ยิระมะยา บทที่ 9
ยรม.
9:1 โอ ถ้าศีรษะของข้าพเจ้าเป็นมวลน้ำ และดวงตาของข้าพเจ้าเป็นต้นน้ำแห่งน้ำตาก็จะดี ข้าพเจ้าจะได้1กร้องไห้ทั้งกลางวันและกลางคืน เพราะบุตรีแห่งชนชาติของข้าพเจ้าถูกเข่นฆ่า!
ยรม.
9:2 หากข้าพเจ้ามีที่พักสำหรับคนเดินทางอยู่ในป่ากันดารก็จะดี เพื่อข้าพเจ้าจะได้ไปจากชนชาติของข้าพเจ้า และไปให้พ้นพวกเขาเสีย เพราะพวกเขาทั้งหมดเป็นคนคบชู้ [และ]เป็นหมู่คนที่ไร้สัตย์.
ยรม.
9:3 พวกเขางอลิ้นของเขา[เหมือน]คันธนูพูดความเท็จออกมา ไม่ใช่หลักความจริงซึ่งพวกเขามีอำนาจเหนือกว่าในดินแดน เพราะพวกเขาดำเนินจากความชั่วอย่างหนึ่งไปสู่ความชั่วอีกอย่างหนึ่ง และเขากไม่รู้จักเรา พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ.
ยรม.
9:4 ขอให้ทุกคนระวังเพื่อนบ้านของตน และอย่าวางใจในพี่น้องคนใดเลย เพราะพี่น้องทุกคนเป็นคนฉกชิง และเพื่อนบ้านทุกคนก็เที่ยวไปพูดใส่ร้ายผู้อื่น.
ยรม.
9:5 ทุกคนหลอกลวงเพื่อนบ้านของตัว ไม่มีใครพูดความจริงสักคนเดียว เขาได้สอนลิ้นของเขาให้พูดความเท็จ เขาได้กระทำบาปชั่วจนน่าเบื่อหน่าย.
ยรม.
9:6 เจ้าอาศัยอยู่ท่ามกลางการหลอกลวง โดยการหลอกลวง เขาปฏิเสธที่จะรู้จักเรา พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ.
ยรม.
9:7 เพราะฉะนั้น พระยะโฮวาจอมพลโยธาตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะกถลุงเขาและทดสอบเขา เพราะเขาเป็นบุตรีแห่งชนชาติของเรา เราจะทำอะไรอย่างอื่นได้?
ยรม.
9:8 ลิ้นของเขาเป็นลูกศรมรณะ มันพูดหลอกลวง ปากของเขาพูดอย่างสันติกับเพื่อนบ้าน แต่ในใจของเขา เขาคอยดักซุ่มโจมตีอยู่.
ยรม.
9:9 กเราจะไม่ลงโทษเขาเพราะสิ่งเหล่านี้หรือ? พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ และจิตของเราไม่ควรแก้แค้นประชาชาติที่เป็นอย่างนี้หรือ?
ยรม.
9:10 ข้าพเจ้าจะ1ร้องไห้และคร่ำครวญเพื่อภูเขานั้น และร้องทุกข์เพื่อทุ่งหญ้าในป่ากันดาร เพราะว่ามันถูกเผาเสีย ไม่มีใครผ่านไปมา ไม่ได้ยินเสียงสัตว์เลี้ยงร้อง ทั้งนกในอากาศและสัตว์ป่าได้หนีไปเสียแล้ว.
ยรม.
9:11 เราจะทำให้เยรูซาเล็มกลายเป็นกกองซากปรักหักพัง เป็นที่อยู่ของหมาใน และเราจะทำให้เมืองต่างๆ ของยูดาเป็นที่รกร้างไม่มีคนอาศัย.
ยรม.
9:12 ใครเป็นคนมีสติปัญญาที่จะเข้าใจความนี้ได้? และมีใครที่พระโอษฐ์ของพระยะโฮวาได้ตรัสกับเขา เขาจึงประกาศความนั้นได้? ทำไมดินแดนจึงพังทลายและถูกเผาเสียเหมือนป่ากันดารไม่มีใครผ่านไปมา?
ยรม.
9:13 และพระยะโฮวาตรัสว่า เพราะเขาทั้งหลายละทิ้งกฎบัญญัติของเราซึ่งเราได้ตั้งไว้ต่อหน้าเขา และไม่ได้เชื่อฟังเสียงของเราหรือดำเนินตาม1กฎบัญญัติของเรา
ยรม.
9:14 แต่ได้ดำเนินตามความดื้อรั้นแห่งใจของตนเอง และติดตามพวกพระบาละอย่างที่บรรพบุรุษของพวกเขาได้สอนเขาไว้
ยรม.
9:15 ฉะนั้นพระยะโฮวาจอมพลโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลจึงตรัสว่า ดูเถิด เราจะเลี้ยงพลไพร่นี้ด้วยกบอระเพ็ด และให้เขาดื่มน้ำมีพิษ.
