ยิระมะยา บทที่ 23

ยรม. 23:1 ก ยรม.10:21; 22:22; ยอค.34:2

ยรม. 23:3 ก ยซย.11:11; ยรม.32:37; ยอค.34:13

ยรม. 23:3 ข ยซย.10:21

ยรม. 23:5 ก ข้อ 5-6: ยรม.33:14-16

ยรม. 23:5 ข ยซย.4:2; เทียบ วว.22:16

ยรม. 23:5 1ข นี่คือพระคริสต์ที่ทรงกลายเป็นเนื้อหนังในฐานะมนุษย์เพื่อเป็นพงศ์พันธุ์ของดาวิด (มธ.1:1; รม.1:3). “หน่อ” ในที่นี้ชี้ถึงสภาพมนุษย์ของพระคริสต์ และยังบ่งชี้เป็นนัยถึงชีวิตด้วย. เมื่อพระคริสต์บังเกิดมา หน่อที่ใหม่และสดก็แตกออกมาจากตอของดาวิด (ดู ยซย.11:1 คำอธิบาย 1). นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการทำให้พระสัญญาของพระยะโฮวาที่จะทรงให้พระคริสต์เป็นหน่อของดาวิดได้สำเร็จเป็นจริง.

ยรม. 23:5 2 การครอบครองเป็นกษัตริย์ของพระคริสต์บ่งชี้เป็นนัยถึงการเป็นขึ้นและการเสด็จสู่สวรรค์ของพระองค์. เมื่อได้ผ่านการเป็นขึ้นและเข้าสู่การเสด็จสู่สวรรค์แล้ว บัดนี้พระคริสต์ทรงเป็นกษัตริย์เหนือกษัตริย์ทั้งหลาย, เป็นเจ้านายเหนือเจ้านายทั้งหลาย และเป็นผู้ปกครองเหนือบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก (วว.17:14; 19:16; 1:5). พระคำที่กล่าวถึงพระคริสต์ในที่นี้จะถูกทำให้สำเร็จเป็นจริงในอาณาจักรพันปี (ซคย.14:9; วว.11:15; 20:6). ดู 3:17 คำอธิบาย 1.

ยรม. 23:6 ก เทียบ ยรม.33:16

ยรม. 23:6 1ก “พระยะโฮวาความชอบธรรมของเรา” ชี้ถึงพระคริสต์ในสภาพพระเจ้าของพระองค์ ส่วน “หน่อแห่งความชอบธรรม” (ข้อ 5) ชี้ถึงพระคริสต์ในสภาพมนุษย์ของพระองค์. พระนามในที่นี้บ่งชี้ว่าพระคริสต์ในฐานะพงศ์พันธุ์ของดาวิดไม่เพียงเป็นมนุษย์เท่านั้น แต่ยังเป็นพระยะโฮวาผู้ทรงเนรมิตสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก, ทรงเลือกสรรอับราฮาม, ตั้งเผ่าพันธุ์อิสราเอลให้มั่นคง และเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของดาวิด เป็นผู้ที่ดาวิดเรียกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า (มธ.22:42-45; เทียบ วว.5:5; 22:16). พระคริสต์เสด็จมาเป็นหน่อ ซึ่งก็คือพระยะโฮวาเอง เพื่อมาเป็นความชอบธรรมของพลไพร่ที่พระเจ้าทรงเลือกสรร.

ยรม. 23:6 ข ยซย.45:24; 54:17; 1กธ.1:30

ยรม. 23:6 2ข ความชั่วร้ายและความชั่วของอิสราเอลได้เตรียมทางให้พระคริสต์เสด็จเข้ามาเพื่อเป็นความชอบธรรมของพวกเขา. แม้อิสราเอลจะละทิ้งพระเจ้าไปหารูปเคารพ (ยรม.2:13) และกลายเป็นผู้ชั่วร้ายที่ไม่มีทางเยียวยาได้ (ยรม.13:23; 17:9) แต่เพราะเหตุความกรุณา, ความเอ็นดูรักใคร่, ความซื่อสัตย์ และความรักที่นิรันดร์ของพระองค์ (31:3; พรท.3:22-23) พระเจ้าจึงไม่ทรงล้มเลิกความตั้งใจที่มีต่อพลไพร่ที่ถูกพระองค์เลือกสรรแต่ได้ไขว้เขวไปนั้น. ขณะที่พระองค์ทรงปรับโทษ, ลงโทษ และตีสอนชาวอิสราเอล พระองค์ก็ยังคงมุ่งหมายที่จะทรงกลายเป็นเนื้อหนังมาเป็นหน่อแก่ดาวิด เพื่อพระองค์จะทรงเป็นความชอบธรรมของพลไพร่ของพระองค์. เผ่าพันธุ์ที่ชั่วร้ายของชาวอิสราเอลจึงสามารถรับการฟื้นสภาพโดยมีพื้นฐานอยู่บนการเสด็จมาของพระคริสต์ในฐานะพระยะโฮวามาเป็นความชอบธรรมของพวกเขา. ในที่สุด ชาวอิสราเอลจะทำให้พระคริสต์ผู้เป็นความชอบธรรมของพวกเขาปรากฏเป็นที่ประจักษ์ในฐานะที่เป็นศูนย์กลางของเขา (สิ่งที่เขาเป็น) และการแพร่หลายของเขา (การสำแดงของเขา). การปรากฏเป็นที่ประจักษ์นี้จะสำเร็จสุดยอดในกรุงเยรูซาเล็มใหม่ (วว.21:12).

