ยิระมะยา บทที่ 5
3. การต่อว่าอีกขั้นหนึ่งของพระยะโฮวาที่มีต่อรายละเอียดความชั่วของอิสราเอล (ในความเป็นจริงคือยูดา) ผู้เป็นภรรยา
5:1-31
5:1-31
ยรม.
5:1 1จงวิ่งไปมาบนถนนในกรุงเยรูซาเล็ม จงมองดูและรับรู้ จงค้นหาตามลานเมืองดูทีว่า จะหาสักกคนหนึ่งได้หรือไม่ คือคนที่กระทำการยุติธรรม และแสวงหาความสัตย์ซื่อ เพื่อเราจะได้อภัยให้แก่เมืองนั้น.
ยรม.
5:2 แม้พวกเขากล่าวว่า พระยะโฮวาทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด เขาก็ยังปฏิญาณเท็จ.
ยรม.
5:3 โอ พระยะโฮวา พระเนตรของพระองค์ทรงหาความสัตย์ซื่อไม่ใช่หรือ? พระองค์ทรงเฆี่ยนตีเขาทั้งหลาย แต่เขาก็ไม่รู้สึกเจ็บปวด พระองค์ทรงล้างผลาญเขา แต่เขาก็ปฏิเสธที่จะรับการตีสอน. เขาได้ทำให้หน้าของตนแข็งกระด้างยิ่งกว่าหิน เขาปฏิเสธที่จะหันกลับ.
ยรม.
5:4 แล้วข้าพเจ้าทูลว่า คนเหล่านี้เป็นคนยากจน พวกเขาโง่เขลา เพราะเขาไม่รู้จักหลักเกณฑ์ของพระยะโฮวา ไม่รู้จัก1กฎเกณฑ์ของพระเจ้าของเขา.
ยรม.
5:5 ข้าพเจ้าจะไปหาพวกผู้ยิ่งใหญ่ และจะพูดกับพวกเขา เพราะเขารู้จักหลักเกณฑ์ของพระยะโฮวา และรู้จักกฎเกณฑ์ของพระเจ้าของเขา. ทว่าพวกเขาก็ได้ร่วมกันหักแอกเสีย เขาได้ทำลายโซ่ตรวนเสีย.
ยรม.
5:6 เพราะฉะนั้น สิงโตจากป่าจะมาจู่โจมเขา สุนัขป่าจาก1ที่ราบแห้งแล้งจะทำลายเขา. เสือดาวเฝ้าเมืองทั้งหลายของเขา ทุกคนที่ไปจากเมืองเหล่านั้นจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เพราะการล่วงละเมิดของเขาก็มากมาย และความทรยศของเขาก็ใหญ่ยิ่ง.
ยรม.
5:7 เราจะให้อภัยเจ้าได้อย่างไร? ลูกหลานของเจ้าได้ละทิ้งเราแล้ว และได้ปฏิญาณโดยผู้ที่กไม่ใช่พระเจ้า. เมื่อเราเลี้ยงเขาให้อิ่ม เขาก็คบชู้ แล้วรวมกลุ่มกันที่บ้านของหญิงแพศยา.
ยรม.
5:8 พวกเขา[เหมือน]ม้าที่กินอิ่ม เตร็ดเตร่ไปทั่ว ทุกคนต่างร้องหาภรรยาของเพื่อนบ้านของตน.
ยรม.
5:9 กเราจะไม่1ลงโทษเขาเพราะสิ่งเหล่านี้หรือ? พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ และจิตของเราไม่ควรจะแก้แค้นประชาชาติที่เป็นอย่างนี้หรือ?
ยรม.
5:10 จงขึ้นไปตามแถวต้นองุ่นของมันและทำลายเสีย แต่อย่าให้กถึงกาลอวสานเสียทีเดียว จงตัดขกิ่งก้านของมันออก เพราะคนเหล่านี้ไม่ได้เป็นของพระยะโฮวา.
ยรม.
5:11 เพราะวงศ์วานอิสราเอลและวงศ์วานของยูดาได้ไร้สัตย์ต่อเราอย่างสิ้นเชิงแล้ว พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ.
ยรม.
5:12 เขาทั้งหลายได้ปฏิเสธพระยะโฮวา และกล่าวว่า นี่ไม่ใช่พระองค์ และการร้ายจะไม่เกิดขึ้นกับเรา เราจะไม่เห็นดาบหรือการกันดารอาหาร
ยรม.
5:13 ผู้เผยพระวจนะจะกลายเป็นลม และ1พระคำไม่ได้อยู่ในคนเหล่านั้น ดังนั้นขอให้[การร้ายมาถึง]พวกเขาเถิด.
ยรม.
