ยิระมะยา บทที่ 6
4. พระยะโฮวาผู้เป็นสามีทรงมุ่งมั่นที่จะตีสอนอิสราเอลผู้เป็นภรรยา
6:1-30
6:1-30
ยรม.
6:1 โอ คนเบ็นยามินเอ๋ย จงหนีไปจากกลางกรุงเยรูซาเล็ม จงเป่าแตรในเมืองธะโคอา และยกสัญญาณขึ้นไว้เหนือ1เบธอาเคเร็ม เพราะเหตุร้ายและการทำลายล้างอย่างใหญ่หลวงมองลงมาจากทาง2ทิศเหนือ.
ยรม.
6:2 สาวสวยและบอบบาง คือธิดาแห่งซีโอนนั้น เราจะตัดทิ้งเสีย.
ยรม.
6:3 ผู้เลี้ยงแกะพร้อมกับฝูงแกะจะมาหาเธอ เขาจะตั้งกระโจมไว้รอบเธอ ต่างก็จะหากินอยู่ในที่ของตน.
ยรม.
6:4 1จงเตรียมตัวทำสงครามกับเธอ จงลุกขึ้น ให้เราขึ้นไปในเวลาเที่ยงวัน. วิบัติแก่พวกเรา เพราะว่ากลางวันคล้อยไปแล้ว เงาของเวลาเย็นก็ทอดยาวออกไป.
ยรม.
6:5 จงลุกขึ้น ให้เราขึ้นไปในเวลากลางคืน และทำลายบรรดาวังของเธอเสีย.
ยรม.
6:6 เพราะพระยะโฮวาจอมพลโยธาตรัสดังนี้ว่า จงโค่นต้นไม้ของเธอลง จงก่อกเนินขึ้นไว้สู้กรุงเยรูซาเล็ม. นี่คือเมืองที่ต้องถูกลงโทษ ภายในเธอมีแต่การกดขี่ข่มเหง.
ยรม.
6:7 บ่อน้ำทำให้น้ำสดชื่นอยู่เสมอฉันใด เมืองนี้ก็ทำให้เกิดความชั่วขึ้นใหม่เรื่อยๆ ฉันนั้น. ความทารุณและการทำลายล้างมีให้ได้ยินภายในเธอเสมอ ความเจ็บป่วยและบาดแผลก็ปรากฏต่อหน้าเราเสมอ.
ยรม.
6:8 โอ เยรูซาเล็มเอ๋ย จงรับคำตักเตือนเถิด เกรงว่ากความปรารถนาที่เรามีต่อเจ้าจะถูกพรากไปเสีย เกรงว่าเราจะทำให้เจ้าเป็นที่ร้างเปล่า เป็นดินแดนที่ปราศจากคนอาศัย.
ยรม.
6:9 พระยะโฮวาจอมพลโยธาตรัสดังนี้ว่า เขาทั้งหลายจะกวาดคนอิสราเอลที่เหลืออยู่นั้นไปเสียทั้งหมดอย่าง1เก็บผลองุ่น เหมือนคนเก็บผลองุ่นที่เอามือเก็บผลตามกิ่งของมันอีกครั้งหนึ่ง.
ยรม.
6:10 ข้าพเจ้าควรจะพูดและเป็นพยานแก่ใคร เพื่อเขาจะได้ฟัง? ดูเถิด กหูของเขาไม่ได้รับพิธีสุหนัต และเขาฟังไม่ได้. ดูเถิด พระคำของพระยะโฮวาเป็นสิ่งที่เขาดูหมิ่น เขาไม่ชอบใจในพระคำนั้น
ยรม.
6:11 แต่ข้าพเจ้ามีพระพิโรธของพระยะโฮวาเต็มไปหมด ข้าพเจ้าจะกเก็บ[มัน]ไว้อีกไม่ไหวแล้ว. จงเท[มัน]รดเด็กๆ ตามถนน และรดพวกหนุ่มๆ ที่ชุมนุมกันอยู่ด้วย ทั้งสามีและภรรยาก็จะต้องเอาไป ทั้งคนแก่และคนที่วันเวลาครบบริบูรณ์แล้วด้วย.
ยรม.