ยรม. 23:6 3 คำว่า “ของเรา” ในที่นี้บ่งชี้ว่าพระคริสต์ทรงกลายเป็นหนึ่งกับเราเพื่อมาเป็นความชอบธรรมของเรา (1กธ.1:30; 2กธ.5:21). พระคริสต์ทรงถูกทำให้เป็นความชอบธรรมของเราโดยมีการไถ่ของพระองค์เป็นพื้นฐาน. ในฐานะหน่อแห่งความชอบธรรม (ข้อ 5) พระคริสต์ได้เสด็จมาในเนื้อหนังในฐานะพงศ์พันธุ์ของดาวิดเพื่อจะทรงตายบนกางเขนและหลั่งพระโลหิตของพระองค์เพื่อจะชะล้างความบาปของเราและสำเร็จการไถ่ (อฟ.1:7; ฮร.9:22; 1ปต.1:18-19). เมื่อมีการไถ่ของพระองค์เป็นพื้นฐาน เราจึงสามารถเชื่อเข้าสู่พระองค์เพื่อจะต้อนรับการอภัยจากพระเจ้า (กจ.10:43) และพระเจ้าก็สามารถโปรดให้เราชอบธรรม (รม.3:24, 26), ทำให้พระคริสต์เป็นความชอบธรรมของเรา และนำเสื้อคลุมแห่งความชอบธรรมมาสวมให้เรา (ยซย.61:10). เรื่องนี้เปิดทางให้พระคริสต์ผู้เป็นการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้าตรีเอกภาพ (กซ.2:9) เสด็จเข้าสู่เรามาเป็นชีวิตของเรา (กซ.3:4ก), กฎแห่งชีวิตที่อยู่ภายในของเรา (ยรม.31:33) และทุกสิ่งของเรา เพื่อจะแจกจ่ายตัวของพระองค์เข้าสู่ทั้งตัวของเรา ซึ่งจะทำให้แผนการบริหารที่นิรันดร์ของพระเจ้าได้สำเร็จสมบูรณ์.

ยรม. 23:7 ก ยรม.16:14-15

ยรม. 23:8 ก ยรม.23:3; ยซย.43:5-6

ยรม. 23:14 ก พบญ.32:32; ยซย.1:9-10; วว.11:8

ยรม. 23:15 ก ยรม.9:15

ยรม. 23:15 ข วว.8:11

ยรม. 23:16 1 หรือ รูปเคารพ.

ยรม. 23:19 ก ข้อ 19-20: ยรม.30:23-24

ยรม. 23:24 ก บพส.139:7; อมศ.9:2-3

ยรม. 23:28 1 พระคำของพระเจ้าที่ออกมาจากยิระมะยาเป็นเมล็ดข้าว เป็นอาหารสำหรับการบำรุงเลี้ยง ซึ่งประกอบด้วยธาตุแท้อันศักดิ์สิทธิ์เพื่อแจกจ่ายเข้าสู่พลไพร่ของพระองค์ แต่ถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จนั้นเป็นฟางข้าว เป็นแกลบ.

ยรม. 23:29 1 ในด้านบวก พระคำของพระเจ้าเป็นเหมือนเมล็ดข้าว (ข้อ 28) ที่แจกจ่ายพระเจ้าเป็นชีวิตเข้าสู่เราเพื่อบำรุงเลี้ยงเรา. ในด้านลบ พระคำเป็นเหมือนไฟที่เผาผลาญเราและหลายสิ่งที่เราไว้วางใจ และพระคำก็เป็นเหมือนค้อนที่ทุบทำลายตัวเอง, ชีวิตธรรมชาติ, เนื้อหนัง, ราคะตัณหา และทัศนคติของเรา.

ยรม. 23:29 ก ยรม.5:14; 20:9

ยรม. 23:30 1 ยิระมะยาเป็นผู้เผยพระวจนะที่แท้จริงซึ่งได้รับพระคำจากพระเจ้า. แม้ว่าจะมีผู้เผยพระวจนะที่แท้จริงคนอื่นๆ ด้วย (เทียบ 25:4) แต่ผู้เผยพระวจนะส่วนใหญ่ในยูดานั้นเป็นผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จ. ผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จเหล่านี้ไม่มีทางได้รับพระคำของพระยะโฮวา ดังนั้นพวกเขาจึงฟังถ้อยคำของผู้ที่พูดเพื่อพระเจ้า แล้วขโมยพระคำของพระยะโฮวาที่ผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นกล่าว. พวกเขาแสร้งทำเป็นว่าตนเองได้รับการเปิดเผยนี้จากพระเจ้า และแสร้งทำเป็นว่าถ้อยคำที่พวกเขาพูดนั้นเป็นของตนเอง.