ยิระมะยา บทที่ 20

ยรม. 20:1 ปัศฮูรปุโรหิตบุตรของอีเมอร์ผู้เป็นหัวหน้าใหญ่ในพระนิเวศน์ของพระยะโฮวาได้ยินยิระมะยาเผยพระวจนะถึงสิ่งเหล่านี้.

ยรม. 20:2 ปัศฮูรก็โบยตียิระมะยาผู้เผยพระวจนะและจับท่านใส่กขื่อไว้ที่ประตูเบ็นยามินทางด้านบนในพระนิเวศน์ของพระยะโฮวา.

ยรม. 20:3 พอรุ่งขึ้นเมื่อปัศฮูรปลดยิระมะยาออกจากขื่อ ยิระมะยาพูดกับเขาว่า พระยะโฮวาไม่ได้ทรงเรียกชื่อของท่านว่าปัศฮูรอีก แต่ทรงเรียกว่า 1มาโกร์มิศซาบิบ

ยรม. 20:4 เพราะพระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า เราจะทำให้เจ้าเป็นความหวาดกลัวต่อตัวเจ้าเอง และต่อมิตรสหายทั้งสิ้นของเจ้า พวกเขาจะล้มลงด้วยดาบของศัตรูของเขาขณะที่ตาของเจ้ามองดูอยู่ และเราจะมอบยูดาทั้งสิ้นไว้ในมือของกษัตริย์บาบิโลน เขาจะกวาดเอาไปเป็นเชลยยังกบาบิโลน และจะฆ่าพวกเขาเสียด้วยดาบ.

ยรม. 20:5 ยิ่งกว่านั้นอีกเราจะยกความมั่งคั่งของเมืองนี้ คือผลผลิตทั้งสิ้นและของมีค่าทั้งสิ้นของเมืองนี้ และทรัพย์สมบัติทั้งสิ้นของบรรดากษัตริย์ของยูดาไว้ในมือของศัตรูของเขาทั้งหลาย ผู้ซึ่งจะปล้น จับกุมและนำพวกเขาไปยังบาบิโลน.

ยรม. 20:6 ส่วนตัวท่านปัศฮูรและบรรดาผู้ที่อาศัยอยู่ในเรือนของท่านจะต้องไปเป็นเชลย ท่านจะต้องไปยังบาบิโลน ท่านจะตายและถูกฝังไว้ที่นั่น ทั้งท่านและมิตรสหายทั้งสิ้นของท่าน ผู้ซึ่งท่านได้พยากรณ์ความเท็จแก่เขา.

ยรม. 20:7 โอ พระยะโฮวา พระองค์ทรงหลอกลวงข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็ถูกหลอกลวง พระองค์ทรงมีกำลังยิ่งกว่าข้าพเจ้า และพระองค์ทรงชนะ. ข้าพเจ้าเป็นที่ให้เขากหัวเราะเยาะวันยังค่ำ ทุกคนเยาะเย้ยข้าพเจ้า.

ยรม. 20:8 เพราะเมื่อข้าพเจ้าพูด ข้าพเจ้าร้องให้ช่วย ข้าพเจ้าตะโกนว่า ความทารุณและการทำลายล้าง เพราะว่าพระคำของพระยะโฮวาทำให้ข้าพเจ้าถูกด่าประณามและเย้ยหยันวันยังค่ำ.

ยรม. 20:9 ถ้าข้าพเจ้ากล่าวว่า ข้าพเจ้าจะไม่อ้างถึงพระองค์ หรือกล่าวในพระนามของพระองค์อีก ก็มีสิ่งในใจของข้าพเจ้าเหมือนกไฟที่ลุกไหม้ อัดอยู่ในกระดูกของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็อ่อนเปลี้ยที่ต้องเก็บ[มัน]ไว้ และข้าพเจ้าก็เก็บไว้ไม่ไหว.

ยรม. 20:10 กข้าพเจ้าได้ยินคำใส่ร้ายเป็นอันมาก ความหวาดกลัวอยู่รอบด้าน กล่าวโทษเขา ให้เรากล่าวโทษเขา. ขมิตรสหายที่คุ้นเคยทั้งสิ้นของข้าพเจ้ากำลังเฝ้าดูการสะดุดล้มของข้าพเจ้ากล่าวว่า บางทีเขาอาจจะถูกหลอกลวง แล้วเราจะชนะเขา และทำการแก้แค้นเขาได้

ยรม. 20:11 แต่พระยะโฮวาทรงอยู่กับข้าพเจ้าดังนักรบที่น่าเกรงขาม เพราะฉะนั้น บรรดาผู้ข่มเหงข้าพเจ้าจะสะดุดล้ม พวกเขาจะไม่ชนะ เขาจะอับอายอย่างยิ่ง เพราะเขาไม่เจริญขึ้น ความอัปยศอดสูเป็นนิตย์ของเขานั้นจะไม่มีวันถูกลืม

ยรม. 20:12 กแต่ โอ พระยะโฮวาจอมพลโยธาผู้ทรงทดลองคนชอบธรรม ผู้ทอดพระเนตรส่วนต่างๆ ทางภายในและใจ ขอให้ข้าพเจ้าได้เห็นการแก้แค้นของพระองค์เหนือเขาทั้งหลาย เพราะข้าพเจ้าได้ทูลเสนอคดีของข้าพเจ้าแก่พระองค์แล้ว.

ยรม. 20:13 จงร้องเพลงถวายพระยะโฮวา จงสรรเสริญพระยะโฮวา เพราะว่าพระองค์ทรงช่วยชีวิตผู้ขัดสนให้รอดพ้นจากมือของผู้กระทำความชั่วร้าย.

ยรม. 20:14 กขอให้วันที่ข้าพเจ้าเกิดมานั้นถูกแช่งสาป อย่าให้วันที่มารดาของข้าพเจ้าคลอดข้าพเจ้าได้รับพร.

ยรม. 20:15 ขอให้ชายคนนั้นถูกแช่งสาป คือ คนที่นำข่าวไปบอกบิดาของข้าพเจ้าว่า บุตรชายคนหนึ่งเกิดมาแก่ท่านแล้ว ซึ่งทำให้บิดามีความยินดีมาก.

ยรม. 20:16 ขอให้ชายคนนั้นเหมือนกับบรรดาเมือง ซึ่งพระยะโฮวาทรงกคว่ำเสียและไม่ได้กลับพระทัย ขอให้เขาได้ยินเสียงร้องในเวลาเช้า และให้ได้ยินเสียงสัญญาณเตือนในเวลาเที่ยง.

ยรม. 20:17 เพราะเขาไม่ได้ฆ่าข้าพเจ้าเสียตั้งแต่ในครรภ์ ให้มารดาของข้าพเจ้าเป็นหลุมฝังศพของข้าพเจ้า และให้นางตั้งครรภ์อยู่ตลอดไป.

ยรม. 20:18 เหตุใดข้าพเจ้าจึงออกจากครรภ์ มาเห็นความลำบากและความทุกข์ และวันคืนของข้าพเจ้าก็หมดสิ้นไปในความอับอาย?