ยิระมะยา บทที่ 4
ยรม.
4:1 โอ อิสราเอลเอ๋ย ถ้าเจ้าจะกลับมา ก็จงกกลับมาหาเรา พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ ถ้าเจ้ายอมเอาสิ่งที่น่าเกลียดชังไปให้พ้นหน้าเราเสียและไม่ร่อนเร่ไปอีก
ยรม.
4:2 และถ้าเจ้าปฏิญาณอย่างสัตย์จริง อย่างยุติธรรม และอย่างชอบธรรมว่า พระยะโฮวาทรงพระชนม์อยู่แน่แท้ บรรดาประชาชาติก็จะกอวยพรแก่กันในพระองค์ และเขาทั้งหลายจะได้โอ้อวดเพราะพระองค์.
(3) การตีสอนของพระยะโฮวาผู้เป็นสามี
4:3-31
4:3-31
ยรม.
4:3 เพราะพระยะโฮวาตรัสกับคนยูดาและชาวเยรูซาเล็มว่า จงไถพรวน1ดินของเจ้าที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ และอย่ากหว่านลงกลางพงหนาม.
ยรม.
4:4 คนยูดาและผู้ที่อาศัยในกรุงเยรูซาเล็มเอ๋ย ตัวเจ้าจงกรับพิธีสุหนัตถวายแด่พระยะโฮวา จงทำสุหนัตที่ใจของเจ้าเสีย เกรงว่าความโกรธของเราจะพลุ่งออกไปอย่างไฟ และเผาไหม้โดยไม่มีใครจะดับได้ เพราะเหตุความชั่วแห่งการกระทำทั้งหลายของเจ้า.
ยรม.
4:5 จงประกาศในยูดาและป่าวร้องในกรุงเยรูซาเล็มว่า จงเป่าแตรไปทั่วดินแดน จงร้องประกาศดังๆ ว่า มารวมกันเถิด ให้เราเข้าไปในบรรดาเมืองที่มีป้อม.
ยรม.
4:6 จงยกธงสัญลักษณ์ขึ้นสู่ซีโอน. จงรีบหนีไปให้ปลอดภัย กอย่าคงอยู่[ที่นั่น] เพราะเรานำสิ่งร้ายมาจาก1ขทิศเหนือ และนำการทำลายล้างอย่างใหญ่หลวงมา.
ยรม.
4:7 1สิงโตตัวหนึ่งได้ออกจากพุ่มไม้หนาทึบของมันแล้ว และผู้ทำลายประชาชาติได้ยกมาแล้ว. เขาได้ออกไปจากสถานที่ของเขา เพื่อทำให้ดินแดนของเจ้าร้างเปล่า เมืองต่างๆ ของเจ้าจะถูกทิ้งร้าง ปราศจากคนอาศัย.
ยรม.
4:8 ด้วยเหตุนี้ เจ้าจงเอาผ้ากระสอบคาดเอวไว้ จงคร่ำครวญและร้องไห้ เพราะพระพิโรธร้อนแรงของพระยะโฮวาไม่ได้หันกลับไปจากเรา.
ยรม.
4:9 พระยะโฮวาตรัสว่า ในวันนั้นใจของทั้งกษัตริย์และพวกเจ้านายจะฝ่อไป บรรดาปุโรหิตจะตกตะลึงและผู้เผยพระวจนะก็จะประหลาดใจ.
ยรม.
4:10 แล้วข้าพเจ้าจึงทูลว่า อนิจจา องค์พระยะโฮวาเจ้า พระองค์ทรงหลอกลวงพลไพร่นี้และกรุงเยรูซาเล็มแน่แล้วว่า เจ้าทั้งหลายจะมีสันติสุข แต่ที่จริงดาบได้มาถึงชีวิตของพวกเขา.
ยรม.
4:11 ในครั้งนั้น จะมีถ้อยคำกล่าวแก่พลไพร่นี้และแก่กรุงเยรูซาเล็มว่า ลมร้อนจากที่สูงโล่งในป่ากันดารพัดมาสู่บุตรีแห่งชนชาติของเรา ไม่ใช่จะมาฝัดร่อนหรือมาชำระ
ยรม.
4:12 (กระแสลมแรงกล้านี้)จะพัดมา1จากเรา บัดนี้เราจะกล่าวคำพิพากษาต่อต้านพวกเขา.