6:12 กบ้านเรือนของพวกเขาจะต้องยกให้เป็นของคนอื่น ทั้งที่นาและภรรยาของเขาด้วย เพราะเราจะเหยียดมือของเราออกต่อสู้ผู้ที่อาศัยในดินแดนนั้น พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ.
ยรม.
6:13 เพราะว่าตั้งแต่คนต่ำต้อยที่สุดจนถึงคนใหญ่โตที่สุด ทุกคนโลภอยากได้กำไรที่ไม่ยุติธรรม และทุกคนก็กระทำการด้วยความเท็จ ตั้งแต่ผู้เผยพระวจนะจนถึงปุโรหิต
ยรม.
6:14 กเขาทั้งหลายได้รักษาพลไพร่ที่ถูกทำให้บาดเจ็บของเราเพียงผิวเผิน กล่าวว่า ข‘มีสันติสุข มีสันติสุข’ ทั้งๆ ที่ไม่มีสันติสุขเลย.
ยรม.
6:15 เมื่อเขากระทำการอันน่าสะอิดสะเอียน เขาอับอายหรือเปล่า? เปล่า เขาไม่อับอายเลย เขาไม่รู้จักหน้าแดงด้วยความละอาย. เพราะฉะนั้น เขาจะล้มลงท่ามกลางพวกที่ล้มแล้ว เมื่อเราลงโทษพวกเขา เขาจะสะดุดล้ม พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ.
ยรม.
6:16 พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า จงยืนที่ถนนและมองดู และถามหาทางโบราณนั้น ว่าทางดีอยู่ที่ไหน แล้วจงเดินในทางนั้น และเจ้าจะได้กพักสงบในจิตของเจ้า แต่เขาทั้งหลายกล่าวว่า เราจะไม่เดิน[ในทางนั้น].
ยรม.
6:17 เราวางยามไว้เหนือพวกเจ้า [สั่งว่า] จงฟังเสียงแตร แต่เขาทั้งหลายกล่าวว่า พวกเราจะไม่ฟัง.
ยรม.
6:18 เพราะฉะนั้น โอ ประชาชาติทั้งหลายเอ๋ย จงฟัง โอ ชุมนุมชนเอ๋ย จงเข้าใจเถิดว่า [เราจะทำอะไร]แก่พวกเขา.
ยรม.
6:19 โอ แผ่นดินโลกเอ๋ย จงฟังเถิด ดูเถิด เรากำลังนำการร้ายมาเหนือพลไพร่นี้ คือผลแห่งความคิดทั้งหลายของเขา เพราะเขาไม่ได้เชื่อฟังถ้อยคำของเรา ส่วนกฎบัญญัติของเรานั้น เขาก็ปฏิเสธละทิ้งเสีย.
ยรม.
6:20 มีกำยานจากเมืองซีบา และอ้อยหวานจากแดนไกลมาให้เราเพื่ออะไรเล่า? กเครื่องบูชาเผาของเจ้ายังไม่เป็นที่ยินดีรับไว้ หรือเครื่องสัตวบูชาของเจ้าก็ไม่เป็นที่ชอบใจเรา.
ยรม.
6:21 เพราะฉะนั้น พระยะโฮวาจึงตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะวางหินที่ให้สะดุดไว้ต่อหน้าพลไพร่นี้ ทั้งบิดาและบุตรจะสะดุดด้วยกัน ทั้งเพื่อนบ้านและมิตรสหายจะพินาศ.
ยรม.
6:22 พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า กดูเถิด ชนชาติหนึ่งกำลังมาจากแดนขเหนือ ประชาชาติใหญ่ชาติหนึ่งถูกเร่งเร้าให้มาจากที่สุดปลายของแผ่นดินโลก.
ยรม.
6:23 เขาทั้งหลายจับคันธนูและหอก เขาโหดร้ายและไม่มีความเมตตา เสียงของเขาก็เหมือนเสียงทะเลคำราม เขาขี่ม้า และจัดเตรียมกระบวนเหมือนชายที่จะเข้าสงคราม โอ ธิดาแห่งซีโอนเอ๋ย เขาทั้งหลายมาต่อสู้เจ้า.
ยรม.
