บทเพลงร้องทุกข์ของยิระมะยา บทที่ 2

พรท. 2:1 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระพิโรธ ทรงใช้เมฆบังธิดาแห่งซีโอนแล้วหนอ พระองค์ได้ทรงเหวี่ยงสง่าราศีของอิสราเอลให้ตกจากฟ้าสวรรค์ถึงแผ่นดินโลก พระองค์มิได้ทรงระลึกถึงกที่รองพระบาทของพระองค์ในวันที่ทรงพระพิโรธ.

พรท. 2:2 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกลืนที่อาศัยทั้งสิ้นของยาโคบเสียแล้ว ไม่ทรงสงวนไว้ พระองค์ได้ทรงพังที่กำบังทั้งหลายของธิดาแห่งยูดาด้วยความกริ้ว. พระองค์ได้ทรงทลายที่กำบังเหล่านั้นลงถึงดิน ทรงทำให้อาณาจักรและบรรดาเจ้านายนั้นเป็นที่ลบหลู่.

พรท. 2:3 พระองค์ได้ทรงตัดบรรดาเขาของอิสราเอลให้ขาดสิ้นไปด้วยพระพิโรธอันเกรี้ยวกราดของพระองค์ พระองค์ทรงถอนพระหัตถ์เบื้องขวาจากหน้าศัตรู พระองค์ทรงเผาผลาญยาโคบดุจเปลวเพลิงที่ไหม้ไปโดยรอบ.

พรท. 2:4 พระองค์ทรงโก่งคันธนูอย่างศัตรู พระองค์ยกพระหัตถ์เบื้องขวาอย่างปรปักษ์ และได้ทรงประหารบรรดาคนที่ดวงตาของผู้คนชมชอบนั้น. ในกระโจมของธิดาแห่งซีโอน พระองค์ได้ทรงระบายพระพิโรธออกมาดุจเพลิง.

พรท. 2:5 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นดั่งกศัตรู พระองค์ทรงกลืนอิสราเอลเสีย พระองค์ทรงกลืนวังทุกแห่งของเธอ พระองค์ทรงทำลายที่กำบังของเธอ และพระองค์ทรงทวีความเศร้าโศกและการคร่ำครวญในธิดาแห่งยูดา.

พรท. 2:6 พระองค์ทรงรื้อทำลาย1ปะรำของพระองค์อย่างรุนแรงเหมือนกับ[ทำลาย]สวน ทรงทำลายสถานที่ประชุมของพระองค์ พระยะโฮวาทรงทำให้ทั้งเทศกาลเลี้ยงที่กำหนดไว้และวันซะบาโตถูกลืมเสียในซีโอน พระองค์ทรงดูหมิ่นกษัตริย์และปุโรหิตด้วยพระพิโรธอันเกรี้ยวกราดของพระองค์.

พรท. 2:7 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงละทิ้งแท่นบูชาของพระองค์ ทรงเกลียดชังสถานที่บริสุทธิ์ของพระองค์ พระองค์ทรงมอบกำแพงวังทั้งหลายไว้ในมือศัตรู. เขาทั้งหลายได้ส่งเสียงอึกทึกในพระนิเวศน์ของพระยะโฮวาเหมือนอย่างในวันเทศกาลเลี้ยงที่กำหนดไว้.

พรท. 2:8 พระยะโฮวาตั้งพระทัยแล้วที่จะทำลายกำแพงของธิดาแห่งซีโอน พระองค์ทรงขึงกเชือกวัดไว้แล้ว พระองค์มิได้ถอนพระหัตถ์จากการทำลาย พระองค์ทรงทำให้ป้อมปราการและกำแพงนั้นคร่ำครวญ ให้ทรุดโทรมร่วงโรยไปด้วยกัน.

พรท. 2:9 ประตูทั้งหลายของซีโอนทรุดลงในดินแล้ว พระองค์ได้ทรงทำลายและหักดาลประตูของเธอ กกษัตริย์และบรรดาเจ้านายแห่งซีโอนตกอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติที่ซึ่งไม่มีกฎบัญญัติ บรรดาขผู้เผยพระวจนะแห่งซีโอนก็หาได้รับนิมิตจากพระยะโฮวาอีกไม่.

พรท. 2:10 พวกผู้อาวุโสของธิดาแห่งซีโอนนั่งเงียบอยู่บนพื้นแผ่นดิน. เขาเอาผงคลีดินซัดขึ้นบนศีรษะและนุ่งห่มคาดผ้ากระสอบ. บรรดาหญิงพรหมจารีแห่งเยรูซาเล็มก็ค้อมศีรษะลงจรดดิน.

พรท. 2:11 ดวงตาข้าพเจ้าก็พร่างพรายเพราะหลั่งกน้ำตา 1จิตข้าพเจ้าก็วุ่นวาย ใจข้าพเจ้าก็ระทม เพราะความพินาศของธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้า และเพราะเด็กเล็กและเด็กที่ยังดูดนมก็เป็นลมสลบอยู่ตามถนนในเมือง.