ยรม.
9:16 เราจะทำให้เขากกระจัดกระจายไปท่ามกลางบรรดาประชาชาติที่ตัวเขาเองและบรรพบุรุษของเขาไม่รู้จัก และเราจะส่งดาบให้ไล่ตามเขาทั้งหลาย จนกว่าเราจะผลาญเขาสิ้น.
ยรม.
9:17 พระยะโฮวาจอมพลโยธาตรัสดังนี้ว่า จงพิจารณาดูและเรียกพวกนางร้องไห้มา จงให้คนไปตามพวกหญิงที่ชำนาญมา
ยรม.
9:18 ให้พวกนางรีบส่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญเพื่อ1เราทั้งหลาย ให้น้ำตาไหลจากตา1ของเราและให้หนังตา1ของเรามีน้ำไหลออกมา.
ยรม.
9:19 เพราะได้ยินเสียงคร่ำครวญจากซีโอนว่า พวกเราย่อยยับเพียงใดแล้ว! เราต้องอับอายหนักหนา! เพราะเราได้ละทิ้งดินแดน เพราะเขาได้เหวี่ยงที่อาศัยของเราทิ้งไปเสียแล้ว.
ยรม.
9:20 โอ พวกผู้หญิงเอ๋ย จงฟังพระคำของพระยะโฮวา และให้หูของพวกเจ้ารับพระคำจากพระโอษฐ์ของพระองค์ จงสอนบทคร่ำครวญแก่บุตรีของเจ้า จง[สอน]บทเพลงร้องทุกข์แก่เพื่อนบ้านของเธอทุกคน.
ยรม.
9:21 เพราะความตายได้เข้ามาทางหน้าต่างของเรา มันเข้ามาในวังทั้งหลายของเรา เพื่อตัดเด็กๆ ออกเสียจากถนนหนทาง และตัดหนุ่มๆ ออกเสียจากลานเมือง.
ยรม.
9:22 จงพูดว่า พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า ศพมนุษย์จะล้มลงเหมือนมูลสัตว์ตามพื้นทุ่ง เหมือนฟ่อนข้าวที่หล่นตามหลังผู้เกี่ยว และไม่มีใครจะเก็บ.
ยรม.
9:23 พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า อย่าให้ผู้มีสติปัญญากโอ้อวดสติปัญญาของตน อย่าให้ผู้แกล้วกล้าโอ้อวดความเข้มแข็งของตน อย่าให้คนมั่งมีโอ้อวดความมั่งคั่งของตน
ยรม.
9:24 แต่ให้ผู้อวดโอ้อวดสิ่งนี้ คือการที่เขามีความเข้าใจและรู้จักเราว่าเราคือพระยะโฮวาผู้สำแดงความเอ็นดูรักใคร่, ความยุติธรรม และความชอบธรรมบนแผ่นดินโลก เพราะเราชอบใจในสิ่งเหล่านี้ พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ.
ยรม.
9:25 พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด วันเวลากำลังจะมาถึงแล้ว เมื่อเราจะลงโทษทุกคนที่1รับพิธีสุหนัต แต่[ใจ]กลับ1ไม่ได้รับพิธีสุหนัต:
ยรม.
9:26 คนอียิปต์, คนยูดา, คนอะโดม, คนอำโมน, คนโมอาบและทุกคนที่อาศัยอยู่ในป่ากันดารที่โกน[ผม]จอน เพราะทุกประชาชาติไม่ได้รับพิธีสุหนัต และวงศ์วานทั้งสิ้นของอิสราเอลก็กไม่ได้รับพิธีสุหนัตในใจ.
คำอธิบาย ยิระมะยา บทที่ 9
ยรม.
9:1 ก ยซย.22:4; ยรม.4:19; 13:17; พรท.2:11; 3:48
ยรม.
9:1 1ก พระยะโฮวาเสด็จเข้ามาเพื่อตีสอนเหล่าผู้ที่นมัสการพระองค์ด้วยความหน้าซื่อใจคด และยิระมะยาได้ตอบสนองต่อการตีสอนของพระยะโฮวาที่มีต่ออิสราเอล (8:18-19, 21-22; 9:1-2; 10:19-25). การตอบสนองของผู้เผยพระวจนะนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน, ความเห็นอกเห็นใจ และความเมตตา.
