่าหินปะการัง เขามีรูปร่าง[งาม]ดั่งไพลิน.
พรท.
4:8 บัดนี้หน้าของเขาก็กดำยิ่งกว่า[ถ่านหิน] ไม่มีผู้ใดจำเขาได้ตามถนน หนังของเขาเหี่ยวหุ้มกระดูก และซูบราวกับไม้เสียบ.
พรท.
4:9 ผู้ที่ตายด้วยคมดาบก็ยังดีกว่าผู้ที่ตายด้วยการกันดารอาหาร ซึ่งค่อยๆ ผอมตาย 1อ่อนแรงเพราะขาดผลผลิตจากไร่นา.
พรท.
4:10 มือของหญิงที่ใจกรุณากลับเอาลูกของตัวเองมาต้มกิน ลูกถูกต้มเป็นอาหารในยามที่การทำลายล้างมาสู่ธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้า.
2. ถูกเผาผลาญด้วยพระพิโรธอันแรงกล้าของพระยะโฮวา
ข้อ 11-20
ข้อ 11-20
พรท.
4:11 พระยะโฮวาทรงระบายความโกรธกริ้วออกมาจนหมดแล้ว พระองค์ได้เทพระพิโรธอันแรงกล้า และได้ทรงจุดไฟขึ้นในซีโอน ซึ่งเผาผลาญกระทั่งฐานรากของเมืองนั้น.
พรท.
4:12 บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกและผู้ที่อาศัยทั้งปวงในโลกไม่เชื่อว่า ปรปักษ์และศัตรูจะสามารถเข้าไปในประตูทั้งหลายแห่งเยรูซาเล็ม.
พรท.
4:13 เพราะความบาปของพวกผู้เผยพระวจนะของเธอ [และเพราะ]ความบาปชั่วของพวกปุโรหิตของเธอที่ได้ทำให้กโลหิตของผู้ชอบธรรมไหลออกท่ามกลางเมืองนั้น.
พรท.
4:14 เขาทั้งหลายจึงเดินสะเปะสะปะอย่างคนตาบอดไปตามถนน ทำให้ตัวเป็นมลทินด้วยโลหิต จนไม่มีผู้ใดสามารถแตะต้องเสื้อผ้าของเขาได้.
พรท.
4:15 คนทั้งหลายร้องตะโกนใส่พวกเขาว่า ไปให้พ้น! เจ้าพวกกไม่สะอาด! ไปให้พ้น ไปให้พ้น อย่ามาถูกต้อง[ตัวข้า]! เมื่อเขาเหล่านั้นหนีและพเนจรไป ผู้คนท่ามกลางบรรดาประชาชาติก็กล่าวกันว่า พวกเขาจะค้างแรมอยู่[ที่นี่]ต่อไปไม่ได้.
พรท.
4:16 พระพิโรธของพระยะโฮวาทรงทำให้เขาทั้งหลายกระจัดกระจายไป พระองค์จะไม่ใส่พระทัยในเขาอีกเลย. พวกเขาจึงไม่นับถือพวกปุโรหิต ไม่โปรดปรานพวกผู้อาวุโส.
พรท.
4:17 ตาของพวกเราอ่อนล้า[มองหา]ความช่วยเหลือ แต่ก็ไร้ประโยชน์ ส่วนการเฝ้าคอย พวกเราเฝ้าคอยประชาชาติที่ไม่อาจช่วยเราให้รอดได้.
พรท.
4:18 พวกเขาตามล่าฝีก้าวของเรา จนเราเดินตามถนนของเราไม่ได้ จุดจบของเราใกล้เข้ามาแล้ว วันเวลาของเราก็ถึงที่สุด เพราะจุดจบของเราได้มาถึง.
พรท.
4:19 พวกที่ไล่จับพวกเราก็เร็วกว่ากนกอินทรีในท้องฟ้า พวกเขาไล่กวดเราบนภูเขา เขาซุ่มคอยจับเราในป่ากันดาร.
พรท.
4:20 ลมหายใจทางจมูกของพวกข้าพเจ้า คือผู้ที่พระยะโฮวาทรงกชโลมไว้นั้นก็ตกหลุมพรางของเขาทั้งหลายแล้ว คือผู้ที่เรากล่าวถึงว่า ภายใต้ร่มเงาของเขา เราจะดำรงชีวิตอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติได้.
3. ความหวังของพวกเขาในอนาคต
ข้อ 21-22
ข้อ 21-22
พรท.
4:21 โอ ธิดาแห่งอะโดม จงชื่นชมยินดีและเปรมปรีดิ์เถิด คือเธอผู้อาศัยอยู่ในดินแดนอูศ [แต่]จอกนั้นจะผ่านมาถึงเธอด้วย เธอจะเมา และจะเปลือยกาย.
พรท.
4:22 โอ ธิดาแห่งซีโอน 1[การลงโทษ]เพราะเหตุความบาปชั่วของเธอก็ครบแล้ว พระองค์จะไม่ทรงกวาดต้อนเธอไปเป็นเชลยอีกต่อไป. โอ ธิดาแห่งกอะโดม พระองค์จะทรงขลงโทษเพราะเหตุความบาปชั่วของเธอ พระองค์จะทรงเผยความบาปของเธอออกมา.
คำอธิบาย บทเพลงร้องทุกข์ของยิระมะยา บทที่ 4
พรท.
4:1 ก มธ.24:2, 15
พรท.
4:2 ก ยซย.30:14; ยรม.19:11; เทียบ 2กธ.4:7
พรท.
4:6 ก ยนซ.19:25
พรท.
4:8 ก พรท.5:10; ยอล.2:6; นฮม.2:10; เทียบ วว.6:5
พรท.
4:9 1 แปลตามตรงคือ ถูกแทงทะลุ.
พรท.
4:13 ก มธ.23:31, 35-37
พรท.
4:15 ก ลวต.13:45
พรท.
4:19 ก พบญ.28:49; ยรม.4:13
พรท.
4:20 ก ยรม.39:5; 52:8; ยอค.12:13
พรท.
4:22 1 หรือ เยี่ยมเยียน. ยิระมะยาได้เขียนเพลงร้องทุกข์นี้ด้วยวิธีการฝ่ายมนุษย์อย่างสิ้นเชิง. ความเห็นอกเห็นใจ, ความรัก, ความเศร้าโศก และการร้องไห้ของเขาล้วนอยู่ฝ่ายมนุษย์ทั้งสิ้น. ในที่นี้ ความรู้สึกฝ่ายมนุษย์ของเขาที่มีต่ออิสราเอลนั้นได้นำเขาเข้าสู่ความอิจฉาฝ่ายมนุษย์ที่มีต่ออะโดม. ยิระมะยารู้สึกไม่สบายใจที่อะโดมกำลังรับสุขสันติสุข ในขณะที่อิสราเอลอยู่ภายใต้การลงโทษของพระเจ้า. ดังนั้น ถ้าว่าตามความรู้สึกฝ่ายมนุษย์ของเขา เขาจึงได้ประกาศว่าพระเจ้าจะทรงลงโทษความบาปชั่วของอะโดมและเผยความบาปของพวกเขาออกมา.
พรท.
4:22 ก ยซย.40:2
พรท.
4:22 ข บพส.137:7