พรท. 2:12 ขณะที่พวกเขาเป็นลมสลบดุจคนบาดเจ็บอยู่ตามถนนในเมือง เมื่อ1ชีวิตของเขาต้องสิ้นไปที่อกแม่ของเขา พวกเขาถามแม่ของตัวเองว่า ข้าวและเหล้าองุ่นอยู่ที่ไหน?

พรท. 2:13 โอ ธิดาแห่งเยรูซาเล็ม ข้าจะเอาอะไรมาเป็นพยานแก่เจ้าได้? ข้าจะเปรียบเจ้ากับอะไร? โอ ธิดาพรหมจารีแห่งซีโอน ข้าจะเทียบเจ้ากับอะไร เพื่อจะปลอบโยนเจ้าได้? เพราะรอยแตกของเจ้าใหญ่ดุจทะเล ผู้ใดจะเยียวยาเจ้าได้เล่า?

พรท. 2:14 กพวกผู้เผยพระวจนะของเจ้าได้เห็น[นิมิตที่]ไร้สาระและโง่เขลามาบอกเจ้า พวกเขาไม่ได้เผยความบาปชั่วของเจ้า เพื่อให้เจ้ากลับจากการเป็นเชลย เขากลับเห็นภาระที่ไร้สาระและ[เหตุให้เกิด]การเนรเทศมาบอกแก่เจ้า.

พรท. 2:15 ทุกคนที่ผ่านทางนั้นก็ตบมือเยาะเจ้า เขาทั้งหลายได้เย้ยหยันและสั่นศีรษะที่ธิดาแห่งเยรูซาเล็ม[ว่า] นี่หรือคือเมืองที่คนทั้งหลายได้ขนานนามว่า เป็นกความงดงามที่ครบสมบูรณ์ เป็นความยินดีของแผ่นดินโลกทั้งสิ้น?

พรท. 2:16 ศัตรูทั้งหมดของเจ้าได้อ้าปากต่อสู้เจ้า เขาทั้งหลายเย้ยหยันและขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาพากันร้องว่า เราได้กลืน[เมืองนี้]เสียแล้ว. วันนี้แหละที่เรารอคอย เราพบแล้ว เราเห็นแล้ว.

พรท. 2:17 พระยะโฮวาทรงทำตามกพระประสงค์แล้ว ทรงทำให้พระคำของพระองค์สำเร็จเป็นจริงตามที่ทรงบัญชาไว้แต่โบราณ พระองค์ได้ทรงรื้อทำลายลงแลไม่สงวนไว้ ทรงทำให้ศัตรูชื่นชมยินดีเย้ยเจ้า ทรงยกชูเขาของพวกปรปักษ์ของเจ้าขึ้น.

พรท. 2:18 ใจของพวกเขาร้องทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า โอ กำแพงของธิดาแห่งซีโอนเอ๋ย จงให้กน้ำตาไหลพรั่งพรูดุจสายธารทั้งกลางวันและกลางคืน อย่าให้ตัวเจ้าได้หยุดพักเลย อย่าให้ดวงตาของเจ้าได้หยุดหย่อนเลย.

พรท. 2:19 จงลุกขึ้นร้องทูลเวลากลางคืนตอนต้นยาม จงระบายความในใจของเจ้าออกมาอย่างน้ำต่อเบื้องพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า กจงชูมือทั้งสองของเจ้าขึ้นตรงไปยังพระองค์ เพื่อขอชีวิตบรรดาลูกเด็กเล็กแดงของเจ้าที่หิวจนเป็นลมสลบไปตามหัวถนนทุกแห่ง.

พรท. 2:20 โอ พระยะโฮวา ขอทอดพระเนตรเถิดว่า พระองค์ได้ทรงทำการเช่นนี้แก่ผู้ใด? ควรที่ผู้หญิงจะกิน1ลูกของตน จะกินทารกที่ยังอุ้มอยู่หรือ? ปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะควรจะถูกฆ่าในสถานที่บริสุทธิ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าหรือ?

พรท. 2:21 ผู้อ่อนวัยและผู้สูงวัยนอนอยู่ตามพื้นดินบนถนน หญิงพรหมจารีและชายฉกรรจ์ของข้าพเจ้าล้มลงด้วยดาบ พระองค์ทรงประหารพวกเขาในวันแห่งพระพิโรธ ทรงสังหารโดยไม่สงวนไว้เลย.

พรท. 2:22 พระองค์ทรงเรียกผู้ที่ข้าพเจ้ากลัวจากรอบด้านมา[อย่างที่เรียกมา]ในวันเทศกาลเลี้ยงที่กำหนดไว้ และในวันแห่งพระพิโรธของพระยะโฮวา ก็ไม่มีสักคนหนึ่งหนีรอดหรือคงอยู่ได้ ผู้ที่ข้าพเจ้าได้อุ้มชูและเลี้ยงดูมานั้น ศัตรูของข้าพเจ้าได้ผลาญไปเสียแล้ว.