6:24 พวกเราได้ยินข่าวเหล่านั้น มือของเราก็อ่อนปวกเปียก ความทุกข์ระทมก็ฉวยเราไว้ เป็นความเจ็บปวดเหมือนกหญิงที่กำลังคลอดบุตร.
ยรม.
6:25 อย่าเดินออกไปในทุ่งนา หรือเดินบนถนน เพราะศัตรูมีดาบ มีความหวาดกลัวอยู่ทุกด้าน.
ยรม.
6:26 โอ บุตรีแห่งชนชาติของเราเอ๋ย จงเอาผ้ากระสอบคาดเอวไว้ และกลิ้งเกลือกอยู่ในกองเถ้า จงกไว้ทุกข์[เหมือน]ทำเพื่อบุตรชายคนเดียว เป็นการคร่ำครวญอย่างขมขื่นที่สุด เพราะว่าผู้ทำลายมาเหนือเราในทันที.
ยรม.
6:27 เราได้ทำให้เจ้าเป็นผู้ทดลองและป้อมปราการท่ามกลางพลไพร่ของเรา เพื่อเจ้าจะได้รู้และทดลองทางของพวกเขา.
ยรม.
6:28 พวกเขาทุกคนล้วนกบฏอย่างถึงที่สุด ช่างนินทาว่าร้ายไปทั่ว พวกเขาเป็นทองเหลือง และเป็นเหล็ก เขาทุกคนประพฤติเสื่อมเสียทั้งนั้น
ยรม.
6:29 เครื่องสูบลมก็ไหม้เสียแล้ว ตะกั่วก็ถูกไฟเผาผลาญเสีย หลอมกันเรื่อยไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะว่าคนชั่วก็ยังไม่ถูกกำจัดออกไป.
ยรม.
6:30 [คน]จะเรียกเขาทั้งหลายได้ว่าเป็นเงินที่ถูกปฏิเสธละทิ้ง เพราะพระยะโฮวาทรงปฏิเสธละทิ้งเขาเสียแล้ว.
คำอธิบาย ยิระมะยา บทที่ 6
ยรม.
6:1 1 หรือ บ้านสวนองุ่น.
ยรม.
6:1 2 เทียบ 1:13 คำอธิบาย 1.
ยรม.
6:4 1 ในข้อ 4-5 พระเจ้าตรัสกับชาวบาบิโลน พระองค์จะทรงใช้พวกเขามาตีสอนอิสราเอล.
ยรม.
6:6 ก ลก.19:43
ยรม.
6:8 ก ยอค.23:18; ฮซอ.9:12
ยรม.
6:9 1 ถ้าว่าตามกฎบัญญัติของพระเจ้า เมื่อผลองุ่นถูกเก็บเกี่ยว ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เก็บผลองุ่นจนหมด เพราะส่วนที่เหลือจากการเก็บเกี่ยวนั้นมีไว้สำหรับคนยากจน (ลวต.19:9-10) อย่างไรก็ตาม ชาวบาบิโลนจะมาเก็บเกี่ยว “ผลองุ่น” จาก “ต้นองุ่น” ของอิสราเอล แล้วกลับมาอีกครั้งเพื่อเก็บเกี่ยวจนหมดสิ้น ซึ่งหมายความว่าพวกเขาจะมาจับพลไพร่ไปเป็นเชลยมากกว่าหนึ่งครั้ง (52:28-30).
ยรม.
6:10 ก ยรม.7:26; กจ.7:51
ยรม.
6:11 ก ยรม.20:9; โยบ 32:18-19
ยรม.
6:12 ก ข้อ 12-13: ยรม.8:10
ยรม.
6:14 ก ข้อ 14-15: ยรม.8:11-12
ยรม.
6:14 ข ยอค.13:10; เทียบ 1ธซ.5:3
ยรม.
6:16 ก มธ.11:29
ยรม.
6:20 ก บพส.40:6; 50:7-9; ยซย.1:11; ยรม.7:21-22; อมศ.5:22
ยรม.
6:22 ก ข้อ 22-23: ยรม.50:41-43
ยรม.
6:22 ข ยรม.1:15; 10:22
ยรม.
6:24 ก ยรม.4:31
ยรม.
6:26 ก ซคย.12:10