5:14 เพราะฉะนั้นพระยะโฮวาพระเจ้าจอมพลโยธาจึงตรัสดังนี้ว่า เพราะ1พวกเขากล่าวถ้อยคำเหล่านี้ ดูเถิด เราจะทำให้กถ้อยคำของเราที่อยู่ในปากของเจ้าเป็นไฟ และทำให้พลไพร่นี้เป็นฟืน และไฟนั้นจะเผาผลาญเขาเสีย.
ยรม.
5:15 โอ วงศ์วานอิสราเอลเอ๋ย เราจะนำประชาชาติจากกแดนไกลมาโจมตีเจ้าทั้งหลาย พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ เป็นประชาชาติที่แข็งแกร่ง เป็นประชาชาติที่มีมาแต่โบราณ เป็นประชาชาติที่เจ้าไม่รู้ภาษาของเขา เขาจะพูดอะไร เจ้าก็ไม่เข้าใจ.
ยรม.
5:16 แล่งธนูของเขาเหมือนหลุมฝังศพที่เปิดอยู่ ทุกคนเป็นนักรบ.
ยรม.
5:17 เขาจะกินสิ่งซึ่งเจ้ากเก็บเกี่ยวได้ และกินอาหารของเจ้า เขาจะกินบุตรชายและบุตรหญิงของเจ้า เขาจะกินฝูงแกะและฝูงโคของเจ้า เขาจะกินเถาองุ่นและต้นมะเดื่อของเจ้า เขาจะใช้ดาบทำลายบรรดาเมืองที่มีป้อมของเจ้า ซึ่งเจ้าเชื่อพึ่งนั้น.
ยรม.
5:18 พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า ถึงแม้ในวันเหล่านั้น เราก็ยังไม่ทำให้เจ้ากถึงกาลอวสานเสียทีเดียว.
ยรม.
5:19 เมื่อ1พลไพร่กล่าวว่า ทำไมพระยะโฮวาพระเจ้าของเราทั้งหลายจึงทรงทำสิ่งเหล่านี้แก่เรา? เจ้าจงกล่าวแก่พวกเขาว่า เพราะเจ้าได้ละทิ้งเราไปปรนนิบัติพระต่างชาติในดินแดนของเจ้า เพราะฉะนั้น เจ้าจะต้องไปปรนนิบัติคนต่างด้าวในดินแดนซึ่งไม่ใช่ของเจ้า.
ยรม.
5:20 จงป่าวร้องข้อความต่อไปนี้ในวงศ์วานยาโคบ จงประกาศเรื่องนี้ในวงศ์วานของยูดาว่า
ยรม.
5:21 พลไพร่ที่โง่เขลาและไร้ความเข้าใจเอ๋ย ผู้มีกตา แต่มองไม่เห็น ผู้มีหู แต่ฟังไม่ได้ยิน จงฟังข้อความนี้
ยรม.
5:22 พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า เจ้าไม่ยำเกรงเราหรือ? เจ้าไม่ตัวสั่นอยู่ต่อหน้าเราหรือ? คือเราผู้ใช้บทบัญญัติที่นิรันดร์ วางทรายไว้เป็นกเขตล้อมทะเลไม่ให้ผ่านไปได้ แม้ว่าคลื่นจะซัดก็เอาชนะไม่ได้ แม้ว่าคลื่นจะคะนองก็ข้ามไปไม่ได้
ยรม.
5:23 แต่พลไพร่เหล่านี้มีใจดื้อรั้นและกบฏ เขาได้หันเหและจากไปเสีย.
ยรม.
5:24 พวกเขาไม่ได้คิดในใจของตนว่า ให้เรายำเกรงพระยะโฮวาพระเจ้าของเรา ผู้ประทานกฝนตามฤดูของมัน คือ1ฝนต้นฤดูและฝนปลายฤดู และทรงรักษาสัปดาห์ที่กำหนดการเก็บเกี่ยวไว้ให้แก่เรา.
ยรม.
5:25 ความบาปชั่วของเจ้าได้ทำให้สิ่งเหล่านี้หันไปเสีย และความบาปของพวกเจ้าก็กันสิ่งดีไว้เสียจากเจ้า.
ยรม.
5:26 เพราะจะพบคนชั่วท่ามกลางพลไพร่ของเรา เขาซุ่มคอยเหมือนคนดักนกซุ่มอยู่ เขาวางกับไว้ เขาดักจับคน.
ยรม.
5:27 เหมือนกรงที่เต็มไปด้วยนก บ้านของพวกเขาก็เต็มด้วยการหลอกลวง เพราะฉะนั้น เขาจึงใหญ่โตและมั่งมี.
ยรม.
5:28 เขาอ้วนพีมันขลับ เขาล้ำหน้าในเรื่องการทำชั่ว เขาไม่ได้ตัดสินคดีด้วยความยุติธรรม คือคดีของลูกกำพร้า แต่กลับให้ตนเองราบรื่น เขาไม่ได้ตัดสินเพื่อสิทธิ์ของคนขัดสน.