ยรม.
4:13 ดูเถิด เขาขึ้นมาเหมือนเมฆ รถรบของเขาเหมือนลมหมุน ม้าทั้งหลายของเขาเร็วยิ่งกว่ากนกอินทรี วิบัติแก่พวกเรา เพราะว่าเราถูกล้างผลาญแล้ว!
ยรม.
4:14 โอ กรุงเยรูซาเล็มเอ๋ย จงกชะล้างใจของเจ้าให้พ้นจากความชั่ว เพื่อเจ้าจะรอดได้. ความคิดชั่วร้ายของเจ้านั้นจะคงอยู่ในใจของเจ้านานสักเท่าใด?
ยรม.
4:15 เพราะว่ามีเสียงป่าวร้องมาจากเมืองดาน และประกาศความทุกข์ยากจากแดนเนินเขาเอ็ฟรายิม.
ยรม.
4:16 จงเตือนบรรดาประชาชาติถึงสิ่งเหล่านี้ จงประกาศแก่กรุงเยรูซาเล็มว่า บรรดาผู้ล้อมเมืองมาจากแดนไกล พวกเขาโห่ร้องเข้าใส่เมืองต่างๆ ของยูดา.
ยรม.
4:17 เขาทั้งหลายล้อมรอบยูดาไว้รอบเหมือนผู้ดูแลเฝ้านา เพราะว่ายูดาได้กบฏต่อเรา พระยะโฮวาตรัสดังนี้แหละ.
ยรม.
4:18 วิถีและการกระทำทั้งหลายของเจ้าได้ทำให้เรื่องนี้[เกิดขึ้นกับ]เจ้า นี่แหละเป็น[ผลจาก]ความชั่วของเจ้า ซึ่งขมขื่น! และสะเทือนใจเจ้า!
ยรม.
4:19 จิตใจของข้าเอ๋ย จิตใจของข้าเอ๋ย ข้าบิดตัวด้วยความเจ็บปวด โอ ผนังดวงใจของข้าเอ๋ย กใจของข้าครวญครางอยู่ข้างใน ข้าจะนิ่งอยู่ไม่ได้ เพราะ โอ จิตของข้าเอ๋ย เจ้าได้ยินเสียงขแตร เสียงปลุกเตือนของสงคราม.
ยรม.
4:20 การทำลายล้างตามด้วยการทำลายล้างถูกป่าวประกาศขึ้นมาไม่หยุด ดินแดนทั้งสิ้นถูกทิ้งร้าง บรรดากระโจมของข้าถูกทำลายในฉับพลัน [และ]ชั่วครู่เดียวม่านของข้า[ก็ย่อยยับไป].
ยรม.
4:21 ข้าจะต้องมองดูธงสัญลักษณ์ [และ]ฟังเสียงแตรนานสักเท่าใด?
ยรม.
4:22 เพราะพลไพร่ของเราโง่เขลา พวกเขาไม่รู้จักเรา. เขาเป็นลูกหลานที่โง่เง่าและไม่มีความเข้าใจ. เขามีสติปัญญาในการทำชั่ว แต่เขาไม่รู้จักการทำดี.
ยรม.
4:23 [ผู้เผยพระวจนะกล่าวว่า] ข้าพเจ้ามองดูกแผ่นดินโลก และดูเถิด เป็นขที่รกร้างและว่างเปล่า และมองดูฟ้าสวรรค์ก็ไม่มีความสว่าง.
ยรม.
4:24 ข้าพเจ้ามองดูภูเขา ดูเถิด มันกำลังสั่นสะเทือน เนินเขาทั้งปวงแกว่งไปแกว่งมา.
ยรม.
4:25 ข้าพเจ้ามองดู และดูเถิด กไม่มีมนุษย์เลย นกทั้งปวงบนท้องฟ้าได้หนีไปแล้ว.
ยรม.
4:26 ข้าพเจ้ามองดู และดูเถิด ดินแดนอันอุดมก็กลายเป็นป่ากันดาร และเมืองทั้งสิ้นก็ถูกรื้อทำลายต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวา ต่อพระพิโรธร้อนแรงของพระองค์.
ยรม.
4:27 เพราะพระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า ดินแดนทั้งหมดจะเป็นที่รกร้างเปล่า แต่เราก็จะไม่ทำให้กถึงกาลอวสานเสียทีเดียว
ยรม.