ถ้าว่าตามหนังสือเล่มนี้ ความรักของพระเจ้าประกอบด้วยการเอาใจใส่อย่างอ่อนโยน, ความเมตตา และความเห็นอกเห็นใจ. แม้ว่าพระองค์จะทรงลงโทษพลไพร่ที่พระองค์ทรงเลือกสรร คืออิสราเอล พระองค์ก็ยังคงมีความเมตตาต่อพวกเขา (พรท.3:22-23). ในการลงโทษอิสราเอลนั้น พระเจ้าทรงเปรียบได้กับบิดาผู้ร้องไห้ขณะตีสอนบุตรของตน เพราะทรงรักบุตรนั้น. ในหนังสือเล่มนี้ ยิระมะยาร้องไห้แทนพระเจ้า การร้องไห้ของเขาแสดงออกถึงความรู้สึกของพระเจ้า. เราอาจกล่าวได้ว่าพระเจ้าทรงร้องไห้อยู่ภายในการร้องไห้ของยิระมะยา เพราะในการร้องไห้ของเขานั้น ยิระมะยาเป็นหนึ่งกับพระเจ้า. เนื่องจากยิระมะยามักร้องไห้อยู่เสมอ (13:17; พรท.2:11; 3:48) และกระทั่งคร่ำครวญ เขาจึงถูกเรียกว่าเป็นผู้เผยพระวจนะที่ร้องไห้.
ถ้าว่าตามหนังสือเล่มนี้ ความรักของพระเจ้าประกอบด้วยการเอาใจใส่อย่างอ่อนโยน, ความเมตตา และความเห็นอกเห็นใจ. แม้ว่าพระองค์จะทรงลงโทษพลไพร่ที่พระองค์ทรงเลือกสรร คืออิสราเอล พระองค์ก็ยังคงมีความเมตตาต่อพวกเขา (พรท.3:22-23). ในการลงโทษอิสราเอลนั้น พระเจ้าทรงเปรียบได้กับบิดาผู้ร้องไห้ขณะตีสอนบุตรของตน เพราะทรงรักบุตรนั้น. ในหนังสือเล่มนี้ ยิระมะยาร้องไห้แทนพระเจ้า การร้องไห้ของเขาแสดงออกถึงความรู้สึกของพระเจ้า. เราอาจกล่าวได้ว่าพระเจ้าทรงร้องไห้อยู่ภายในการร้องไห้ของยิระมะยา เพราะในการร้องไห้ของเขานั้น ยิระมะยาเป็นหนึ่งกับพระเจ้า. เนื่องจากยิระมะยามักร้องไห้อยู่เสมอ (13:17; พรท.2:11; 3:48) และกระทั่งคร่ำครวญ เขาจึงถูกเรียกว่าเป็นผู้เผยพระวจนะที่ร้องไห้.
ยรม.
9:3 ก ยรม.4:22; ฮซอ.4:1; 1ธซ.4:5
ยรม.
9:7 ก ยซย.1:25; มลค.3:3
ยรม.
9:9 ก ยรม.5:9, 29
ยรม.
9:10 1 ถ้อยคำในข้อ 10-11 และ 17-19 แสดงถึงความรู้สึกของพระยะโฮวาที่มีต่อการทนทุกข์ของอิสราเอลจากการตีสอนของพระองค์. แม้ว่าพระยะโฮวาจะทรงลงโทษอิสราเอล พระองค์ก็ยังคงเห็นอกเห็นใจพวกเขาอยู่. ดูข้อ 18 คำอธิบาย 1.
ยรม.
9:11 ก ยซย.25:2; ยรม.26:18; มคา.3:12
ยรม.
9:13 1 แปลตามตรงคือ มัน.
ยรม.
9:15 ก ยรม.8:14; 23:15; พรท.3:15, 19; วว.8:11
ยรม.
9:16 ก ลวต.26:33; พบญ.28:64; นฮย.1:8
ยรม.
9:18 1 คำว่า “เรา” และ “ของเรา” ในที่นี้บ่งชี้ว่าพระยะโฮวาทรงเข้าสนิทกับพลไพร่ที่ทนทุกข์และทรงเป็นหนึ่งกับพวกเขาในการทนทุกข์นั้น. พระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจ แม้ว่าทรงเป็นผู้ลงโทษ แต่ก็ยังทรงอยู่ท่ามกลางพลไพร่ที่ถูกลงโทษของพระองค์. ท้ายที่สุดแล้ว บรรดาผู้ที่คร่ำครวญก็ไม่ได้คร่ำครวญเพื่ออิสราเอลเท่านั้น แต่ยังคร่ำครวญเพื่อพระยะโฮวาด้วย. พระยะโฮวาพระองค์เองทรงร้องไห้ด้วยความเห็นอกเห็นใจต่อพลไพร่ของพระองค์. เทียบข้อ 1 คำอธิบาย 1.
ยรม.
9:23 ก 1กธ.1:31; 2กธ.10:17
ยรม.
9:25 1 ชาวอิสราเอลได้รับพิธีเข้าสุหนัตทางกายภาพแล้ว คือบนร่างกายของพวกเขา (ยฮซ.5:2-9) แต่ยังไม่ได้รับพิธีเข้าสุหนัตทางจิตใจ กล่าวคือในตัวตนภายในของพวกเขา ในใจของพวกเขา (ข้อ 26; 4:4ก; กจ.7:51; เทียบ รม.2:28-29; ฟป.3:3).
ยรม.
9:26 ก ลวต.26:41; ยอค.44:7; กจ.7:51; เทียบ รม.2:28-29