ยรม.
5:29 กเราจะไม่ลงโทษเขาเพราะสิ่งเหล่านี้หรือ? พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ และจิตของเราไม่ควรแก้แค้นประชาชาติที่เป็นอย่างนี้หรือ?
ยรม.
5:30 สิ่งที่น่าหวาดหวั่นและน่ากลัวได้เกิดขึ้นในดินแดนนี้
ยรม.
5:31 คือผู้เผยพระวจนะได้เผยพระวจนะกเท็จ และบรรดาปุโรหิตก็ปกครองตาม1อำนาจของตน และพลไพร่ของเราก็ชอบให้เป็นเช่นนี้ แต่พวกเจ้าจะทำอย่างไรเมื่อวาระสุดท้ายมาถึง?
คำอธิบาย ยิระมะยา บทที่ 5
ยรม.
5:1 1 บทที่ 2—4 เป็นการต่อว่าที่สำคัญของพระยะโฮวาผู้เป็นสามีที่มีต่ออิสราเอลผู้เป็นภรรยาเกี่ยวกับการทรยศ, การล่วงประเวณีฝ่ายวิญญาณ, การกราบไหว้รูปเคารพและการสร้างรูปเคารพของอิสราเอล. ชาวอิสราเอลได้ละเมิดพระบัญญัติสี่ข้อแรกของกฎบัญญัติโดยการกราบไหว้รูปเคารพ (อซด.20:1-11) ซึ่งเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างอิสราเอลกับพระเจ้า. ส่วนบทที่ 5—6 เป็นการต่อว่าอีกขั้นหนึ่งของพระยะโฮวาผู้เป็นสามีที่มีต่ออิสราเอล (ในความเป็นจริงคือยูดา) ผู้เป็นภรรยาเกี่ยวกับรายละเอียดความชั่วของอิสราเอล. รายละเอียดเกี่ยวกับการประพฤติที่ชั่วร้ายของอิสราเอลแสดงให้เห็นว่าอิสราเอลยังได้ละเมิดพระบัญญัติห้าข้อสุดท้ายของกฎบัญญัติด้วย (อซด.20:13-17) ซึ่งเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับมนุษย์.
ยรม.
5:1 ก ยอค.22:30
ยรม.
5:4 1 ดู พบญ.4:1 คำอธิบาย 1.
ยรม.
5:6 1 หรือ กลางคืน.
ยรม.
5:7 ก พบญ.32:21; ฆต.4:8
ยรม.
5:9 ก ยรม.5:29; 9:9
ยรม.
5:9 1 แปลตามตรงคือ เยี่ยมเยียน (เพื่อการลงโทษ). แปลเหมือนกันตลอดทั้งเล่ม.
ยรม.
5:10 ก ยรม.4:27
ยรม.
5:10 ข เทียบ ยฮ.15:6; รม.11:19
ยรม.
5:13 1 ตามฉบับเซ็บทัวจินต์; ต้นฉบับมาโซเรติกอ่านว่า พระองค์ผู้ตรัส.
ยรม.
5:14 1 แปลตามตรงคือ พวกเจ้า.
ยรม.
5:14 ก ยรม.1:9; 23:29
ยรม.
5:15 ก พบญ.28:49; ยซย.5:26; ยรม.4:16
ยรม.
5:17 ก ลวต.26:16; พบญ.28:31, 33
ยรม.
5:18 ก ยรม.4:27
ยรม.
5:19 1 แปลตามตรงคือ พวกเจ้า.
ยรม.
5:21 ก ยซย.6:9; ยอค.12:2; มธ.13:14; มก.8:18
ยรม.
5:22 ก โยบ 26:10; 38:10-11; บพส.104:9
ยรม.
5:24 ก บพส.147:8; ยรม.14:22; มธ.5:45
ยรม.
5:24 1 หรือ ฝนในฤดูใบไม้ร่วงและฝนในฤดูใบไม้ผลิ.
ยรม.
5:29 ก ยรม.5:9
ยรม.
5:31 ก ยซย.30:10; ยรม.14:14; 23:25-26; มคา.2:11
ยรม.
5:31 1 แท้จริงแล้ว บรรดาปุโรหิตเป็นผู้พิพากษา (ดู พบญ.17:9 คำอธิบาย 1) และพวกเขาควรจะวินิจฉัยคดีของพลไพร่ตามกฎบัญญัติของพระเจ้า. อย่างไรก็ตาม พวกเขากลับวินิจฉัยและปกครองโดยอำนาจของตนเอง กล่าวคือตามความเห็นของตนเอง. พลไพร่ก็ชื่นชอบให้เป็นเช่นนั้น. สิ่งนี้อาจบ่งชี้ว่าพลไพร่ได้ให้สินบนแก่ปุโรหิต.