4:28 เพราะเรื่องนี้แผ่นดินโลกจะไว้ทุกข์ และฟ้าสวรรค์เบื้องบนจะมืดไป เพราะเราได้ลั่นวาจาแล้ว เราได้มุ่งหมายไว้แล้ว เราจะไม่เสียใจหรือหันกลับ.
ยรม.
4:29 เมื่อได้ยินเสียงพลม้าและพลธนู [ชาว]เมืองทุกแห่งก็หนีไป พวกเขาเข้าไปอยู่ในพุ่มไม้หนาทึบ และปีนป่ายไปตามศิลา. เมืองทุกแห่งก็ถูกละทิ้ง และไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ในเมืองเหล่านั้นเลย.
ยรม.
4:30 โอ เจ้าผู้ถูกทิ้งร้างเอ๋ย เจ้าจะทำอะไรกัน? แม้เจ้าแต่งตัวสีแดงเข้ม ประดับตัวด้วยอาภรณ์ทองคำ ขยายกดวงตาให้กว้างด้วยแต้มสี เออ เจ้าแต่งตัวให้งามเสียเปล่า คนรัก[ของเจ้า]ดูหมิ่นเจ้า พวกเขาแสวงหาชีวิตของเจ้า.
ยรม.
4:31 เพราะเราได้ยินเสียงเหมือนเสียงกหญิงที่ทนทุกข์ในการให้กำเนิด แสนเจ็บปวดอย่างกับจะคลอดบุตรหัวปี เสียงร้องของธิดาแห่งซีโอนนั้นแทบจะขาดใจ เธอเหยียดมือของเธอออก[ร้องว่า] วิบัติแก่ข้า จิตของข้าอ่อนเปลี้ยอยู่ต่อหน้าฆาตกร.
คำอธิบาย ยิระมะยา บทที่ 4
ยรม.
4:1 ก ยรม.3:1, 22; ยอล.2:12
ยรม.
4:2 ก ยนซ.22:18; บพส.72:17; ยซย.65:16; ฆต.3:8
ยรม.
4:3 1 ชาวอิสราเอลควรหว่านทุกสิ่งต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้า, พร้อมกับพระเจ้า, และเพื่อพระเจ้า. นี่คือการใช้แผ่นดินอย่างถูกต้อง แต่พวกเขากลับกราบไหว้รูปเคารพและหว่านท่ามกลางพงหนาม. ดังนั้น พระเจ้าจึงทรงแนะนำให้พวกเขาหยุดการหว่านเช่นนั้น และหันกลับไปยังพื้นดินที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ ซึ่งพวกเขาควรจะหว่านมาแต่แรก.
ยรม.
4:3 ก มธ.13:7; มก.4:7; ลก.8:7
ยรม.
4:4 ก พบญ.10:16; 30:6; ยรม.9:26; รม.2:28-29; ฟป.3:3; กซ.2:11
ยรม.
4:6 ก ลก.21:21
ยรม.
4:6 ข ยรม.1:13-15; 6:1, 22
ยรม.
4:6 1ข ชี้ถึงบาบิโลน.
ยรม.
4:7 1 นะบูคัศเนซัร กษัตริย์แห่งบาบิโลน.
ยรม.
4:12 1 หรือ เพื่อเรา; หรือ เพื่อเห็นแก่เรา.
ยรม.
4:13 ก พบญ.28:49; พรท.4:19; ฮซอ.8:1; ฮบฆ.1:8
ยรม.
4:14 ก ยซย.1:16; ยก.4:8
ยรม.
4:19 ก ยซย.15:5; 16:11; ยรม.9:1, 10
ยรม.
4:19 ข อฤธ.10:9; อมศ.3:6; ซฟย.1:16; เทียบ 1กธ.14:8
ยรม.
4:23 ก ยซย.24:19
ยรม.
4:23 ข ยนซ.1:2
ยรม.
4:25 ก ยซย.41:28
ยรม.
4:27 ก ยรม.5:10, 18; 30:11; 46:28
ยรม.
4:30 ก 2พกษ.9:30; ยอค.23:40
ยรม.
4:31 ก ยซย.26:17-18; ยรม.6:24; 13:21; 30:6; มคา.4:9-10; 5:3
